Monday, September 25, 2017

Ιδού τα δάση στην έκταση Ελληνικού - Αγίου Κοσμά (αναδημοσίευση από την εφ. ΚΟΝΤΡΑ)


Είτε ξεφυλλίζεις μια αστική φυλλάδα είτε ακούς έναν ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό, διαβάζεις και ακούς τα ίδια εμπαθή σχόλια για το Ελληνικό, που τάχα είναι μια έρημη έκταση, στην οποία κάποιοι «κολλημένοι» ανακαλύπτουν είτε δάση είτε αρχαιολογικούς χώρους. Με ειρωνείες του τύπου «είχαν και οι αρχαίοι αεροπλάνα;», «δάσος ο αεροδιάδρομος» κτλ.

Πρόκειται για καθαρά γκεμπελίστικη εκστρατεία, που σκοπό έχει να παραδώσει ολόκληρη την έκταση Ελληνικού - Αγίου Κοσμά στους πλιατσικολόγους καπιταλιστές του real estate και των καζίνων, χωρίς καμιά προστασία των αρχαιολογικών θησαυρών και των εκατοντάδων στρεμμάτων δασών. Γιατί η περιοχή περιλαμβάνει δάση και δασικές εκτάσεις, τις οποίες προσπάθησε να υπερασπιστεί ο Δασάρχης Πειραιά, καταφέρνοντας τελικά να εξαιρέσει από τον αποχαρακτηρισμό 37 στρέμματα (τα υπόλοιπα τον υποχρέωσαν -«με το πιστόλι στον κρόταφο», όπως έχουμε γράψει- να τα εξαιρέσει από την υπαγωγή στη δασική νομοθεσία).

Η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού μας έστειλε πρόσφατα μια συλλογή από πολλές φωτογραφίες που απαθανατίζουν τα δάση της περιοχής και τραβήχτηκαν στη διάρκεια της αυτοψίας που έκανε η Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων Πειραιά (δείτε εδώ). Αυτές οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν τα ψεύδη των γκεμπελίσκων. Αλλωστε, ο καθένας που ζει στην Αττική μπορεί να κάνει μια βόλτα στην περιοχή και να δει με τα ίδια του τα μάτια τα δάση.

Στη συνέχεια, δημοσιεύουμε το Υπόμνημα που υπέβαλαν 33 πολίτες στην Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων Πειραιά, στην οποία προσέφυγε το ΤΑΙΠΕΔ, ζητώντας να αποχαρακτηριστούν και τα 37 στρέμματα που ο Δασάρχης, με την Πράξη Χαρακτηρισμού χαρακτήρισε δάσος. Οι πολίτες προσέφυγαν ζητώντας να χαρακτηριστούν δάσος όχι μόνο τα 37 στρέμματα, αλλά και οι τεχνητές δασικές φυτείες (που ο δασάρχης υποχρεώθηκε να αποχαρακτηρίσει) και άλλες εκτάσεις δάσους. Συνολικά, 424 στρέμματα με δασική βλάστηση και 140 στρέμματα ως πάρκα και άλση εντός σχεδίου πόλης.

Αυτού του τύπου οι Επιτροπές συνεχίζουν μια αντιδημοκρατική παράδοση, με κλειστές συνεδριάσεις και χωριστές ακροάσεις αυτών που προσέφυγαν, ώστε η μια πλευρά να μη γνωρίζει τι έχει υποστηρίξει η άλλη (θυμίζουμε ότι το ΣτΕ και τα διοικητικά δικαστήρια συνεδριάζουν δημόσια). Οπως γνωρίζουμε, για τον καθορισμό της σύνθεσης της συγκεκριμένης Επιτροπής «ξηλώθηκε» προϊστάμενος αρμόδιας Διεύθυνσης, που θεωρήθηκε ότι «δε βοηθάει»! Η Επιτροπή συνεδρίασε, έκανε αυτοψία στην περιοχή και αναμένεται η απόφασή της.

Το Υπόμνημα

1. Η προστασία της δασικής βλάστησης  εντός της Ζώνης Παράκτιου Πάρκου του ΕΣΟΑΠ Ελληνικού

Σύμφωνα με το Διάγραμμα Mεταολυμπιακών Xρήσεων (σελ 1182-1185) τα τμήματα 4,5,6, 7 και λοιπό Γ ανήκουν στη Ζώνη Παράκτιου πάρκου που προβλέπεται από το άρθρο 3 του ΕΣΟΑΠ του  Ιστιοπλοϊκού  του Ελληνικού (ΦΕΚ138/Δ/2002).

Επιπλέον ανήκουν στη χερσαία ζώνη του λιμένα και  ως εκ τούτου είναι κοινόχρηστα (άρθρο 967 ΑΚ, βλ Γεωργιάδη Σταθόπουλου «Αστικός Κώδιξ», σελ 147) και ανήκουν στη δημόσια και όχι στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και επομένως και δασική φυτεία να θεωρηθούν και πάλι προστατεύονται. 

2. Η συνταγματική προστασία των τεχνητών δασικών φυτειών - Αντισυνταγματικότητα του άρθρου 32 παρ. 6γ Ν.4280/2014,ΦΕΚ Α 159/8.8.2014.

 Με το Σύνταγμα του 1975 καθιέρωθηκε η προστασία της  δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας. Το δάσος που φυτεύθηκε προστατεύεται εξίσου με το αυτοφυές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι  η πρώτη διατύπωση του άρθρου 3 του ν. 998/79 δηλ. του εκτελεστικού νόμου του άρθρου 24 παρ. 1, το οποίο αναφέρει τις κατηγορίες των δασών που προστατεύονται αυτό αναφέρεται ρητά:

«4. Εις τας διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται και αι εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών ευρισκόμεναι εκτάσεις, αι οποίαι καλύπτονται υπό δασικής βλαστήσεως φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργουμένης (πάρκα και άλση), ως και αι οπουδήποτε δημιουργούμεναι δενδροστοιχίαι ή δασικαί φυτείαι».

Μεγάλης σημασίας είναι και η απόφαση του ΣτΕ 89/81 η οποία αναφέρει:

«Κατά την έννοιαν των διατάξεων των άρθρων 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3, 4 του ισχύοντος Συντάγματος, συναγομένην τόσον εκ της γενικής διατυπώσεως αυτών, όσον και εκ των προπαρασκευαστικών της επί ψηφίσεώς των εργασιών (βλ. Πρακτικά υποεπιτροπών της επί του Συντάγματος κοινοβουλευτικής επιτροπής της Ε` Αναθεωρητικής Βουλής, σελ. 465, Πρακτικά της Ολομελείας της Ε` Αναθεωρητικής Βουλής επί του Συντάγματος 1975, σελ. 537 επ.), τα δάση και αι δασικαί εκτάσεις της Χώρας, είτε ανήκουν εις το Δημόσιον είτε εις ιδιώτας ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, υπάγονται, ως φυσικά αγαθά και ανεξαρτήτως της ειδικώτερας     ονομασίας αυτών ή της θέσεως εις ην ευρίσκονται, και δη εν σχέσει προς τα οικιστικά κέντρα ή άλλους χώρους, υπό ίδιον προστατευτικόν καθεστώς, επί τω τέλει της διατηρήσεως της κατά προορισμόν χρήσεως αυτών και διαφυλάξεως της εκ της υπάρξεώς των προκυπτούσης φυσικής και βιολογικής ισορροπίας. Και ανέχεται μεν ο συνταγματικός νομοθέτης την κατ' εξαίρεσιν επέμβασιν εις τα δάση και τας δασικάς εκτάσεις προς εκτέλεσιν έργων ή μεταβολήν του προορισμού των προς εξυπηρέτησιν και άλλων σκοπών, υπό όρους όμως και προϋποθέσεις τιθεμένας υπό ειδικού προς τούτο νόμου καθορίζοντος και την διαδικασίαν προς πραγματοποίησιν των εν λόγω επεμβάσεων, κατά περίπτωσιν. Η υπό τους εκτεθέντας όρους θεσπιζομένη προστασία αφορά συνεπώς και εις εκτάσεις καλυπτομένας πράγματι υπό δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας εγγύς ή και εντός οικιστικών περιοχών ή σχεδίων πόλεων, τοσούτω μάλλον καθόσον ή ύπαρξις τούτων εγγύς ή εντός των ως είρηται περιοχών ενέχει μείζονα σημασία διά την κοινωνικήν διαβίωσιν και την ισορροπίαν του περιβάλλοντος τους οικισμούς κλπ. χώρους».

Δασική φυτεία είναι το Σέιχ Σου, το δάσος στα Κύθηρα, τα Αστέρια Γλυφάδας.

Το 1998 δημοσιεύθηκε δασικό νομοσχέδιο το οποίο τελικά εγκρίθηκε με το ν. 3208/2003, στο άρθρο 11 του οποίου προβλέπεται ότι: «Οι υπαγόμενες στην περίπτωση α΄της παραγράφου 6 του άρθρου 3 του Ν.998/1979 ιδιωτικές γεωργικές εκτάσεις, στις οποίες υπάρχουν ή δημιουργούνται τεχνητές δασικές φυτείες, δεν προσλαμβάνουν εκ του λόγου αυτού το δασικό χαρακτήρα. Με την επιφύλαξη των όσων ορίζονται στους σχετικούς κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι ιδιοκτήτες αυτών των εκτάσεων διαχειρίζονται τις δασικές φυτείες ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς ως προς το χρόνο και το είδος της υλοτομίας και τη μετέπειτα χρήση του αγρού».

Ενώ σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις του ν. 3208/2003, της προστασίας των διατάξεων της δασικής νομοθεσίας εξαιρούνται εκείνες μόνο οι δασικές φυτείες  που δημιουργούνται επί ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων, με σκοπό την υλοτομία, τη διακίνηση και εμπορία δασικών προϊόντων (βλ. Π.Ε. 131/2007 και Εισηγ. Εκθεση του ν. 3208/2003, σελ. 10, όπου διευκρινίζεται ότι πρόκειται για λευκώνες, χριστουγεννιάτικα δένδρα και δασικές φυτείες του Κανονισμού 1280  ΕΟΚ που δημιουργήθηκαν ή δημιουργούνται επί γεωργικών εκτάσεων από τους ιδιοκτήτες τους).

Προηγήθηκε η διάταξη του άρθρου 27 παρ. 1 του ν. 2664/1998 «Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις» (Α΄ 275), όπως αυτή είχε πριν την αντικατάστασή της με την παράγραφο 1 του  άρθρου 5 του ν.3208/2003: «1.Οι δασικοί χάρτες καταρτίζονται κατά νόμο από τις προβλεπόμενες στη διάταξη της παραγράφου 10 του άρθρου 28 του παρόντος νόμου υπηρεσίες του νομαρχιακού επιπέδου Διευθύνσεων Δασών. Τα αναγκαία στοιχεία για τον προσδιορισμό των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων, όπως αυτές προσδιορίζονται στις διατάξεις των παραγράφων 1,2,3,4 και 5 του άρθρου 3 του ν.998/1979 “περί προστασίας των δασών και των δασικών εκτάσεων της χώρας“ (ΦΕΚ 289 Α), εξαιρουμένων των τεχνητών δασικών φυτειών».

Μετά το νόμο αυτό εξεδόθη εγκύκλιος του υπουργείου Γεωργίας η οποία έλεγε ότι  δεν υπάγεται στις διατάξεις του Ν. 998/79 καμία δασική φυτεία.

