Ελληνική φιλοξενία (Όταν ο Ξένιος Ζευς είναι μόνο το όνομα αστυνομικής επιχείρησης)

Friday, July 15, 2016



Αφίσα που κολλήθηκε στις 14/7/2016 σε Ραφήνα και Πικέρμι

Σε μία ανάρτηση στις 26/6/2016, είχα γράψει για το κόστος του να είναι κανείς Άνθρωπος, όπως το αποτιμούσαν οι "γείτονες" (και αμφιβόλου νομιμότητας περίοικοι), ενός δημιουργούμενου κέντρου φιλοξενίας προσφύγων, στην ευρύτερη περιοχή της Ραφήνας.

Το κόστος αυτό, όπως με θράσος θάρρος, παρουσίαζαν οι παρανόμως παροικούντες, ήταν η αλλαγή χρήσης της δασικής περιοχής. Για όλα τα άλλα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν νοήμονες ανθρώπους, όπως οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, η εξασφάλιση καλύτερης ποιότητας διαβίωσης σε ανθρώπους που ξεριζώθηκαν βίαια από ατ σπίτια τους, η φροντίδα των παιδιών και των νηπίων τους, οι λιγοστές φωνές που ακούστηκαν, πνίγηκαν στην οχλοβοή που απαιτούσε άμεσο απο- χαρακτηρισμό της περιοχής.

Όπως μάλλον αναμενόταν, οι συνθήκες δεν προσέγγιζαν καν, σε αυτό που θα είχε ανάγκη ο κυνηγημένος από τη συμφορά άνθρωπος, που ελπίζει στην παρηγοριά και την αληθινή συμπόνοια από τον διπλανό του. Έτσι, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί, άρχισαν να φεύγουν από την πρώτη κιόλας μέρα.

Φυσικά, δεν έγινε κανένας λόγος για την αποτυχία φορέων και οργανισμών, να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαβίωσης. Αλλά δεν έγινε και λόγος για το ότι αυτές οι απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης, σχεδιάστηκαν να είναι στην πραγματικότητα συνθήκες κράτησης. Βέβαια, επειδή ακόμα δεν έχει ομολογηθεί η επίσημη λειτουργία της κατασκήνωσης ως στρατόπεδο κράτησης -τα προσχήματα είναι ιερότερα από τους ανθρώπους, αρκετοί πρόσφυγες έφυγαν, είτε για να προσπαθήσουν εκ νέου τη διάβαση των συνόρων προς τους τόπους προορισμού τους, είτε για να επιστρέψουν στον Πειραιά και το Ελληνικό απ' όπου τους πήραν. 

Σήμερα, έπεσε στην αντίληψη μου η παρακάτω αφίσα, κολλημένη στη γειτονιά μου. Κατάλαβα πως υπάρχουν και εκείνοι που ανησυχούν για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, δίχως να τους εργαλειοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο, για την επίτευξη των ανόσιων, παρανόμων στόχων τους.

Αυτό είναι δείγμα υγείας σε μία κοινωνία που αργοπεθαίνει, πνιγμένη στον ωκεανό των μικρών, ατομικών συμφερόντων. 

Πέρα από το μικρό δείγμα υγείας ενός μικρού μέρους μίας σχεδόν ολικά, ασθενούς κοινωνίας, το βασικό ζήτημα παραμένει ανοικτό. Και το ζήτημα αυτό είναι το τι θα γίνει με τους πρόσφυγες που εξακολουθούν να πνίγονται στην προσπάθεια θέασης και βίωσης ενός καλύτερου κόσμου.

Αξίζει άραγε να θεωρείται "καλύτερος" ο κόσμος στον οποίο θέλουν να φτάσουν οι πρόσφυγες; 

Ο κόσμος αυτός, κάνει ότι μπορεί για να το διαψεύσει.

ΥΓ: Γράφοντας το παραπάνω κείμενο, ανακάλυψα πως και άλλοι γείτονες πρόσεξαν τη συγκεκριμένη αφίσα και έγραψαν γι' αυτή

«Εκεί γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων»

Monday, July 4, 2016


Υπότιτλος: Δεν υπάρχει σωτηρία

Αναδημοσίευση από το dasarxeio.com



Ο ευγενέστατος υπουργός που επικοινωνεί για να αναβάλει την κατεδάφιση αυθαίρετης οικίας, οι βουλευτές που πιέζουν για την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και το γνωστό δίδυμο δασολόγου – πολιτικού που συγκέντρωσε 750.000,00€ στον Δήμο Ραφήνας – Πικερμίου για άσκοπες φωτοερμηνείες.

Στο άρθρο με τίτλο «Η δράση της Ομοσπονδίας Συλλόγων «Περιβολάκια» και η επιτυχία των οικιστικών πυκνώσεων» που υπογράφει ο Πέτρος Σαντ και δημοσιεύτηκε στο www.irafina.gr περιγράφεται, σύμφωνα με το συντάκτη του, πως και κάτω από ποιες συνθήκες «γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων».
Κατά τον κ. Σαντ, τον Φεβρουάριο του 2015, ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη επισκέφθηκε τον αρμόδιο αν. Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη, με σκοπό να τον ενημερώσει για την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας.

Ο κ. Τσιρώνης, αφού άκουσε την εισήγησή τους επικοινώνησε με τον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών για να αναβάλει την κατεδάφιση έως ότου διερευνηθεί η υπόθεση σε βάθος.  «Το ιδιαίτερο γεγονός όμως της συγκεκριμένης συνάντησης ήταν το εξής: Κάποια στιγμή, ο Υπουργός ζήτησε να δει φωτογραφίες και αμέσως σε ένα tablet εντοπίστηκε η περιοχή στην χαρτογραφική πλατφόρμα Google Earth όπου με έκπληξη ο κ. Τσιρώνης αναφώνησε:

– Μα αυτό είναι οικισμός!!!», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Σαντ, στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, αναφέρεται στη δασική υπηρεσία και στους δασικούς υπαλλήλους. Αποφεύγει, βέβαια, την οποιαδήποτε αναφορά στην απόρριψη, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, της αίτησης ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια που ζητούσαν να ακυρωθεί το από 6.3.2003 Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό χρήσεων γης και όρων δόμησης στη εκτός σχεδίου και εκτός ορίων οικισμών προς του 1923 ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων Αττικής, ως προς το σκέλος εκείνο που αφορά την περιοχή Περιβολάκια

Οι δικαστές απέρριψαν τον ισχυρισμό ότι η περιοχή Περιβολάκια έχει αναπτυχθεί οικιστικά (κατοικίες), υπάρχει οδικό δίκτυο, φως, νερό, τηλέφωνο, κ.λπ., υπογραμμίζοντας ότι το γεγονός ότι η εν λόγω περιοχή πράγματι, έχει αναπτυχθεί οικιστικά και εξυπηρετείται από οδικό δίκτυο, καθώς και δίκτυα φωτισμού, ύδρευσης, κ.λπ., δεν αναιρεί ούτε το χαρακτήρα της ως έκτος σχεδίου, ούτε την ύπαρξη δασικών εκτάσεων, γιατί «η ύπαρξη κτισμάτων, τα οποία μάλιστα δεν προκύπτει αν έχουν ανεγερθεί βάσει οικοδομικών αδειών, σε έκτος σχεδίου περιοχή, καθώς και η σύνδεση των κτισμάτων αυτών με δίκτυα οργανισμών κοινής ωφέλειας, δεν μεταβάλλει κατ΄ αρχήν το δασικό χαρακτήρα της περιοχής».  

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει δασολόγιο δεν σημαίνει ότι μια δασική περιοχή χάνει το δασικό της χαρακτήρα και παύει η προστασία της, αποφάνθηκε το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απορρίπτοντας την αίτηση ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια. 

Ανθρωπιά με αντίτιμο: 1000 αυθαίρετα για 200 ανθρώπους

Sunday, June 26, 2016



Είναι τόσο ζεστές αυτές οι μέρες, είναι και ο χρόνος τόσο λίγος τελευταία, που είχα αναστείλει κάθε "συγγραφική" δραστηριότητα στο ιστολόγιο. Είναι όμως και κάτι συμβάντα, τα οποία δεν μπορώ να τα αφήνω να περνάνε ασχολίαστα. Είναι πράγματα που γίνονται και αν τα μαζέψει κανείς, φτιάχνει άνετα το πορτρέτο αυτού που γνωρίζουμε ως "μέσος Έλληνας" όρος διόλου τιμητικός και που αποδίδεται σε αυτόν που αγαπάει να βλέπει τον εαυτό του ως τον μοναδικό μέσο όρο. Να θεωρεί εαυτόν ως τον πάντα και τα πάντα, δικαιούμενο.
Πέρα από κάθε έννοια νόμου και ηθικής και πέρα από  κάθε έννοια που αναφέρεται στον κοινό βίο, την κοινωνία, αγαπά τον εαυτό του. Τον εαυτό του και και μόνο και δε σέβεται ούτε τον δημόσιο πλούτο, ούτε βέβαια τον συνάνθρωπο του.

