Sunday, April 22, 2018

Εγκιβωτίζετε ρέματα και αλήθειες κ. Φιλίππου



Απάντηση στον κ. Π. Φιλίππου για όσα ψεύδη καταμαρτυρά σε άρθρο του ο αντιπεριφερειάρχης με τις γαλότσες (κατά δήλωση του)

Παρά τις υποδομές που έχουν συγκεντρωθεί στην Αττική επί χρόνια, έχουμε γίνει μάρτυρες καταστροφών οι οποίες αποδίδονται σε έλλειψη υποδομών ή κακοτεχνίες, ισχυρισμός που αποτελεί εκ νέου βήμα για να ξοδευτούν κονδύλια για ακόμα περισσότερες —συχνά ακριβές και αναποτελεσματικές— υποδομές.

Ο κ. Φιλίππου με την επιστολή του «Αλήθειες για το Μέγα Ρέμα Ραφήνας» πιστοποιεί την εκπεφρασμένη από βήματος Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής (3/4/2018) αδυναμία του να κατανοήσει τη μελέτη για το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας («εγώ ένας φιλόλογος είμαι» είπε). Έτσι προχώρησε σε αντιγραφή του κειμένου των μελετητών, οι οποίοι είναι ανάμεσα στους πρώτους υπεύθυνους για την προχειρότητα στη σύνταξη μίας μελέτης που καταστρέφει το μεγαλύτερο ρέμα της Αττικής.

Ενώ η επιστήμη εξελίσσεται και η τεχνική προοδεύει διεθνώς, στην Ελλάδα προτάσεις σαν και αυτή της διευθέτησης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας (κάλυψη 15χλμ. φυσικού ρέματος με σκυρόδεμα και λιθοπλήρωτα συρματοκιβώτια) θυμίζουν πως ζούμε πίσω από τον υπόλοιπο κόσμο. Η διεθνής εμπειρία και πρακτική κινούνται πλέον σε κατεύθυνση συμμαχίας με την ίδια τη φύση. Πρόσφατο παράδειγμα η Κοπεγχάγη, όπου με μία αποστομωτικά φτηνότερη, ολοκληρωμένη και περιβαλλοντικά ορθή λύση, διαχειρίζεται τα πιθανά πλημμυρικά φαινόμενα στην πόλη. Την ίδια ώρα στην Αττική ετοιμάζονται να ξοδέψουν εκατομμύρια που δεν περισσεύουν, για να ρίξουν ακόμα μία σφαίρα στο σώμα του τόπου, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα αναλγησία στον κίνδυνο που θα εξακολουθούν να διατρέχουν οι εγκατεστημένοι κακώς παρά το ρέμα.

Εκεί λοιπόν εντοπίζονται οι ενστάσεις απέναντι στην απηρχαιωμένη, περιβαλλοντικά απαράδεκτη και οικονομικά ασύμβατη με τα δεδομένα, πρόταση που υπερασπίζεται χωρίς να καταλαβαίνει(;) ο αντιπεριφερειάρχης Φιλίππου. Οι συκοφαντίες που εξαπολύει εναντίον εκείνων των φορέων που υπερασπίζονται το δημόσιο χαρακτήρα των ρεμάτων και των παραρεμάτιων γαιών είναι προπέτασμα καπνού για να αποκρύψει εργολαβίες που εξαφανίζουν το ρέμα και εξυπηρετούν τη μεταβολή κάθε σπιθαμής γης σε χρυσορυχείο λίγων ιδιωτών.

Σκληρά υλικά, δόμηση, συρματοκιβώτια με ταυτόχρονη απομάκρυνση βασικών στοιχείων του προφίλ της βλάστησης της περιοχής, εκδίωξη της πανίδας του ρέματος προωθούνται ΑΝΤΙ για εκτατικές παρεμβάσεις, με αναζήτηση και αποσόβηση των αιτίων των πλημμυρών στα μέρη που γεννιέται η απορροή. Εκτατικές αναδασώσεις στο Πεντελικό, ήπιου χαρακτήρα έργα ορεινής υδρονομίας και χώρο στο νερό δια της οριοθέτησης του ρέματος είναι αυτά που ζητάει, μέσα στην οδύνη του, ο τόπος. Λύσεις φιλικές προς το περιβάλλον με διατήρηση της εναπομείνασας περιβαλλοντικής ισορροπίας. Όχι αφανισμός της. Αλλά αυτά δεν έχει λόγο να τα υπερασπιστεί ο κ. Φιλίππου γιατί είναι φτηνότερα, προστατεύουν τη φύση και λειτουργούν σε όλο τον κόσμο. Δεν αφήνουν όμως χώρο ανάπτυξης οικισμών, έργων και εργολαβιών που είναι προφανές πως προετοιμάζονται για τον τόπο, ερήμην των κατοίκων του. Και αυτό είναι η  αλήθεια που κρύβει ο αντιπεριφερειάρχης.

Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος
Ανεξάρτητη πρωτοβουλία πολιτών “Δασαμάρι S.O.S.
Cine Σχολειό Πικερμίου


Sunday, April 15, 2018

Σχ-Ι-νοβατούσα δημοκρατία στην περιφέρεια και το απαράδεκτο περιφερειακό συμβούλιο


Τη Μεγάλη Τρίτη 3 Απριλίου 2018, η 13η συνεδρίαση του περιφερειακού κατ' όνομα "συμβουλίου" θα μείνει στην Ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα. Συντάχθηκε ένα πρόγραμμα, μία ατζέντα θεμάτων προς συζήτηση, όπου όλα τα θέματα ήταν απλά μία γαρνιτούρα, μία προκάλυψη για το όργιο που είχε σχεδιαστεί από την περιφερειακή αρχή. Αυτοί οι σχεδιασμοί και η ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ λειτουργία που χαρακτηρίζει την περιφέρεια τα τελευταία 4 χρόνια, αποτελούν σοβαρότατους λόγους να τη θεωρούμε ότι χειρότερο έχει περάσει από την τοπική αυτοδιοίκηση, τουλάχιστον Β Βαθμού, από την εποχή που αυτή θεσμοθετήθηκε. Όταν μάλιστα συνεργάζεται με ότι χειρότερο έχει περάσει σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης Α βαθμού (η Ραφήνα και τα Σπάτα είναι οι πιο καραμπινάτες περιπτώσεις), το αποφασίζουμε και διατάσσουμε αποτελεί μόνιμη κατάσταση. Μάλιστα δεν διστάζουν με μία φωνή, περιφερειακοί και τοπικοί, να πάρουν το μέρος αυθαιρετούχων και καταπατητών και να απαιτούν την προστασία των αυθαιρέτων χωρίς να ντρέπονται.

Το όργιο το είχαν στήσει για το τέταρτο θέμα. Τη "γνωμοδότηση" για την ΜΠΕ για την "οριοθέτηση" του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας. Μία ΜΠΕ που συντάσσεται με γνώμονα την προστασία των αυθαιρέτων κατασκευών εντός της κοίτης του ρέματος. Ως πρόσχημα χρησιμοποιείται η υποτιθέμενη "αντιπλημμυρική θωράκιση" του τόπου. 

Όπως και το δάσος που καταπατείται, δεν έχει ψήφους άρα ούτε και φωνή, έτσι και το ρέμα. Οι καταπατητές όμως έχουν και δικαίωμα ψήφου αλλά και φωνή και η αλιεία αυτών των ψήφων είναι το μεγάλο ζητούμενο για τις επόμενες εκλογές. Όσοι δε υπερασπίστηκαν το ρέμα φιμώθηκαν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Χαρακτηριστική η ξανθοπουλική παράσταση του φερόμενου ως δημάρχου Ραφήνας, που σχεδόν με λυγμούς, μίλησε για ανθρώπους που δεν είναι καταπατητές και πλημμύρισαν 5(!!!) φορές.

Οι μελετητές τώρα. Είναι επαγγελματίες που έχουν γραφεία έχουν γνώση αλλά προπαντώς είναι επιχειρηματίες και έχουν ...τσέπη,  η οποία μάλιστα διαμορφώνει και τη σκέψη τους και την αντίληψη τους, όπως και τις ...προτάσεις τους. Χώρια που οι μελετητές είναι σαν κάτι πολιτικούς που μπορούν να μιλάνε για ώρες χωρίς να λένε τίποτα. Όταν δε, τους ζητήσει κανείς αποδείξεις και ανάλυση των επιχειρημάτων τους καθώς και άλλα τεκμήρια, κάνουν την πάπια!

Σε μία επίδειξη αυταρχισμού και χειραγώγησης, ο φερόμενος ως δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Σχινάς φίμωσε οποιαδήποτε άλλη φωνή, προκειμένου να απολαύσουμε μία αισχρή και ασύνδετη εισήγηση μίας μαριονέτας, που ούτε σωστά ελληνικά μπορούσε να μιλήσει, αλλά με τα ολίγιστα γλωσσικά στοιχεία που κατάφερε να αρθρώσει, αναπαρήγαγε  τη συνταγή που του είχαν δώσει να εκτελέσει. Μάλιστα επιδεικνύοντας και σχέδια, τα οποία ούτε μπορούσε να καταλάβει που αναφέρονταν, καμάρωνε ως "επαϊοντας"

Στημένο παιχνίδι. Σε διατεταγμένη υπηρεσία ένα περιφερειακό συμβούλιο, παά τις σοβαρότατες και τεκμηριωμένες ενστάσεις που υπήρχαν, όχι μόνο δεν εξέτασε την αντίθετη άποψη και την τεκμηρίωση των ενστάσεων αλλά ως κοπάδι πλειοδότησε υπέρ μίας μελέτης που ούτε κατάλαβε τι μελετούσε, ούτε μπορούσε να εκτιμήσει τις επιπτώσεις από τα έργα που σχεδιάζουν εις βάρος των πολλών και προς όφελος των ολίγων και εκλεκτών. 