Την ίδια εποχή εξεδόθη η υπ' αρ. 13/2003 απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Επιλύσεως Δασικών Αμφισβητήσεων, στην οποία συμμετείχαμε τινές εξ ημών σχετικά με τα Αστέρια Γλυφάδας και η οποία χαρακτήριζε εκτάσεις  εμβαδού 116,4 στρ. με χρώμα κόκκινο και 28 στρ. με χρώμα κίτρινο και πράσινη διαγράμμιση, ως τεχνητές δασικές φυτείες της παρ. 4 άρθρου 3 του Ν. 998/1979. Επειδή η απόφαση συνοδευόταν από την εγκύκλιο του Υπουργείου που έλεγε ότι οι τεχνητές δασικές φυτείες δεν προστατεύονται, προσφύγαμε στο ΣτΕ κατά της απόφασης και εξεδόθη η υπ' αρ.   3459/2009 απόφαση η οποία αναφέρει:

«Διότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις της Χώρας, είτε ανήκουν στο Δημόσιο είτε σε ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, υπάγονται ως φυσικά αγαθά υπό ίδιον προστατευτικό καθεστώς, προς το σκοπό της διατήρησης της κατά τον προορισμό τους χρήση τους και της διαφύλαξης της φυσικής και βιολογικής ισορροπίας που προκύπτει από την ύπαρξή τους. Αυτή η προστασία αφορά τις εκτάσεις που πράγματι καλύπτονται από δασική βλάστηση είτε αυτή δημιουργήθηκε με φυσικά είτε με τεχνικά μέσα (βλ. ΣτΕ 89/1981,2568/1981, 2087/2004, 321/2005). Ποτέ δε δεν υπάγονταν στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας οι τεχνητές δασικές φυτείες που δημιουργούνταν επί ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων, με σκοπό την υλοτομία, τη διακίνηση και εμπορία δασικών προϊόντων».

Ταυτόχρονα εξεδόθηκαν οι ΣτΕ 3457, 3458/2009 οι οποίες επαναλαμβάνουν το ίδιο σκεπτικό ως προς την Συνταγματική προστασία των δασικών φυτειών.

 Ακολούθησε η ΣτΕ 5405/2012 η οποία ομοίως επιβεβαιώνει τη συνταγματική προστασία των δασικών φυτειών.

Αγνοώντας το Σύνταγμα και την πάγια νομολογία του ΣτΕ το άρθρο 32 παρ 6γ Ν.4280/2014,ΦΕΚ Α 159/8.8.2014 επιχειρεί να ανατρέψει την προστασία αυτή.

Το άρθρο αυτό προβλέπει:

«5. Στις διατάξεις του παρόντος νόμου πλην των περιπτώσεων των άρθρων 17, 22, 63, 64 και 65 του παρόντος νόμου υπάγονται και οι εκτάσεις των επόμενων περιπτώσεων α’ και β’ του παρόντος, που δεν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές με έναν από τους τρόπους του άρθρου 10 του ν. 3208/2003:

 α) Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις που βρίσκονται επί ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών και συγκροτούν φυσικά οικοσυστήματα αποτελούμενα από φρυγανική, ποώδη ή άλλη αυτοφυή βλάστηση ή από δασική μεν βλάστηση που δεν συνιστά δασοβιοκοινότητα.

 β) Οι βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών.

6. Δεν υπάγονται οπωσδήποτε στις διατάξεις του παρόντος νόμου: 

α) Οι ανέκαθεν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις.

β) Οι εκτάσεις που έχουν τη μορφή της περίπτωσης α' της παραγράφου 5 του παρόντος, που στη λήψη Α/Φ έτους 1945 ή, εφόσον αυτές δεν είναι ευκρινείς, του 1960, εμφάνιζαν αγροτική μορφή.

γ) Οι τεχνητές δασικές φυτείες που δημιουργούνται από τους ιδιοκτήτες τους, ως και οι από αυτούς φυτεύσεις δένδρων, επί εκτάσεων που έχουν τη μορφή των ανωτέρω περιπτώσεων α' και β' της παραγράφου 5 ή των περιπτώσεων α' και β' της παρούσας παραγράφου 6, είτε σε εφαρμογή εθνικών ή κοινοτικών προγραμμάτων είτε όχι, με σκοπό την παραγωγή και εμπορία δασικών προϊόντων ή την αναβάθμιση της αισθητικής του τοπίου».

Η νέα διάταξη αγνοεί τη συνταγματική επιταγή για προστασία  των «εκτάσεων καλυπτομένων πράγματι υπό δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας»,  αγνοεί τη μείζονα σημασία που έχει  για την κοινωνική διαβίωση καί την ισορροπία του περιβάλλοντος η ύπαρξη δασικής βλάστησης εγγύς ή και εντός οικιστικών περιοχών ή σχεδίων πόλεων (η περίπτωση του Ελληνικού, βλ ΣτΕ 89/1981).

Η Αιτιολογική ‘Εκθεση του Νόμου καθώς  και η ΝΣΚ 337/16   επικαλούνται το άρθρο 17 του Συντάγματος περί δικαιώματος στην ιδιοκτησία, το οποίο βεβαίως δεν θίγεται  από την προστασία της τεχνητής δασικής φυτείας. Οπως δεν θίγεται από την προστασία των ιδιωτικών δασών το οποίο προσέθεσε η  αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001  ενώ το Σύνταγμα του 1975/1986 προέβλεπε την προστασία μόνο των δημοσίων δασών.

Εδώ πέραν της αντισυνταγματικότητας υπάρχει και ένας λογικός παραλογισμός. Ο νόμος θεωρεί ως δασικές τις ορεινές χορτολιβαδικές και τις βραχώδεις εκτάσεις (άρθρο 32 παρ. 5 του ν. 4280/2014). Εάν όμως σε αυτές οι ιδιοκτήτες τους φυτεύσουν δασικά δέντρα τότε παύουν να θεωρούνται δασικές (άρθρο 32 παρ 6 του ν. 4280/2014)!


Η ανάπτυξη της καταστροφής II (UPDATE)

Η δημοσίευση στον ΔΗΜΟΤΗ της Ανατολικής Αττικής
Σχετικά με τα όσα αναφέρονταν σε προηγούμενη ανάρτηση (Η ανάπτυξη της καταστροφής), προκαλεί εντύπωση η συνέχεια που υπήρξε στο γεγονός και η οποία δόθηκε από τη διευθύνουσα σύμβουλο του ΟΛΡ.

Η διευθύνουσα σύμβουλος, αφού εξασφάλισε πως η περιοχή της παραλίας Μαρίκες είχε καθαρίσει -όχι με δική της πρωτοβουλία και φροντίδα προφανώς- από τα μπάζα και τα σκουπίδια, τα τεκμήρια της "ανάπτυξης δίχως όριο και έλεγχο" της παραλίας, έστειλε στα τοπικά μέσα μία "επιστολή" με το νέο φωτογραφικό υλικό, που τιτλοφορείται "Αποκαθιστούμε την αλήθεια". Η "αποκατάσταση" όμως, αφορούσε την αήθεια και όχι την αλήθεια. Ήταν δε, στην ουσία συνέχεια άλλου δημοσιεύματος, στο ίδιο τοπικό μέσο που τιτλοφορείτο "Οι Μαρίκες σήμερα το μεσημέρι" και που περιείχε φωτογραφίες μετά την επιχείρηση καθαρισμού. Ανωνύμου αυτό. Πιθανόν και του ίδιου του μέσου, αφού δεν το είδα και αλλού. Αλλά κρατάω τις επιφυλάξεις μου.

Οι αγχωμένοι να πείσουν για την επιμέλεια τους, ξέχασαν πως τα μπάζα τους βρίσκονταν πεταμένα στην παραλία και το παραθαλάσσιο δασάκι, ήδη από τις 9/9, όπως αποδεικνύεται από τις πρωτότυπες φωτογραφίες της κατάστασης που δημιούργησαν οι "παραχωρησιούχοι" της παραλίας σε συνεργασία με τον ΟΛΡ. Έτσι, οι φωτογραφίες που δημοσίευσαν στις 11/9 και στις 12/9, μάλλον δεν αποδείκνυαν τίποτα. Αντίθετα, διατράνωναν παντού το άγχος για να καλύψουν την εγκληματική αμέλεια όλων και αποδείκνυαν πως τα μόνα επιχειρήματα που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν -δίχως ίχνος ντροπής- ήταν απλά, παχιά ψέματα.

Δημοσιεύω εδώ (εικόνα επικεφαλίδας) και την ψηφιοποιημένη σελίδα της τοπικής εφημερίδας ΔΗΜΟΤΗΣ της Ανατολικής Αττικής, όπου υπάρχει το αρχικό κείμενο καταγγελίας του βιασμού της παραλίας Μαρίκες (η οποία βρίσκεται και υπό το καθεστώς Natura 2000) μαζί με τις φωτογραφίες της ρύπανσης που προκλήθηκε από την "αναπτυξιακή δραστηριότητα"

Δεν ξέρω αν η παραλία θα είχε καλύτερη τύχη αν περνούσε στην αρμοδιότητα άλλου φορέα (του δήμου π.χ.) γιατί με τη φόρα που έχουν πάρει όλοι στη αναζήτηση του "ιερού Γκράαλ" της ανάπτυξης με κάθε μέσο, τίποτα δεν εγγυάται την προστασία της παραλίας και του χερσαίου, παράλιου ή θαλάσσιου οικοσυστήματος. Άλλωστε και ο δήμος έχει δώσει αλγεινά διαπιστευτήρια, όσον αφορά στην διαχείριση του συστήματος του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και των κλάδων του.

ΥΓ: Είναι της μόδας τελευταία η "αξιοποίηση" παραλιών δίχως μέτρο και αιδώ

ΥΓ2: Το Συμβούλιο Επικρατείας, με την  αριθμ. 3944/2015 απόφαση του Ε΄ Τμήματός του απεφάνθη – διευκρίνισε οριστικώς για τα beach bar και εν γένει για τα αναψυκτήρια στις παραλίες – αιγιαλούς, ότι αποτελούν "μη συμβατές με το χαρακτήρα και τον προορισμό του αιγιαλού, ως κοινόχρηστου φυσικού αγαθού, και ως εκ τούτου αποτελούν μη επιτρεπόμενη χρήση εκ του νόμου".

ΥΓ3: Σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες προβλέψεις του νόμου, αλλά και με την αριθμ. 3944/2015 απόφαση του ΣτΕ, παρατηρούμε, ως πολίτες, να παραβιάζεται καθημερινώς, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ο νόμος, με την ανοχή ή και την ευθεία σύμπραξη δημοτικών αρχών ανά την Ελλάδα.

ΥΓ4: Συνηθισμένη παραβίαση της νομοθεσίας είναι η είσοδος αυτοκινήτων στην αμμουδιά, ενέργεια παράνομη, ήδη από το 1976 και τον Ν.392/1976. Το συγκεκριμένο άρθρο δεν τόλμησε κανένας να το αλλάξει σε καμμία από τις επόμενες τροποποιήσεις μέχρι και το 2017

Thursday, September 21, 2017

Οικιστικές πυκνώσεις. Δόλωμα ή απλά ένα χάδι στα αυτιά;


Η πρόσκληση που αναδημοσιεύω αφορά την επανάληψη μίας "ενημερωτικής εσπερίδας" που οργανώνεται στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου και έχει ως αντικείμενο τις οικιστικές πυκνώσεις. Δηλαδή τους αυθαίρετους οικισμούς, που από τον Ν.3889/2010 αποκλήθηκαν ως "στερούμενοι νόμιμης έγκρισης" επί το ευγενικότερον και επί το ...δημιουργικά ασαφέστερον.