Αυτός ο τύπος ανθρώπου δεν ξέρει τι θα πει μέλλον. Ξέρει μόνο αυτό που βλέπει. Το δικό του (κι αυτό) "τώρα".

Το δημόσιο για τον ανθρωπίσκο αυτόν, δεν έχει ούτε υπόσταση, ούτε ιδιοκτήτη. Γι' αυτό και μπορεί να το "κάνει ότι γουστάρει", αφού είναι δημόσιο, δηλαδή κανενός όπως αυτός πιστεύει.

Αρκετά με τις εισαγωγές.

Παρακολούθησα μία εσπερίδα στη Ραφήνα για την υποδοχή των προσφύγων που θα εγκατασταθούν στις κατασκηνώσεις του δήμου Ζωγράφου, στην περιοχή "Περιβολάκια". Η περιοχή αυτή, μαζί με αρκετές ακόμα στην Αττική (και ειδικά στην ανατολική Αττική) πάσχει από την ανίατη και χρόνια νόσο των καταπατήσεων και της αυθαίρετης δόμησης. Έχουμε πει πολλές φορές πως αν η Αθήνα ξεκίνησε να χτίζεται με σχέδια των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, η Αττική ξεκίνησε (και συνεχίζει) να χτίζεται με σκαριφήματα, πάνω στο κουτί του Άσσου σκέτου, που είχε στην τσέπη ο καλουπατζής τη νύχτα που έστηνε τον "ξυλότυπο" του αυθαίρετου.

Τέλος πάντων, ας μη ξεφεύγω από το θέμα. Η εσπερίδα αποτελούταν από 2 μέρη, όπως τελικά αποδείχθηκε. Το πρώτο μέρος, ήταν εκείνο  που μίλησαν οι θεσμικοί και που πραγματικά ήταν εστιασμένοι στο θέμα της υποδοχής των προσφύγων.

Στο δεύτερο μέρος, έγιναν οι ερωτήσεις του κοινού αλλά δυστυχώς αυτές (με εξαίρεση μία ή δύο) ήταν εστιασμένες στο θέμα του αποχαρακτηρισμού μίας ολόκληρης περιοχής. Δηλαδή του χαρακτηρισμού της, ως οικοπεδική ή ότι άλλο, εκτός από αυτό που είναι, δηλαδή δασική, υπαγόμενη στην Α ζώνη.

Παράδοξο βέβαια σε μία εσπερίδα για την υποδοχή των προσφύγων να τίθεται ως θέμα και ως διακύβευμα και τελικά ως "αντάλλαγμα" η μεταβολή χρήσης (και επίσημα) μίας ολόκληρης περιοχής. Αλλά δυστυχώς ακόμα και η ανθρωπιά έχει το τίμημα της. Στη σημερινή Ελλάδα, διατυπώθηκε η διεσταλμένη Πρωταγόρειος ρήση, πως πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος*, στην πιο βάρβαρη παρερμηνεία, που θα μπορούσε να ασκηθεί πάνω της.

Αυτό που είχε ανυπολόγιστο τίμημα και υπερέβη κάθε έννοια στοιχειώδους ευγένειας, ήταν η "υποδοχή" στον δημάρχο Λαυρεωτικής, που -προφανώς μη γνωρίζοντας ο ίδιος  τις ορέξεις του ακροατηρίου- ανάφερε τα σχετικά με τη νομοθεσία που επιτρέπει (για να μη πούμε προτρέπει και επιβάλει) την αποψίλωση της εύφλεκτης μάζας των ξερόχορτων από τις ιδιοκτησίες, υπό την ευθύνη των των ιδιοκτητών τους, κατά τους θερινούς μήνες. Όπως προτρέπει και τους δήμους να αποψιλώνουν τα κράσπεδα των οδών, 5 μέτρα εκατέρωθεν του άξονα κάθε οδού που δεν έχει πεζοδρόμιο ή έρεισμα.

Οι " ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες" κάτοικοι, ανέκραξαν πως δεν τους αφήνουν να αποψιλώσουν τις ιδιοκτησίες τους. Και όταν ο κ. Λουκάς τους καθόρισε την έννοια της αποψίλωσης, έγινε φανερό το ότι μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα. Βέβαια ο κ. Λουκάς (δικαιολογημένα και με σύννομη αγανάκτηση) ανέβασε κι άλλο τους τόνους, που είχαν φροντίσει πρώτοι οι "ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες", να σηκώσουν και μάλιστα με περισσή αγένεια.**

Αυτά είναι ευτράπελα και μένουν ως τέτοια όταν διαρκούν λίγα λεπτά. Γιγαντώνονται όμως και διεκδικούν τη θέση του κυρίου θέματος της εσπερίδας, όταν γίνονται με την ένταση και το θράσος με το οποίο εκστομίζονταν διάφορα, είτε με τη μορφή "μουρμούρας" και υπόκωφου σχολίου ή με τη μορφή "ειρωνείας τύπου γαλαρίας". Δηλαδή, δεν μας ακούει ο ομιλητής που είναι στο πάνελ αλλά εμείς κάνουμε επίδειξη "γνώσης και αγωνιστικής διάθεσης" στους διπλανούς μας.

Είμαι σίγουρος πως όχι μόνο τα Περιβολάκια, αλλά και άλλες περιοχές παρόμοιου χαρακτήρα θα φύγουν από το καθεστώς Α ζώνης προστασίας (Δάση και Δασικές εκτάσεις, ασκεπείς εκτάσεις, βράχια κλπ) που αναφέρονται στον Ν.998/79). Άλλωστε η τελευταία απόφαση Κουρουμπλή, Τσιρώνη και με την υποστήριξη και πίεση των αντιπεριφερειαρχών και των παρατρεχάμενων δημάρχων, γιο αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις (που μάλιστα οι υποθέσεις τους έχουν κριθεί στο ανώτατο βαθμό), απλά προοιωνίζεται την αήθη  νομιμοποίηση τους ή την "τακτοποίηση" τους.

Εδώ που φτάσαμε, η χώρα είναι πραγματικά για πούλημα. Ας μη κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Ο μικρός ανθρωπάκος που αδιαφορεί για το κοινό καλό, που δε νοιάζεται για το μέλλον της κοινωνίας, θα είναι ο επίσημος ιδιοκτήτης των κομματιών αυτού που κάποτε αποτελούσε δημόσιο αγαθό. Αλλά αυτός θα πάρει τα "λιμά" γιατί τα προφητικώς λεγόμενα, "φιλέτα", έχουν ήδη αλλάξει και ιδιοκτήτη και χρήση. Κάτω από τη μέριμνα του επίσημου κράτους βέβαια.

Πέρασαν τα χρόνια και τίποτα δεν άλλαξε. Δυστυχώς. 

Από την κακή εμπειρία που είχα στην συγκεκριμένη εσπερίδα, κρατάω το θράσος των παρανόμων που έχει μεγαλώσει από τα "χάδια" αρχόντων  που δεν έχουν καμία αρχή. Και στηρίζουν την παρανομία γιατί τους αποφέρει ψήφους, σε ένα από τα πιο ανήθικα παζάρια των τελευταίων 50 ετών. Κρατάω και μία κουβέντα όμως, που εξεστόμισε δημοτικός σύμβουλος ο οποίος χαρακτήρισε τους καταπατητές και αυθαιρετούχους ως "αναξιοπαθούντες που υποφέρουν από τις αγκυλώσεις του νόμου που θεωρεί δασική μία περιοχή που ουδέποτε ήταν δάσος". 