Και το κοπάδι γνωμοδότησε. Και το κοπάδι αυτό ήταν οι περιφερειακοί σύμβουλοι της "Δύναμης Ζωής" της περιφερειακής παράταξης του πάλαι ποτέ Συνασπισμού της Οικολογίας και των Κινημάτων (της Αριστεράς ντρέπομαι και να το αναφέρω)

Κόντρα σε κάθε σύγχρονη αντίληψη και πρακτική, η ανάξια τοπική αυτοδιοίκηση Α και Β βαθμού, σε αγαστή συνεργασία υπέγραψαν τη θανατική καταδίκη του τελευταίου σημαντικού ρέματος και μοναδικού βιοτόπου της ανατολικής Αττικής.

Αν αντέχετε την αηδία, παρακολουθείστε το βίντεο της συνεδρίασης, στο κομμάτι που αφορά στο 4ο θέμα (όλα τα άλλα, δηλαδή οι γαρνιτούρες πέρασαν σε 2 λεπτά το καθένα). 

Στις εκλογές που έρχονται ας τους δώσουμε το μοναδικό μάθημα που καταλαβαίνουν. Και επιπλέον, ας κρατήσετε καλά στη μνήμη σας τα ονόματα τους και τα πρόσωπα τους. Θα σας χρειαστούν την επόμενη φορά που θα τους ακούσετε μα υπερθεματίζουν σε περιβαλλοντικά ζητήματα.

________________________________
Χωρίς να έχω ψηφίσει τη Λαϊκή Συσπείρωση και μάλιστα ενώ τη θεωρούσα αδιάφορη στα θέματα περιβάλλοντος και οικολογίας παρά την έντονα πολιτική τους διάσταση, θαύμασα και απόλαυσα την τοποθέτηση της Αλ. Μπαλού πάνω στο θέμα. Ήταν η πιο πλήρης και σοβαρή η οποία εστίασε και στην πολιτική διάσταση του θέματος. Ομολογώ δεν το περίμενα αφού η Λαϊκή Συσπείρωση στη Ραφήνα είχε γνωμοδοτήσει θετικά για τη ΜΠΕ,

Ο χυδαίος αντιπεριφερειάρχης Φιλίππου έβαλε και γαλότσες και έσκισε τα εσώρουχα του για να πείσει. Τέτοιες γελοιότητες και καραγκιοζιλίκια δεν αξίζουν ούτε το σχολιασμό ούτε καμία απάντηση. Μόνο θλίψη προκαλεί

Αξίζει να σημειώσουμε και την αντίληψη που έχει όλος αυτός ο εσμός των "σεραζανετάκηδων" για τη χλωρίδα και την πανίδα. Θεωρούν πως είναι εύκολα και άμεσα αποκαταστάσιμα μεγέθη και δομές. Η γνώση που έχουν για τη φύση εξαντλείται στο ανθοδοχείο του σπιτιού τους. Και ονομάζουν εαυτούς "επιστήμονες". 


Sunday, April 1, 2018

Η μυστική και εξελιγμένη ζωή των δέντρων. Παραδείγματα για τον άνθρωπο


Μία αντίληψη που σιχαίνομαι ως άνθρωπος είναι ο λεγόμενος "κοινωνικός δαρβινισμός" που στην ουσία είναι μία αυθαίρετη προσαρμογή της θεωρίας της εξέλιξης εντός του πλαισίου ανάπτυξης και διαμόρφωσης των ανθρώπινων κοινωνιών. Η βάση που θέτουν οι γλοιώδεις υποστηρικτές της θεωρίας είναι ο -αυθαίρετος εξίσου- κανόνας περί της επιβίωσης και της εξέλιξης του δυνατότερου, παραβλέποντας (επίτηδες ή από άγνοια) το τυχαίο της φυσικής μετάλλαξης, που οδηγεί στην προσαρμογή στο περιβάλλον άρα και την επιβίωση και εξέλιξη.  Στους άσχετους αρέσει να θεωρούν την εξέλιξη κάτι παρόμοιο με  την ανάπτυξη οικονομικών και πολιτικών σχέσεων μεταξύ των επιτηδείων και των τεχνητών οργανισμών τους. Την οικονομική δηλαδή "ανάπτυξη". Αυτοί λοιπόν που αναπτύσσονται γίνονται "μεγάλοι" καταπίνοντας τους μικρούς. Εξαθλιώνοντας δηλαδή τον συνάθρωπο ηθικά, πνευματικά, κοινωνικά αλλά όχι βιολογικά. Η βιολογική εξαφάνιση του "ασθενέστερου" είναι απότοκο μίας κοινωνίας κοινωνικών δαρβινιστών οι οποίοι διακρίνονται για τη βαρβαρότητα τους.

Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ άλλο στα υποκείμενα αυτά γιατί δεν είναι άλλωστε και το θέμα μου. το θέμα μου είναι σχετικό με την εξέλιξη, αλλά αυτή των φυτών και πιο ειδικά των δέντρων. Φυσικά η εξέλιξη των δέντρων είναι μία διαδικασία πολύ παλαιότερη από εκείνη των ζώων, του ανθρώπου δε περισσότερο. Φυσικά είναι παλαιότερη και από την εξέλιξη των άλλων ζώων, των οπαδών του κοινωνικού δαρβινισμού. 














Ομολογώ πως αν και δασολόγος δεν είχα ασχοληθεί με την έρευνα και τις νέες ανακαλύψεις πάω στην εξελικτική πορεία των δέντρων αφού η εξαιρετικά αργή πορεία της στο χρόνο δεν με δελέαζε ιδιαιτέρως. Αφορμή για να ασχοληθώ ήταν το βιβλίο ενός Γερμανού συναδέλφου, του Peter Wohlleben, το οποίο κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη και τιτλοφορείται Das Geheime Leben der Baume (a umlaut) ή σε ελληνική απόδοση "Η μυστική ζωή των δέντρων"

Στο βιβλίο του ο εξαιρετικός δασολόγος Peter Wohlleben, αναπτύσσει  τη θέση πως το δάσος δεν είναι απλά ένα πολύπλοκο οικοσύστημα με φυτά και ζώα που χαρακτηρίζεται από τη μεγάλη πυκνότητα δέντρων, μία περιοχή όπου ένα σύνολο βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων που αλληλεπιδρούν  μεταξύ τους ( ου αρέσει αυτός ο ορισμός και όχι ο συνταγματικός που βάζει και όρια στη συγκόμωση). Ο Wohlleben μας διδάσκει πως το δάσος είναι ένας ΥΠΕΡΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ. Η θέση αυτή πλησιάζει στο κομμάτι του πιο πάνω ορισμού που μιλάει για σύνολο βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων αλλά το εξειδικεύει περισσότερο. 

Τι σχέση έχει λοιπόν το βιβλίο του Wohlleben με την εξέλιξη και τελικά με την συνάφεια της με την εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών;

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο (μετάφραση Γιώτας Λαγουδάκου) και ανακαλύψτε μόνοι σας τη συνάφεια. Όσο διαβάζετε τα αποσπάσματα (μέχρι να γοητευτείτε και διαβάσετε ολόκληρο το βιβλίο) να έχετε στο νου σας τη θεωρία της εξέλιξης, το τυχαίο της προσαρμογής, τη φυσική επιλογή και την ανθρώπινη κοινωνία που επικρατούν οι λεγόμενοι δυνατοί. Σκεφτείτε και την ηλικία της ανθρώπινης κοινωνίας και εκτιμήστε πόσος ακόμα χρόνος της απομένει.

Ο λόγος στον P. Wohlleben

«Δεν ακούγεται λογικό ότι ένα δέντρο αναπτύσσεται καλύτερα  όταν απαλλάσσεται από τους ενοχλητικούς ανταγωνιστές, όταν έχει στη διάθεση του πολύ φως για το φύλλωμα και άφθονο νερό γύρω από τις ρίζες του; Για τα δέντρα που ανήκουν σε διαφορετικά είδη αυτό πράγματι ισχύει. Παλεύουν μεταξύ τους για τους τοπικούς πόρους. Στην περίπτωση των δέντρων του ίδιου είδους όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι οι οξιές είναι ικανές να κάνουν φιλίες και μάλιστα να ταΐζουν η μία την άλλη, το έχω ήδη αναφέρει. Προφανώς το δάσος δεν έχει κανένα συμφέρον να χάσει τα πιο αδύναμα μέλη του, γιατί έτσι απλώς δημιουργούνται κενά που ενοχλούν το ευαίσθητο μικροκλίμα  με το ημίφως και τα υψηλά επίπεδα υγρασίας της ατμόσφαιρας.

