Monday, June 26, 2017

Βραβεία περιβαλλοντικής ευαισθησίας και η μέθοδος "Μητσάρα".

Από την Athens Voice 8/5/2017

Όταν η οικολογική συνείδηση έχει αξία ίση με μία φωτογραφία και μερικά  λεπτά δημοσιότητας

Από την ομάδα στο facebook "Αγρια Φύση Ραφήνας - Πικερμίου" αντιγράφω μία ανάρτηση, η οποία προκαλεί ανάμικτα αισθήματα. Κυρίως θλίψη και αγωνία για το τι σχεδιάζεται για την περιοχή αλλά και την ανατολική Αττική γενικότερα.

Ως κάτοικος της ευρύτερης περιοχής (Πικέρμι) γνωρίζω από κοντά την καθημερινή υποβάθμιση οικοτόπων, ρεμάτων και δασών που προκαλείται από την ανθρώπινη πίεση, την οικιστική αλλά και την εσχάτως ανηγμένη σε τοτέμ της προόδου, την ψευδώς αποκαλούμενη ως "αναπτυξιακή"

Στις πολιτισμένες χώρες, ακόμα και στις βαρύτατα βιομηχανοποιημένες και καθυποταγμένες στη βιομηχανική εξέλιξη, Ηνωμενες Πολιτείες, καταλαβαίνουν πως δεν υπάρχει ανάπτυξη εις βάρος του περιβάλλοντος. Εκεί τα οικολογικά εγκλήματα τους είναι εγκλήματα κλίμακας και συνήθως εις βάρος τρίτων χωρών, σχεδόν ποτέ μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.

Εδώ, ως γνωστό βαδίζουμε με τις επιταγές της "μόδας" ήτοι έχοντας σαν Ευαγγέλιο την ανάπτυξη (όπως την εννοούν, μέσα στην αμορφωσιά τους οι διάφοροι πολιτικοί αλλά και κοινωνικοί ταγοί) και την εννοούμε πάντα ως έννοια αντίθετη με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Και μέσα στο παράδοξο αυτό, έρχονται διαφημιστές και image makers και θεσπίζουν βραβεία οικολογικής αφύπνισης που τουλάχιστον εμένα μου μοιάζουν απλά με φτιασίδια που συναπαρτίζουν μία εικόνα "περιβαλλοντικής εταιρικής ή ατομικής ευθύνης" για τους δέκτες τους ή για όσους εμπλέκονται κάθε φορά στο όλο project.

Διαβάστε το κείμενο του Αντ. Λαζαρή στην ομάδα 'Αγρια Φύση Ραφήνας Πικερμίου και σκεφτείτε λίγο.

Για να σας βοηθήσω με περισσότερα στοιχεία και αφού σας ενημερώσω πως η εκπρόσωπος του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας που ονειρεύεται beach bars όπου θέλει, δεν ανέχεται αμφισβήτηση της αυθεντίας της  και που  "Χωρίς περίσκεψιν και χωρίς αιδώ ο Οργανισμός δεν άφησε καλά-καλά ούτε ένα πράσινο φύλλο επί της παραλίας" παρίστατο στα βραβεία Οικόπολις για τα οποία  "φρόντισε για τη φιλοξενία τους" μαζί με τον δήμο της Ραφήνας, Τον δήμο δηλαδή, που μαζί με την περιφέρεια οραματίζεται διευθετήσεις ρεμάτων στο Πεντελικό, ανοχή και αποδοχή αυθαιρεσιών δίπλα στην κοίτη του μεγαλύτερου ρέματος στην Αττική και πολλά ακόμη για τα οποία κανείς νοήμων και περιβαλλοντικά ευαίσθητος άνθρωπος, δεν θα ήταν περήφανος. 

Διαβάστε το κείμενο του Αντ. Λαζαρή στην ομάδα 'Αγρια Φύση Ραφήνας Πικερμίου, αναλογιστείτε τις καταστροφές που συντελούνται στην ανατολική Αττική καθώς και το από ποιους συντελούνται. 

Δείτε τη φωτογραφία της Athens Voice που δημιουργεί μία σημειολογία περί "πραγματικών οικολογικών ανησυχιών" των εικονιζομένων και θα καταλάβετε πως γεννιέται το προϊόν.


Ο γνήσιος Μητσάρας
Εκμεταλλευόμενοι μία εκδήλωση βραβείων περιβαλλοντικής ευαισθησίας και με την αλάνθαστη μέθοδο του αξέχαστου "Μητσάρα", να συνωστίζονται για μία φωτογραφία, παράγουν μία εικόνα που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Περιβαλλοντικά ανήσυχοι στην φωτογραφία, αντιπεριβαλλοντικά δραστήριοι στην πραγματική ζωή.


Αρκετά έως εδώ. Ακολουθεί η -σχεδόν λυρική- ανάρτηση του Αντ. Λαζαρή από την ομάδα "Άγρια Φύση Ραφήνας Πικερμίου" της 20ης Ιουνίου 2017

Φωτ. Αντώνης Λαζαρής

Ένα αλεπουδάκι προβάλει δειλά δειλά μέσα από τους θάμνους.
Αμέσως τρέχει να κρυφτεί.
Η αλεπού είναι ένα από τα ελάχιστα μεγάλα θηλαστικά που κατάφεραν να επιβιώσουν δίπλα στον άνθρωπο.

Πέρα από τους σκύλους και τις γάτες, μόνο η αλεπού δεν εξολοθρεύτηκε από τον άνθρωπο.
Το τσακάλι, ο λύγκας, ο λύκος, η αρκούδα έχουν περιοριστεί πάρα πολύ.
Η αλεπού, όμως, κατάφερε να προσαρμοστεί.
Τρώει τα πάντα και δεν διστάζει να πλησιάσει και τα σπίτια για να βρει τροφή.
Την έχουν πει κλέφτρα, την έχουν πει πανούργα, την έχουν πει πονηρή.
Ό,τι και αν είναι το σίγουρο είναιν πως ξέρει καλά τον τρόπο για να επιβιώσει δίπλα στον εκπρόσωπο του γένους Homo.