Η οργή υποχώρησε και έδωσε τη θέση της στη θλίψη.
 ________________

*πάντων χρημάτων μέτρον ο αυθαιρετούχος 
**Το περιστατικό μπορείτε να το απολαύσετε στο τοπικό ενημερωτικό website iRafina

Περιφερειακές ευαισθησίες

Friday, April 15, 2016


Διαβάζω από το dasarxeio.com, την παρακάτω είδηση

Με απόφαση του Αντιπεριφερειάρχη Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας αποφασίστηκε με την υπ’ αριθ 157867(341)/13-04-2016 Απόφαση με ΑΔΑ:7Ξ097ΛΛ-ΥΩΖ η απαγόρευση ενάσκησης επαγγελματικής και ερασιτεχνικής αλιείας ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων στους ποταμούς Γαλλικό, Αξιό, Λουδία, Αλιάκμονα, Εδεσσαίο, Στρυμόνα και Αγγίτη και όλους τους παραπόταμους, χειμάρους, ρυάκια, γεωφράγματα και υδάτινα κανάλια αυτών, καθώς και σε όλα τα λοιπά ρέοντα ύδατα της Π.Κ.Μ. συμπεριλαμβανομένων  των τεχνητών λιμνών με κάθε μέσο και εργαλείο, από Δευτέρα 18 Απριλίου 2016 και ώρα 12:00 π.μ μέχρι και την Τρίτη 31 Μαΐου 2016 και ώρα 12:00 π.μ, για την προστασία της αναπαραγωγής των ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων.
  • Οι παραβάτες της Απόφασης τιμωρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.2040/1992 ( ΦΕΚ Α70/92, Άρθρο 9,παρ. 2&3)
  • Αρμόδιοι για την τήρηση-εφαρμογή της παρούσας είναι οι Αστυνομικές Αρχές και οι Δασικές Υπηρεσίας στην περιοχή αρμοδιότητας των.
Μόλις διάβασα την παραπάνω είδηση, θυμήθηκα ένα πρόσφατο περιστατικό, μία προσωπική εμπειρία. Είχαμε συναντήσει με φίλους, μία μικρή ομάδα ερασιτεχνών ψαράδων, μέσα στο Μεγάλο Ρέμα της Ραφήνας και μάλιστα λίγες εκατοντάδες μέτρα από την εκβολή. Οι ψαράδες ήταν μέσα στην κοίτη, με σηκωμένα παντελόνια, καλάθια και πετονιές. Τους ρωτήσαμε τι έκαναν μέσα στην κοίτη.

Η απάντηση τους ήταν ότι ψάρευαν χέλια.

Πέρα από την απορία, περί της ύπαρξης χελιών στο Μεγάλο Ρέμα (και μάλιστα χελιών ικανού μεγέθους για να αποτελέσουν πιάτο για ανθρώπινο γεύμα), ξεκίνησε μία συζήτηση η παρέα μου, για το αν ήταν νόμιμη η δραστηριότητα αυτή, δεδομένου του γεγονότος πως επρόκειτο για ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΥΑ 9173/1642/93 «Χαρακτηρισμός ως διατηρητέου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρεμάτων, χειμάρρων, ρυακίων του Νομού Αττικής).

Οι απόψεις διίσταντο. Μία θέση ήταν πως στα εσωτερικά ύδατα και στις εκβολές ποταμών ή χειμάρρων, επιτρέπεται η αλιεία, εκτός αν ο νόμος ορίζει αλλιώς για την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Μία άλλη θέση ήταν πως δεν επιτρέπεται η αλιεία σε ρέματα ιδαιτέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, γενικά. Εδώ βέβαια θα παρατηρούσα πως επίσης δεν επιτρέπεται και η δόμηση, όπως και η απόρριψη λυμάτων στα ρέματα γενικά, πλην όμως ειδικά στο Μεγάλο Ρέμα και οι δύο παράνομες δραστηριότητες ασκούνται αδιαλείπτως, εδώ και πολλά χρόνια.

Ας επιστρέψουμε στην αλιεία, στα χέλια και πιο πολύ, στο Μεγάλο Ρέμα και το πως αντιμετωπίζει από την Περιφέρεια Αττικής.

Την ίδια ώρα που η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, προστατεύει με την παραπάνω απόφαση, έστω και προσωρινά, την ιχθυοπανίδα αλλά και την ορνιθοπανίδα σε ποτάμια του μεγέθους του Αξιού, μαζί με ποτάμια του μεγέθους του Γαλλικού, η Περιφέρεια Αττικής (εκτός από το ότι τα ρέματα και τα ποτάμια της Αττικής την ενδιαφέρουν ως αντικείμενο καθαρισμού) αγνοεί την σχετική υποχρέωση της.

Δεν θέλω να πιστέψω πως πρόκειται για διαφορά ευαισθησίας αλλά για διαφορά εμπειρίας. Τα ποτάμια και τα ρέματα ως στοιχεία της ζωής, για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της Αττικής αποτελούν γραφικό παρελθόν. Αντίθετα για την Κεντρική Μακεδονία, αποτελούν δομικό στοιχείο της καθημερινότητας.

Στην Αττική τα ρέματα, όσο σημαντικά και να είναι, ενοχλούν. Είναι χαμένοι χώροι. Είναι φυσικοί χώροι διάθεσης απορριμμάτων. Και όταν γεμίσουν με απορρίμματα ή μπάζα, γίνονται ενδιαφέροντες πόλοι έλξης εργολαβιών καθαρισμού. 

Στην Κεντρική Μακεδονία, ρέματα και ποτάμια, όπου αυτά δεν διέρχονται από βιομηχανικές ή γεωργικές περιοχές όπως η Σίνδος ή η Χαλάστρα ή ακόμα και τα Διαβατά, αντιμετωπίζονται ως οικοσυστήματα. Όχι πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά, λίγο το πλήθος των ρεόντων υδάτων στην Κεντρική Μακεδονία, λίγο η ανυπαρξία αντιστοίχων φυσικών χαρακτηριστικών στην Αττική, διαμορφώνουν διαφορετικά τις συνειδήσεις,λαού και διοικούντων. Δυστυχώς, επί τα χείρω.

Μετά την απόφαση πάντως της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, αναμένεται παρόμοια επίδειξη ευαισθησίας και από την Περιφέρεια Αττικής όπου και τα ρέοντα ύδατα είναι λιγότερα αλλά και η ανάγκη προστασίας των οικοσυστημάτων τους είναι μεγαλύτερη και επιτακτικότερη. (Ή μήπως οι ελπίδες είναι φρούδες;)
___________________________
ΥΓ: Συμπτωματικά σήμερα συζητιέται στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Ραφήνας (άντε και Πικερμίου) η έκδοση θετικής απόφασης για την κατασκευή της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων στη θέση "Πλατύ Χωράφι", δηλαδή σε θέση που απέχει ελάχιστα από το Μεγάλο Ρέμα, αν δεν καλύπτει και μεγάλο μέρος της όχθης του.

 

Ο Βαλανάρης προσελκύει το ενδιαφέρον περιβαλλοντικών οργανώσεων

Monday, February 15, 2016


Τις ομορφιές του Βαλανάρη γνώρισαν τα μέλη της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης στην εκδρομή που έκαναν το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου στο Πικέρμι και τη Ραφήνα.


Η περιήγηση στο ρέμα ξεκίνησε στο σημείο της συμβολής του Βαλανάρη με το ρέμα Δασαμάρι και περιέλαβε πεζοπορία δίπλα στο ρέμα μέχρι το πέτρινο γεφυράκι και τον Νερόμυλο καθώς και επίσκεψη στον δίδυμο καταρράκτη του Βαλανάρη. Τους εκδρομείς της ΕΕΠΦ υποδέχτηκαν φίλοι της ανεξάρτητης πρωτοβουλίας πολιτών Δασαμάρι S.O.S., τους ξενάγησαν στη φύση του Πικερμίου και τους ενημέρωσαν για τις απειλές που δέχεται η δασική και αναδασωτέα έκταση Δασαμάρι καθώς και τα ρέματα Βαλανάρης και Δασαμάρι που την οριοθετούν, από ιδιωτικά συμφέροντα ή από τις καταστρεπτικές παρεμβάσεις και σχέδια του Δήμου Ραφήνας και της Περιφέρειας Αττικής.

Η μέρα πλαισιώθηκε με επίσκεψη στην έκθεση παλαιοντολογικών ευρημάτων Πικερμίου και ξενάγηση από τον Γεώργιο Θεοδώρου, Καθηγητή Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπληρώθηκε δε με βόλτα στην εκβολή του Μεγάλου Ρέματος στη Ραφήνα και πεζοπορία ως την παραλία Μαρίκες και το Ασκηταριό με ξενάγηση από τον βιολόγο Αντώνη Λαζαρή.






















Η εκδρομή ολοκληρώθηκε, εξ ίσου ευχάριστα, με φαγοπότι στη γωνιά του Τόρβα.

Young People in European Forests - Σάββατο 23/4/2016

Thursday, February 11, 2016





Έλαβα από φίλη το παρακάτω e mail, ενημέρωση και προτροπή για συμμετοχή νέων παιδιών σε έναν πολύ ενδιαφέροντα διαγωνισμό. Έναν διαγωνισμό που προσπαθεί να καλλιεργήσει και να ευαισθητοποιήσει τις νέες γενιές. Να τις ερεθίσει και να τους κινήσει το ενδιαφέρον να ξανασυστηθούν με τη φύση.