Κατά τ’ άλλα κάθε δέντρο θα μπορούσε να αναπτυχθεί ελέυθερα και να ζει τη δική του ζωή. Θα μπορούσε, διότι τουλάχιστον οι οξιές  φαίνεται να δίνουν μεγάλη σημασία στην ανταποδοτική δικαιοσύνη. Μία φοιτήτρια, στη δασική περιοχή που είμαι υπεύθυνος, ανακάλυψε  ότι στα δάση οξιάς που δεν διαταράσσονται μπορεί να κάνει κανείς μία ιδιαίτερη ανακάλυψη όσον αφορά τη φωτοσύνθεση. Τα δέντρα συγχρονίζονται προφανώς με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρουσιάζουν όλα την ίδια απόδοση. Αυτό επ’ ουδενί δεν είναι αυτονόητο. Το σημείο όπου βρίσκεται κάθε οξιά είναι μοναδικό. Το έδαφος μπορεί να είναι πετρώδες ή πολύ αφράτο, να αποθηκεύει πολύ ή ελάχιστο νερό, να έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά ή να είναι άγονο -οι συνθήκες είναι δυνατό να αλλάζουν σε απόσταση λίγων μόνο μέτρων-, Αντίστοιχα, κάθε δέντρο διαθέτει  άλλες προϋποθέσεις ανάπτυξης και επομένως αναπτύσσεται πιο γρήγορα ή πιο αργά, μπορεί δηλαδή να παράγει περισσότερα ή λιγότερα σάκχαρα ή ξύλο. Η έρευνα καταλήγει σε ένα πραγματικά εκπληκτικό αποτέλεσμα. Τα δέντρα εξισορροπούν μεταξύ τους τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία τους. Ανεξάρτητα αν ο κορμός του δέντρου είναι χοντρός ή λεπτός, όλα τα δέντρα του ίδιου είδους, με τη βοήθεια του φωτός, παράγουν ανά φύλλο παρόμοιες ποσότητες σακχάρων. Η εξισορρόπηση συντελείται υπόγεια μέσω των ριζών…….»
«Ωστόσο καποιοι συνάδελφοι από το Λίμπεκ ανακάλυψαν ότι ένα δάσος με οξιές που βρίσκονται πολύ κοντά η μία στην άλλη είναι πιο παραγωγικό. Η σαφής ετήσια αύξηση βιομάζας, κυρίως ξύλου, αποτελεί απόδειξη για την υγεία των δέντρων»

παρακατω,

«Όταν ‘βοηθάει’  κάποιος ένα δέντρο να ‘απαλλαγεί από τους ανταγωνιστές του’ μετατρέπει τα εναπομείναντα δέντρα σε ερημίτες. Οι προσπάθειες τους να επικοινωνήσουν με τους γείτονες πέφτουν στο κενό αφού στη θέση τους έχουν μείνει μόνο κούτσουρα. Έτσι καθένας βαδίζει μόνος του με αποτέλεσμα να παρατηρούνται μεγάλες διαφορές στην παραγωγικότητα.»


Οι ερημίτες λοιπόν… «αποτελούν εύκολα θύματα εντόμων και μυκήτων»
«Τα παραπάνω δεν συνάδουν με τη θεωρία της εξέλιξης σύμφωνα με την οποία θα επιβίωναν μόνο οι δυνατοί; Τα δέντρα θα κουνούσαν το κεφάλι τους ή μάλλον την κόμη τους αν το άκουγαν. Η ευημερία τους εξαρτάται από την κοινότητα και αν εξαφανιστούν οι υποτιθέμενοι αδύναμοι, τότε χάνουν και οι άλλοι. Το δάσος δεν είναι πια κλειστό, ο καυτός ήλιος και ο ορμητικός αέρας φτάνουν μέχρι το έδαφος και αλλάζουν το υγρό – δροσερό κλίμα. Ακόμα και τα πιο δυνατά δεντρα αρρωσταίνουν πολλές φορέ στη ζωή τους και όταν γίνεται αυτό έχουν την ανάγκη των γειτόνων τους, των ασθενέστερων. Αν πάψουν αυτοί να υπάρχουν τότε μία αθώα επίθεση εντόμων είναι ικανή να σφραγίσει τη μοίρα ακόμα και αυτών των γιγάντων»

Το δάσος, ένας υπεροργανισμός που εξελίσσεται 1.200 εκατομμύρια χρόνια έχει προκρίνει την κοινότητα έναντι στην "επικράτηση του ισχυροτέρου" Ζούμε την εξέλιξη με τα στιγμιότυπα της που είναι ορατά στο μάτι μας και κατανοητά από την αντίληψη μας. Νομίζουμε πως ξέρουμε την επόμενη φάση της. Είμαστε τόσο ανόητοι. Τα ζώα εξελίσσονται 585 εκατομμύρια χρόνια. Ο άνθρωπος 5 εκατομμύρια. Ο άνθρωπος ο επιλεγόμενος "σοφός" μόνο 500,000 χρόνια και εμείς (το υποείδος δηλαδή) μόνο 200.000 χρόνια.  Οι "κοινωνικοί δαρβινιστές" είναι πιο πρόσφατο φρούτο, καταδικασμένο να γεννιέται σάπιο από την αρχή.

Μία ματιά σε αυτόν που εξελίχθηκε πριν καν εμφανιστούμε και ακόμα εξελίσσεται, μας διδάσκει. Από το πόσο καλά θα ανταποκριθούμε στα διδάγματα του θα εξαρτηθεί και η δική μας ύπαρξη, η δική μας επιβίωση


Friday, January 26, 2018

Κ.Π.Α.Μ.Ρ.Ρ. εκδήλωση με θέμα «Σώζουμε το ρέμα- Σώζουμε Ζωές» THE DAY AFTER


Ως ιδιαίτερα επιτυχημένη αξιολογείται η εκδήλωση της Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας που έλαβε χώρα χθες, 25/1/2018 στο ξενοδοχείο ΑΥΡΑ της Ραφήνας.

Ένα εξαιρετικό πάνελ ομιλητών έθιξε όλες σχεδόν τις πλευρές του θέματος της κατάργησης του μεγάλου ρέματος, την οποία επιδιώκει Δήμος και Περιφέρεια, άμα και η κεντρική κυβέρνηση σε ένα cresendo αντιπεριβαλλοντικής πολιτικής. Μίας πολιτικής που αποσκοπεί στο οικονομικό όφελος και τη δημιουργία ψευδών εντυπώσεων στο ανενημέρωτο εκλογικό κοινό, που θεωρεί την περίσσια τσιμέντου και οικοδομικής δραστηριότητας ως σημάδι προόδου και παραγωγό ωφέλειας για την κοινωνία.

Αποδείχθηκε με ατράνταχτα επιχειρήματα αλλά και παραδείγματα από το εξωτερικό πως η συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον και ειδικά με τις φλέβες ζωής που καλούνται ρέματα, είναι εφικτή αλλά κυρίως αναγκαία.

Καταδείχθηκε με κάθε τρόπο πως πίσω από τον υπερβάλλοντα ζήλο για την "αντιπλημμυρική θωράκιση" βρίσκεται η επιδίωξη της προστασίας αυθαιρετούχων και καταπατητών, δαπάναις του συνειδητοποιημένου πολιτικά και διαρκώς επιβαρυνόμενου με φόρους, ελληνικού λαού.

Περιβαλλοντικές κινήσεις από γειτονικούς δήμους αλλά και κινήσεις από άλλες περιοχές της Αττικής, με χρόνια δράση για την προστασία των άλλων ρεμάτων του τόπου (Ποδονίφτης, Πικροδάφνη, ρέμα εντός ΧΥΤΑ Γραμματικού, Κερατέα  κ.α) έδωσαν το παρόν και μπήκαν οι βάσεις για κοινή και πιο εντατική δράση, προς πάσα κατεύθυνση

Ήταν μία πολύ καλή συνάντηση που γέννησε ελπίδα και γέμισε τα πνεύματα με πάθος για την προστασία των τελευταίων βιοτόπων της πολύπαθης Αττικής, απέναντι σε πολιτικά δρώντα υποκείμενα, που όταν βλέπουν δάσος ποτάμι, ρέμα, παραλία, καταρράκτη, λίμνη σκέφτονται μόνο την "αξιοποίηση" με κάθε τρόπο. Αξιοποιώντας τα καταναλώνοντας τα και καταστρέφοντας κάθε δυνατότητα να κληροδοτηθούν και στις επόμενες γενιές και κυρίως κάθε δυνατότητα επιβίωσης οικοσυστήματος σε μία χώρα που καταρρέει ηθικά, οικονομικά, οικολογικά.

Sunday, January 7, 2018

Κ.Π.Α.Μ.Ρ.Ρ. εκδήλωση με θέμα «Σώζουμε το ρέμα- Σώζουμε Ζωές»

Στον απόηχο της πρόσφατης τραγωδίας στη Μάνδρα 
η Κίνηση για την προστασία και ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας σας καλεί σε Εκδήλωση/Ανοιχτή συζήτηση με θέμα 

«Σώζουμε το ρέμα- Σώζουμε Ζωές» την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου και ώρα 6μμ στο ξενοδοχείο Αύρα

Τα αίτια των πλημμυρών,  η περιβαλλοντική αξία  των ρεμάτων και το πώς οι σύγχρονες πρακτικές  διαχείρισης των ρεμάτων  μπορούν να σώζουν ανθρώπινες ζωές,  είναι κάποια από τα θέματα που θα αναδειχθούν από τους παρακάτω προσκεκλημένους ομιλητές:

1. Κώστας Κασσιός,  Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ Τομέα Γεωγραφίας και Περιφερειακού Σχεδιασμού
2. Αντώνης Λαζαρής,  Βιολόγος
3. Δημήτρης Θεοδοσόπουλος,  Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ, Μελετητής Ιστορικού Δικτύου Ρεμάτων Αττικής, Εκπρόσωπος Συλλόγου «ΡΟΗ-Πολίτες Υπέρ των Ρεμάτων»
4. Ροδούλα Κωνσταντινίδου,  Περιβαλλοντολόγος, Εκπρόσωπος «Κίνησης για τη Διάσωση του ρέματος Πικροδάφνης»
5. Εμμανουέλα Τερζοπούλου, Εκπρόσωπος της «Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μ.Ρέματος Ραφήνας», Χημικός


Η Αφίσα της εκδήλωσης
______________________
Ξενοδοχείο ΑΥΡΑ - Αραφινιδών Αλών 3, Ραφήνα, Παραλία Ραφήνας, Λιμάνι Ραφήνας , 19009 Αττική, Ελλάδα,

Τηλ.: +30 22940 22780, Fax.: +30 22940 23320, Email: hotelavra@gmail.com



Wednesday, December 20, 2017

Λύκοι με ταυτότητα



Τα τελευταία χρόνια, από το 1999 και μετά, η εντατικοποίηση έτι περαιτέρω της  αστικοποίησης στην Αττική, έχει οδηγήσει σε καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από κάθε λογική ερμηνεία. Με τον όρο "λογική ερμηνεία" εννοώ την ενδεχόμενη ερμηνεία αποφάσεων και έργων της αυτοδιοίκησης ειδικότερα, οι οποίες να τεκμηριώνονται από την προφανή επιδίωξη του κοινού καλού, την αναβάθμιση του τόπου και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στο "φαιό Αττικό νταμάρι", κατά τον τετριμμένο αλλά αγαπημένο, λόγω του ποιητή που τον συνέθεσε, χαρακτηρισμό του τόπου.