Τις εκτάσεις αυτές ήρθς να τις ξαναπεριγράψει πιο παράξενα και ο Ν. 4389/2016 με το άρθρο 153 που αναφέροντας τις δύο σαφέστατε ςκατηγορίες ως εξής:

α) Με πορτοκαλί χρώμα τα όρια των οικισμών, όπως τα όρια αυτά έχουν
εγκριθεί με πράξεις της Διοίκησης, σύμφωνα με τις διατάξεις των προεδρικών
διαταγμάτων.....

και 

β) Με κίτρινο χρώμα τα όρια των οικισμών που έχουν οριοθετηθεί με άλλες διατάξεις πέραν των αναφερομένων στην περίπτωση α΄ ..............................τα περιγράμματα των νομίμως υφιστάμενων οικισμών, προ του έτους 1923, για τους οποίους δεν έχει καθοριστεί όριο καθ’ οιονδήποτε τρόπο, πλην όμως είναι συγκροτημένοι οικισμοί

αλλά θεσπίζει και την τρίτη και ...παράξενη ως ορισμός κατηγορία, εκείνη των οικιστικών πυκνώσεων όπου 

Το περίγραμμα των οικιστικών πυκνώσεων που δεν υπάγονται στις κατηγορίες α΄ και β΄ της παραγράφου 2 αποτυπώνονται με ιώδες χρώμα. Με απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας που θα εκδοθεί εντός μηνός θα καθοριστούν τα κριτήρια προσδιορισμού της οικιστικής πύκνωσης για τις ανάγκες εφαρμογής της παρούσας

Και με τον ορισμό αυτό καθάρισαν!

Έρχεται όμως και το ΣτΕ, το οποίο εξετάζει τον νόμο κατά τη συνταγματικότητα του και αποφαίνεται πως η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 (όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή της από το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016) κρίθηκε αντίθετη στα άρθρα 24 παρ. 1 και 43 παρ. 2 του Συντάγματος. 

Το νομοθετικό έρεισμα των οικιστικών πυκνώσεων έτσι πήγε περίπατο..... 

Η απόφαση 1942/2017 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι σταθμός και ταυτόχρονα απόδειξη της προσήλωσης του Συνταγματικού Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και τους νόμους. Ταυτόχρονα είναι μνημείο της κακής διακυβέρνησης, της ελαφρότητας και της προχειρότητας με την οποία το κυβερνών κόμμα θέλει να αποκομίσει οφέλη, βγάζοντας στο σφυρί τον φυσικό πλούτο της χώρας.

Δεν ξέρω αν οι (αυθαίρετοι) οικιστές των περιοχών αυτών, γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να νομιμοποιηθούν δια των πυκνώσεων και πως η νομιμοποίηση έρχεται μόνο με την πολεοδόμηση και την εφαρμογή ΓΠΣ στις περιοχές τους, αλλά ξέρω πως είναι απελπισμένοι. Άρα εύκολα θύματα και προθυμότατοι και εύκολοι πελάτες των ψηφοθήρων ή και άλλων θηρευτών.

Αστικοί χώροι πρασίνου προς αξιοποίηση και εκμετάλλευση. (Προσεχώς Mall)

Νέα «φάμπρικα» Φάμελλου - Ξεπάτωμα των Τεχνητών Δασικών Φυτειών

Μη αξιοποιημένος χώρος. Προσεχώς Mall
Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Σ. Φάμελλος, με εγκύκλιό του διατάζει τους προϊσταμένους Διευθύνσεων Δασών και Δασαρχείων να εντοπίσουν -είτε αυταπαγγέλτως είτε μετά από αίτημα ιδιοκτητών- τις εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ισχύει (χορτολιβαδικές που βρίσκονται επί ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών… και βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών…) που φυτεύτηκαν με τεχνητές φυτείες και με Πράξεις Διαπιστωτικές, δηλαδή Πράξεις Χαρακτηρισμού, να τις αποχαρακτηρίσουν ώστε οι εκτάσεις αυτές να μην υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.

Με την εγκύκλιο αυτή διαταγή, ο Φάμελλος θέλει να εφαρμοστεί γρήγορα η παράγραφος 23 του άρθρου 52 του δασοκτόνου νόμου 4280/2014 (εισήχθη με το άρθρο 143 του νόμου 4483/2017). Αυτό προβλεπόταν και από την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του δασοκτόνου νόμου 4280, όμως ψήφισε νέα διάταξη όχι εκ παραδρομής, αλλά γιατί στην αρχική διάταξη της παραγράφου 23 του άρθρου 52 προβλεπόταν ότι οι Τεχνητές Δασικές Φυτείες που έγιναν σε πάρκα και άλση πρέπει να μην υπάγονται στη Δασική Νομοθεσία. Αυτή η επίθεση στα πάρκα και άλση ήταν πολύ προκλητική και ο Φάμελλος δεν τόλμησε προς το παρόν να την υλοποιήσει. Προκειμένου, λοιπόν, να μη φανεί ότι υποχωρεί άτακτα την τροποποίησε. Και έβαλε αυτή τη διάταξη, που αφορά τις εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, παρά το γεγονός ότι αυτή είχε ψηφιστεί με την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του δασοκτόνου νόμου 4280/2014. 
Να γιατί την ψήφισε για δεύτερη φορά.

Όμως, τα πάρκα και τα άλση δεν απέφυγαν οριστικά τον κίνδυνο του αποχαρακτηρισμού. Γιατί το, λέμε αυτό; 
  • Γιατί πρώτον, με προηγούμενους νόμους, τα πάρκα και τα άλση δεν καταγράφονται στους δασικούς χάρτες-καρικατούρα. 
  • Γιατί δεύτερον, τα πάρκα και άλση της Αττικής και Θεσσαλονίκης προέκυψαν με Τεχνητές Δασικές Φυτείες. 
Εάν δεν αγωνιστούμε, λοιπόν, ενάντια στην αντιδασική λαίλαπα, που τώρα τη διαχειρίζεται η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, θα δούμε το επόμενο διάστημα τον Φάμελλο να βάζει χέρι στα πάρκα και άλση, αποχαρακτηρίζοντάς τα ως Τεχνητές Δασικές Φυτείες.

Με τις παραγράφους 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ίσχυαν μετά την ψήφιση του νόμου 4280/2014 και πριν την εισαγωγή της παραγράφου 23 στο άρθρο 52 αυτού του νόμου, οι χορτολιβαδικές εκτάσεις και οι βραχώδεις εκτάσεις επί ημιορεινών και ορεινών περιοχών υπάγονταν στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας. Και μετά την εισαγωγή της παραγράφου 23 οι εκτάσεις αυτές  εξακολουθούν να υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας. Ομως τα πράγματα αλλάζουν όταν αυτές οι εκτάσεις έχουν φυτευτεί με Τεχνητές Δασικές Φυτείες. Στην περίπτωση αυτή, οι εκτάσεις, σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του νόμου 4280 και την παράγραφο 23 του άρθρου 52 του ίδιου νόμου, παύουν να υπάγονται στη δασική νομοθεσία! Να γιατί μιλάμε για παραλογισμό και μάλιστα ιδιαίτερα προκλητικό, των Σαμαροβενιζέλων και των Τσιπροκαμμένων.

Παραπέρα, ο νόμος 4280/2014 και η διάταξή του (παράγραφος 6 του άρθρου 32) δεν μπορεί να έχει αναδρομική εφαρμογή στις Τεχνητές Δασικές Φυτείες προηγούμενων χρόνων. Για τον λόγο αυτό, ο Φάμελλος είχε προσφύγει στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για να γνωμοδοτήσει σχετικά με το αν οι Τεχνητές Δασικές Φυτείες υπάγονται στη δασική νομοθεσία. Το Γ’ Τμήμα του ΝΣΚ έβγαλε την παράνομη γνωμοδότηση 337/2016. Οπως έχουμε δείξει, το ΝΣΚ δεν μπορεί να γνωμοδοτεί για τον δασικό ή μη χαρακτήρα των δασών και δασικών εκτάσεων.

Από την άλλη, το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την 3459/2009 απόφασή του (αφορούσε την υπόθεση Αστέρια Γλυφάδας), έκρινε ότι οι εκτάσεις που καλύπτονται από δασική βλάστηση, είτε αυτή δημιουργήθηκε με φυσικά είτε με τεχνητά μέσα, υπάγονται στη δασική νομοθεσία. Αυτή η απόφαση του ΣτΕ δημιουργούσε σοβαρά εμπόδια στην επιδίωξη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος να αποχαρακτηριστούν τα 135 στρέμματα στο Ελληνικό, που είχαν γίνει με Τεχνητές Δασικές Φυτείες εδώ και δεκαετίες.           

Η γνωμοδότηση 337/2016 του Γ’ Τμήματος του ΝΣΚ, ως παράνομη, δεν κάλυπτε τον Φάμελλο στις επιδιώξεις του να αποχαρακτηριστούν τα 135 στρέμματα και έτσι κατέφυγε στην εγκύκλιο διαταγή της 30ής Αυγούστου του 2017. Με την εγκύκλιο αυτή διαταγή ο Φάμελλος επιδιώκει να αποχαρακτηριστούν και άλλες ακόμα εκτάσεις που προήλθαν από Τεχνητές Δασικές Φυτείες, εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, που είναι πάρα πολλές στην Ελλάδα και που -όπως αναφέραμε- εξακολουθούν να υπάγονται στη δασική νομοθεσία.

Επειδή είναι προκλητικό να προστατεύονται οι εκτάσεις 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979 και να μην προστατεύονται οι ίδιες εκτάσεις όταν φυτεύονται με Τεχνητές Δασικές Φυτείες, επειδή είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικές τόσο η παράγραφος 23 του άρθρου 52 του 4280 όσο και η εγκύκλιος διαταγή του Φάμελλου, αυτός σπεύδει να υποχρεώσει τους προϊσταμένους των Διευθύνσεων Δασών και των Δασαρχείων να αποχαρακτηρίσουν όλες αυτές τις εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες, είτε για να προλάβουν προσφυγές στο ΣτΕ είτε για να προκαταλάβουν αποφάσεις του ΣτΕ.

Η παράγραφος 4 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ψηφίστηκε και δημοσιεύτηκε (ΦΕΚ 289 Α, 29.12.1979) προέβλεπε: «Στις διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται και οι εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών ευρισκόμενες εκτάσεις, οι οποίες καλύπτονται υπό δασικής βλαστήσεως φυσικώς ή τεχνητώς δημιουργημένης (πάρκα και άλση), ως και αι οπουδήποτε δημιουργούμεναι δενδροστοιχίαι ή δασικαί φυτείαι».

Οι κινήσεις του Φάμελλου δεν πρέπει να περάσουν!