Η πρόσκληση έχει ως εξής:


H Γενική Δ/νση Ανάπτυξης, Προστασίας Δασών και Αγροπεριβάλλοντος, του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας (ΝΠΙΔ, εποπτευόμενο από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) και οι περιφερειακές δασικές υπηρεσίες, συνδιοργανώνουν τον πανελλαδικό μαθητικό διαγωνισμό για τα δάση και τη δασοπονία "Young People in European Forests".

O διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 23 Απριλίου 2016. Υποψήφιοι του διαγωνισμού μπορούν να είναι μαθητές γυμνασίων και λυκείων όλης της χώρας. Οι υποψήφιοι διαγωνίζονται σε ομάδες των τριών (3) ατόμων που συστήνουν οι ίδιοι. (Διαγωνίζονται ως ομάδα και όχι ατομικά).

Η ύλη του διαγωνισμού και ο Κανονισμός του διαγωνισμού είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα: 
http://www.parnitha.net/>www.parnitha.net-->Δράσεις-->Διαγωνισμός για τα Δάση

Ο γραπτός διαγωνισμός θα διαρκέσει 1 ώρα και 30 λεπτά και οι υποψήφιες ομάδες οφείλουν να απαντήσουν σε 50 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής.
 
Η νικήτρια ομάδα που θα διακριθεί στον ανωτέρω διαγωνισμό θα λάβει μέρος στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό "Young People in European Forests" που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο στη Λετονία.

Τα έξοδα μετακίνησης, διαμονής και διατροφής των μαθητών και του συνοδού καθηγητή θα βαρύνουν τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας.

Αιτήσεις μπορούν να υποβάλλονται έως 15.4.2016.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας 
<http://www.parnitha.net/> www.parnitha.net --> Δράσεις --> Διαγωνισμός για τα Δάση, 
ή στα
τηλέφωνα 210-2445226 και 210-2478540, υπεύθυνες: Άννα Δερβένη, Ασπασία
Χατζημακρή.

Επισυνάπτουμε:

* Τον Κανονισμό του Διαγωνισμού



Για το Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας

Άννα Δερβένη

Καλλιεργώντας συνειδήσεις

Sunday, January 31, 2016


Οι αναδασωτές του Πεντελικού
 Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί να κατατάξει τα συστατικά στοιχεία της ελληνικής εκπαίδευσης, ανάλογα με το πόσο επιδρά το καθένα στη διάπλαση ψυχών και ηθών, τόσο επιβιώνει στη σκέψη μου η ιδέα του ότι το πρώτο και κύριο μεταξύ των υπολοίπων, είναι ο ίδιος ο Άνθρωπος. Είτε πρόκειται για δάσκαλο ή για μαθητή, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ο απόλυτα καθοριστικός για το επίτευγμα της διάπλασης των μελλοντικών γενεών.

Σίγουρα, άλλοι παράγοντες όπως οι υποδομές (κτήρια) και ο εξοπλισμός τους (βιβλία, εργαστήρια κλπ) είναι σημαντικές. Ποιος όμως θέλει να πάει σε ένα σχολείο με τις αρτιότερες υποδομές, που όμως οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπνεύσουν στους μαθητές τη δίψα για γνώση, να δώσουν το κίνητρο; Επίσης, πως είναι δυνατό να αναπτυχθούν συνειδήσεις, να λαξευτεί ο άνθρωπος, να καλλιεργηθεί η γνώση μόνη της, σε εργαστηριακές συνθήκες, μακριά από την κοινωνία και το περιβάλλον, τους ανθρώπους και τη φύση;

Τα παραπάνω ήταν σκέψεις που με έτρωγαν τον καιρό της μαθητείας, από το γυμνάσιο τουλάχιστον και μέχρι το πανεπιστήμιο και ακόμα μαζεύω απαντήσεις. 

Μία πολύ καλή προσθήκη στις εκπαιδευτικές εμπειρίες που μαζεύω (και δεν εννοώ μόνο τις εμπειρίες που είχαν την αφεντιά μου ως υποκείμενο)  αλλά κυρίως αυτές που δοκιμάζω σήμερα πια, στο νέο πιο μοντέρνο αλλά -σύμφωνα με τα κελεύσματα της εποχής- πολύ πιο εντατικοποιημένο σχολείο. Και είναι πια, εμπειρίες γονέα και όχι μαθητή. Εμπειρίες γονέα που ακόμα αναρωτιέται για το σχολείο της εποχής του αλλά αποφεύγει τις ανόητες συγκρίσεις μεταξύ εποχών και κοινωνιών.

Στο δημοτικό σχολείο της περιοχής που μένω, μόλις πριν λίγες μέρες έγινε μία "επαφή" των παιδιών της Γ' δημοτικού, με τη φύση. Μία γνωριμία, όχι με προξενήτρα ένα βιβλίο (καλογραμμένο ή κακογραμμένο δεν έχει σημασία). Η διαμεσολάβηση έγινε από την ίδια τη φυσική διαδικασία που τα παιδιά κλήθηκαν να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν στην εκκίνηση και την εξέλιξη της.

Αρχικά πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, σε 2 διδακτικές ώρες, τα παιδιά των παραπάνω τάξεων μαζεύτηκαν για να πάρουν στα χέρια τους βελανίδια και να τα κανουν να φυτρώσουν, πριν πάνε να τα εγκαταστήσουν στη γη.

Έπιασαν με τα χέρια τους βελανίδια (όχι τα ζωγραφιστά των Τσιπ και Ντέηλ) ούτε τα digital του Ice Age. Αληθινά βελανίδια που μία παρέα που αγαπάει τον τόπο και την φύση του, είχε μαζέψει για τον σκοπό αυτό.

Τα παιδιά έμαθαν πως να ξεχωρίζουν τα ζωντανά και ικανά να βλαστήσουν βελανίδια, από το ήδη νεκρά, αφυδατωμένα  προσβεβλημένα από έντομα ή άλλους εχθρούς. Ξεχώρισαν έτσι με τα χέρια τους, ένα μεγάλο πλήθος βελανιδιών.

Έμαθαν και  πως να τα τοποθετούν ανάμεσα σε στρώσεις περλίτη, προκειμένου αυτά να αναπτύξουν την πρώτη ρίζα τους. Να ξεκινήσει έτσι η ζωή ενός νέου δέντρου. Και το έκαναν με τα χέρια τους.

Είδαν τη νέα ζωή να γεννιέται με τη μορφή λευκής ρίζας μέσα από τα ανοιγμένα πλέον βελανίδια. Και τα πήραν στα χέρια τους προσεκτικά. Όπως πρέπει να προσέχουμε και να σεβόμαστε τη ζωή και πιο πολύ τη ζωή που μόλις ξεκινάει. Και τα πρόσεξαν.

Έφτιαξαν και τη πρώτη κλίνη του φρεσκοβλαστημένου βελάνιδιού. Με compost και περλίτη σε ένα λακκάκι πάνω στο βουνό. Πάνω στην πολύπαθη Πεντέλη. Και διάλεξαν τον τόπο για το κάθε βελανίδι. Να είναι υγρός, να είναι σκιερός. Να μην έρθει ο σκληρός ήλιος και πειράξει το μωρό που πήραν στα χέρια τους και το φροντίζουν.

Και φύτεψαν τα βελανίδια με τα χέρια τους. Τα ίδια χέρια που τα είχαν περιποιηθεί για να προβλαστήσουν.

Το μάθημα ήταν σπουδαίο. Ήταν ζουμερό. Είχε την υγρασία της εμπειρίας και όχι την έρημο της στεγνής αποστήθισης. Είχε το άρωμα της προσωπικής προσπάθειας και όχι της αποφορά της μακρόθεν παρακολούθησης. Είχε τα χρώματα και τους ήχους της φύσης και όχι τους λευκούς τοίχους και τη σιγή της σχολικής αίθουσας.

Και άφησε παρακαταθήκη την προσμονή για τα δεντράκια που σε ένα χρόνο το πολύ, θα έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Την προσμονή, μέσα στο χρόνο που υπαγορεύεται από την ίδια τη φύση και που στο πέρασμα του, καλλιεργεί συνειδήσεις. Συνειδήσεις μελλοντικών πολιτών.

Το 1ο δημοτικό σχολείο του Πικερμίου, ο διευθυντής του, οι δάσκαλοι και οι 2 τάξεις του, Γ1 και Γ2, έδειξαν έναν δρόμο που αν ανοίξει περαιτέρω, θα είναι πραγματικός δρόμος ελπίδας για μία περιοχή και ένα βουνό που έχουν ζήσει την έννοια της καταστροφής του περιβάλλοντος από πολύ κοντά. 