Οι άνθρωποι τη φοβούνται, αλλά κατά βάθος τη συμπαθούν.
Εκτός, βέβαια, από τους άτυχους με τα κοτέτσια που τους έφαγε τις κότες.

Από την άλλη πλευρά η Άγρια Φύση της Ραφήνας δέχεται συνεχώς απανωτά χτυπήματα.
Πρόσφατα ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας προχώρησε σε πλήρη αποψίλωση των φυτών της παραλίας Ραφήνας.
Με τρακτέρ και άλλα μηχανικά μέσα.

Χωρίς περίσκεψιν και χωρίς αιδώ ο Οργανισμός δεν άφησε καλά-καλά ούτε ένα πράσινο φύλλο επί της παραλίας.
Ειδικά στην παραλία που βρίσκεται στα δεξιά της κοίτης του Μεγάλου Ρέματος δεν απέμεινε τίποτα από τη βλάστηση που υπήρχε.

Οι πιο πολλοί ατυχώς πιστεύουν ότι οι παραλίες προορίζονται μόνο για την ανψυχή των ανθρώπων.
Τα φυτά για αυτούς είναι περιττά και ενοχλητικά.
Για αυτό και ο Οργανισμός τα ξερίζωσε πλήρως.
Για να μην ενοχλούν τους λουόμενους.

Η παραλία, όμως, είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός.
Η παραλία είναι βιότοπος.
Η παραλία είναι ενδιαίτημα.
Η παραλία δεν είναι μόνο για τους ανθρώπους.

Δυστυχώς, η άγνοια των αρμοδίων δεν αφήνει πολλές ελπίδες για το μέλλον των φυτών της παραλίας.
Η αλεπού μπορεί να είναι πονηρή και να ξεφεύγει εύκολα.
Τα φυτά, όμως, είναι ανυπεράσπιστα.

Μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στην άγνοια της σκοτεινής νύχτας...

Ραφήνα, Ιούνιος 2017...







Saturday, June 24, 2017

Δασικά οικοσυστήματα - SOS


Η ανάρτηση και η αναγγελλόμενη κύρωση των δασικών χαρτών μεταλλάσσεται δυστυχώς σε μία διαδικασία αποχαρακτηρισμού εκατομμυρίων στρεμμάτων δασικών οικοσυστημάτων (δημόσιων και ιδιωτικών). Με πρόσχημα την επίλυση κοινωνικών προβλημάτων, τα οποία είναι ασφαλώς υπαρκτά, επιχειρείται μία χωρίς προηγούμενο ικανοποίηση ιδιωτικών συμφερόντων που δεν είναι καθόλου αθώα. Όσο είναι αλήθεια ότι η παράλειψη σύνταξης των δασικών χαρτών επί δεκαετίες (όπως απαιτούσε το Σύνταγμα του 1975), έχει ως θύματα εκείνους που χωρίς να το ξέρουν επένδυσαν ελπίδες και χρήματα στη γη, που σήμερα αποκαλύπτεται ότι είναι δασική και πολλές φορές δημόσια, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι στην κατηγορία των θυμάτων δεν υπάγονται βεβαίως εκείνοι οι οποίοι εν γνώσει τους καταπάτησαν δημόσια γη και εκχέρσωσαν ή έκαψαν δάση και δασικές εκτάσεις (δημόσιου ή ιδιωτικού καθεστώτος) αποκομίζοντας πολλές φορές τεράστια οικονομικά οφέλη.
Επισημαίνονται τα εξής:

• Προβλέπεται η οριζόντια, και χωρίς κανένα δασολογικό περιορισμό, είτε παραχώρηση σε ιδιώτες της κυριότητας δημοσίων δασικών οικοσυστημάτων στο 1/4 της αντικειμενικής τους αξίας είτε της χρήσης δημοσίων και ιδιωτικών δασικών οικοσυστημάτων, εκατομμυρίων στρεμμάτων παράνομα καταπατημένων και εκχερσωμένων (ακόμη και καμένων) προκειμένου να καλλιεργηθούν και για το σκοπό αυτό επιτρέπονται γεωτρήσεις, κτίσματα και άλλες εγκαταστάσεις. Ενώ χάνονται οριστικά αυτά τα οικοσυστήματα, έχουν αφεθεί ακαλλιέργητες εξαιρετικά πολυάριθμες γεωργικές εκτάσεις.

• Δεν καταγράφονται στους δασικούς χάρτες τα δασικά οικοσυστήματα που δημιουργήθηκαν μετά από το 1945 και αποψιλώθηκαν ή κάηκαν πριν από το 2007, καθώς και εκείνα που δημιουργήθηκαν μετά το 2007 (γιατί άραγε σήμερα το 2017 χρησιμοποιούνται τα αεροφωτογραφικά δεδομένα μιας δεκαετίας
προγενέστερης, του 2007; !!!)

• Εξαιρούνται προκλητικά από τους δασικούς χάρτες οι περιοχές με αυθαίρετα κτίσματα («οικιστικές πυκνώσεις») με διαφαινόμενη προοπτική την τελική νομιμοποίησή της αυθαίρετης δόμησης μέσα στα δάση.

• Μετά την ανάρτηση των δασικών χαρτών θεσμοθετήθηκε διαδικασία που θέτει σε κίνδυνο αποχαρακτηρισμού τις αναδασωτέες εκτάσεις που δασώθηκαν μετά από το 1945 και πριν από το 2007.

• Εξαιρούνται από την καταγραφή στους δασικούς χάρτες τα πάρκα και τα άλση και πιθανόν αυτό αποτελεί τον προάγγελο του αποχαρακτηρισμού τους.

• Πρόσφατα νομοθετήθηκε η άναρχη διεύρυνση των επιτρεπτών βιομηχανικών και γεωργοκτηνοτροφικών χρήσεων, μέσα στα δασικά οικοσυστήματα.

• Μετά την ανάρτηση των δασικών χαρτών θεσπίστηκε καινοφανής διαδικασία διόρθωσης των «πρόδηλων σφαλμάτων» των δασικών χαρτών και με τον τρόπο αυτό νοθεύτηκε πλήρως η διαδικασία των αντιρρήσεων και συνακόλουθα οι εγγυήσεις που παρείχε η διαδικασία αυτή.