Είναι γεγονός πως η Αττική έπασχε από υποδομές, όχι γιατί δεν υπήρχε πρόθεση να κατασκευαστούν, αλλά γιατί η ελληνική ιδιαιτερότητα του να οικοδομείται πρώτα (αυθαίρετα) μία περιοχή και μετά να ακολουθούν οι υποδομές της, δεν επέτρεπε την ορθή χωροθέτηση και ανάπτυξη υποδομών. 

Η πολιτική του "κλείνω το μάτι στον αυθαίρετο" για να "του τα πάρω" με τα πρόστιμα και στο τέλος να τον νομιμοποιήσω εις βάρος του περιβάλλοντος, αποτέλεσε τον χρυσό κανόνα της περιοχής με τον οποίο πλούτισαν εργολάβοι, μηχανικοί, υπηρεσίες, "ανεκτικοί" υπάλληλοι, δήμοι, κοινότητες, μαντράδες  και πλείστοι όσοι "ων ουκ έστιν αριθμός". Στο τέλος ερχόταν η "νομιμοποίηση" και την πλήρωνε η φύση του καημένου πια, τόπου.

Υπάρχουν περιπτώσεις παραχωρήσεων γαιών από το ελληνικό κράτος (από τις παραχωρήσεις προς τους πρόσφυγες του 1922 έως τις παραχωρήσεις προς τους παλιννοστούντες της δεκαετίας 1990-2000. Οι παραχωρήσει αυτές γρήγορα επεκτάθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις. Οι πιο τρανές από αυτές είναι οι περιπτώσεις που τα παραχωρούμενα τμήματα επεκτάθηκαν προς τις συνταγματικά ορισμένες σήμερα, ως δημόσιες γαίες, δηλαδή τα ρέματα, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις παραλίες κλπ. Θυμηθείτε την παράγραφο αυτή όταν ακούσετε πρώην δήμαρχο Ραφήνας στο βίντεο πιο πάνω, να μιλάει για παραχωρήσεις νόμιμες -από το 1934- δίπλα στο Μεγάλο Ρέμα, το οποίο βέβαια δεν ήταν οριοθετημένο τότε (αλλά ούτε και σήμερα). Εξακολουθούν όμως οι "επεκταθέντες και μη" παραχωρησιούχοι να κατέχουν γη που το Σύνταγμα θεωρεί δημόσια.

Επανερχόμαστε στο θέμα μας. Η έντονη λοιπόν πίεση της αστικοποίησης οδηγεί το δίχως άλλο στην αστικοποίηση του συνόλου σχεδόν του νομού Αττικής και όχι μόνο του μέχρι σήμερα υφιστάμενου πολεοδομικού συγκροτήματος πρωτευούσης 'η αλλιώς Αθήνας - Πειραιά - Προαστίων. Μεγάλωσαν τόσο πολύ οι πόλεις και οι "οικισμοί" που είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε τετραγωνικό μέτρο αδόμητο στον νομό Αττικής. Αυτή τη φορά όμως με πρότερη και υπερδιαστασιολογημένη επέκταση υποδομών. Πρόκειται για την ανάπτυξη που έχουν υποσχεθεί και που είναι η ίδια που οδηγούσε πάντα την παραγωγική μηχανή του τόπου. Αυτή ήταν και είναι (και δείχνει πως θα είναι και στο μέλλον) η οικοδομή. Τα όσα λέγονται για τον τουρισμό, είναι απλά ευφημισμοί και διαφημιστικά κολπάκια για να προβάλλουν οι υπουργοί τουρισμού το λαμπερό τους χαμόγελο..

Οικοδομικός οργασμός έρχεται εκ νέου στην τελευταία (;) αυτή φάση της Αττικής Μεταμόρφωσης. Με έργα οδοποιίας, συνοδά κατ' όνομα "αντπλημμυρικά", αλλαγές (επικαιροποιήσεις τις λένε) του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της Αθήνας, επέκταση του νέου ΓΠΣ στα πέριξ, νέο ρυθμιστικό που να χωροθετεί τις νέες δραστηριότητες εκεί που βολεύει τους επενδυτές, παραχωρήσεις οικοδομικών συγκροτημάτων στο κέντρο και άλλα πολλά. Όλα προσανατολισμένα στον στόχο της συνολικής οικοδόμησης με την παράλληλη παροχή κάθε διευκόλυνσης προς τους "επενδυτές" και ταυτόχρονης αποστέρησης κάθε υπολείμματος φύσης, φυσικού περιβάλλοντος από τη μεγάλη μάζα που αποκαλείται κατ' ευφημισμό "λαός" εις μνήμην αυτού που θα έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι πια.

Μερικά τρανταχτά παραδείγματα είναι η γέννηση της "Αττικής -Αθηναϊκής- Ριβιέρας", η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου (μήτρα προστιθέμενης αξίας), η εγκεκριμένη (σχεδιαζόμενη την αποκαλούν αλλά είναι ήδη εγκεκριμένη)  "επένδυση" του Ελληνικού, οι τεραστίου μεγέθους εγκαταστάσεις υποδομών στην ανατολική Αττική (ΧΥΤΑ Γραμματικού και ΚΕΛ Βορείων Μεσογείων μαζί με τα μικρότερα περιφερειακά), η επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού και τώρα ξεκίνησε και η διαδικασία για τη  δυτική Αττική.

Για όλα τα παραπάνω θα απαιτηθούν χωματερές, χώροι απόθεσης και διάστρωσης προϊόντων εκσκαφών, δανειοθάλαμοι, φυσικοί οχετοί ομβρίων και υγρών αποβλήτων (οι τεχνητοί κοστίζουν), όλα σε μικρή απόσταση από τις θέσεις των έργων για να εξυπηρετούν την οικονομία των έργων. Κάποια που υπήρχαν (εξοφλημένα λατομεία πχ Γλυκών Νερών, Τουρκοβούνια κ.α.) πληρώθηκαν με τα προϊόντα εκσκαφών της Αττικής Οδού τότε, αποκαθιστώντας μάλιστα και την χαμένη από καιρό φυσιογραφία των περιοχών αυτών. Τώρα όμως, που έρχονται αυτά τα έργα τι θα γίνει;

Οι προτεινόμενες και σχεδιαζόμενες λύσεις είπαμε, δεν πρέπει να αποκλίνουν από τα όσα θέτει ως προαπαιτούμενα η οικονομία των έργων. Έτσι, για το Ελληνικό και τη "Ριβιέρα" θα βρεθούν δανειοθάλαμοι (δυσκολότερα) - αποθεσιοθέλαμοι (ευκολότερα) στον πολλάκις βιασμένο Υμηττό, για την επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού να είναι καλά η Πεντέλη και το Γραμματικό, για τη δυτική Αττική τα προϊόντα εκσκαφών δείχνουν κατάλληλα για την κάλυψη και αποκατάσταση της Φυλής. Τα υγρά απόβλητα θα καταλήξουν στα διευθετημένα και μετασχηματισμένα σε αγωγούς ομβρίων με αυξημένη φέρουσα ικανότητα, επιλογή που είναι οικονομικότατη αφού για την αποστράγγιση των άπειρων δομημένων επιφανειών που θα προκύψουν θα χρειαστούν αποδέκτες των συλλεκτήρων ομβρίων, εξαρχής σχεδιασμένοι ως "ευρύχωροι". 

Οι δρόμοι θα πρέπει να είναι ικανοί να δεχτούν την κίνηση χιλιάδων δρομολογίων φορτηγών, μπαζάδικων. Με τη σημερινή κατάσταση προβλέπεται επανάληψη αλλά σε άλλη κλίμακα του κυκλοφοριακού εφιάλτη του 2004 στην Αθήνα αλλά και στην Αττική γενικότερα.

Όλα όσα περιγράφονται εδώ είναι η πραγματικότητα. Η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα, που θα εξαφανίσει ότι απέμεινε στην Αττική από φυσικό περιβάλλον. Η Αττική είναι πια νεκρή. Αυτό που αναμένεται είναι η έκδοση της ληξιαρχικής πράξης του θανάτου της. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ψάχνουν να βρουν πότε ξεκίνησε η καταστροφή, πότε μεγεθύνθηκε, πότε ολοκληρώθηκε. Ποιοι ήταν υπεύθυνοι. Γιατί δεν εξέτασαν άλλες λύσεις. Και άλλα πολλά, που είναι τελικά  μόνο για τους ιστορικούς αφού ποτέ δεν παραδειγματιστήκαμε από την ιστορία και την εμπειρία των παθόντων λαών και τόπων. 

Να γιατί η υπόθεση που με τόση θέρμη υποστηρίζουν τα μειράκια της κάθε αμείλικτης εξουσίας και που παραδειγματικά συμπυκνώνεται στην υπόθεση της εξαφάνισης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την αντικατάσταση του από έναν αγωγό ομβρίων τε και ακαθάρτων είναι μία τελειωμένη υπόθεση.