Θα είναι και μία ανάσα ανακούφισης του ίδιου του βουνού, της Πεντέλης που βλέποντας παιδιά να δουλεύουν με στόχο την ανάπτυξη του δάσους, αποκτώντας παράλληλα τη γνώση της καλλιέργειας του δάσους και του τόπου, θα χαμογελάσει που μία γενιά ανθρώπων που ζει πάνω της, αλλάζει επιτέλους και θέλει να διορθώσει τα εγκλήματα των παλαιοτέρων.

Δεν είναι ωραίο το ξεκίνημα ενός νέου κόσμου;

-------------
Η δράση οργανώθηκε από το 1ο δημοτικό σχολείο Πικερμίου, την Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία  Πολιτών "Δασαμάρι SOS" και από άλλους ενεργούς πολίτες.

Ι. Τσιρώνης (Φεβρουάριος 2015) Αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον ως παραγωγική ανάπτυξη κι όχι ως τροχοπέδη. Να τι εννοούσε λοιπόν ο "οικολόγος"

Wednesday, December 30, 2015


Η ανάπτυξη που δεν θέλαμε να ζήσουμε, είναι εδώ. Η ανάπτυξη της πλήρους, εξαντλητικής εκμετάλλευσης, φυσικών και ανθρωπίνων αποθεμάτων. Της κατάχρησης πόρων και αποθεμάτων.

Το ακόλουθο άρθρο, δημοσιεύτηκε στο Capital.gr στις 24/12/2015. Αυτή είναι η ελληνική άποψη για το τι σημαίνει αειφόρος ανάπτυξη. Πόσο ακόμα θα κατρακυλήσουμε;

Στην σημερινή ΑΥΓΗ, δημοσιεύεται το άρθρο - ερώτημα του Π. Κατσάκου "Ζητούνται εξηγήσεις…για τις σκανδαλώδεις μεθοδεύσεις που φυτεύουν τουριστικές κατοικίες" Ευτυχώς, υπάρχουν και εκείνοι που αναρωτιούνται για τη στάση των Γ. Τσιρώνη, Θ. Δρίτσα και Τρ. Αλεξιάδη. Αρκε'ι όμως αυτό;

Οι τρεις καμπαλέρος της επιθετικής ανάπτυξης, δίνουν ζωή σε ένα εγκληματικό εγχείρημα, που είχε ξεκινήσει πριν 37 χρόνια. Μανιάτης και Κεφαλογιάννη, δεν κατάφεραν να τοξεβρυκολακιάσουν και να πουλήσουν τη δική τους εκδούλευση. Ο άξιος Τσιρώνης με τους άλλους δύο σωματοφύλακες, φαίνεται να το καταφέρνει. Και σίγουρα δεν θα σταματήσουν, ούτε εδώ ούτε σε ότι έχουν βάλει στο μάτι σαν επόμενους "αναπτυξιακούς" στόχους.

Τώρα αποκαλύπτεται το τι εννοούσε ο Τσιρώνης, πέρσι τον Φεβρουάριο, όταν δήλωνε, μόλις ανέλαβε το υπουργείο του και μάλιστα σε κακά ελληνικά:


Επιτέλους κατάλαβα τι εννοούσε όταν έλεγε πως δεν αντιμετωπίζει το περιβάλλον ως φρένο (τροχοπέδη). Απλά πως δεν έχει ο ίδιος κανένα φρένο και κανένα ενδοιασμό.

Ακολουθεί το άρθρο του Δ. Δελεβέγκου στο Capital.gr από τις 24/12/2015

Ξεμπλοκάρει η επένδυση του Έλληνα που έχει την μισή Ίο

Μένει κενό το γράμμα όσων υπερασπιζόταν κάποτε, ένα άλλο κόμμα που υπήρχε τότε και το έλεγαν ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό είναι πια Ιστορία. Το σήμερα είναι αμείλικτο και οι διαχειριστές του, αποφασισμένοι. Τόσο αποφασισμένοι όσο είναι όλοι όσοι είναι ικανοί να ξεπουλάνε τις ιδέες τους και τα σώματα τους. 

Στο προσκήνιο επανέρχεται το σύνθετο τουριστικό κατάλυμα που σχεδιάζει ο ελληνοαμερικανός εκατομμυριούχος και πρώην trader της Wall Street Άγγελος Μιχαλόπουλος στο αιγαιοπελαγίτικο νησί της Ίου, μετά την κοινή υπουργική απόφαση για την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης χώρου αιγιαλού, παραλίας και θαλασσίου χώρου στην εταιρεία συμφερόντων του ιδίου 105 Α.Ε. Πρόκειται για μία από τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις που προχώρησαν, έως ένα σημείο, μέχρι τα τέλη του 2014 οπότε η χώρα μπήκε σε τροχιά αποσταθεροποίησης και έκτοτε παραμένουν παγωμένες.

Πλέον, η κυβέρνηση πιάνει, έστω με χελωνοειδή ρυθμό, το νήμα από εκεί που είχε μείνει: τον Αύγουστο του 2014 το Υπ.Περιβάλλοντος ενέκρινε τη δημιουργία του εν λόγω σύνθετου τουριστικού καταλύματος (θέση Κουμπάρα-Διακοφτό της Ίου). Και στην εκπνοή του 2015, ο Αν.Υπ. Περιβάλλοντος Γ.Τσιρώνης και οι συναρμόδιοι ομόλογοί του στα Υπ.Οικονομικών και Ναυτιλίας Τρ. Αλεξιάδης και Θ. Δρίτσας ενέκριναν την παραχώρηση του αιγιαλού με αντάλλαγμα 154,4 χιλιάδες ευρώ για την πρώτη χρονιά της πρώτης πενταετίας.

Η παραχώρηση του αιγιαλού σηματοδοτεί την ουσιαστική έναρξη της κατασκευής του ξενοδοχείου, καθώς η 105 Α.Ε. υποχρεούται να καταβάλει το παραπάνω τίμημα - που αντιστοιχεί στο πρώτο έτος παραχώρησης - σε λιγότερο από έναν μήνα από την υπογραφή της παραπάνω ΚΥΑ.

Ο επενδυτής θα υλοποιήσει στον αιγιαλό σειρά απαραίτητων για το θέρετρο έργων που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την κατασκευή λειτουργικής σύνδεσης (του ακρωτηρίου Διακοφτό με την ενδοχώρα), κυματοθραυστών, τεχνητών παραλιών στους όρμους Μανιάτα και Κουμπάρα, παραλιών, παραλιακού κρηπιδώματος και έργου αφαλάτωσης.

Αγόραζε εκτάσεις 

Ο Μιχαλόπουλος αγόραζε μαζικά, τουλάχιστον, από το 2010 εκτάσεις στην Ίο · οι δικηγόροι του και οι σύμβουλοί του όργωναν, υπό συνθήκες μυστικότητας, το νησί και αγόραζαν από ντόπιους εκτάσεις, με το στόρι να παραπέμπει σε ελληνικές ταινίες του '60 όπου "ξένος” μεγαλοεπενδυτής αγοράζει χωράφια για να κατασκευάσει ξενοδοχείο.

Έτσι, ο γεννηθείς στην Ελλάδα το 1962 επιχειρηματίας διαθέτει σήμερα περίπου το 30% του νησιού (μέγεθος που ενδέχεται, για ευνόητους λόγους, να είναι κατά τι μεγαλύτερο ή μικρότερο), όντας σήμερα σε θέση να αναπτύξει σε επιφάνεια 181 στρεμμάτων το τουριστικό συγκρότημα. Ανεπίσημες εκτιμήσεις τοποθετούν την αξία των αγορών γης σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ, κατά τα τελευταία χρόνια, ο Αγγελόπουλος, μέσω της εταιρείας του, έχει προχωρήσει σε δενδροφυτεύσεις περίπου 60.000 δέντρων, τμήμα των οποίων είναι ελιές και φοίνικες. Σύμφωνα με τις τελευταίες διαθέσιμες οικονομικές καταστάσεις του 2013, η αξία του συνόλου του ενεργητικού της 105 Α.Ε. (περιλαμβάνει κτήρια και εκτάσεις) ανέρχεται σε περίπου 7 εκατ. ευρώ.

Συνολικά, η ανάπτυξη δεν θα ξεπεράσει τα 18.100 τ.μ. (με σ.δ. 0,1) και θα περιλαμβάνει σύνθετο τουριστικό κατάλυμα 249 κλινών που θα αποτελείται από πεντάστερο ξενοδοχείο, τουριστικές κατοικίες και κέντρο αναζωογόνησης. Ο προϋπολογισμός κατασκευής του συγκροτήματος τοποθετείται περίπου στα 50 εκατ. ευρώ, ενώ εκτιμάται ότι το μεγαλύτερο τμήμα του project θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2017.