• Η επιβολή τελών αντιρρήσεων (αξιοσημείωτα υψηλών) καθιστά απαγορευτικό σε όσους υπερασπίζονται το περιβάλλον και την δημόσια γη να προβούν σε αντιρρήσεις κατά του περιεχομένου των δασικών χαρτών.

• Μετά την κύρωση των δασικών χαρτών όσες εκτάσεις δεν αποτυπωθούν ως δασικές, αποχαρακτηρίζονται και περιέρχονται στο Υπερταμείο ή στους ιδιώτες.

 Απευθύνουμε έκκληση στις περιβαλλοντικές οργανώσεις, στα κινήματα και σε κάθε ευαίσθητο οικολογικά πολίτη να συντονιστεί μαζί μας για την αποτροπή των παραπάνω καταστροφικών ρυθμίσεων που διασπούν την ενότητα των δασικών οικοσυστημάτων, διαταράσσουν την φυσική ισορροπία και την λειτουργικότητά τους, επιπροσθέτως δε, οδηγούν και στη λεηλασία δημόσιας περιουσίας.
Πρωτοβουλία «ΔΑΣ.ΟΙΚΟΣ. – SOS»
(e-mail επικοινωνίας: das.oikosos@gmail.com)

Υπογραφές
ΠΑΝΔΟΙΚΟ – Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων
ΡΟΗ - Πολίτες υπέρ των ρεμάτων
ΔΡΟ - Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας
Δασαμάρι S.O.S., ανεξάρτητη πρωτοβουλία πολιτών
Δημητρίου Γιώργος
Ζήκας Περικλής
Ιατρίδου Μαριλένα
Καλλιαμπέτσος Γιώργος
Καμπούρη Γιούλη
Κούτση Δήμητρα
Κωνσταντινίδου Ροδούλα
Ξενικός Αντώνης
Τριανταφυλλόπουλος Θόδωρος
Χαραλαμπάκης Γιάννης
Χόρτη Καίτη
Λουκέρης Κώστας
Μαρκεζίνη Όλγα
Σχίζας Γιάννης
Κουρούπη Μαρίτα
Σκλαβούνος Γεράσιμος

 
Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται

Πηγή: Δίκτυο Ριζοσπαστικής Οικολογίας

Tuesday, June 20, 2017

Αρχή άνδρα δείκνυσι (Βίας ο Πριηνεύς 625-540 π.Χ.)

Με άλλα λόγια: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, ούτε προέρχεται από τον  Συνασπισμό  της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας.   – Το οικολογικό μνημόνιο

Το παλιό logo άλλαξε προς το ρεαλιστικότερο
Τώρα, τι υπότιτλος είναι αυτός για ανάρτηση σε ιστολόγιο που ασχολείται με το φυσικό περιβάλλον και ειδικότερα με τη δασική πράξη, δεν μπορώ να το ερμηνεύσω. Απλά, μου βγήκε αυθόρμητα,  αναλογιζόμενος τα περιβαλλοντικά εγκλήματα που έχουν σχεδιαστεί και εκτελεστεί από πρόσωπα που κάποτε χρησιμοποιούσαν σαν πολιτική και ηθική ομπρέλα, τον παραπάνω τίτλο.

Ο καιρός πέρασε και οι «συνθήκες ωρίμασαν» και εκείνο το ευρύ Κίνημα του Συνασπισμού (που ομολογώ πως το αντιμετώπιζα με ισχυρή δόση καχυποψίας  μέχρι που σαν κορόιδο αποφάσισα να ενταχθώ κι εγώ),  ήρθε στην εξουσία, πάνω σε υβριδικό όχημα με δύο κινητήρες, έναν δεξιό και έναν (όπως αποδείχθηκε) επίσης δεξιό. Και το αρχαίο ρητό του Βίαντα του Πριηνέως «Αρχή άνδρα δείκνυσι» επαληθεύτηκε, πιστοποιώντας τη σοφία ενός από τους επτά Σοφούς.  Απεκαλύφθη δηλαδή πως ο ΣΥΡΙΖΑ ουδεμία σχέση είχε με τον παλαιό Συνασπισμό και μάλιστα αποτελούσε νέα μορφή, αυτών ακριβώς  που αντιπολιτευόταν ο τότε Συνασπισμός.

Ο ΧΥΤΑ ξερνάει στη θάλασσα
Το βόμβα Αμιάντου στο Δρέπανο
Ο άρχοντας των ΚΕΛ

Αν αρχίσουμε να απαριθμούμε αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές, ο κατάλογος δεν θα έχει τελειωμό. Από τους δύο νόμους τακτοποίησης αυθαιρέτων (2015-2017), στο όνομα της συγκέντρωσης χρημάτων από το ξεπούλημα της γης και των οικολογικά αναντικατάστατων χρήσεων της (ουδέν μονιμότερον του προσωρινού και δεν πιστεύω να περιμένετε τώρα την επιβεβαίωση του λαϊκού ρητού)

Οικιστικές πυκνώσεις αλλά πριν από αυτές, πάγωμα των κατεδαφίσεων (που ήταν ήδη de facto κατεψυγμένες)  μέχρι να εμπνευστούν οι  «δαιμόνιοι εκ των οικολόγων πρασίνων»  τις οικιστικές πυκνώσεις. Και βέβαια τις μαζικές εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες. Τους αποχαρακτηρισμούς μεγάλων εκτάσεων δάσους και δασικών εκτάσεων

Τσιρώνης
Βοσκοτοπάρχης
Νέος νόμος για τα βοσκοτόπια που τα προωθεί έναντι του δάσους αφού αποτελούν πυλώνα ανάπτυξης ενώ το δάσος  είναι εστία οικονομικής ασθένειας και εμπόδιο σε κάθε αναπτυξιακό όραμα.