Wednesday, September 20, 2017

Η ανάπτυξη - παντοπωλείο, ήρθε για να μείνει*

Τσουνάμι fast track επενδύσεων
Οι φυσικοί πόροι κοστολογούνται, αποκτούν μια αγοραία αξία, αποξενώνονται από την ηθική τους αξία και εντάσσονται στη χρηματιστηριακή αγορά. 
Η εκμετάλλευσή τους δεν διαφέρει από την κατανάλωσή των κοινών προϊόντων ενός παντοπωλείου.

Γ. Σμπώκος - υπεύθυνος της Επιτροπής Περιβάλλοντος του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου 

Στην Κρήτη, πρώτο απ' όλα τα χωροταξικά των ελληνικών περιφερειών, αναθεωρείται το δικό της. Το μοντέλο που επιτάσσουν οι καιροί και οι επιθυμίες των μεγάλων επενδυτών. Ένα μοντέλο που απ ότι δείχνουν τα πράγματα (διάβαζε ΜΜΕ) είναι το μοντέλο για το οποίο διψάει και πεινάει η καθημαγμένη χώρα μας. Καλωσήρθε το δολάριο έλεγε η παλιά ταινία που εξωράιζε την τότε πραγματικότητα, με πρωταγωνιστές τους ναύτες του 6ου στόλου και τις εξαθλιωμένες, φτωχές πλην-όμως-τίμιες, απασχολούμενες στην Τρούμπα.

Ρύπανση παραλιών
Είναι αλήθεια πως έχει γίνει τρομερή προεργασία. Ακόμα και αν μας θεωρούν πτωχευμένους υπανθρώπους, τα think tanks της Δύσης, μας προετοίμασαν με κάποιο τακτ, με έναν τρόπο που χρησιμοποιούν και στις "προηγμένες" χώρες τους για πείθουν και να χαλιναγωγούν την κοινή γνώμη. Μέθοδοι επιβολής τύπου Αφρικής δεν μπορούσαν να εφαρμοστούν εδώ, τουλάχιστον στα φανερά και κραυγαλέα. Αντίθετα, για την Ελλάδα χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια το όπλο της στατιστικής, το "ζύγι της φτώχειας" (οι δείκτες) και εν μέρει και τον εκφοβισμό (όπου δεν πίπτει λόγος), για να πειστούν οι ιθαγενείς πως "ένα τσουνάμι επενδύσεων είναι αναγκαίο για να βγούμε από την κρίση".

Ένα τσουνάμι επενδύσεων, που όπως κάθε τσουνάμι, κάθε παλιρροϊκό κύμα, χτυπάει δίχως διάκριση την απροστάτευτη ακτογραμμή, δίχως να μπορεί να προβλεφθούν οι συνέπειες του. 

Συνθήκες "απροστάτευτης ακτογραμμής", προκειμένου να μεγιστοποιηθούν οι επιπτώσεις, προετοιμάζονται και για τη χώρα δυστυχώς, εν αναμονή του τσουνάμι επενδύσεων. Ξεκινώντας από την Κρήτη σήμερα και προχωρώντας και στην υπόλοιπη χώρα. Δεν υπάρχει πιο τρανή απόδειξη γι΄αυτό από τις αντιφάσεις που εντοπίζονται μέσα στο πρώτο δείγμα αναθεώρησης χωροταξικού. Αυτό της Κρήτης.  Το δίχτυ αυτό των αντιφάσεων, κάποιοι το αποκαλούν "συνθήκες παντοπωλείου" και την αναμενόμενη -ανοργάνωτη και αρύθμιστη έως ληστρική- ανάπτυξη, "ανάπτυξη παντοπωλείο**"

Αντιφάσεις εγγενείς σε ένα σύστημα που επιδιώκει τη μεγιστοποίηση παραγωγής και κατανάλωσης άμεσα και με κάθε κόστος. Το αποτέλεσμα παραπέμπει σε παντοπωλείο. Προωθούνται τα συμφέροντα όλων των κλάδων χωρίς η ανάπτυξη του ενός να θίγει τη δραστηριότητα του άλλου. Ανεξάρτητα αν σωρεύονται οι επιπτώσεις σε διοίκηση, κοινωνία ή περιβάλλον.

Το περιβάλλον είναι το τελευταίο που μπορεί να απασχολεί τους κατοίκους μίας πτωχευμένης (με όρους των οίκων αξιολόγησης) χώρας. Και αυτοί που έχουν αναλάβει την "έξοδο στο φως" αδιαφορούν για το περιβάλλον, ακόμα ακόμα και για το μέλλον. Το έχουν αποδείξει άλλωστε, πως δεν ορρωδούν προ ουδενός, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τον στόχο που έχει τεθεί άνωθεν. Εφαρμόζουν απάνθρωπες πολιτικές, παράλληλα ψευδόμενοι για τους εμπνευστές τους, παραποιούν τα αποτελέσματα των πολιτικών τους ονομάζοντας τα "δίκαια" κλπ

Δεν ορρωδούν ούτε και προ των κινδύνων που εγείρονται από τις αντιφάσεις με τις οποίες γέμισαν (ή θα γεμίσουν) τα νέα χωροταξικά σχέδια.

Έτσι, ενώ σχεδιάζεται η εξόρυξη πετρελαίου προωθούνται οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Η κυβέρνηση υπογράφει τρία συμβόλαια για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε δύο χερσαία και ένα θαλάσσιο οικόπεδο με τις διαδικασίες fast track, δηλαδή χωρίς διαβούλευση, χωρίς εγκρίσεις των αρμοδίων υπηρεσιών, κατευθείαν από το κεντρικό κράτος με μια Υπουργική Απόφαση. Ταυτόχρονα αναθέτει μελέτη για τον χωροταξικό σχεδιασμό της περιφέρειας Κρήτης που υπηρετεί κατ΄ αποκλειστικότητα τη βιομηχανική παραγωγή ενέργειας.

Οι αντιφάσεις δεν περιορίζονται στο "μπάτε σκύλοι αλέστε" των σχεδιαζόμενων επενδυτικών σχεδίων. Στο άρθρο του Γ. Σμπώκου στην ΕΦΣΥΝ (βλ. σχετικό σύνδεσμο στο τέλος) ο συντάκτης εντοπίζει ακόμα δύο συστημικές, δύο δομικές αντιφάσεις που αποτελούν βάση αιτιολόγησης ληστρικών συμπεριφορών. 
  • Μία είναι η σύγκρουση δύο ρυθμιστικών πλαισίων. Των διατάξεων του ΓΟΚ που απαγορεύουν την αυθαίρετη δόμηση και των διατάξεων του ν. 4178/13 που επιτρέπουν την αυθαίρετη δόμηση. 
  • Άλλη, ευρωπαϊκή αντίφαση, είναι το ευρωπαϊκό πλαίσιο εμπορίας ρύπων που απελευθερώνει τις εκπομπές ρύπων και το πρωτόκολλο του Κιότο που περιορίζει τις εκπομπές ρύπων.
Οι αντιφάσεις δεν είναι τυχαίες, ούτε μεμονωμένες. Είναι εγγενείς σε ένα σύστημα που επιδιώκει τη μεγιστοποίηση του κύκλου εργασιών, άμεσα και με κάθε κόστος. Αυτό άλλωστε δεν εννοεί και ο Τσίπρας στις αναρτήσεις του στα twitter και άλλα Social Media;

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να καταλάβουμε τι σημαίνει "ανάπτυξη παντοπωλείο" από τη μελέτη των περιπτώσεων εφαρμογής της ανά τον κόσμο. Σήμερα και χθες. 

Από τα χρόνια της Αναγέννησης, μετά τις μεγάλες γεωγραφικές ανακαλύψεις, όταν αποψιλώθηκαν δάση στην Καραϊβική και τη νότια Αμερική, στην Ινδονησία και την Ινδία για να καλλιεργηθεί ζαχαροκάλαμο από την τότε αποικιοκρατία μέχρι τις σημερινές αποψιλώσεις δασών στη Βραζιλία για την καλλιέργεια καλαμποκιού για την παραγωγή αιθανόλης και γενικά βιοκαυσίμων, αντλούμε τα αντιπροσωπευτικότερα παραδείγματα της "ανάπτυξης παντοπωλείο". Εκεί η νομοθεσία προσαρμόστηκε στην αντίληψη "ότι θέλει ο πελάτης που έχει πάντα δίκιο" (ένας πελάτης του παντοπωλείου είναι και ο "επενδυτής")

Όταν λοιπόν, μόνες τους οι χώρες παραδίδονται στις διαθέσεις των αποκαλούμενων "στρατηγικών επενδυτών", εκείνοι τρίβουν τα χέρια τους και ετοιμάζονται να ψωνίσουν τζάμπα. Μη γελιέστε όταν ισχυρίζονται οι κυβερνήσεις του ξεβρακώματος (και οι αντιπολιτεύσεις που ανταγωνίζονται τις πρώτες σε ξεβράκωμα) μαζί με τους πελάτες τους και τα δικά τους μέσα, πως πληρώνουν ακριβά και αναζητούν "καλύτερες προσφορές". Πάντα αυτά θα λέει ο πελάτης για να κρατήσει τις τιμές χαμηλά και για να του γίνονται όλα τα χατίρια. Μέχρι που στο τέλος δεν θα αφήσει ούτε την ανάμνηση του τόπου που παρέλαβε προς "αξιοποίηση".

Όλα τα παραπάνω μοιάζουν υπερβολικά, μα δεν είναι. Στην Ελλάδα είχαμε κάποτε 5 χωροταξικά σχέδια (οργάνωση των δραστηριοτήτων και θεσμικός θώρακας για να μην είμαστε ξέφραγο αμπέλι). Είχαμε το χωροταξικό σχέδιο για τη Βιομηχανία, το -ελαστικότατο- χωροταξικό σχέδιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, το χωροταξικό των φυλακών, το χωροταξικό των ιχθυοκαλλιεργειών και ο χωροταξικό της "βαριάς βιομηχανίας" όπως τετριμμένα απιοκαλείται ο τουρισμός. Το χωροταξικό του τουρισμού ακυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας γιατί παραβίαζε σαφώς το Σύνταγμα σε θέματα προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, ειδικά δασών, αιγιαλών κλπ

Δεδομένης της έλλειψης χωροταξικού σχεδιασμού για τις μείζονες και ρυπογόνες δραστηριότητες αλλά και λόγω της έλλειψης διαχειριστικών σχεδίων προστατευόμενων περιοχών (με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως τα θαλάσσια πάρκα και συγκεκριμένες περιοχές (Δέλτα Έβρου, Δαδιά, Βάλια Κάλντα κλπ) αναμένεται το τσουνάμι (των "επενδύσεων ντε) να πλήξει ανεπανόρθωτα τη χώρα. Θα βοηθήσει όσο μπορεί και το εξουσιαστικό δίπολο κυβέρνησης - αντιπολίτευσης.

Όσα επισημαίνει ο κ. Σμπώκος για την Κρήτη, ισχύουν στο μέγιστο μέρος της χώρας. Απλά, η Κρήτη προγραμματίστηκε να πέσει πρώτη. Επιτρέπονται σε όλη τη χώρα «στρατηγικές» επενδύσεις με το νόμο 3894/2010 (fast track) χωρίς προηγούμενη έγκριση περιβαλλοντικών όρων. Αρκεί η έκδοση της σχετικής ΚΥΑ. Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Αν ο "επενδυτής" δεν μπαίνει στο μαγαζί που έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του, είναι γιατί καταλαβαίνει πως μπορεί αν κερδίσει κάτι ακόμα/ Και όσο το καταλαβαίνει θα πιέζει και θα το ζητάει. Και θα το δίνουν.