Οι ανάγκες για την υδροδότηση της μονάδας θα καλυφθούν μέσω ειδικής μονάδας αφαλάτωσης.

Όσον αφορά τον Αγ.Μιχαλόπουλο αποτελεί, στους κύκλους των διεθνών χρηματαγορών, έναν από τους πιο επιτυχημένους traders της Wall Street σε προθεσμιακά συμβόλαια (futures) και παράγωγα. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κορνέλ και από μικρή ηλικία ξεκίνησε να επενδύει στο χρηματιστήριο με επιτυχία, μιας και η δραστηριότητα αυτή εκτιμάται ότι του απέφερε ετήσια έσοδα της τάξης των 10 εκατ. δολαρίων.

Η Ίος τείνει να αποτελέσει μόνιμο προορισμό για τον Αγ.Μιχαλόπουλο και τα πέντε παιδιά του, έχοντας ιδρύσει την 105 Α.Ε. τον Ιούλιο του 2009, με πρόεδρο τον ίδιο και μελος του δ.σ. τη σύζυγό του Βασιλική.

Σημειώνεται ότι η ΚΥΑ προκάλεσε αντιδράσεις από τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι χαρακτηρίζουν ως σοβαρό πλήγμα για τη συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ την παραχώρηση του αιγιαλού, κίνηση που βρίσκεται σε αντίθεση με τις προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος. Τέτοιου είδους σφοδρές αντιδράσεις δεν είχε προκαλέσει ούτε η νομοθετική πρωτοβουλία του Γ.Τσιρώνη και του Υπ.Εσωτερικών Π.Κουρουμπλή -αποσύρθηκε εν τέλει με την υπόσχεση ότι θα επανέλθει- για αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων μέχρι την κύρωση των δασικών χαρτών.

Πηγή: dimitris.delevegos@capital.gr

Ο αγώνας από τα μέσα, τώρα που 'χουμε τα μέσα. (παλιό λαϊκό τραγούδι)

Friday, December 18, 2015

Ο Ιώβ
Έχω βαρεθεί να ακούω για το πόσο αγωνίζονται οι κυβερνητικοί. Για το πόσο ματώνουν. Ποτάμι έτρεξε το αίμα του Σαμαρά. Ποτάμι που συνάντησε τον ποταμό αίματος που έχυσε και ο Αλέξης. Από τις πηγές είχαν κυλήσει κι άλλα αιματοβαμμένα νερά. Με το αίμα του ΓΑΠ, του Βενιζέλου και άλλων αιμορροφιλικών υπάτων και ανθυπάτων. 

Και όσο κυλούσαν τα μακάβρια και δρακουλιάρικα ποτάμια, τόσο η τανάλια έκλεινε γύρω από τον λαιμό ενός λαού που καθόταν με γουρλωμένα μάτια και αιμάσσουσα θλίψη, να ακούει για τον αγώνα που έδιναν οι αιμορραγούντες. Την ίδια ώρα που το αίμα του ίδιου αυτού λαού κυλούσε για να βρει τη θάλασσα της ίδιας του της ανυπαρξίας.


Ματωμένοι όλοι, τι αξιοπρέπεια θα μπορούσαν να αξιώσουν; 

Παράδειγμα, φρέσκο και αναμενόμενο πια, το λεγόμενο παράλληλο πρόγραμμα. Από την εξαγγελία του ακόμα, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το άκουσμα της έκφρασης "παράλληλο πρόγραμμα" προκαλούσε εκνευρισμό σε μεγάλο μέρος των μελών του κόμματος - κορμού της σημερινής κυβέρνησης. Προκαλούσε νεύρα γιατί δεδομένων των συμφωνιών του καλοκαιριού, πολύ απλά έμοιαζε με ένα τεράστιο ψέμα. Ένα χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Του θανάτου της ελπίδας (εκείνης που ερχόταν αλλά μετάνιωσε), του θανάτου της λογικής και της αλήθειας.

Σίγουρα η τερατολογία είναι μέσο άσκησης πολιτικής. Στην Ελλάδα έχουμε πείρα και ουδείς σώφρων άνθρωπος μπορεί να το αμφισβητήσει. Η τερατολογία περί παράλληλου προγράμματος την ίδια ώρα που υπογράφεις συνθήκη παράδοσης, είναι αν όχι φαιδρή, τουλάχιστον ύποπτη. Ύποπτη για καλοσχεδιασμένη απάτη. Και φυσικά για τους γνωρίζοντες πως δεν επρόκειτο να ισχύσει κανένα παράλληλο πρόγραμμα, η επόμενη φράση στον "πολιτικό διάλογο" ήταν ήδη γραμμένη: "Προσπαθήσαμε, μας τα χάλασε το νεοφιλελεύθερο μπλοκ αλλά δεν τα παρατάμε" 
Και έτσι περιμένουν να περάσουν τα χρόνια. Με τον λαό κοιμώμενο αφού και η τελευταία του ελπίδα, εκείνη της "ριζοσπαστικής -λέμε τώρα- αριστεράς" φάνηκε ανίκανη να τον βοηθήσει.

Σαν να μην έφτανε η προσβολή της λογικής και του συναισθήματος, σαν να μην έφτανε η χυδαιότητα που αποπέμπεται κάθε φορά που οι ασκούντες την βαρβαρότερη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, αυτοαποκαλούνται "Ριζοσπαστική Αριστερά", έρχεται και η επίκληση της έλλειψης αναγνώρισης των "θυσιών" τους. [Μα τους χίλιους βούβαλους που θα έλεγε και ο καθηγητής "Μυστήριος]

Ψιχάλες και ροχάλες

"Εμείς που μείναμε μέσα παλεύουμε" ή ακόμα πιο χυδαία "Είναι εύκολο να είσαι απ' έξω και να κάνεις κριτική". Ειδικά το τελευταίο, φοριέται πολύ τελευταία. Μόνο που δεν πρόκειται για την ψιχάλα της κριτικής στην εξουσία, αλλά για το φτύσιμο των απατεώνων θεσιθήρων και των λιγούρηδων που ανέλαβαν από τους -εξίσου λιγούρηδες- προκατόχους τους να συνεχίσουν τη βαρβαρότητα. Πρόκειται για το φτύσιμο και την καταδίκη  της απάτης που σχεδιάστηκε από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και κεφαλαιούχους και πρόθυμα, αλλά γαρνιρισμένο με επιτηδευμένη βαρυθυμία, εκτελείται στο όνομα της "επιβίωσης της χώρας". Μόνο που η επιβίωση της χώρας δεν υπάρχει στην αιματοβαμμένη (κατά τους εξουσιαστές) αυτή πορεία. Μόνο η επιβίωση των εκόντων ακόντων,  υπηρετών των σχεδιαστών του θανάτου της χώρας.

Υπάρχουν και εκείνοι, που ως καλοπροαίρετοι τηρούν στάση αναμονής μιμούμενοι τον βιβλικό Ιώβ, που δεν υπήρξε δοκιμασία που να μη βίωσε αλλά έμεινε αδρανής μέχρι τη λύτρωση. Αυτό όμως είναι βιβλικό παραμύθι - παραμυθία για ανθρώπους που δεν βλέπουν, πως θα μπορέσουν να επιβιώσουν μόνο όταν το επιτρέψουν τα αφεντικά του μονεταριστικού δόγματος το οποίο μας έχουν επιβάλει. Και βέβαια μόνο όταν η ζωή των απογόνων του Ιώβ, δεν διαταράσσει τη σχέση κόστους / οφέλους στη μακάβρια εξίσωση των αφεντικών.

Τα κινήματα ως ντεκόρ

Την άνοδο της σημερινής εξουσιαστικής ομάδας, υποστήριξαν ένθερμα πολλά κινήματα. Κινήσεις ενεργών πολιτών, ομάδες πολιτικού διαλόγου και δράσης, περιβαλλοντικές κινήσεις. Όλοι αυτοί, μαζί με τα κινήματα που είχαν συνδιαμορφώσει, άρχισαν να αποχωρούν από την εποχή της σύμπηξης του "ενιαίου κόμματος ΣΥΡΙΖΑ". Έμεινε μόνο η ανάμνηση τους στο βιογραφικό του πολιτικού σχηματισμού, από την εποχή του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας. Μερικές φορές ούτε και αυτή η ανάμνηση, αφού είναι ενοχλητικό για ένα κόμμα εξουσίας το να ανέχεται αντίθετες γνώμες και αντίρροπες τάσεις στο εσωτερικό του. Είναι ενοχλητικό γιατί είναι αντίθετο με τα επιβεβλημένα ως προαπαιτούμενα, για την "πολιτική σταθερότητα" που είναι ευφημισμός της έκφρασης "πολιτική αφασία" ενός ολόκληρου λαού.