Σε περιφερειακό επίπεδο, προώθηση όπως όπως, προτάσεων παλαιών περιφερειακών αρχών για χωροθετήσεις ΧΥΤ Επικινδύνων Αποβλήτων,  ΧΥΤΑ και ΚΕΛ, με προχειρότητα και με μελέτες γραμμένες στο γόνατο.  Όλα αυτά, ο νεκρός πια Συνασπισμός, τα αντιμαχόταν με σθένος και επιστημονική επάρκεια χάρις την επιστημονική επάρκεια παλιών στελεχών του. Ο ΣΥΡΙΖΑ και τα (αυτό-) διοικητικά του βλαστάρια  άλλαξαν στρατόπεδο, στο όνομα Μνημονίων, Συμφωνιών και του αγαπημένου τους και προσοδοφόρου «ρεαλισμού». Εκτός από τον ΧΥΤΑ Γραμματικού (που αποτελεί λαμπρό παράδειγμα πολιτικής «ζεϊμπεκιάς», μπορούμε να προσθέσουμε την προετοιμασία για την εγκατάσταση ΧΥΤΕΑ, εκτός από τη Μεγαλόπολη (που υπήρξαν αντιδράσεις) και στο Δρέπανο της Αχαϊας, στο παλιό εργοστάσιο αμιάντου της Αμιαντίτ. Και αυτό μόλις 15 χλμ από την Πάτρα και δίπλα σε κολυμβητική παραλία. Αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, αφού και το ΚΕΛ της Ραφήνας θα διαχέει κολοβακτηρίδια στον Νότιο Ευβοϊκό, την ίδια ώρα που μας διαβεβαιώνουν (εν χορδαίς και οργάνω με την προθυμότατη δημοτική αρχή) πως η εγκατάσταση μπορεί να πετύχει το τέλειο. Αλλά το τέλειο δεν είναι για τον κόσμο, ούτε για τον Νότιο Ευβοϊκό αλλά μόνο  για τη θεωρία. Άλλωστε όποιος θέλει το τέλειο, το πληρώνει.

Όλα τα παραπάνω έχουν σαν κύρια πηγή τους τα μνημόνια που υπογράφονται βροχηδόν τα τελευταία χρόνια, χωρίς να στερεύουν όμως και άλλες πιο σκοτεινές πηγές (Άλσος Νέας Φιλαδελφείας και γήπεδο που θα χρηματοδοτήσει η Περιφέρεια). 

Για τους ΧΥΤΑ και ειδικότερα για τους ΧΥΤΕΑ υπάρχει μάλιστα πρόβλεψη στο δεύτερο μνημόνιο (των…Σαμαροβενιζέλων  ντε). Πάντως είναι να απορεί κανείς με την  πίεση για τη δημιουργία των 5 ΧΥΤΕΑ από το 2ο μνημόνιο και τις σχετικέ εγκυκλίους. Τι θα θάψουν εκεί μέσα; Πόσα επικίνδυνα απόβλητα έχει παραγάγει η –ανύπαρκτη- ελληνική βιομηχανία;

Το ίδιο και η πίεση για την ανάπτυξη ΧΥΤΑ (που το βαφτίζουν ΧΥΤΥ για να μη τους κράξουν). Την ίδια ώρα που όλη η Ευρώπη έχει προσανατολιστεί σε άλλους τρόπους διαχείρισης απορριμμάτων, η Ελλάδα πιέζεται για να αναπτύξει χώρους ταφής αποβλήτων, επικινδύνων και λιγότερο επικινδύνων. Γιατί;

Ένας καχύποπτος θα έλεγε πως η οικολογία των μνημονίων προωθεί την καταστροφή στις χώρες της τελευταίας ευρωπαϊκής ταχύτητας, προκειμένου να μπορέσουν και εκείνες της πρώτης ταχύτητας να κρατήσουν το περιβάλλον τους καθαρό,  στέλνοντας το βαρύ φορτίο στους κατεστραμμένους και φτωχούς. Σε μικρότερη κλίμακα δηλαδή, αυτού που γίνεται παγκοσμίως σήμερα, από την εξαγορά δικαιωμάτων εκπομπών αερίων ρύπων των φτωχών  από τους πλούσιους,  μέχρι την απευθείας  διοχέτευση επικινδύνων αποβλήτων των πλουσίων προς τις φτωχές χώρες, πολλές φορές και δίχως ανταποδοτικό ωφέλημα. Λες και υπάρχει ανταπόδοση για την απόθεση του καρκίνου στην αυλή σου (βλ. τα ντόπια παραδείγμαυτα)
Και όλα αυτά με την υποστήριξη των τελευταίων μνημονιακών κυβερνήσεων. Από εκείνη την κωμωδία του ΓΑΠ, τον Παπαδήμιο Φρανκεστάιν, τη φρίκη των Σαμαροβενιζέλων και μέχρι τη σημερινή, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περιβαλλοντική τραγωδία.

Κάποτε είχαμε μία ελπίδα (που ερχόταν νομίζαμε). Τώρα χάθηκε και αυτή. Δεν ξέρω τι θα γίνει στην οικονομία και πόσο μπορεί να ελαφρύνει η σκλαβιά που βιώνουμε αλλά το σίγουρο είναι πως η Ελλάδα των νησιών, των παραλιών, των βουνών φεύγει. Και αφήνει στη θέση της έναν τόπο υποδοχής όλων εκείνων των υλικών που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρούνται απορρίμματα.  Θα μείνουν νησίδες φυσικού περιβάλλοντος βέβαια αλλά μόνο για τους ολίγους. 

Και φοβάμαι πως οι ολίγοι θα είναι ολίγιστοι.

Tuesday, June 13, 2017

"Αυτό το κτήνος, ο Καλλικράτης"[1]

[1] Το κλείσιμο του παλιού ανεκδότου με τον μαθητή που δεν άκουσε καλά τα ονόματα των αρχιτεκτόνων του Παρθενώνα

Καλώς ορίσατε στον Νέο Καλλικράτη

Σε τούτο εδώ το ιστολόγιο συνήθως δεν ασχολούμαστε με την εξουσία και τη δομή της παρά μόνο στα σημεία εκείνα που εμπλέκεται σε θέματα περιβάλλοντος. Ειδικά σε θέματα του δασικού περιβάλλοντος, εκεί δηλαδή που λειτουργεί τελείως 

Ο νόμος του Καλλικράτη (Ν.3852/2010) πραγματικά επέφερε ένα δημοκρατικό κύμα μεταρρυθμίσεων που η ελληνική κοινωνία δεν μπόρεσε και δεν μπορεί ακόμα να το συνηθίσει. Ακόμα και αν περιλαμβάνει μία σειρά από εξαιρετικά δημοκρατικούς θεσμούς, είτε η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά των ψηφοφόρων είτε οι διάφορες επιδιώξεις των αυτοδιοικητικών, τους κρατούν ακόμα σε αδράνεια, σε μεγάλο μάλιστα ποσοστό.