Το φάντασμα του πάλαι ποτέ Συνασπισμού της Αριστεράς της Οικολογίας και των Κινημάτων αποδεικνύεται ικανότατο στην υλοποίηση του χειρότερου εφιάλτη που είδε ποτέ η πενθούσα στο διηνεκές, Περσεφόνη. 

______________________________________________

Wednesday, September 13, 2017

Η συνταγματική σφαλιάρα στους εμπνευστές των "πυκνώσεων"

Forest Precedes Man, Desert Follows Him
(από τη δημοσίευση της Σ. Παυλάκη, δικηγόρου στο dasarxeio.com)

Αναμενόμενη η απόφαση, πάνω σε ένα ξεκάθαρα αντισυνταγματικό "colpo grosso" κάποιων ευφάνταστων. Η Σόφη Παυλάκη, δικηγόρος ανάρτησε στο dasarxeio.com ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο "Η αντισυνταγματικότητα των διατάξεων περί «οικιστικών πυκνώσεων» κατά την απόφαση ΣτΕ 1942/2017". Πέρα των όσων αναφέρει στην τελευταία παράγραφο που φέρει τον πλαγιότιτλο "Σκέψεις και Συμπεράσματα" και που αξίζει να διαβάσετε, πιστεύω πως αξίζει να θαυμάσουμε το σκεπτικό του ΣτΕ και να απολαύσουμε τη σφαλιάρα στα μούτρα των εμπνευστών της πιο απαράδεκτης ρύθμισης, που αφορά το φυσικό και ειδικότερα το δασικό περιβάλλον στη χώρα μας. 

Διατυπώνει λοιπόν το ΣτΕ τη θέση του περί της αντισυνταγματικότητας της ιδέας των οικιστικών πυκνώσεων και γράφει:

Το Δικαστήριο δέχθηκε κατά πλειοψηφία τα εξής:

Από τις διατάξεις των άρθρων 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3 του Συντάγματος συνάγεται ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, ως φυσικά αγαθά, ανεξαρτήτως της ειδικότερης ονομασίας ή της θέσεώς τους, υπάγονται σε ιδιαίτερο και αυστηρό προστατευτικό καθεστώς, με σκοπό τη διατήρηση της κατά προορισμόν χρήσεώς τους, ανατίθεται δε στον κοινό νομοθέτη η θέσπιση των επιβαλλομένων προληπτικών ή κατασταλτικών μέτρων για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Η συνταγματική υποχρέωση διαφυλάξεως του εν γένει δασικού πλούτου της χώρας καθιστά κατ΄ εξαίρεση μόνον επιτρεπτή τη μεταβολή της μορφής των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, τούτο δε εφ΄ όσον προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση επιβαλλόμενη από λόγους δημοσίου συμφέροντος. Στην περίπτωση αυτή, ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος που επιδιώκεται να εξυπηρετηθεί με την απώλεια δασικού πλούτου οφείλει να σταθμίζεται προς τη διατήρηση άθικτου του τελευταίου, η οποία αποτελεί εξ ορισμού σκοπό δημοσίου συμφέροντος, συνταγματικής εμβέλειας.

Η στάθμιση αυτή πρέπει να δινεργείται από τα αρμόδια δημόσια όργανα -νομοθετικά και διοικητικά- δεν είναι δε ανεκτή καταστροφή της δασικής βλάστησης ορισμένης εκτάσεως δασικού χαρακτήρα από οποιονδήποτε τρίτο. Η καταστροφή αυτή, εφ΄ όσον παρά ταύτα λάβει χώρα, καθιστά υποχρεωτικώς ληπτέο το συνταγματικό μέτρο της αναδάσωσης και την υπαγωγή της δασικής εκτάσεως που καταστράφηκε σε προστατευτικό καθεστώς ακόμη αυστηρότερο από το προβλεπόμενο για τις εκτάσεις που διατηρούν τη δασική τους μορφή.

Ο συνταγματικός νομοθέτης, γνωρίζοντας ότι η προστατευτική του δασικού πλούτου νομοθεσία, οσοδήποτε ολοκληρωμένη και αυστηρή και αν είναι, δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την αποτελεσματική προστασία του χωρίς τον έγκυρο εντοπισμό και την καταγραφή των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, ανήγαγε σε συνταγματική υποχρέωση την κατάρτιση Δασολογίου, προαπαιτούμενο της οποίας είναι η κατάρτιση των δασικών χαρτών. Τούτο δε προκειμένου τα δασικά όργανα να προβαίνουν έγκαιρα στις αναγκαίες ενέργειες σε περίπτωση αθέμιτων παρεμβάσεων σε δάσος ή δασική έκταση και να διευκολύνεται η άμεση αποκατάσταση του δασικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις αλλοίωσης ή μεταβολής του από ανθρώπινες ενέργειες ή άλλα αίτια.

Η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 προβλέπει την αποτύπωση με ιώδες χρώμα και την εξαίρεση από την ανάρτηση δασικών χαρτών των περιοχών, στις οποίες έχουν αναπτυχθεί «οικιστικές πυκνώσεις», των οποίων ωστόσο δεν περιέχει ορισμό. Οι εν λόγω συγκεντρώσεις κτηρίων δεν εμπίπτουν ούτε σε περιοχές εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων ή νομίμως υφισταμένων οικισμών, οι οποίες κατά το σύστημα του νόμου αποτυπώνονται στο υπόβαθρο του δασικού χάρτη με πορτοκαλί χρώμα, ούτε σε περιοχές οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης ή έστω υπό έγκριση σχεδίων ή υπό οριοθέτηση οικισμών, οι οποίες αποτυπώνονται με κίτρινο χρώμα.

Οι «οικιστικές πυκνώσεις» αποτελούν κατά την απόφαση συγκεντρώσεις κτηρίων κατά τεκμήριο αυθαιρέτων, η δε εξαίρεσή τους από τον αναρτώμενο δασικό χάρτη και τη διαδικασία αντιρρήσεων κατ΄ αυτού νοείται από τον νομοθέτη ως οριστική. Τούτο συνάγεται από το γεγονός ότι η διάταξη αυτή αφ΄ ενός δεν προβλέπει άλλη διαδικασία, η οποία υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς θα διασφάλιζε ότι οι εντός των «πυκνώσεων» δασικές εκτάσεις θα συμπεριληφθούν στους οριστικούς δασικούς χάρτες και εν τέλει στο Δασολόγιο, αφ΄ ετέρου δε από τον ρητώς διατυπούμενο σκοπό της, που είναι η «περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση» των οικιστικών πυκνώσεων, τμήματα των οποίων έχουν εν τούτοις εγνωσμένο δασικό χαρακτήρα.

Η εξαίρεση αυτών των περιοχών από τους δασικούς χάρτες και κατ΄ επέκταση από το Δασολόγιο δεν υπαγορεύεται από κανέναν σκοπό δημοσίου συμφέροντος, είναι δε ιδίως απρόσφορη και για την επιτάχυνση της κύρωσης των δασικών χαρτών. Και τούτο, διότι για μεν τα τμήματα των δασικών χαρτών, ως προς τα οποία δεν υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, η κύρωση των δασικών χαρτών προβλέπεται ως άμεση και χωρεί ανεξαρτήτως της εκβάσεως των αντιρρήσεων, που άλλωστε δεν αφορούν τα τμήματα αυτά, για δε τα υπόλοιπα τμήματα, ως προς τα οποία υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, μετατίθεται μεν για τον μετά την εξέταση των αντιρρήσεων χρόνο, γεγονός που επιφέρει μοιραίως τις αναγκαίες καθυστερήσεις, πρόσφορος όμως τρόπος αντιμετώπισής τους δεν είναι προδήλως η εκ προοιμίου έκταξή τους από τους δασικούς χάρτες, η οποία αφ΄ ενός μεν στερεί χωρίς αποχρώντα λόγο τα τμήματα αυτά και από την προσωρινή αλλά άμεση ισχύ της καταγραφής τους ως δασικών στον καταρτισθέντα χάρτη και αφ΄ ετέρου όχι απλώς δεν επιταχύνει αλλά ματαιώνει, υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, τη συμπερίληψή τους στο Δασολόγιο.

Όσον αφορά το πρόβλημα της αυθαίρετης δόμησης εντός δασών και δασικών εκτάσεων, η απόφαση δέχεται ότι δεν είναι επιτρεπτό να επιβραβεύεται η αυθαίρετη δόμηση εντός δασών κατά παράβαση των άρθρων 4 του Συντάγματος περί της αρχής της ισότητας των Ελλήνων ενώπιον του νόμου και 25 του Συντάγματος περί του κράτους δικαίου και της απαγόρευσης της καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος. Ομοίως είναι ανεπίτρεπτο κατά την απόφαση η μεταχείριση όσων οικοδομούν αυθαιρέτως σε δάση να καθίσταται ευνοϊκότερη ακόμη και έναντι εκείνων που δόμησαν σε εκτάσεις κίτρινου περιγράμματος, δηλαδή εντός οικισμών έστω και μη νομίμως οριοθετημένων, οποιαδήποτε δε λύση του προβλήματος αυτού όχι μόνο δεν αποκλείει, αλλ΄ αντιθέτως προϋποθέτει την έγκυρη καταγραφή των εκτάσεων ως δασικών στον αναρτώμενο δασικό χάρτη.

Η εξαίρεση των εν λόγω περιοχών από τους δασικούς χάρτες, περιστέλλοντας την πληρότητα του υπό κατάρτιση Δασολογίου, δεν συνιστά κατά την απόφαση πρόσφορο μέσο ούτε για την εξυπηρέτηση του σκοπού ενημέρωσης της Διοικήσεως ως προς τα χαρακτηριστικά των «οικιστικών πυκνώσεων», αφού αντιθέτως τον σκοπό αυτό θα εξυπηρετούσε η υπαγωγή και των εκτάσεων αυτών στη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και των κατ΄ αυτών αντιρρήσεων, με τις οποίες οι ενδιαφερόμενοι θα έθεταν οι ίδιοι υπ΄ όψη της Διοικήσεως οποιοδήποτε στοιχείο θα συνηγορούσε υπέρ των απόψεών τους, στην περίπτωση δε αυτή θα εξαιρούνταν από το Δασολόγιο μόνον οι εκτάσεις για τις οποίες θα συνέτρεχε νόμιμος λόγος και όχι όλες συλλήβδην οι εκτάσεις που αποτελούν την «οικιστική πύκνωση», δομημένες αυθαιρέτως ή αδόμητες.


Τέλος, η πρόβλεψη στην επίμαχη διάταξη ότι εξακολουθεί να εφαρμόζεται η δασική νομοθεσία σε όσες από τις ως άνω περιοχές έχουν δασικό χαρακτήρα, δεν θεραπεύει σύμφωνα με την απόφαση την πλημμέλεια της διατάξεως αυτής ούτε προσδίδει νομιμότητα στη ρύθμιση των «οικιστικών πυκνώσεων», δεδομένου ότι η προστασία των δασών μέσω της δασικής νομοθεσίας ολοκληρώνεται κατά το Σύνταγμα με την προσήκουσα απογραφή τους από το Δασολόγιο, την οποία όμως παρακωλύει η εν λόγω διάταξη κατά τα προαναφερόμενα.