Να γιατί δεν μπορεί να "κάτσουν σε ένα τραπέζι και να τα βρούνε οι αντιμαχόμενες πλευρές" όπως αφελώς (ή ιδιαιτέρως πονηρά) καταλήγει ο αφηγητής του παραπάνω βίντεο. Είναι σαν να κάθεται σε ένα τραπέζι ο λύκος και το αρνί, για να διαπραγματευτούν τον τρόπο που θα φάει ο πρώτος το δεύτερο.

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που γνωρίζει τι σημαίνει οικοσύστημα να δεχτεί τη "μερική καταστροφή" του, όπως και κανείς δεν θα θεωρούσε λογική τη δικαιολογία της "ολίγον έγκυος" ανήλικης κόρης του.

Η ιστορία του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας γεννάει θλίψη και απογοήτευση για τους ανθρώπους εκείνους που δεν βλέπουν (ή δεν θέλουν να δουν γιατί ενδεχομένως κερδίζουν) τη ζημιά που πρόκειται να προκληθεί στον τόπο τους. Ίσως γιατί με το αποκτημένο δια της χρησικτησίας δικαίωμα τους, νιώθουν ιδιοκτήτες του τόπου τους άρα και εξουσιοδοτημένοι από τις επόμενες γενιές να αποφασίζουν την καταστροφή 'η την επιβίωση του.

Οι λύκοι τελικά δεν χορεύουν όπως θα ήθελε ο παραγωγός του παραπάνω βίντεο. Οι λύκοι πεινούν και τρώνε. Οι ανθρώπινοι λύκοι όμως πεινούν περισσότερο, αλλά δεν σταματούν όταν κορεστεί η πείνα τους. 
Οι ανθρώπινοι λύκοι είναι αδηφάγα ζώα.

_____________________
Οι λύκοι έχουν μία αξιοπρέπεια όμως. Οι ανθρωπόμορφοι λύκοι και τα ανθρωπόμορφα όρνεα αντίθετα, δεν έχουν κανένα τέτοιο ενδοιασμό. Ψευδολογούν κραυγάζοντας πως "θέλουν την οικολογική αναβάθμιση του τόπου". 
Με τσιμέντα, συρματοκιβώτια και κάθε λογής συνδιαλλαγές που εξηγούν ένα μέρος της προσκόλλησης τους στο πρόχειρο και το απαράδεκτο (εάν αυτό είναι που τους φέρνει το όφελος στο πιάτο τους).






Tuesday, December 12, 2017

Silent Scream*

Οι φίλοι είναι πηγή έμπνευσης. Ακόμα και οι φίλοι που συναντάμε πια στο fb

Silent Scream Foto από τον Ntavelis Oresivios  

Στην Καμένη Γη, η πλειονότητα των αναρτήσεων έχει περιβαλλοντικό αντικείμενο, κίνητρο και πνεύμα. Η αποψινή ανάρτηση δεν είναι σχετική. Μάλιστα δεν θα υπήρχε η αποψινή ανάρτηση αν δεν έπεφτα πάνω σε μία ανάρτηση του φίλου (όχι μόνο στο facebook) Νταβέλη Ορεσίβιου. Στον Νταβέλη Ορεσίβιο που του αφιερώνω την αποψινή ανάρτηση, έτσι σαν αντάλλαγμα για την έμπνευση που μου πρόσφερε και που χρειαζόμουν για να ξεκινήσω να γράφω σαν μία προσπάθεια ψυχοθεραπείας, όντας υπερβολικά φορτισμένος με άλλα, επαγγελματικά θέματα.

Οι δυσκολίες που περνάει η χώρα και κυρίως η πλειονότητα των κατοίκων της, οι οποίοι στενάζουμε από την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα, που βιώνουμε από τις κυβερνήσεις των τελευταίων 7-8 ετών (οι πιο παλιοί είχαν μεταποιήσει τη βαρβαρότητα σε ευδαιμονία για ηλίθιους) μας έχουν καταστήσει ανίκανους προς οτιδήποτε θα μας έσωζε από τον χειρότερο εαυτό μας. Τον εαυτό μας που  τον βλέπουμε να μας κυβερνά, τον εαυτό μας που πάει και ψηφίζει, τον εαυτό μας  που δέχεται αδιαμαρτύρητα τα χειρότερα και μάλιστα αυτοενοχοποιούμενος.

Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά μα όχι εμπεδωμένα. Όχι συνειδητοποιημένα. Τα επαναλαμβάνουμε ως πληροφορία που δεν έγινε ποτέ κτήμα μας. Δεν έγινε ποτέ γνώση μας. Γι' αυτό είμαστε και εδώ που είμαστε (κατά το πιο διαδεδομένο κλισέ στην Ελλάδα του 2017)

Σχολίαζα σε φίλους και στο χωνί της εποχής, το fb, πριν από καιρό πως ο ΣΥΡΙΖΑ  έχει αποτύχει σε όλα ή σχεδόν σε όλα. Φαίνεται πως τα επίχειρα των αποτυχημένων στον τόπο αυτό, είναι η κατάταξη τους στις "υψηλές θέσεις" των δημοσκοπήσεων και ο χαρακτηρισμός τους ως κόμματα εξουσίας. Γιατί, τι άλλο γίνεται τόσα χρόνια με τους αποτυχημένους κάθε λογής; Η μοίρα τους είναι να κυβερνήσουν την έρημη χώρα, τους απελπισμένους (αλλά όχι αναξιοπαθούντες) κατοίκους της.

Σήμερα άκουγα μεταξύ σκέψεων και οδήγησης, σε ραδιοφωμικό σταθμό την μακάβρια απαρίθμηση των όσων φρικτών έχει διαπράξει ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πραγματικότητα, που γελοίες προφάσεις τύπου "κατανέμουμε δικαιότερα τα βάρη" απλά καθιστούν το κυβερνητικό κόμμα και τους εκπροσώπους του περισσότερο φαιδρούς και αναξιόπιστους. Ίσως για να υπάρχει μία ισορροπία με τους φαιδρούς της απέναντι όχθης που μέσα στην αηδιαστική τους σιελόρροια,  ακονίζουν νύχια και δόντια για την πίτα που -νομίζουν πως- πλησιάζει.

Αλλά και γιατί να μην το νομίζουν;

Ποιος θα λησμονήσει την βαριά φορολογία δια χειρός Τσίπρα (του κατάκοπου των 17 ωρών), ποιος θα ξεχάσει την επίθεση στο δικαίωμα την απεργίας, ποιος θα ξεχάσει τις κατασχέσεις κατοικιών, λογαριασμών, ακινήτων και κινητών μέχρι εσωρούχου; 


Ποιος θα τολμήσει να μιλήσει για ριζοσπαστική αριστερά (με άλφα μικρό όπως το  μίκρυναν οι μικροί που το ατίμασαν), ποιος θα τολμήσει να ξαναμιλήσει για ελπίδα χωρίς να γελάσει πικρά; 

Ποιος αλήθεια θα δηλώνει χωρίς να ντρέπεται, πως στα χρόνια αυτά οι φτωχοί σταμάτησαν να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι;

Ποιος αλήθεια θα μπορεί να ισχυριστεί πως στα χρόνια αυτά προστατεύτηκε η εργασία ως αρετή της αριστεράς και δεν έγινε ορεκτικό στις μασέλες τραπεζιτών και ολιγαρχών;

Ποιος αλήθεια θα μπορεί να iσχυριστεί πως επιτέλους η αριστερά της οικολογίας προστάτευσε το περιβάλλον απέναντι σε όσους το επιβουλεύονται για να κερδίσουν;

Δεν μπορεί να είναι τόσο χάλια όλα. Τόση βαρβαρότητα μαζεμένη μόνο σε εφιάλτες υπάρχει. Σε όνειρα άσχημα, βίαια και αποτρόπαια. 

Ας ήταν να ξυπνήσουμε αύριο και να μην υπάρχουν Τσίπρας, Δραγασάκης  και οι αυλικοί τους. Να μην υπάρχουν Κούληδες με τη φρικτή συνοδεία τους από Αδώνιδες, Βορίδηδες και άλλα φαντάσματα ενός μαύρου παρελθόντος.

Τελικά, πόσα πρέπει να υποστούμε για να ξεπλύνουμε την αμαρτία του ότι πέφτουμε πάντα εύκολα θύματα λαοπλάνων και των υποτακτικών τους;

Θα πάψει ποτέ να είναι βουβή αυτή η κραυγή; (Silent Scream)
________________________________
*Ntavelis Oresivios post 

Sunday, December 3, 2017

Η καταστροφή της Μάνδρας, η απόφαση για το ρέμα Ραφήνας & η δεοντολογία των μηχανικών


«Η άναρχη και χωρίς σχεδιασμό οικιστική εξέλιξη των οικισμών, που δεν λαμβάνει υπόψη της το φυσικό ανάγλυφο, τα ρέματα και τη φυσική απορροή των υδάτων από τα βουνά, σε συνδυασμό με την αυθαίρετη δόμηση, οδηγεί σε πλημμυρικά φαινόμενα κατά την έντονη βροχόπτωση», τονίζει ο ερευνητής του ΕΜΠ κ. Μπακογιάννης, σημειώνοντας ότι δεν είναι τυχαίο πως μεγάλο μέρος των θυμάτων και των καταστροφών εντοπίστηκαν στα σημεία που τα δύο ρέματα, το ρέμα Σούρες βορειότερα και της Αγίας Αικατερίνης νοτιότερα, διατρέχουν τον οικιστικό ιστό της Μάνδρας.