Με έναν πρόχειρο απολογισμό των τελευταίων χρόνων της εφαρμογής των διατάξεων του Καλλικράτη, μπορούμε να πούμε με άνεση  πως με το καλημέρα άρχισε το σαμποτάρισμα του Νόμου. Το σαμποτάρισμα φαίνεται πως εντείνεται, ειδικά στα σημεία που διαπιστώνονται εκ των υστέρων, ως δύσκολα για τις δημοτικές και περιφερειακές εξουσίες και που προωθούνται "σύννομοι" τρόποι παράκαμψης της βούλησης των δημοτών. Σύννομοι αλλά καθόλου νόμιμοι, κατά την έννοια που το επίθετο νόμιμος τεκμαίρεται και από την ηθική του διάσταση.

Ας φτιάξουμε έναν μικρό κατάλογο των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων του Καλλικράτη που αποτέλεσαν πάσσαλο στον οφθαλμό των δημοτικών αρχών τα τελευταία χρόνια. Συντάσσοντας τον, δεν χρειάζεται να αναφέρω πως ο δικός μας δήμος (Ραφήνας - Πικερμίου) δεν εξαιρείται αλλά μάλλον βρίσκεται στην μαύρη πρωτοπορία των διοικήσεων που ενοχλούνται από τους Καλλικρατικούς θεσμούς.

Τα "προβλήματα" και οι "λύσεις"

Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 1: Ο θεσμός της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης. Το στοίχημα για τις δημοτικές αρχές που ενοχλούνται από την πολλή δημοκρατία ήταν το πως θα κατάφερναν να υποβαθμίσουν την Επιτροπή. 

Τη λύση τη βρήκανε εύκολα, δεδομένου πως και οι δημότες, στην πλειονότητα τους αδιαφορούν για τη συμμετοχή τους στα κοινά. Έτσι, ο δήμος έβγαζε μια προκήρυξη και ζητούσε  αιτήσεις πολιτών για την συμμετοχή τους στην Επιτροπή. Κατά κακή τύχη εμφανίστηκαν οι μη αρεστοί να διεκδικούν την συμμετοχή τους. Τώρα προέκυπτε το ζήτημα της εύρεσης τρόπου αποκλεισμού τους που θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον "σύννομος". Να μπορεί ο δήμαρχος να πει πως "δεν έκανε κάτι παράνομο" 

Λύσεις: Οι αιτήσεις συμμετοχής ξεχνιούνται. Σε μία πανηγυρική συνεδρίαση διορίζονται οι ημέτεροι (ή απλά μία πλειοψηφία ημετέρων που  προετοίμασε προσεκτικά η αρχή προκειμένου να αποφευχθούν τυχόν αστοχίες) και κάμποσα αναπληρωματικά μέλη και η Επιτροπή είναι έτοιμη.  Κυρίως, η Επιτροπή είναι ημέτερη. Δεν μιλάει, δεν διαμαρτύρεται, Μια φορά τον χρόνο την φωνάζουμε να παίξει θέατρο και το παίζει. Δήθεν συζητά για τον προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς. Το κάθε τρίμηνο που ορίζει ο Νόμος να συνεδριάζει η Επιτροπή, να συζητά πάνω σε εισηγήσεις που έχουμε υποβάλει και να γνωμοδοτεί, ξεχνιέται. Γίνονται 2-3-5 συνεδριάσεις στα 3 χρόνια και κλείνουν τα θέματα της νομιμότητας.

Και ποιος διαμαρτύρεται; Αν βρεθεί κάποιος που θέλει να ρίξει μπουνιά στο μαχαίρι (να καταφύγει σε ανώτερα όργανα) υπάρχουν έτεροι ημέτεροι στις κατάλληλες θέσεις της κρατικής μηχανής, για να εξουδετερώσουν κάθε αντίδραση. 

Έχουνε και άλλους "δικούς" με τους οποίους υπάρχει "αλληλοκατανόηση", σε Περιφέρεια, σε Αποκεντρωμένη.


Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 2: Ο θεσμός του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης. Αντί των άξιων και καταξιωμένων στην κοινωνία υποψηφίων που ήθελε ο νομοθέτης, στους περισσότερους δήμους εμφανίστηκαν κάτι ανεκδιήγητοι τύποι, οι οποίοι ήθελαν να αρπάξουν τον μισθό του συμπαραστάτη, χωρίς να έχουν τις γνώσεις και την πείρα να λύσουν τα όποια προβλήματα των πολιτών που θα είχαν να αντιμετωπίσουν. Απλώς πολλοί από αυτούς ήταν «ημέτεροι» ή «τα δικά μας παιδιά». 

Τελικά οι περισσότεροι Δήμοι έμειναν χωρίς Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης. Στον δικό μας δήμο αυτό είναι γνωστό και μάλιστα αποτελεί και ανεκδοτολογικού τύπου αφορισμό. Όταν διαπιστώνεται παραβίαση ορίων από τη μεριά των διοικούντων, το συζητάμε καταλήγοντας στο ότι θα προσφύγουμε στον Συμπαραστάτη. Έτσι γελάμε, με το ωραίο ανέκδοτο και κλείνει η περαιτέρω συζήτηση, αφού όλα κινούνται σε νομιμοφανή οδό.

Εδώ, σε σχέση με ον Συμπαραστάτη, τίθεται και ένα ζήτημα εμπιστοσύνης στη δημοτική αρχή. Από τα πεπραγμένα της επί του θέματος, ο ορισμός ενός Συμπαραστάτη από τη δημοτική αρχή, μάλλον θα ήταν διαβλητός στη συνείδηση των δημοτών. Αλλά το θέμα της εμπιστοσύνης είναι μεγάλο και φυσικά περιλαμβάνει πολλές πολλές προεκτάσεις.

Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 3: Τα συμβούλια της γειτονίας, τα συμβούλια ένταξης μεταναστών. Το ζήτημα; Πρέπει να αποφευχθούν αφού δυσχεραίνουν την άσκηση της διοίκησης από τη μεριά της δημοτικής αρχής. Αποτελούν τροχοπέδη στο "αναπτυξιακό όραμα" του μεγάλου κυβερνήτη.

Οι λύσεις: Απλά, ξεχνιούνται. Δεν λειτουργούν. Ετσιθελικά και χωρίς αντίδραση. 
Οι αρχές δεν φοβούνται τίποτα αφού η παράβαση καθήκοντος είναι έννοια που δεν εξετάζεται, δεν εφαρμόζεται, δεν επιβάλλεται στον τόπο μας. Ακούγεται μόνο στις βαρύγδουπες δηλώσεις των πολιτικών, για να τα ακούν και να τα πιστεύουν οι αφελείς. Αν και εδώ βρεθεί κάποιος να ζητήσει την εφαρμογή του νομικά κατοχυρωμένου, η λύση είναι απλή. Με την βοήθεια των ατερμόνων καθυστερήσεων και της γραφειοκρατίας, η υπόθεση οδηγείται στην παραγραφή. Φυσικά πάντα σύμφωνα με τον Νόμο. 

Ένα δύσκολο πρόβλημα, τόσο για τους δημάρχους όσο και για τους περιφερειάρχες, χρειάζεται πιο δραστικές λύσεις που να έχουν μακροχρόνια και (πάντα) νομιμοφανή αποτελέσματα. Πρέπει με κάθε τρόπο να αλλάξουν λοιπόν, ότι δεν τους συμφέρει στον Καλλικράτη.
Ενδεικτικά τα θέματα που πολεμούσαν οι αυτοδιοικητικοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι το ασυμβίβαστο μεταξύ Δημάρχου και του επαγγέλματός του. Το θέμα λύθηκε φτιάχνοντας μια επιτροπή με πέντε – έξι Δημάρχους για να κυνηγούν το θέμα. Από γραφείο σε γραφείο, από Υπουργό σε Υπουργό. Τελικά με μία μικρή τροποποίηση στον νόμο, τέρμα το ασυμβίβαστο. 

Η όρεξη μεγαλώνει και προβάλλει η επόμενη πρόκληση. Η κατάργηση του ενοχλητικού θεσμού του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης, που ήδη έχει υποβαθμιστεί (βλ. παραπάνω). Μπορεί να είναι πιο δύσκολη η πρόκληση αλλά και το όπλο των δημάρχων είναι ανάλογης ισχύος. 

Η ΚΕΔΕ αναλαμβάνει την προσπάθεια. 

Το μεγάλο επιχείρημα η οικονομία. Θα κερδίσουν οι Δήμου τα 700 ή 900 ευρώ των μήνα που είναι η αμοιβή του συμπαραστάτη. Βέβαια με την λειτουργία του θεσμού λύνονται προβλήματα που θα είχαν πολλαπλάσιο κόστος στα Δικαστήρια, δεν το αναφέρουν καθόλου. Ο σκοπός είναι να φύγει και το τελευταίο ενοχλητικό αγκάθι στην απόλυτη εξουσία του αιρετού Άρχοντα. Με τη βοήθεια των κομμάτων και των ημετέρων  σιγά – σιγά θα γίνει. 

Οι  επόμενοι στόχοι θα αφορούν στη διάρκεια της θητείας και άλλα "επωφελή". Και απ' ότι γνωρίζουμε από τα ΜΜΕ και τις συζητήσεις που έχουν οργανωθεί για το θέμα τα τελευταία 3 χρόνια, οι ποθητές για τους δημάρχους αλλαγές έρχονται μέσα από τον νέο Καλλικράτη. Ίδωμεν αλλά ακόμα μία φορά διαπιστώνεται πως η Ελλάδα πάσχει από την έλλειψη ενός και μοναδικού Νόμου. του Νόμου που θα επιβάλλει την τήρηση των υπολοίπων.[2] Και όσο δεν υπάρχει αυτός ο Νόμος, θα αποδεικνύεται στην πράξη πως δεν αξίζουμε τη Δημοκρατία γιατί την αγνοούμε. Δεν αξίζουμε τη Δημοκρατία γιατί δεν είμαστε σε θέση να τη διεκδικήσουμε, να την αξιώσουμε.

Μέχρι να γίνουμε ικανοί και άξιοι της Δημοκρατίας ας διευκολύνουμε δια της ψήφου μας την τόσο βολική για τους κρατούντες οπισθοδρόμηση που μας ετοιμάζουν. Ας καθίσουμε δίπλα τους και κάτι θα μας πετάξουν και εμάς για να τσιμπήσουμε από τα ωφελήματα τους.
__________________
[2]Είς νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων. (Εμμ. Ροϊδης)
______________________________

ΥΓ: Ενδεικτικά. στην πρόταση του νέου Καλλικράτη για την θέσπιση της απλής αναλογικής στην αυτοδιοίκηση (τι πιο δημοκρατικό αλλά επιφυλάσσομαι για το πόσο ανόθευτη θα είναι η απλή αναλογική), η ΚΕΔΕ, το βαρύ πυροβολικό εναντίον της όποια δημοκρατικής μεταρρύθμισης, αλλά και ο "Δημαρχος" (ένας είναι ο "Δήμαρχος") αντιδρούν λέγοντας πως 

"Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι το πρόβλημα της δεν είναι ο εκλογικός νόμος αλλά:

H μείωση της χρηματοδότησης των δήμων
Η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και ο σφικτός εναγκαλισμός μας από την Κεντρική Εξουσία
Η μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς πόρους και προσωπικό
Ο αποκλεισμός από τη διαχείριση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων
Ο αποκλεισμός της Αυτοδιοίκησης Α’ βαθμού από την επιτροπή που δημιουργήθηκε για τη συνταγματική αναθεώρηση
Η λήψη αποφάσεων ερήμην της Αυτοδιοίκησης Πρώτου βαθμού για σοβαρά ζητήματα, όπως το προσφυγικό.
Η συνειδητή υποβάθμιση του πολιτικού προσωπικού της Αυτοδιοίκησης"

και άλλα περίεργα που φυσικά και λογικά, δεν αποτελούν αντικείμενο του νόμου που προσδιορίζει τη δομή της αυτοδιοίκησης.