Εν όψει τούτων σύμφωνα με την άποψη της πλειοψηφίας, η επίμαχη διάταξη η οποία εξαιρεί από τη διαδικασία δασικών χαρτών τις οικιστικές πυκνώσεις, οι οποίες εντοπίζονται και υποδεικνύονται από τους οικείους ΟΤΑ, αντίκειται στο άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος.

Το Δικαστήριο διατύπωσε περαιτέρω την άποψη ότι η εξεταζόμενη εξουσιοδοτική διάταξη, κατ΄ επίκληση της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, περιέχει τον όρο της «οικιστικής πύκνωσης», ως περιοχής υπαγομένης σε ειδικό νομικό καθεστώς (εξαίρεση από τη διαδικασία των δασικών χαρτών -μόνιμη ή πρόσκαιρη, ειδική περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση κ.λπ.), χωρίς όμως να δίνει η ίδια τον ορισμό της ή να εκθέτει τα ληπτέα υπ΄ όψη στοιχεία για την υπαγωγή ορισμένης περιοχής στην έννοια της «οικιστικής πύκνωσης» ή να προβλέπει έστω σε αδρές γραμμές τα χαρακτηριστικά της, ούτε να προβλέπει τη διαδικασία για τον χαρακτηρισμό της.


Η ρύθμιση των θεμάτων αυτών ανατίθεται εξ ολοκλήρου στη Διοίκηση, εν όψει δε τούτου μόνο όργανο, προς το οποίο θα μπορούσε να παρασχεθεί η σχετική εξουσιοδότηση είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπό τα δεδομένα αυτά, η εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 (όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016), αντίκειται και στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος,[17] διότι εξουσιοδοτεί άλλο όργανο, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη ρύθμιση θέματος το οποίο δεν είναι ειδικότερο κατά την έννοια του άρθρου 43 παρ. 2 εδάφιο β΄ του Συντάγματος, η δε προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, έρεισμα της οποίας αποτελεί η εν λόγω ανίσχυρη για τους λόγους που αναλύθηκαν διάταξη τυπικού νόμου, θα ήταν παράνομη και ακυρωτέα.

Εν όψει τούτων, το Δικαστήριο ετάχθη υπέρ της ακύρωσης της προσβαλλόμενης υπουργικής απόφασης, για τον λόγο ότι εκδόθηκε κατ΄ εξουσιοδότηση διάταξης τυπικού νόμου, η οποία αντιβαίνει στο Σύνταγμα. Παρέπεμψε δε την υπόθεση κατά τα μη οριστικώς επιλυθέντα ζητήματα στην Ολομέλεια.

Στιβαρή αιτιολόγηση και αδιάβλητη νομική τεκμηρίωση (οι παραπομπές στην πρωτότυπη ανάρτηση της Σ. Παυλάκη στο dasarxeio.com στον σύνδεσμο που δίνεται παραπάνω)

Η συνταγματική αναθεώρηση που ετοιμάζεται, νομίζω θα είναι ένας πραγματικός περιβαλλοντικός (μαζί και κοινωνικός, πολιτικός, επαγγελματικός και εκπαιδευτικός) Αρμαγεδδών.

Tuesday, September 12, 2017

Η ανάπτυξη της καταστροφής

Από φίλη στη Ραφήνα, δέχτηκα ένα οργισμένο τηλεφώνημα, το μεσημέρι της 9ης Σεπτεμβρίου 2017. Η φίλη μου ήταν οργισμένη γιατί περνώντας από την παραλία "Μαρίκες" που είναι κοντά στο σπίτι της αντίκρυσε ένα θέαμα αισχρό, αποτέλεσμα της αντιπεριβαλλοντικής αντίληψης, της προχειρότητας στον σχεδιασμό και της αδιαφορίας, τόσο του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας, που πήγε και εγκατέστησε καντίνα σε περιοχή Natura 2000 αλλά και του ίδιου του "παραχωρησιούχου".

Ευτυχώς είχε την πρόνοια να καταγράψει επί μέρες τη δραστηριότητα του "παραχωρησιούχου" και των ανθρώπων του (μέχρι και του νυχτοφύλακα που βάζει με αυτοκίνητο πάνω στην παραλία!!!!)

Αναδημοσιεύω εδώ την επιστολή που κοινοποίησε στα τοπικά μέσα, αλλά και την εκ του πονηρού δημοσίευση αγνώστου σε τοπικό μέσο (η ανωνυμία είναι συνηθισμένη τακτική στον δημόσιο λόγο της Ραφήνας), την οποία δίνω σε link και που προέκυψε μόλις μαθεύτηκε η σύνταξη του κειμένου της φίλης μου.

Πάρτε παγωμένο αναψυκτικό ανά χείρας και απολαύστε πως εννοούν την ανάπτυξη οι "ιθύνοντες" του τόπου. Ο λόγος στη φίλη, Εμμανουέλα Τερζοπούλου


ΤΟ ΦΙΑΣΚΟ ΤΗΣ «ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ» ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ ΜΑΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΡ (Ή «ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ»)

Οι φωτογραφίες που επισυνάπτω είναι από την καντίνα στην παραλία Μαρίκες το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου! Ακόμη και ο πιο δύσπιστος  οφείλει να ομολογήσει ότι μετά τις παρεμβάσεις «αναβάθμισης»  της παραλίας, όπως διατείνονταν η Δ/σα Σύμβουλος του ΟΛΡ  κ.Αδαμοπούλου,  η παραλία Μαρίκες φέτος ήταν πιο υποβαθμισμένη από ποτέ: 

1/ Η παραχώρηση 240m2 για καντίνα με ομπρελοξαπλώστρες  έχει οδηγήσει στον αποκλεισμό της νότιας πλευράς της παραλίας, όπου παραδοσακά κολυμπούν μητέρες με παιδιά.  Οι ομπρελοξαπλώστρες αναπτύχθηκαν με τέτοια πυκνότητα ώστε δεν αφήνουν επαρκείς  διάδρομους για διέλευση των λουομένων και επιπλέον φτάνουν ως το νερό, δημιουργώντας προβλήματα σε μητέρες με καρότσια, συνεργεία διάσωσης  και  λουόμενους. 

2/ Σαφής υποβάθμιση του περιβάλλοντος γύρω από την καντίνα:  σαβούρα, ξύλα, παλιοσίδερα, χαλασμένες καρέκλες, σπασμένα ποτήρια βρίσκονται πεταμένα επάνω  στους σχίνους(δασικό είδος) και τους υπόλοιπους θάμνους που σκαρφαλώνουν του λόφο  του Ασκηταριού,  ακόμη και επάνω στα μονοπάτια που οδηγούν στον παλαιολιθικό οικισμό του Ασκηταριού.  Φυσικά  βρίσκονται εκτός των ορίων παραχώρησης της καντίνας.  Οι «οικολογικές ευαισθησίες» της  κ.Αδαμοπούλου μοιάζει να περιορίζονται μόνο σε κινήσεις εντυπωσιασμού.  Αμφιβάλλω αν μπήκε στον κόπο να διαβάσει την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη (ΕΠΜ) για την παραλία Μαρίκες που της κατέθεσε ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Νηρέας εγκαίρως , πριν από το διαγωνισμό παραχώρησης της καντίνας. Αν ωστόσο τη διάβασε, το σίγουρο είναι πως δεν την έλαβε υπόψη της. Είχε όμως φροντίσει να ενημερωθεί ότι η παραλία δεν είναι χαρακτηρισμένη NATURA, αφού αυτό  που την ενδιέφερε ήταν η μετατροπή της παραλίας σε οργανωμένη πλαζ (όπως ήδη άρχισαν να την ονομάζουν ορισμένοι). Της διαφεύγει όμως το γεγονός ότι η παραλία Μαρίκες δεν έχει χαρακτηριστεί NATURA, όχι λόγω της μικρότερης περιβαλλοντικής αξίας της από άλλες παραλίες  NATURA. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ) που παρατίθενται στην ΕΠΜ, η παραλία Μαρίκες είναι σπάνιας οικολογικής  αξίας, αφού εκεί βρίσκει κανείς συγκεντρωμένα χαρακτηριστικά και είδη που είναι αυστηρά προστατευόμενα όπως οι θαλασσόκεδροι, τα λιβάδια ποσειδωνίας  και οι αμμοθίνες.  Ο λόγος μη ένταξής της στο δίκτυο NATURA δεν οφείλεται στην μικρότερη οικολογική της αξία  από άλλες αλλά στην περιορισμένη έκταση που καλύπτει και στον εγκλωβισμό της από τον οικιστικό ιστό.  Αυτό όμως ίσα- ίσα δημιουργεί την ανάγκη λήψης αυστηρότερων μέτρων προστασίας της και όχι την αντιμετώπισή της σαν μια ακόμη πηγή κέρδους. Μήπως ο ΟΛΡ θα σωθεί από την εκμετάλλευση μιας από τις τελευταίες φυσικές παραλίες που έχουν απομείνει στην Αττική , τη στιγμή που εκμεταλλεύεται όλη την παραλιακή ζώνη μέχρι την Αγ.Μαρίνα?   Ή μήπως  οι πολίτες που θέλουν να κολυμπούν σε μια φυσική παραλία  έχουν λιγότερα δικαιώματα από εκείνους  που θέλουν τις ομπρελοξαπλώστρες? Αυτοί είναι πολίτες β’ κατηγορίας;  
  
 3/ Οι ιδιωτικές χημικές τουαλέτες δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα των λουομένων όπως ισχυριζόταν η κ.Αδαμοπούλου, αφού απευθύνονται στους πελάτες της καντίνας και όχι σε όλους τους λουόμενους. Σε  αντίθεση με αυτό ο Εξωραϊστικός Σύλλογος  Νηρέας της είχε προτείνει, αν επρόκειτο να μπουν τουαλέτες,  να μπουν στο Parking υπ’ ευθύνη του ΟΛΡ ώστε να εξυπηρετούν ΌΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΥΟΜΕΝΟΥΣ .

4/  Οι ντουζιέρες και οι δύο(!) τεράστιες αλλαξιέρες  
α/δεν έχουν καμιά συνάφεια με το περιβάλλον, 
β/καταλαμβάνουν επιπλέον χώρο της λιγοστής πλέον αμμουδιά της παραλίας, μειώνοντας ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα ελεύθερης και δωρεάν χρήσης της παραλίας και  
γ/ήδη από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους  έχουν διαβρώσει την αμμουδιά (εμφάνιση πρασινάδας δηλαδή κατά πάσα πιθανότητα υφών μυκήτων) είτε λόγω της συνεχούς ροής του γλυκού νερού είτε λόγω της  χρήσης σαπουνιών ή απορρυπαντικών. 

Τέλος, έχουν τοποθετηθεί σε σημείο τέτοιο, ώστε μελλοντικά να μπορεί να επεκταθεί η καντίνα έως εκεί,  Ήδη φέτος άρχισε να παρατηρείται επέκταση ορισμένων ξαπλωστρών με τραπεζάκια προς  εκείνη την κατεύθυνση)  Κι αν κάποιος πει ότι αυτό είναι συνωμοσιολογία, αρκεί να ρίξει μια ματιά στους όρους του διαγωνισμού-έκτρωμα  που, αντί να προβλέπουν αυτόματη καταγγελία  της  σύμβασης σε περίπτωση παραβίασης της έκτασης  παραχώρησης, απλά επιβάλλουν στον επιχειρηματία ένα αυξημένο ενοίκιο για τα επιπλέον τετραγωνικά που καταλαμβάνει!  