της Αμαλίας Τόκα
Δημοτικής Συμβούλου
Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου



Δεν είναι τυχαίο γιατί και οι πλημμύρες τα έτη 1977, 1988, ήταν καταστροφικές για τον οικιστικό ιστό της Ραφήνας με θύματα. Αυτό μάλιστα συνέβη πριν την εκτροπή του Ποδονίφτη! Πολλές μελέτες εκπονήθηκαν από τα ίδια γραφεία μελετών για την οριοθέτηση του ρέματος Ραφήνας, η πρώτη το 1984, ακολούθησαν 1996, 1998, 1999, 2009, 2010 (για την τμηματική οριοθέτησή του προκειμένου να κατασκευαστεί το ΚΕΛ).

Ας θυμηθούμε, ότι το 2008 με απόφαση το ΣτΕ ακύρωσε την χωροθέτηση του ΚΕΛ διότι δεν υπήρχε η συνολική οριοθέτηση του ρέματος Ραφήνας, το οποίο είναι χαρακτηρισμένο ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΦΕΚ 281/Δ/23-3-1993) και υδατόρεμα Α΄προτεραιότητας με τον νέο νόμο 4277/2014 (ΦΕΚ Α΄156) του Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής.

Αυτές οι συνεχόμενες εκπονούμενες μελέτες, όμως ατελέσφορες (;) στην ουσία έδιναν χώρο κυρίως στις αυθαίρετες κατασκευές, στα μπαζώματα και στην άναρχη οικιστική ανάπτυξη. Το δε 2004 προστίθεται στην μεγάλη υδρολογική λεκάνη του ρέματος Ραφήνας η εκτροπή του ρέματος Ποδονίφτη με την κατασκευή της Αττικής οδού, όπου βλέπουμε ότι δεν εφαρμόστηκε ο όρος της ΚΥΑ 106131/21.1.2002 , ο όποιος έλεγε ότι για να γίνει η εκτροπή του Ποδονίφτη, προϋπόθεση ήταν η οριοθέτηση και διευθέτηση του ρέματος Ραφήνας, έγινε;; εφαρμόστηκε ο όρος; όχι.

Τώρα, μετά από τόσα χρόνια, προτείνεται μια νέα μελέτη (copy paste των προηγούμενων) διευθέτησης του ρέματος Ραφήνας, όπου εκεί πάνω θα «πατήσει» η οριοθέτησή του (όπως είπαν οι μελετητές), όπου βλέπουμε ιδιαίτερα στον οικιστικό ιστό της Ραφήνας να μην υπάρχουν απαλλοτριώσεις, να μην υπάρχουν οι απαιτούμενες διαπλατύνσεις τόσο στην κοίτη όσο και στην εκβολή του, να μην δίνουν δηλ. τον απαιτούμενο ζωτικό χώρο στο νερό και να ορίζονται τα όρια του ρέματος με βάση τις υπάρχουσες νόμιμες ή παράνομες κατασκευές και μπαζώματα. Έτσι η πλημμυρική ζώνη με βάση τις προηγούμενες (και του 2013) επικίνδυνες πλημμύρες να είναι έξω από τα όρια του σχεδιασμού τους.

Με αποτέλεσμα να καταργείται το φυσικό οικοσύστημα, και να προτείνεται —καθ΄όλο το μήκος του— ένας τεράστιος αγωγός ομβρίων με μπετά και σαρζανέτια όχι μόνον στα πρανή του αλλά και στην κοίτη του, με 750.000 κυβικά εκσκαφών, και κοπή όλων των δέντρων δηλ. να αντιμετωπίζεται το φυσικό οικοσύστημα όχι σαν μια ευκαιρία ανάδειξης και προστασίας του αλλά σαν ένα πρόβλημα.

Να προτείνεται μια Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων με αντιφάσεις, στα βασικά κριτήρια σχεδιασμού και του προγραμματισμού της κατασκευής των έργων.

Η μελέτη λέει ότι η συνολική απορροή στις εκβολές με βάση την υδρολογική μελέτη, για περίοδο επαναφοράς 50 έτη, είναι 585 κ.μ./s.

Στα κριτήρια σχεδιασμού λέει ότι: Ολοκλήρωση της αντιπλημμυρικής προστασίας θα επιτευχθεί με την κατασκευή του φράγματος ανάσχεσης στην πεδιάδα των Σπάτων και την ολοκλήρωση των λοιπών έργων διευθέτησης, με την κατασκευή φράγματος στην πεδιάδα των Σπάτων, μειώνεται η παροχή στην εκβολή σε ~458 m3/s, και είναι η μόνη λύση που επιτυγχάνει παροχή μικρότερη και από αυτή της υφιστάμενης κατάστασης.

Όμως, στον προγραμματισμό κατασκευής έργων αναφέρει :

Εκτιμάται ότι το φράγμα μπορεί να μελετηθεί σε οριστικό στάδιο και να κατασκευαστεί μετά από 10 χρόνια περίπου από την περαίωση των έργων διευθέτησης του ρέματος και το τελικό μέγεθός του να καθοριστεί με τα τότε δεδομένα.

Επίσης, στα κριτήρια σχεδιασμού είναι η εξέταση δυνατότητας διεύρυνσης της κοίτης εντός Ραφήνας, στη Α΄ φάση κατασκευής έργων.

Όμως στον προγραμματισμό έργων, το ακυρώνει, αναφέροντας:

Στο κατάντη τμήμα μεταξύ εκβολή και γέφυρας Λούτσας (~0+460) το ρέμα κινείται μεταξύ του πάρκου Καραμανλή και πολυκατοικιών στη δεξιά όχθη και της οδού Ευβοϊκού στην αριστερή. Οι δυνατότητες διεύρυνσης της διατομής είναι περιορισμένες.

Περί την Χ.Θ. 1+015 υπάρχει η πεζογέφυρα Ευβοϊκού (Μεγ. Πεύκου), με υφιστάμενο άνοιγμα ~10x4. Προβλέπεται η ανακατασκευή της. Η περιοχή είναι σε στροφή, δεξιά υπάρχουν ιδιοκτησίες με κτίσματα και αριστερά η οδός Ευβοϊκού. Υπάρχει έντονη στενότητα διέλευσης.

Ενώ δέχεται τη διεύρυνση ως αρχή σχεδιασμού, διευρύνει τη γέφυρα αλλά αρκείται στο υπόλοιπο κομμάτι να παραδεχτεί την έντονη στενότητα. Έτσι, αντί να αποκαταστήσει την κοίτη, δαπανά τεράστια ποσά σε διευθετήσεις της έντονα στενής κοίτης (λόγια του μελετητή) οδηγώντας σε φαινόμενα Μάνδρας.

Βλέπουμε λοιπόν την παραβίαση των αρχών-κριτηρίων σχεδιασμού με βάση τα οποία εκπονήθηκε η μελέτη, ζήτημα το οποίο και προβληματίζει …

Προβληματίζει η δεοντολογία των μηχανικών η οποία έχει σχέση τόσο με τις παραπάνω παραβιάσεις, όσο και με την ευκολία να αλλάζουν τους σχεδιασμούς τους (οι ίδιοι μελετητές) για τον τρόπο αντιμετώπισης των μεγάλων παροχών. Συγκεκριμένα στην προηγούμενη μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (η οποία ακυρώθηκε το 2013 για λόγους μη φιλικούς προς το περιβάλλον, οι οποίοι αφορούσαν και τον μη εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα) είχαν προκρίνει την εκτροπή των μεγάλων παροχών του ρέματος μέσω σήραγγας ( μελέτη εγκεκριμένη και πληρωμένη) αποκλείοντας την κατασκευή φράγματος λόγω περιβαλλοντικών προβλημάτων και αρχαιολογικών ευρημάτων και λόγω της μεγάλης έκτασης της απαλλοτρίωσης 400 στρ.

Σήμερα αποκλείουν την σήραγγα και προκρίνουν το φράγμα ως αρχή σχεδιασμού και ότι είναι η μόνη λύση που επιτυγχάνει παροχή μικρότερη και από αυτή της υφιστάμενης κατάστασης.

Επίσης, στην μελέτη δεν προκρίνονται τα ορεινά υδρονομικά έργα, διότι δεν συμβάλλουν λέει στην αντιπλημμυρική προστασία, οπότε και δεν εντάσσονται στα προτεινόμενα έργα.

Γνωρίζουμε ότι από την κατακαμένη και αποψιλωμένη Πεντέλη πηγάζουν τόσο το ρέμα Ραφήνας όσο και ο Ποδονίφτης, πώς γίνεται να μην προκρίνονται τα ορεινά υδρονομικά έργα και να παραβλέπουμε τις πλείστες επιστημονικές θέσεις οι οποίες είδαν το φως της δημοσιότητας σε σχέση και με την πρόσφατη καταστροφική πλημμύρα στην Μάνδρα;


Όπως, του ομότιμου καθηγητή στον Τομέα Γεωγραφίας και Περιφερειακού Σχεδιασμού, διευθυντής στο Εργαστήριο Φυσικής Γεωγραφίας & Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, κ. Κασσιό , ο οποίος λέει ότι «η κύρια, βασική αλλά παραμελημένη αιτία στην πλημμύρα, αλλά και στην πλειονότητα των πλημμυρών που συμβαίνουν και θα συμβαίνουν, επικεντρώνεται στην κακή ή την πλήρη εγκατάλειψη της διαχείρισης της “λεκάνης απορροής” των ρευμάτων, των χειμάρρων και των ποταμών».

Και ότι η θεραπεία από τις πλημμύρες βρίσκεται μόνο στην αποκατάσταση με επιστημονικό, επαγγελματικό τρόπο των «λεκανών απορροής» των ρεμάτων, χειμάρρων και ποταμών, με μελετημένα από δασολόγους προγράμματα αναδασώσεων, έργων διευθέτησης χειμάρρων ορεινής υδρονομικής, με απόσβεση με ποικίλα φράγματα των χειμάρρων και ελάττωση της κλίσης αντισταθμίσεως, με σταθεροποίηση των πρανών με τεχνικά έργα και φυτεύσεις.