Friday, May 26, 2017

Είναι τρελοί (ή ύποπτοι) αυτοί οι δασολόγοι;



Η υπόθεση των οικιστικών πυκνώσεων, πέρα από την απροθυμία των δήμων έχει ξεσηκώσει πλήθος αντιδράσεων και από επιστημονικούς και περιβαλλοντικούς φορείς. 

Η υπόθεση με τις οικιστικές πυκνώσεις έχει ξεσηκώσει φορείς και άτομα που βλέπουν την οφθαλμοφανή αντιπεριβαλλλοντική συμπεριφορά των "οικολόγων" υπουργών που προχώρησαν στις πιο αντιδασικές πολιτικές των τελευταίων 40 χρόνων. 

Εκείνοι που ενσωματώθηκαν στον Συνασπισμό της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων (το θυμάμαι και γελάω), αφού
  • Απεμπόλησαν πρώτα τα κινήματα (προεκλογικά με τη σύσταση του "ενιαίου" ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 
  • Απεμπόλησαν κάθε ουσιαστική σχέση με οτιδήποτε είναι τέλος πάντων, η Αριατερά και κράτησαν μόνο το logo για διαφημιστικούς σκοπούς. Κατά τη διαδικασία αυτή έριξαν και τη χαριστική βολή στην Αριστερά και στο (αόρατο πλέον) πολιρτικό της μέλλον. 
  • Τέλος ήρθε ο εξοβελισμός της οικολογίας (με τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν) με την ελαχιστοποίηση της προστασίας των δασών και την αύξηση των "οικονομικά ωφέλιμων" χρήσεων.
Ας είναι, τα δέντρα δεν ψηφίζουν (θεωρητικά αν και αυτό έχει ήδη αμφισβητηθεί από πεντηκονταετίας και πλέον). Αντίθετα οι αυθαίρετοι, οι καταπατητές, οι παρατρεχάμενοι των εξουσιών σε όλα τα επίπεδα, ψηφίζουν. Τι κι αν οι σημερινοί κυβερνώντες κάποτε έλεγαν πως αυτό θα αλλάξει; Όταν κλήθηκαν να το αλλάξουν φάνηκαν τόσο μικροί. Ήταν πιο εύκολο να μοιάσουν στους πολιτικούς τους αντιπάλους προκειμένου να εξασφαλίσουν τη διαιώνιση των εξουσιαστικών τους θώκων. Έτσι το πρόταγμα παραμένει ακέραιο. Όλα αυτά θα αλλάξουν μόνο όταν η Αριστερά αναλάβει τη διακυβέρνηση του τόπου.

Όλα τα παραπάνω τι σχέση μπορεί να έχουν με το ερώτημα περί της πνευματικής ισορροπίας του επιστημονικού κλάδου των δασολόγων που αναφέρω στον τίτλο; Τα παραπάνω είναι αμιγώς πολιτική. Πολιτική η οποία όμως στέκεται πολύ παραπάνω από την επιστήμη, πάνω από τη φύση, πάνω από την αληθινή ανθρώπινη ανάγκη. Έτσι λοιπόν, ο συγκεκριμένος επιστημονικό κλάδος, ο κλάδος με την ισχυρότερη συνάφεια με το θύμα των πολιτικών αυτών, το δάσος, αντιδρά. Κάποιες εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά αποτελούσαν εξαιρέσεις και παλιότερα, όταν ένιωθαν μέσα τους βαθιά την ανάγκη του να αποτινάξουν τον δασικό βραχνά που αποτελούσε τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια "προόδου". Υπάρχουν και άλλοι, κακοήθεις που ονειρεύονται "σκοτεινούς κύκλους" πίσω από την αντίδραση αυτή.

Οι δασολόγοι στην πλειονότητα τους λοιπόν αντιδρούν αλλά όπως φάινεται και από τα παρακάτω, όχι μόνοι μας.

Γράφει η Μαριάννα Τζάνε στο newmoney.gr

Αίτηση για ακύρωση της υπουργικής απόφαση, σχετικά με τον καθορισμό των κριτηρίων προσδιορισμού της οικιστικής πύκνωσης, έχουν υποβάλλει στο Συμβούλιο της Επικρατείας, εκτός από την Πανελλήνια Ένωση Δασολόγων Δημοσίων Υπαλλήλων, το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο, η WWF Hellas, ο δικηγορικός σύλλογος Θεσσαλονίκης κ.α. 

Η υπόθεση εκδικάστηκε στα τέλη Μαρτίου από την πενταμελή σύνθεση του 5ου τμήματος του ΣτΕ και εκκρεμεί η απόφαση. Οι προσφεύγοντες εγείρουν θέματα συνταγματικής τάξης και υποστηρίζουν ότι «τα μέτρα που έχουν ληφθεί από τον κοινό νομοθέτη για την προστασία των δασών μπορούν να μεταβληθούν μόνο προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της προστασίας και όχι της εξαίρεσης δασικών εκτάσεων. Και τούτο γιατί οι οικιστικές πυκνώσεις εξαιρούνται της ανάρτησης των δασικών χαρτών παρότι δεν είναι μη δασικές, οι οποίες δεν περιλαμβάνονται στους δασικούς χάρτες». Θέτουν επίσης σοβαρό προβληματισμό ως προς την επιδίωξη της πολεοδομικής τους αξιοποίησης αλλά και θέμα δασικού κεκτημένου.