5/  Ανεξέλεγκτο ωράριο λειτουργίας, αφού ο διαγωνισμός δεν είχε κανένα σχετικό περιορισμό. Να σημειωθεί ότι η χρήση γης στην παραλία Μαρίκες επιτρέπει διάφορες εγκαταστάσεις «για εξυπηρέτηση των λουομένων».  Μήπως  ο ΟΛΡ πιστεύει ότι στις 1 και 2 τη νύχτα που λειτουργεί η καντίνα εξυπηρετεί λουόμενους?  Άραγε δεν θα έπρεπε (όπως ήταν η πρόταση του Νηρέα)  να του έχει  επιβάλλει ωράριο λειτουργίας έως τη δύση του ηλίου;
  
6/ Είσοδος αυτοκινήτου της καντίνας μέσα στην παραλία. Η καντίνα φέτος έχει νυχτερινό φύλακα (τι φοβούνται  άραγε αφού υποτίθεται ότι  λύνουν τόσα προβλήματα της παραλίας?), ο οποίος εισέρχεται και διανυχτερεύει στην αμμουδιά με το αυτοκίνητο , δίνοντας το καλό παράδειγμα!
Και αν κανείς  πει  «εντάξει όλα αυτά, αλλά ο κόσμος εκεί μαζεύεται, άρα εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες» η απάντηση είναι οτι α/ο  κόσμος πάντα εκεί μαζευόταν γιατί έχει πιο εύκολη πρόσβαση στη θάλασσα, απλά τώρα πληρώνει κιόλας και β/η κ.Αδαμοπούλου φρόντισε να ενισχύσει εμμέσως τον επιχειρηματία  αφού φέτος δεν επισκεύασε καμία από τις δωρεάν ψάθινες ομπρέλες που είναι τοποθετημένες σε όλο το μήκος της παραλίας, παρόλο που  ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Νηρέας το είχε αιτηθεί σαφώς . Κατά τα άλλα «ο Σύλλογος  θέλει την παραλία Prive για τους κατοίκους» όπως σκόπιμα και κακόβουλα κατηγορείται από ορισμένους. 

Η κα.Αδαμοπούλου αγνόησε πλήρως τις 600 υπογραφές κατοίκων και λουομένων που συγκεντρώθηκαν και ζητούσαν από τον ΟΛΡ την ακύρωση του διαγωνισμού παραχώρησης. Δεν μπήκε καν στον κόπο να μας  απαντήσει κάτι. Εξίσου αγνόησε και τον οργανωμένο φορέα των κατοίκων της περιοχής , τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Νηρέα,  ο οποίος ενόψει του αναμενόμενου δ/σμού παραχώρησης  φρόντισε εγκαίρως να τις γνωστοποιήσει τις απόψεις και τη βούληση των κατοίκων της περιοχής σχετικά με την παραλία.
Ύστερα από το φιάσκο της «αναβάθμισης της παραλίας Μαρίκες» είναι καιρός ο ΟΛΡ να παραδεχθεί την αποτυχία του και  να υλοποιήσει το αίτημα των κατοίκων  για επαναφορά  της παραλίας στη φυσική της κατάσταση,   με παράλληλη λήψη  αυστηρότερων μέτρων προστασίας της. Ο Δήμος Ραφήνας-Πικερμίου δε, που ως τώρα σφυρίζει αδιάφορα,  θα πρέπει να πάρει τη θέση που του αρμόζει και να στηρίξει το αίτημα των κατοίκων  του.

Εμμανουέλα Τερζοπούλου

Ακολουθούν οι φωτογραφίες

Το αυτοκίνητο του φύλακα πάνω στην άμμο

Σκηνικό φαβέλας - Παραλία Natura 2000

Και επειδή δεν φτάνει η παραλία, πετάμε τα μπάζα και στο παραθαλάσσιο δασάκι

Ο μερακλής που στο κέφι, πέταξε το ποτήρι του μες τα μπούζια

Παραχώρηση παραλίας - γέννηση σκουπιδότοπου

Ομπρέλες, ψάθες και μπάζα, συνθέτουν το σκηνικό της ανάπτυξης της παραλίας

Η κορυφαία και αντιπροσωπευτικότερη φωτογραφία της κατάστασης.
Φαβέλα με χημικες τουαλέτες και ομπρέλα

Τα σκουπίδια άρχισαν να περπατάνε προς τα πάνω

Θορυβημένος πέρασα χθες, 11/9/2017 από το σημείο για να δω αν υπάρχει καμία αντίδραση. Κάποιοι είχαν βάλει ανθρώπους (εργαζόμενους;) να μαζέψουν το χάλι. Σκέφτηκα πως τελικά η παρέμβαση της φίλης μου είχε αποτέλεσμα. Προσωρινό αποτέλεσμα όμως, γιατί αργότερα είδα μία ανάρτηση σε ένα τοπικό μέσο η οποία προφανώς αποτύπωνε το αποτέλεσμα του καθαρισμού (για λόγους εντυπώσεων και όχι οικολογικών ανησυχιών) αλλά φοβάμαι πως η κατάσταση, πολύ σύντομα θα καταλήξει και πολύ χειρότερα απ' ότι τη βρήκε η φίλη μου εκείνη την ημέρα. 

Σημειώστε πως οι φωτογραφίες με τα χάλια της παραλίας ελήφθησαν στις 9/9/2017 και η παραλία καθαρίστηκε από τους υπεύθυνους, στις 11/9/2017

Καμένη γη, όλη η Ελλάδα. Από τα βουνά μέχρι τις παραλίες της. Αυτή είναι η ανάπτυξη της καταστροφής 

Saturday, September 9, 2017

Ανοικτή επιστολή προς τους συνδημότες Ραφήνας Πικερμίου με θέμα: ΔΟΠΑΠ και δημοτικοί αθλητικοί χώροι

Πικέρμι 8 Σεπτεμβρίου 2017
Αγαπητοί συνδημότες,

αιτία και αφορμή για την ανοιχτή αυτή επιστολή μου είναι η ανάγκη που γεννά η αίσθηση πως έφτασε η ώρα να σκεφτούμε όλοι μαζί και να συζητήσουμε τα φαινόμενα που τον τελευταίο καιρό προκαλούν αρνητικότατες σκέψεις πάνω στη λειτουργία του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού & Περιβάλλοντος, του κοινώς γνωστού ως ΔΟΠΑΠ Ραφήνας Πικερμίου. Φαινόμενα εκβιαστικού προσπορισμού χρημάτων από δημότες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου τους. Φαινόμενα πίεσης προς δημότες προκειμένου «να γραφτούν ως μέλη» του ΔΟΠΑΠ, λες και η ιδιότητα του δημότη δεν συνεπάγεται και την ιδιότητα του μέλους. Φαινόμενα κατάχρησης εξουσιών προς όφελος συγκεκριμένου σωματείου. Φαινόμενα διακρίσεων και άλλα απογοητευτικά. Αλλά ας δούμε τα ζητήματα αυτά με αναφορές σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, τη στάση του ΔΟΠΑΠ και την αδράνεια (ή μήπως την ένοχη σιωπή;) της δημοτικής αρχής.

Οι ανά τη χώρα ΔΟΠΑΠ είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου των δήμων, τα οποία είναι επιφορτισμένα με τη διαχείριση των εγκαταστάσεων που συνδέονται με τους σκοπούς τους. Στην πλειονότητα τους, οι εγκαταστάσεις αυτές είναι οι δημοτικές  αθλητικές εγκαταστάσεις. Οι ΔΟΠΑΠ  διέπονται από κανονισμό λειτουργίας ο οποίος ορίζεται από σχετική νομοθετική ρύθμιση  που θεσπίστηκε τον Οκτώβριο του 2001 και τροποποιήθηκε τελευταία το 2017 επί υπουργίας Βασιλειάδη.

Σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας  Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου Δημοτικών και Κοινοτικών Χώρων Άθλησης  , όπως δημοσιεύτηκε στο 1362Β ΦΕΚ στις 18/10/2001 όπως συμπληρώθηκε και από την «Τροποποίηση της υπ’ αριθμ. 17112/23.6.2000 (ΦΕΚ 847Β) υπουργικής απόφασης» και όπως δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 930Β της 20ης Μαρτίου 2017 «Κανονισμός λειτουργίας των Εθνικών και Δημοτικών Γυμναστηρίων της χώρας (Ν.Π.Δ.Δ.)», ο σκοπός της παραχώρησης αθλητικών εγκαταστάσεων είναι :

α. Η υποστήριξη του μαζικού αθλητισμού
β. Η υποστήριξη του σωματειακού αθλητισμού
γ. Η υποστήριξη και ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού όλων των βαθμίδων και μάλιστα το διευρύνει και στον λεγόμενο πανεπιστημιακό αθλητισμό
δ. Η υποστήριξη ψυχαγωγικών, συνεδριακών, επιστημονικών συνεδρίων όλων των επιπέδων (εδώ ο δήμος της Λάρισας έχει βάλει ένα χαμηλό μίσθωμα απ 'ότι είδα ψάχνοντας τους κανονισμούς άλλων ΔΟΠΑΠ)
ε. Η υποστήριξη ΑΜΕΑ

Όσον αφορά στο τίμημα, αυτό είναι μηδενικό αφού τη χρηματοδότηση του ΝΠΔΔ την αναλαμβάνει ο ίδιος ο Δήμος, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος  για τα Νομικά του Πρόσωπα. 

Στη γειτονιά μας λειτουργεί ένας ΔΟΠΑΠ ο οποίος μόνο με τον κανονισμό λειτουργίας που ορίζει ο νόμος, δεν λειτουργεί. Λειτουργεί ως ιδιωτική επιχείρηση και μέσο προώθησης αιρετών και μη, μελών της διοίκησης του δήμου Ραφήνας. Λειτουργεί ως μέσο  προσπορισμού οφέλους από αυτούς που θα έπρεπε κανονικά να εξυπηρετεί, δηλαδή τους δημότες.

Και να τι συμβαίνει, ανά κατηγορία μη εξυπηρετούμενου σκοπού λειτουργίας. Θα παρουσιάσω μερικά τρανταχτά παραδείγματα - αποδείξεις του τρόπου που λειτουργεί ο ΔΟΠΑΠ, ο διαχειριστής των αθλητικών εγκαταστάσεων του δήμου.

α. Για την υποστήριξη του μαζικού αθλητισμού

Διαβάζοντας το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας των ΔΟΠΑΠ (ΦΕΚ1362Β 2001) μαθαίνουμε για το ποιοι αποτελούν τους δυνητικούς  χρήστες των αθλητικών εγκαταστάσεων, ποιο είναι οι αθλούμενοι  κατά τον κανονισμό.

Το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας των ΔΟΠΑΠ
Το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας (ΦΕΚ1362Β 2001)

Στο άρθρο δεν υπάρχει καμία αναφορά σε ειδική αμοιβή του ΔΟΠΑΠ, άμεση ή έμμεση και ειδικά προσδιορισμένη με τη μέθοδο της «συνδρομής» στον οργανισμό. Άλλωστε, ο δημότης είναι αυτονόητα και λήπτης των υπηρεσιών του ΔΟΠΑΠ,  ενός  ΝΠΔΔ που χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό του δήμου, δηλαδή και από τα δημοτικά τέλη που καταβάλει ο δημότης. Κάθε επιπλέον «χρέωση» είναι σοφιστεία  για τον εκ του πονηρού προσπορισμό εσόδων  εις βάρος των δημοτών. Κάπως έτσι ζήτησε ο πρόεδρος του ΔΟΠΑΠ χρήματα από χρήστες του γηπέδου της Διώνης. Του συνιστώ να διαβάσει προσεκτικότερα τον κανονισμό  λειτουργίας όπως τον ορίζει ο νόμος και όχι όπως τον ονειρεύεται ο ίδιος.