Με όλα αυτά και άλλα και με σημείο αναφοράς την πρόσφατη καταστροφική πλημμύρα στην Αττική η οποία κατέστρεψε μια πόλη και το κυριότερο είχε πολλούς νεκρούς, η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για το ρέμα Ραφήνας κατά την άποψή μου θα έπρεπε να επιστραφεί, μας το υποδεικνύει η ίδια η μελέτη αναφέροντας ότι: «οι επιπτώσεις έχουν ως επί το πλείστον μόνιμο χαρακτήρα και είναι μερικώς αναστρέψιμες στην υδρόφιλη βλάστηση της παρόχθιας και παραρεμάτιας ζώνης ... Τα δε έργα διευθέτησης σε ρέματα που έχουν χαρακτηρισθεί ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος φαίνεται καταρχήν ότι είναι αντίθετα με το πνεύμα του χαρακτηρισμού.»

Monday, November 27, 2017

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ραφήνας αποφάσισε την καταδίκη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 27/11/2017
ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ (21/11/17) ΡΑΦΗΝΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ 
ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΡΕΜΑΤΟΣ ΡΑΦΗΝΑΣ


Με 18 ψήφους υπέρ και 6 κατά το Δημοτικό Συμβούλιο Ραφήνας γνωμοδότησε θετικά υπέρ την Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της καταστροφής του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας. Για να εξασφαλίσει ο Δήμος αυτή την πλειοψηφία με μόνο ένα 25% απώλειες σε θετικές ψήφους, χρειάστηκε να επιστρατεύσει λυτούς και δεμένους: δύο μελετητές για την παρουσίαση, υποστηρικτική ομάδα των μελετητών από κάτω και εκπρόσωπο από πλευράς υπουργείου(ΥΠΥΜΕΔΙ). Όλοι αυτοί με τη βοήθεια της στενής ομάδας του Δημάρχου κ.Ευάγγελου Μπουρνούς ξετύλιξαν την εκφοβιστική τους κινδυνολογία προκειμένου να πείσουν τους δημοτικούς συμβούλους ακόμη και της ίδιας τους της παράταξης ότι αν δεν περάσει αυτή η μελέτη η Ραφήνα θα πνιγεί.

Και ενώ η αίθουσα ήταν γεμάτη από δημότες που ανησυχούν για το μέλλον του ρέματος σε σχέση τόσο με την οικολογική καταστροφή που θα επιφέρει η μελέτη όσο και με τις πλημμυρικές αντοχές του ρέματος, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την τουλάχιστον αυθάδη ομιλία του εκπροσώπου του υπουργείου κ.Αντ.Κοτσώνη απέναντι στους πολίτες και στους δημοτικούς συμβούλους και με την απροκάλυπτη πλέον ομολογία των μελετητών ότι το οικοσύστημα του ρέματος θα εξαφανιστεί δια παντός. Και αφού μετά το λογίδριό του (που έβγαλε εκτός εαυτού ακόμη και δημ. συμβούλους της «συμπολίτευσης») ο κ.Αντ.Κοτσώνης πήγε να αποχωρήσει ύστερα από παραίνεση του πρόεδρου του Δημ.Συμβουλίου, ο κόσμος που παρακολουθούσε εξαγριώθηκε και τον ανάγκασε να επιστρέψει και να μείνει ως την πρώτη πρωινή για να ακούσει τους πολίτες που επρόκειτο να μιλήσουν.

Οι πολυάριθμες ερωτήσεις πολιτών και φορέων απαντήθηκαν από τους μελετητές στην καλύτερη περίπτωση με προχειρότητα (χαρακτηριστικό άλλωστε που διακρίνει και την ίδια τη μελέτη τους) και στη χειρότερη παραποιήθηκαν ή δεν απαντήθηκαν καθόλου. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν η άγνοια των μελετητών για ύπαρξη μελέτης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος που προτάσσει και χρηματοδοτεί την ανάκτηση και διατήρηση της φυσικής κοίτης ποταμών και ρεμάτων ως αποτελεσματικότερη απέναντι στην πλημμύρα και οικονομικότερη από τις εργολαβικές μεθόδους εγκιβωτισμού που εφαρμόζουν υπουργείο και περιφέρεια, η άγνοια κάποιων μεθόδων συγκράτησης νερού στα ορεινά και σταθεροποίησης των πρανών που αναφέρθηκαν από πολίτες και πολλά ακόμη…

Οι περισσότεροι από τους Δημοτικούς Σύμβουλους που υπερψήφισαν φάνηκε ότι δεν είχαν διαβάσει ούτε καν την «μη τεχνική περίληψη» της μελέτης γι’ αυτό και οι τοποθετήσεις τους περιορίστηκαν κυρίως σε προσωπικές ή επαγγελματικές ή άλλες ανεκδοτολογικές διηγήσεις. Αυτοί που στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και καταψήφισαν την οριστική καταδίκη του φυσικού οικοσυστήματος του ρέματος άρα και της μοναδικής ελπίδας προστασίας μας από τις πλημμύρες ήταν οι κ.Βασιλόπουλος, Κατσούδα, Ξηντάρας, Στέφου,Τόκα, Φαφούτης. Όλοι οι υπόλοιποι συναίνεσαν στην απόφαση καταδίκης του Μεγάλου Ρέματος.

Η μάχη για τη διάσωση του Μεγάλου Ρέματος δεν τελειώνει εδώ. Μπροστά μας έχουμε το Περιφερειακό Συμβούλιο και φυσικά δυνατότητες προσφυγών τόσο σε διοικητικό όσο και σε νομικό επίπεδο. Η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας καλεί όλους τους δημότες και κατοίκους του δήμου μας να συσπειρωθούν σε αυτή την προσπάθεια για να μην επιτρέψουμε να μετατραπεί η Ραφήνα σε άλλη μια Μάνδρα. 

Επισυνάπτουμε το βίντεο της τοποθέτησης της Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας στο Δημοτικό Συμβούλιο. 


Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας

Thursday, November 23, 2017

Ληξιαρχικές πράξεις

(αναδημοσίευση από το Δασαμάρι SOS

"Θάπτομεν τον Ιλισσό" : Μεταξάς - Κοτζιάς
Αθήνα 1937, κάλυψη Ιλισσού. 

Ο Διοικητής Πρωτευούσης (επί δικτατορίας Μεταξά) Κωνσταντίνος Κοτζιάς επισκέπτεται τα έργα της κάλυψης Ιλισσού. Στις αρχές του 20ού αιώνα ολόκληρη η περιοχή μεταξύ Ιλισσού και Υμηττού είχε κηρυχθεί αναδασωτέα και είχε φυτευτεί.

Στη δεκαετία του ’50, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, ολοκληρώθηκε η κάλυψη της κοίτης του ποταμού και τη θέση του ποταμού πήραν οι οδοί Μιχαλακοπούλου, Βασιλέως Κωνσταντίνου και Καλλιρρόης. Το έργο είχε ξεκινήσει το 1939 και το θεμελίωσε ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς με τη χαρακτηριστική φράση: «Θάπτομεν τον Ιλισσόν».

2017: Θάπτομεν το Μεγάλο Ρέμα

Ραφήνα 2017. Στη "διαβούλευση" για την οριοθέτηση του Μεγάλου Ρέματος, οι εικονιζόμενοι αιρετοί της Ραφήνας και του Πικερμίου γνωμοδοτούν υπέρ μιας Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για έργα διευθέτησης που καταστρέφουν οριστικά τo Μεγάλο Ρέμα και το οικοσύστημά του.


Ο μη εκλεγμένος Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος Τ.Υ. και ο Γεν. Γραμματέας


Ευ. Μπουρνούς - Π. Καλφαντής - Β. Πιστικίδης

Σύμβουλοι

Κ. Μώρος - Γ. Βουδούρης - Σ. Αραπκιλής

Χρ. Βλαχάκη

Γ. Κοκκόλης - Μ. Μάρκου Ρούσσου - Ηλ. Μικρόπουλος

Δ. Μισοκοίλης

Χ. Ζαφειρόπουλος - Α. Παλπατζής - Κ. Παπαθανασίου - Κ. Παροικάκης

Μ. Τσαγκαράκης - Γ. Χαχολάκης - Δ. Τσεβά Μήλα

Μ. Τσέρμου

Χ. Τσαλαπατάνης


Οι τοπικοί Πικερμίου

Φ. Αναστασίου - Α. Μπουράνης - Α. Χοβαρδάς

και οι τοπικοί σύμβουλοι Ραφήνας 

(ακόμα δεν υπάρχουν στοιχεία)


Σχόλιο της Καμένης Γης

Περιμέναμε τα χειρότερα από εκείνους που κερδίζουν χρήμα κάθε φορά που συντάσσουν και προωθούν μία απαράδεκτη μελέτη ή εκτελούν ένα καταστροφικό έργο. Δεν περιμέναμε όμως πως θα έχουν τη στήριξη του δήμου, εις βάρος του οποίου εγκληματούν. Ας είναι λοιπόν τα επίχειρα τους ανάλογα της στάσης τους

Αν ο νεκροθάφτης είναι μία μακάβρια μορφή γιατί ενταφιάζει τη Ζωή που "Ήταν", αυτά τα πρόσωπα είναι απεχθέστερα γιατί ενταφίασαν τη Ζωή που "Είναι", τη Ζωή που "Θα Είναι". Το παρόν και το μέλλον της Ζωής του τόπου. Του τόπου τους, όπως σε ένα οξύμωρο σχήμα, διαλαλούν.
Μέχρι η ίδια η Φύση, την οποία νομίζουν πως δάμασαν, να αποφασίσει το τέλος των πράξεων και των έργων τους.