Έμειναν λοιπόν, μερικοί εκπρόσωποι των πάλαι ποτέ κινημάτων, προκειμένου να λάβουν και αυτοί τα επίχειρα της συμμετοχής τους στη συνέχιση της βαρβαρότητας που σκέπασε τη χώρα. Και το αποτέλεσμα είναι, αυτοί ακριβώς οι πρώην "κινηματικοί" να είναι αυτοί ακριβώς που εφαρμόζουν τις αντίθετες ακριβώς πολιτικές, από όσα κάποτε διατείνονταν πως επεδίωκαν. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τα πρόσφατα νομοθετήματα και παρεμβάσεις που παραπέμπουν πιο πολύ στο πράσινο του Πασόκ παρά στο πράσινο της Οικολογίας.

Έμεινε όμως το θαμπό ντεκόρ, με τη σβηστή πια ονομασία των κινημάτων από τα οποία προέρχονται.

Μη να 'ναι η απογοήτευση; Μη να 'ναι η πίκρα;

Όπως πολλές φορές τονίζαμε, αυτοί "που έμειναν μέσα για να αγωνιστούν" και αυτοί που ντρεπόμαστε για τη μετάλλαξη που συνέβη, "Το να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα περιμένοντας άλλο αποτέλεσμα, είναι ο ορισμός της βλακείας". Μόνο που το λέγαμε για κάποιους αετονύχηδες που έχτισαν την πολιτική τους καριέρα πάνω στην βλακεία των άλλων, πάνω στην ευκολοπιστία του αιωνίως αθώου και αδρανούς λαού.

Πως να νιώθει κανείς όταν ανακαλύπτει πως νόμιζε πως ήταν στην ίδια πλευρά με ανθρώπους που περίμεναν πως και πως, να έρθει η ώρα της εξουσίας για να αλλάξουν θέσεις και φυσικά στρατόπεδο; Και φυσικά με το ακράδαντο επιχείρημα πως αγωνίζονται από θέσεις ευθύνης, από θέσεις εξουσίας. Ο Φώτης Κουβέλης είχε δώσει πρώτος το σύνθημα περί ευθύνης, αλλά βιάστηκε να το εξαργυρώσει και πήγε σε λάθος ταμείο. Οι υπομονετικοί απολαμβάνουν σήμερα τα αγαθά της άσκησης της εξουσίας, με άλλοθι την επιχειρηματολογία Κουβέλη.

Ο διάλογος, Η ανοχή, Η υπομονή

Σήμερα, τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να σταθεί. 
Διάλογος δεν υπάρχει. Διαβούλευση δεν υπάρχει. Αποδίδεται στα ΜΜΕ το έγκλημα της χαλιναγώγησης της γνώμης, της ψήφου, της επιλογής. Είναι αλήθεια πως τα ΜΜΕ (και όλες οι κορυφές του τριγώνου) ασκούν πολιτική με δόλιο τρόπο. Και δεν το αρνούνται. Είναι χυδαία κυνικοί και το πράγμα είναι οφθαλμοφανές. Για πόσο όμως τα ΜΜΕ θα είναι το άλλοθι για όλες τις παρεκκλίσεις της κυβέρνησης, από τις λαϊκές προσδοκίες;

Η ένταση και η διάρκεια της ανοχής είναι στενά συνδεδεμένα με την ελπίδα (εκείνη που ερχόταν, έφυγε και ξαναγυρίζει με άλλο φόρεμα μήπως και τσιμπήσει κανείς). Όσο λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που είτε ελπίζουν αληθινά είτε περιμένουν υστερόβουλα, η ανοχή θα διατηρείται σε ικανοποιητικά για την πολιτική αφασία, επίπεδα. 

Η υπομονή είναι ίδιον όσων βρίσκονται σε αδράνεια, ηθελημένη ή αθέλητη, ανίκανοι να αντιδράσουν δυναμικά και περιμένοντας τον Ρομπέν των Δασών να τους φέρει κάτι να την περάσουν. Και μέχρι τότε, ...υπομονή.

Όπως φαίνεται, οι δυνάμεις της διατήρησης της πολιτικής αφασίας σταθερότητας είναι εξασθενημένες αρκετά, μετά από 5 χρόνια διαρκών πυροβολισμών στο σώμα της κοινωνίας. Η κοινωνία όμως, είναι πια διαλυμένη και γι' αυτό οι εξασθενημένες δυνάμεις τη διατηρούν ακόμα υπό αυστηρό έλεγχο. Τώρα μάλιστα που η εξουσία έχει και αριστερό προφίλ, οι εξασθενημένες δυνάμεις της πολιτικής αφασίας σταθερότητας, μπορούν να εφαρμόσουν ακόμα περισσότερη βαρβαρότητα με μεγαλύτερη άνεση. Ήδη κανέναν δεν πειράζει η απόσυρση, ματαίωση, αναστολή, καθυστέρηση του παραλλήλου προγράμματος. Σαν να το ήξεραν και απλά χαμογέλασαν συγκαταβατικά όταν άκουσαν τα νέα.

Δεν πειράζει. Το πράγμα έχει και καλές πλευρές. Αυτές που διαπιστώνονται από τα παραπάνω

1. Ο διάλογος τελείωσε. 
2. Η ανοχή είναι έγκλημα πια.
3. Η υπομονή εξαντλήθηκε όπως εξαντλήθηκαν και οι άνθρωποι

Προεόρτια Χριστουγέννων 2015




Με το colpo grosso των βοσκοτόπων επιταχύνουν τη διαδικασία αποχαρακτηρισμού και ιδιωτικοποίησης δασών και δασικών εκτάσεων

Επενδυτές γης σε πρώην δασοσκεπείς εκτάσεις

Πολύ πριν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Β. Αποστόλου καταθέσει  στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις «βοσκήσιμες γαίες», οι σύμβουλοί του  ήδη είχαν συντάξει τις «Προδιαγραφές  Σύνταξης Οριστικών Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης». Επίσης, δόθηκε εντολή στους συμβούλους και σε μεγαλοστελέχη του υπουργείου να φροντίσουν να μη διαρρεύσει, γιατί οι διατάξεις τους ξεπερνούν κατά πολύ το νομοσχέδιο. Οταν ζητιέται αυτό το έγγραφο, απαντούν ότι δεν είναι ακόμη έτοιμο! Σ’ εμάς απάντησαν ότι αυτό το έγγραφο δεν υπάρχει.

Η προσπάθειά τους, εκτός από εξοργιστική, είναι και γελοία. Νόμισαν ότι μπορούν να μας πουλήσουν τέτοιο παραμύθι, όταν οι πηγές μας ήταν σίγουρες ότι το έγγραφο αυτό, με τις προδιαγραφές σύνταξης οριστικών διαχειριστικών σχεδίων βόσκησης, υπάρχει. Το βρήκαμε και στη συνέχεια θα καταδείξουμε εν συντομία εκείνες τις διατάξεις του που ξεπερνούν και αυτό ακόμη το δασοκτόνο νομοσχέδιο (πλέον είναι ο Νόμος 4351/2015). Με αυτό το νόμο, ο Β. Αποστόλου και η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έχουν βάλει στο στόχαστρο του αποχαρακτηρισμού και της ιδιωτικοποίησης 50 εκατ. στρέμματα δάσους και δασικών εκτάσεων.

Είναι ίσως η πρώτη ή μία από τις ελάχιστες φορές που μια κυβέρνηση εισάγει στη Βουλή νομοσχέδιο και παράλληλα έχει κρυφό έγγραφο που εισάγει άλλες διατάξεις, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ το νομοσχέδιο. Ο Β. Αποστόλου επέλεξε σκόπιμα αυτή την τακτική, γιατί αν έβαζε στο νόμο όλες τις διατάξεις των «προδιαγραφών», θα φαινόταν καθαρά ότι στόχος είναι ο αποχαρακτηρισμός και η ιδιωτικοποίηση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων και όχι η εξασφάλιση των κοινοτικών ενισχύσεων για τους έλληνες κτηνοτρόφους.