Τους προηγούμενους μήνες επίσης, είχε κυκλοφορήσει προς συζήτηση και η απαίτηση για καταβολή χρημάτων από τα σωματεία που χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις , με  αιτιολογικό την κάλυψη του κόστους  καθαριότητας και συντήρησης. Ακόμα και σαν σκέψη υπερβαίνει κάθε λογική αφού ο προϋπολογισμός του δήμου  πρέπει να περιλαμβάνει τα κόστη αυτά, τα οποία είναι κόστη λειτουργίας του Νομικού Προσώπου του δήμου. Αν δεν  περιλαμβάνει τέτοια κόστη ο δημοτικός προϋπολογισμός τότε φταίει ο δήμος και όχι οι δημότες.

Επειδή υπάρχει πιθανότητα να ακουστεί κανένα παράξενο όπως «Κάποιοι δήμοι χρεώνουν τη χρήση των κλειστών γυμναστηρίων» (η Λάρισα είναι ένα παράδειγμα) θα πρέπει να τους απαντήσουμε (σαν να πρόκειται για αφελείς ή για νήπια) πως οι δήμοι που χρεώνουν τη χρήση, τη χρεώνουν για τις περιπτώσεις  της κατηγορίας Δ του κανονισμού και σε καμία περίπτωση για στόχους που εξυπηρετούν και αναπτύσσουν τον μαζικό ή και τον σωματειακό αθλητισμό. Μάλλον ο πρόεδρος δεν κάνει για πρόεδρος ή απλά προεδρεύει! όπως λέγαμε και παλιότερα.

β. Για την υποστήριξη του σωματειακού αθλητισμού

Πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν στο προηγούμενο περιστατικό (την κάλυψη από τα σωματεία με κόστος μεταβιβαζόμενο στους αθλητές και τις οικογένειες τους), κάποιων αορίστων «τελών συντήρησης και καθαριότητας», αξίζει να αναφερθούμε στον παραγκωνισμό του παλιότερου αθλητικού σωματείου του Πικερμίου και πρώην αποκλειστικό χρήστη του γηπέδου (ως ανοιχτού ή και κλειστού) αφού ήταν ο μοναδικός αθλητικός όμιλος καλαθόσφαιρας (μπάσκετ) της περιοχής. Άλλωστε, το Πικέρμι μαζί με τους πλησιέστερους οικισμούς, πόσα σωματεία μπορεί να στηρίξει;

Από το 1990 ο ΑΟΠ έχει αναπτύξει τα τμήματα μπάσκετ στην περιοχή. Διαθέτει ανδρική ομάδα, γυναικεία, εφηβική και παιδικά τμήματα. Πριν από 3 χρόνια ήρθε από το Μενίδι ένας μουσαφίρης καλεσμένος από τον ιδιοκτήτη του, τον τότε αντιδήμαρχο και σημερινό  δήμαρχο Β. Μπουρνούς.  Ο «μουσαφίρης» ήρθε με προφανή σκοπό την προβολή του αιρετού και παράπλευρο (ή ίσως και πρωτεύοντα)  τη  συμμετοχή στη διαχείριση του χρηματοδοτικού πακέτου που αντιστοιχούσε στο Πικέρμι από τον σχετικό προϋπολογισμό της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.

Η προβολή του αιρετού ως «υποστηρικτή» του τοπικού αθλητισμού, χωλαίνει στον προσδιορισμό του τόπου που υποστηρίζει, του Μενιδίου ή του Πικερμίου;. Αξίζει να αναφέρουμε πως το σωματείο του «αιρετού» δεν είχε μπασκετικό τμήμα αλλά μόνο ποδοσφαιρικό όσο ήταν στο Μενίδι. Στο Πικέρμι όπου και δραστηριοποιείται σήμερα ο αιρετός, έφτιαξε στην ομάδα του και μπασκετικό τμήμα, αποσπώντας από τον ΑΟΠ το πιο ευκολόπιστο και πιο άνετα χειραγωγούμενο τμήμα του, τα μικρά παιδιά. Υπάρχει και πλήθος δημοσιευμάτων στον τοπικό τύπο της εποχής. Ο ΑΕΤΟΣ Μενιδίου Πικερμίου, διεκδικεί και παίρνει χρηματοδοτήσεις ξεπερνώντας και παραδοσιακά σωματεία, όπως ο Ναυταθλητικός όμιλος  Ραφήνας πχ. Η ίδια ομάδα, διεκδικεί και παίρνει τις καλύτερες και βολικότερες ώρες χρήσης του δημοτικού γηπέδου, εκτοπίζοντας τον ΑΟΠ. Εξασφάλισε έτσι την προτίμηση νέων αθλητών,  λόγω και των βολικότερων ωρών χρήσης του γηπέδου και συνεπώς, προπόνησης.

Όλος αυτή η κατάσταση, όλος αυτός ο χώρος μοιάζει με χώρο διαπλοκής που ανακατεύονται εξουσία και χρήμα σε μία κλίμακα σεβαστή. Μάλιστα, προκειμένου να γίνουν "όλες οι αλεπούδες κολοβές", σχεδιάζεται και συγχώνευση των δύο σωματείων. Με το ενδεχόμενο αυτό ο μέχρι χθες ανύπαρκτος  ΑΕΤΟΣ Μενιδίου ξεπλένει τα όσα καταμαρτυρούνται και επιπλέον εξασφαλίζει  ικανότατη χρηματοδοτική ικανότητα. Με την κατάχρηση από την ΔΟΠΑΠ των μέσων για την επίτευξη του σκοπού του, που τον θέλει αρωγό και υποστηρικτή του σωματειακού αθλητισμού. 

Ο ΔΟΠΑΠ της Ραφήνας πάντως και εδώ φαίνεται ανίκανος να επιτελέσει τίμια και άρτια, τον 2ο σκοπό του κανονισμού λειτουργίας του.

γ. Για την υποστήριξη και ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού όλων των  βαθμίδων.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά στην  ανυπαρξία του ΔΟΠΑΠ στην επίτευξη του 3ου στόχου του κανονισμού λειτουργίας του.  Ο σχολικός αθλητισμός στην περιοχή προάγεται από την πρωτοβουλία γονέων και των συλλόγων των σχολείων.  Εκτός αν ως «προώθηση του σχολικού αθλητισμού» εννοούν το καρτέρι έξω από τα σχολεία (και συχνά μέσα σε αυτά) ανθρώπων του ΑΕΤΟΥ για την προσέλκυση και προσηλυτισμό μικρών παιδιών στην ομάδα, με δέλεαρ τις καλύτερες και βολικότερες ώρες προπόνησης, τις οποίες εξασφάλισε ο ΑΕΤΟΣ ελέω δημάρχου και λοιπού δικτύου. Αυτό όμως δεν είναι σχολικός αθλητισμός αλλά προσέλκυση μελών που θα αποδώσουν οικονομικά οφέλη μέσω χρηματοδοτήσεων, όπως είδαμε και πιο πριν.

δ. Για την υποστήριξη ψυχαγωγικών, συνεδριακών, επιστημονικών συνεδρίων όλων των επιπέδων 

Εδώ ο ΔΟΠΑΠ έχει την άνεση να βάζει και μίσθωμα αφού αυτή η χρήση δεν αφορά μαζικό ή σωματειακό αθλητισμό και φυσικά εκμεταλλεύεται τις περιοδικές γιορτές συλλόγων.  Αν δεν το κάνει σε κάποιες περιπτώσεις, έχουμε περίπτωση διακριτικής μεταχείρισης συλλόγων αυτή τη φορά.

Με τη φόρα  που έχει πάρει βέβαια, ενδέχεται του χρόνου να ζητάει και μίσθωμα για τα πανηγύρια των συλλόγων που μπορεί να οργανωθούν σε χώρους όπως πλατείες και δρόμους.

ε. Για την υποστήριξη ΑΜΕΑ

Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ ο δήμος και μάλλον δεν πρόκειται να κάνει αφού η υποστήριξη ΑΜΕΑ δεν είναι λειτουργία που αποφέρει κέρδη και επιπλέον θα ήταν το άκρον άωτον της χυδαιότητας να ζητάει από τους δημότες χρήματα για να κάνει κάτι που ούτως ή άλλως είναι μέσα στις υποχρεώσεις του και στον προϋπολογισμό του.

Ο ΔΟΠΑΠ της Ραφήνας φέρεται σαν ιδιωτική επιχείρηση που δεν νέμεται απλά, αλλά κατέχει και νοικιάζει τις αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου. 

Ζητάει, σε αντίθεση με τον κανονισμό λειτουργίας του, όπως θα έπρεπε να είχε διαμορφωθεί,  αντίτιμο από τους δημότες για κάτι το οποίο έχει ήδη πληρωθεί στον κύριο διαχειριστή του (τον δήμο) μέσω δημοτικών τελών και εθνικού προϋπολογισμού. 

Μοιράζει τη χρήση των γηπέδων ανάλογα με τις δικές του προτιμήσει ή τις προτιμήσεις όσω διαπλέκονται στη διοίκηση του.

Τα ΝΠΔΔ χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό του Δήμου και οι σκοποί τους είναι οι αναφερόμενοι στον κανονισμό λειτουργίας τους όπως ορίζεται από τα αναφερθέντα στην αρχική παράγραφο του παρόντος.

Σε καμία περίπτωση και κανένας ΔΟΠΑΠ δεν νομιμοποιείται να ζητάει χρήματα από τους δημότες του για τη χρήση των δημοτικών χώρων άθλησης, ούτε και να ρυθμίζει τη χρήση τους από σωματεία με κριτήριο προτίμηση σε κάποιο συγκεκριμένο, όποιος και αν είναι ο ιδιοκτήτης του.

Αγαπητοί συνδημότες, είναι η ώρα να συζητηθούν όλα τα παραπάνω θέματα και να γίνει αντιληπτό από τον δήμο και τον ΔΟΠΑΠ πως όσο ισχύει η συγκεκριμένη νομοθεσία που ορίζει τον κανονισμό λειτουργίας των ΝΠΔΔ των δήμων, κάθε ιδέα για προσπορισμό επιπλέον οφέλους από τους δημότες, δηλαδή εμάς, θα είναι παράνομη και καταχρηστική.

Σε μία εποχή που ο μαζικός αθλητισμός είναι ανάγκη για όλους, σε μία εποχή που η Πολιτεία πρέπει να στέκεται αρωγός και συμπαραστάτης των πολιτών, η αξίωση του ΔΟΠΑΠ για οικονομικά ανταλλάγματα εις βάρος των αθλούμενων δημοτών και η συνεχής διακριτική μεταχείριση τους ανάλογα με το με ποιο σωματείο αθλούνται,  είναι όχι μόνο απαράδεκτη και παράνομη αλλά και εντελώς απάνθρωπη και αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου και ηθικής.

Ακολουθεί η επιστολή όπως στάλθηκε στα μέσα