Tuesday, November 21, 2017

Πλημμύρες. Αμιγώς πολιτικό φαινόμενο


Το επαναλαμβανόμενο σχεδόν κάθε χρόνο σκηνικό της καταστροφής καταδεικνύει ότι οι θάνατοι και οι καταστροφές δεν είναι μοιραίο αποτέλεσμα μιας μεγάλης βροχής, αλλά το φυσικό επακόλουθο μιας πολιτικής που δεν έχει στο επίκεντρό της τις πραγματικές ανάγκες του λαού και που δεν δίνει διάρα για την πραγματική αντιπλημμυρική θωράκιση, ούτε της πρωτεύουσας, ούτε πολλών άλλων περιοχών της χώρας, που μετατρέπονται σε λιμνοθάλασσες κάθε φορά που βρέχει. Είναι η πολιτική των δήθεν αντιπλημμυρικών έργων που φέρνουν οικονομικά οφέλη μόνο σε μελετητές και εργολάβους για τη μελέτη και την εφαρμογή μελετών απηρχαιωμένων και ξεπερασμένων που με κατάλληλα αυξημένους προϋπολογισμούς. Και η πολιτική αυτή έχει ονοματεπώνυμο.

Η πολιτική της πλημμύρας

Βασικά συστατικά της πολιτικής της πλημμύρας είναι τα παρακάτω, συνοψίζοντας τα επιγραμματικά σε ενέργειες της παρεούλας που αποτελείται από υπουργούς, περιφερειακούς, δημάρχους και αντιδημάρχους, μελετητές και εργολάβους σχετικών έργων.

Οι προαναφερθέντες  λοιπόν:

Προωθούν όπως κάνουν χρόνια τώρα, την αλόγιστη επέκταση των πόλεων προς όφελος κάποιων κερδοσκόπων, χωρίς την εξασφάλιση των αναγκαίων έργων υποδομής.

Επιτρέπουν οι όποιοι, ελάχιστοι στα μεγάλα αστικά κέντρα, ελεύθεροι δημόσιοι χώροι να καταπατούνται από μεγαλοεπιχειρηματίες, ή να παραχωρούνται σ’ αυτούς για να εκτελέσουν χρυσοφόρες επενδύσεις.

Επέτρεψαν και στη συνέχεια νομιμοποίησαν την κάλυψη των ρεμάτων και το κτίσιμο σε αυτά.

Νομιμοποιούν συνεχώς την αυθαίρετη δόμηση.

Νομοθετούν επιπλέον μια δασοκτόνα νομοθεσία, που οπλίζει τα χέρια των εμπρηστών, καταστρέφοντας τα δάση, γεγονός που εντείνει τα πλημμυρικά φαινόμενα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, ενώ παλιότερα το 80% του νερού της βροχής πήγαινε στο έδαφος και το 20% στη θάλασσα, τώρα τα ποσοστά αυτά να έχουν αντιστραφεί. Και συνεχίζουν με τις βάρβαρες διευθετήσεις τους που τις θέλουν γιατί τους φέρνουν χρήμα και οφέλη ενώ αποδεικνύονται άχρηστες για την προστασία του τόπου κι του πληθυσμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Αττικής, όπου 70 από τα 700 ρέματα που προϋπήρχαν δεν μπορούν πια ούτε να …εντοπιστούν! Σύμφωνα επίσης με τους επιστήμονες, τα ανοιχτά ρέματα στην Αττική έχουν σήμερα μειωθεί από το 1945 κατά 66%, και συγκεκριμένα από 1.280 χιλιόμετρα που ήταν έχουν φτάσει στα 434 χιλιόμετρα. Έχουν, δηλαδή «εξαφανιστεί» κοντά στα 850 χιλιόμετρα ρεμάτων! Αλλά και από τα ρέματα που παραμένουν ανοιχτά, τα περισσότερα έχουν υποστεί τόσες παρεμβάσεις, που δύσκολα πια μπορούν να επιτελέσουν το έργο τους, δηλαδή να κατευθύνουν τα νερά προς τη θάλασσα ή σε άλλους μεγαλύτερους αποδέκτες.

Χαρακτηριστικές είναι και οι περιπτώσεις της Ανατολικής Αττικής, που διαθέτει το 70% των ρεμάτων της Αττικής: Η πίεση για τσιμεντοποίηση που ασκείται, με τις ευλογίες των κυβερνήσεων, στις παραρεμάτιες περιοχές είναι τέτοια, που στις δύο από τις μεγαλύτερες σε έκταση λεκάνες απορροής της Ανατολικής Αττικής, αυτές του ρέματος της Ραφήνας και της Ραπεντώσας, η δασική βλάστηση μειώθηκε από το 40% και 60% το 1995, στο 4% και 10% αντίστοιχα σήμερα…


Έργα με παρωχημένες μελέτες

Πολλά από τα έργα αυτά εκτελούνται με μελέτες παρωχημένες, με αποτέλεσμα ακόμη κι όταν ολοκληρωθούν να μην μπορούν να παίξουν το ρόλο τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Κηφισού. Πρόκειται για έργο που διευθετήθηκε και μετατράπηκε σε δρόμο (το γνωστό σε όλους τμήμα της Εθνικής οδού).

Το έργο ολοκληρώθηκε το 2004, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά με μελέτες του 1972, όταν η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική και οι ανάγκες πολύ μικρότερες, με αποτέλεσμα να μην είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται ότι τα πλημμυρικά φαινόμενα που ζήσαμε στο παρελθόν θα τα ζήσουμε και στο μέλλον. Ήδη και χτες πολλοί οδηγοί στην Εθνική Οδό ταλαιπωρήθηκαν…

Στο εξωτερικό η νομοθεσία επιβάλλει την επικαιροποίηση των μελετών στον χρόνο έναρξης του έργου και μάλιστα, ειδικά για τις παρεμβάσεις σε υδάτινα συστήματα η νομοθεσία έχει εκσυγχρονιστεί και δεν συναντάμε μελέτες τύπου "Ραφήνας" ή "Πικροδάφνης" και άλλες τραγικές περιπτώσεις

Αποσπασματικά έργα

Αρκετά μεγάλα έργα που κατασκευάστηκαν στην Αττική τώρα συντελούν στην αύξηση της εμφάνισης πλημμυρών επειδή τα αντιπλημμυρικά έργα που τα συνόδευσαν όταν κατασκευάστηκαν, είναι είτε αποσπασμαικά και συχνά τυφλά (δίχως ικανό αποδέκτη) και για να προστατεύσουν μόνο αυτό καθ’ εαυτό το μεγάλο έργο. Δεν αναπτύχθηκε δηλαδή ένας σύγχρονος ολοκληρωμένος σχεδιασμός. Κλασικό παράδειγμα; Η εκτροπή του Ποδονίφτη στο ρέμα Ραφήνας και η λαβ΄ξη που έδωσε στους αγρίους για να θέλουν να καταργήσουν το ρέμα.

Στο πλαίσιο κατασκευής της Αττικής Οδού να διατέθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό ποσά για αντιπλημμυρικά έργα εκατέρωθεν της διέλευσής της και συγκεκριμένα για την τοπική διευθέτηση των ρεμάτων που συναντά, όπως Σούρες, Μικρό Κατερίνη (στη Μάνδρα), Φυλής, Αχαρνών, Κηφισό, Βύρωνα, Αμαρουσίου, Χαλανδρίου, Παναγίτσας, Γέρακα, Λεονταρίου, Αγίου Ιωάννη, ωστόσο τα έργα αυτά δε συνοδεύτηκαν από τις αναγκαίες συνοδές σιαμορφώσεις, υδρονομικά στα ανάντη, κατεδαφίσεις και απαλλοτριώσεις κ.α., με αποτέλεσμα να προκαλούν αυτά και νέες πλημμύρες! Άσχετα αν έγιναν και αντιπλημμυρικά!

Τα αυθαίρετα

Σοβαρά πλημμυρικά φαινόμενα έχουμε όπου υπάρχει αυξημένος αριθμός αυθαιρέτων.  Το πρόβλημα επιτείνεται από το γεγονός ότι σε αρκετές από τις περιοχές αυτές δεν υπάρχει κατασκευασμένο δίκτυο ομβρίων.

Η αυτοδιοίκηση αντί να διώκει τους αυθαιρετούχους, τους στηρίζει σε κάθε επιπλέον αυθαιρεσία στην οποία προβαίνουν και έτσι όταν έρθει η πλημμύρα αναζητούν τους ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τον καθρέφτη τους και φυσικά τους φίλους τους, τους αυθαιρετούχους,

Δυστυχώς, κυβερνητικοί και άλλοι τοπικοί φορείς θεωρούν ή χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια δαπανηρά τα πραγματικά αντιπλημμυρικά έργα. Αυτά δεν είναι οι σκληρές και βάρβαρες ιευθετήσεις και τα τσιμεντώματα των ρεμάτων αλλά οι αποκαταστάσεις των κοιτών με απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις δομών που εντείνουν αν δεν προκαλούν πλημμυρικά φαινόμενα. Στην πραγματικότητα όμως δε θεωρούν ακριβές τις εξυγιαντικές αυτές παρεμβάσεις, αλλά θεωρούν φτηνή τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και κατ’ αυτούς η προστασία της δεν αξίζει το κόστος των έργων. 

Να, λοιπόν, γιατί όταν αφήνουμε την πολιτική στους "επαγγελματίες"  της, τα σπίτια μας πλημμυρίζουν…