Με το Ν. 4351 για τις βοσκήσιμες γαίες εισάγονται διατάξεις του Ν. 1734/1987, που αναγορεύουν τη βόσκηση σε τρίτη κατηγορία γης, ενώ η βόσκηση ήταν και είναι χρήση γης. Η βόσκηση αναγορεύεται σε κύρια δράση στα δάση και τις δασικές εκτάσεις, και εμμέσως πλην σαφώς απαγορεύονται όλες οι άλλες δράσεις «γιατί υπονομεύουν την βόσκηση». Αρχικά επιτρεπόταν η κατασκευή προσωρινών καταλυμάτων  για τα ζώα και τελικά  έγινε κατασκευή εγκαταστάσεων, που σημαίνει μόνιμων εγκαταστάσεων για τα ζώα (ποτίστρες ζώων μικρές ομβροδεξαμενές και επεμβάσεις για την εξυπηρέτηση των κτηνοτρόφων). Ακόμη, προβλέπεται η μεταβίβαση των «δικαιωμάτων» χρήσης της βοσκής, είτε με κληρονομιά είτε με πώληση.

Από την συνδυαστική ανάλυση και μόνο αυτών των διατάξεων αποδεικνύεται ότι κυβερνητικός στόχος από την πρώτη στιγμή ήταν ο αποχαρακτηρισμός των δασών και των δασικών εκτάσεων, ενώ βρίσκονται ένα κλικ πριν την ιδιωτικοποίησή τους. Μόνο σ’ αυτό υπολείπεται ο Ν.4351/2015 από το Ν. 1734/1987. Η τροποποίηση του νόμου που έγινε στη Βουλή, με την οποία οι εγκαταστάσεις για τα ζώα από προσωρινές έγιναν μόνιμες, σε συνδυασμό με το δικαίωμα μεταβίβασης των δικαιωμάτων βόσκησης, άνοιξε το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση.

Με τις διατάξεις που εισάγονται στις «Προδιαγραφές Σύνταξης Οριστικών Σχεδίων Βόσκησης» γίνεται μεγάλη καταστροφή στον δασικό πλούτο, στο όνομα της ανάπτυξης της βοσκοϊκανότητας και της καλής διαβίωσης των ζώων και των  κτηνοτρόφων, ενώ γίνεται και το πρώτο σημαντικό βήμα ιδιωτικοποίησης των δασών και δασικών εκτάσεων, μέσω της διάταξης που προβλέπει περιφράξεις (σελίδα 16) -υποτίθεται προσωρινές- για την «υποβοήθηση της διαχείρισης και βελτίωσης των βοσκοτόπων». Προβλέπεται ακόμη -κρατήστε την αναπνοή σας- ότι οι περιφράξεις αυτές «μπορεί να είναι ακόμη και ηλεκτροφόρες»! Οι περιφράξεις των βοσκοτόπων -και μάλιστα με ηλεκτροφόρα καλώδια- δεν σηματοδοτούν το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίηση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων;

Ενώ στο Ν. 4351/2015 οι διατάξεις που αναφέρονται στην κατασκευή έργων στις βοσκήσιμες γαίες είναι μόνο μία παράγραφος (παρ. 5 του άρθρου 3) εφτάμισι σειρών, στο έγγραφο για τις τεχνικές προδιαγραφές καλύπτουν τρεις ολόκληρες σελίδες! Και μόνο η σύγκριση του όγκου των δύο κειμένων αποκαλύπτει πολλά.

Από την ανάγνωση και μόνο των έργων που προβλέπονται στις τεχνικές προδιαγραφές γίνεται φανερό τόσο το ξεπάτωμα των δασών όσο και το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίησή τους. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα που αναφέρεται στα προτεινόμενα έργα γενικά (παράγραφος 4, σελίδα 16):

«Τόσο τα υφιστάμενα, όμως όσο και τα νέα έργα που θα απαιτηθούν θα πρέπει να ενταχθούν στην προταθείσα διαίρεση των βοσκοτόπων σε λιβαδικές μονάδες, προκειμένου αυτές  να γίνουν αυτοδύναμες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάθε μονάδα πρέπει να είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο, να έχει τουλάχιστον ένα έργο ποτισμού, ένα στάβλο, αν είναι χειμερινή/εαροφθινοπωρινή, ή ένα στέγαστρο αν είναι θερινή και ένα οίκημα για το προσωπικό».

Κάθε κτηνοτροφική μονάδα έχει δύο εγκαταστάσεις, μία χειμερινή και μία θερινή. Οι τεχνικές προδιαγραφές προβλέπουν τη διαίρεση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων σε 12.000 ή 13.000 λιβαδικές μονάδες ανάλογα με τα ζώα. Αν για παράδειγμα βόσκουν 550 πρόβατα ή 110 βοοειδή, χρειάζονται 3.850 στρέμματα για να συγκροτηθεί μονάδα, ενώ αν βόσκουν 600 γίδια χρειάζονται 4.200 στρέμματα για μια λιβαδική μονάδα. Κάθε λιβαδική μονάδα πρέπει να είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο. Αυτό σημαίνει δημιουργία οδικού δικτύου μέσα στα δάση. Στην παράγραφο 4.2 για τους «Δρόμους προσπέλασης» αναφέρονται τα εξής:

«Στόχος στην οδοποιία θα πρέπει να είναι η σύνδεση όλων των λιβαδικών μονάδων με τον οικισμό της Κοινότητας στην οποία ανήκουν… Οι δρόμοι αυτοί θα πρέπει να εξυπηρετούν την κίνηση μηχανημάτων, οχημάτων για την μεταφορά των κτηνοτρόφων, των ζώων και των προϊόντων τους καθώς και την μεταφορά ζωοτροφών και λιπασμάτων».

Γίνεται φανερό, ότι το οδικό δίκτυο δεν μπορεί να είναι απλά δασικός δρόμος, που σημαίνει χωματόδρομος. Θα προχωρήσουν στην ασφαλτόστρωση 12.000 έως  13.000 δρόμων, οπότε αντιλαμβάνεστε τι ζημιά θα προκληθεί στο δασικό πλούτο της χώρας από την κατασκευή του ασφαλτοστρωμένου οδικού δικτύου.

Στην παράγραφο 4.3 εξειδικεύονται τα έργα ποτισμού των λιβαδικών μονάδων. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι πέρα από τις ποτίστρες και την κατασκευή δεξαμενών και ειδικών φραγμάτων για τη συλλογή νερού, προβλέπεται και το στρώσιμο αγωγών-σωλήνων σε βάθος 50-60 εκ. του μέτρου. Θα προκληθεί, λοιπόν, πρόσθετη ζημιά στο δασικό πλούτο της χώρας από την κατασκευή των έργων ποτισμού.

Στην παράγραφο 5 (σελίδα 18) αναφέρονται τα άλλα έργα, όπως η κατασκευή στεγάστρων για τα ζώα και οικημάτων για το προσωπικό, τυχόν μονοπάτια, φράγματα, γέφυρες, συλλήπτρες ζώων, αντιπαρασιτικά λουτρά κ.ά. Ο χώρος της εφημερίδας δεν επιτρέπει να αναφερθούμε αναλυτικά σε όλα τα τερατουργήματα αυτού του εγγράφου. Ομως, στην ιστοσελίδα της «Κόντρας» (www.eksegersi.gr) θα δημοσιεύσουμε ολόκληρο το έγγραφο των «Προδιαγραφών Οριστικών Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης».

Τέλος, αξίζει μια σύντομη αναφορά στις λεγόμενες βελτιώσεις βλάστησης. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την παράγραφο 5.2 με τίτλο Αραίωση (καλλιέργεια-καθορισμός) θαμνολίβαδων:

«Για βοσκότοπους με ξυλώδη φυτά που είναι επιθυμητά, αλλά δεν μπορούν να αξιοποιηθούν από τα ζώα για-τί είναι πολύ πυκνά, όπως συμβαίνει με τα πυκνά θαμνολίβαδα, μπορούν να προταθούν αραιώσεις ή μονοβεργίσματα με χειρωνακτική εργασία ή μηχανικά μέσα, προκειμένου να ανοίξουν και να δημιουργηθεί ένας υπόροφος  με ποώδη φυτά ή χαμηλούς θάμνους που είναι ο διαθέσιμος στα ζώα».

Δεν διευκρινίζεται ποιοι θα πληρώσουν το μάρμαρο για όλα αυτά τα έργα ξεπατώματος του δασικού πλούτου της χώρας, όμως γίνεται φανερό ότι η βόσκηση όχι μόνο αναγορεύεται σε αποκλειστική δράση στα 50 εκατ. στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων, αλλά και ότι θα ξεπατωθούν δάση και δασικές εκτάσεις για την ανάπτυξη της βοσκοϊκανότητας των βοσκοτόπων, ενώ η κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων για τα ζώα και τους κτηνοτρόφους σημαίνει άνοιγμα της πόρτας για την ιδιωτικοποίησή τους.