‘Οπως αναφέρεται στην εισήγηση του ΣτΕ, η εξαίρεση από τους δασικούς χάρτες «δεν συνιστά μέτρο πρόσφορο για την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων». Ωστόσο, η υπόθεση των δασικών χαρτών αποδεικνύεται ακόμη πιο σύνθετη. Στο ΣτΕ εκκρεμεί άλλη μια απόφαση που αφορά προγενέστερη προσφυγή. Στην πραγματικότητα οι προσφεύγοντες, ανοίγουν θέματα νομιμότητας της κτηματογράφησης της χώρας, λόγω έλλειψης δασολογίου, με το ΣτΕ να διερευνά την γενιά κτηματογραφήσεων του 2007, ζητώντας μια σειρά από διευκρινιστικές απαντήσεις από την διοίκηση. Όπως αν στις περιοχές των 107 ΟΤΑ ελήφθησαν υπ’ όψιν οι δασικοί χάρτες και για ποιες εξ αυτών, αν οι δασικοί χάρτες έχουν καταρτισθεί σύμφωνα με όσα κρίθηκαν με την 32/2013 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ σχετικά με τον ορισμό του δάσους και αν έχουν εκδοθεί για αυτές πράξεις χαρακτηρισμού.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι απαντήσεις που έχουν δοθεί δεν είναι επαρκείς, μολονότι η απόφαση αυτή αποτελεί βασική προϋπόθεση για να ξεκαθαρίσει και το ζήτημα με τις οικιστικές πυκνώσεις.


Monday, May 22, 2017

Ποτάμια εντός αστικού ιστού. Οδοί αστικής αποχέτευσης αμαρτιών

Ποτάμι εντός αστικού ιστού στην Ανατολική Αττική
Διάβαζα για μία ημερίδα που οργανώθηκε στα Τρίκαλα το περασμένο Σάββατο 20/5, με θέμα «Ποταμοί της Πόλης, Ζωής Ευεργέτες: Σύγχρονες Πρακτικές Διαχείρισης». Η ημερίδα συνδιοργανώθηκε για την ακρίβεια από τον δήμο Τρικκαίων, την ΚΕΔΕ, το Ελληνικό Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια, την ΠΑΔΥΘ, τη ΔΕΥΑΤ, την Ιάνθη - αμκε για το περιβάλλον και τον πολιτισμό, και αντικείμενό της ήταν οι νέες μέθοδοι διαχείρισης και οι προοπτικές ανάδειξης των αστικών και περαστικών ποταμών και ρεμάτων.

Πράγματι, επρόκειτο για μία ημερίδα που μόνο στα "ψιλά" δεν θα μπορούσε να περάσει πλην όμως διαπίστωσα πως μεγάλες πόλεις με ποτάμια δεν είναι καθόλου ευαισθητοποιημένες στο ζήτημα. Η Αθήνα φερ' ειπείν με τον σκεπασμένο - βιασμένο Κηφισό, τον θαμμένο Ιλισό, τον βαλμένο στην υπόγεια βιτρίνα Ηριδανό, Αλλά μικρότερες πόλεις  στην ευρύτερη ζώνη της Αττικής, με το ρέμα της Πικροδάφνης, το ρέμα του Χαλανδρίου κλπ, τηρούν την ίδια σχεδόν αδιάφορη στάση.
Αν προσθέσουμε λοιπόν και τους άλλους δήμους της Αττικής, που διατρέχονται όπως είπαμε, είτε από ποτάμι είτε από ρέμα αδιάλειπτου ροής, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο θλιβερά.

Στην ημερίδα συμμετείχε βέβαια και η Ειδική Γραμματεία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δια του επικεφαλής της, κ. Ιακώβου Γκανούλη ο ποίος έκανε και τη δήλωση πως «Το νερό όταν μιλάμε γι’ αυτό, είτε μέσα από τα αστικά ποτάμια, που είναι το θέμα της ημερίδας, πολύ σημαντικό, είτε μιλάμε για την άρδευση στη γεωργία, ή για πόσιμο νερό, ή για τη ρύπανση, είναι ένα ενιαίο μέσο, και ενιαίο αγαθό, το οποίο θα πρέπει να το διαχειριζόμαστε συντονισμένα».

Κεντρική ιδέα λοιπόν είναι η συντονισμένη διαχείριση. Δεν είδα πουθενά να προτείνεται ως διαχειριστική πρόταση,η "διευθέτηση" του νερού ή η χρήση του ως τελικού αποδέκτη λυμάτων, επεξεργασμένων ή μη. Η διαχείριση του νερού όπως την περιγράφει ο ειδικός γραμματέας περιλαμβάνει γεωργικές χρήσεις καθώς και την ικανοποίηση υδρευτικών σκοπών. Αυτό ισχύει σε πόλεις που είτε εντοπίζονται εντός εκτεταμένων γεωργικών εκτάσεων, είτε εδώ και πολλά χρόνια υδροδοτούνται από τα ποτάμια τους (άμεσα ή μέσω των πηγών τους) π.χ. Τρίκαλα, Δράμα, Θεσσαλονίκη κλπ. Στην Αττική αυτό δεν ισχύει εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Η ύδρευση, τόσο του πολεοδομικού συγκροτήματος της Πρωτεύουσας όσο και των πέριξ περιοχών της Αττικής πια, γίνεται από την ΕΥΔΑΠ και τα μεγάλα υδρευτικά έργα (Υλίκη, Μόρνος Εύηνος) μέσω εκτεταμένων δικτύων. Η άρδευση καλλιεργειών (αλλά και η υδροδότηση των υποτυπωδών βιομηχανικών περιοχών) γίνεται από γεωτρήσεις στον πλούσιο Αττικό υδροφορέα αλλά και από τα προαναφερθέντα δίκτυα, όμως υπό άλλο καθεστώς χρήσης.

Έτσι, τα ποτάμια της Αττικής, θα έπρεπε να αποτελούν τόπους προστασίας της Αττικής φύσης και του τοπίου. Εκτάσεις απολύτου προστασίας, όπως θα ήταν ο δοκιμότερος όρος.   

Στην ημερίδα επισημάνθηκε πως πρέπει να   λαμβάνονται υπ' όψιν οι ευρωπαϊκές οδηγίες και τα νέα επιστημονικά δεδομένα, που στηρίζονται στις νέες αντιλήψεις για τη φύση μέσα στην πόλη, καθώς και τα δεδομένα της παγκόσμιας οικολογικής κρίσης, της υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος και της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη. Τα ποτάμια και τα ρέματα της Αττικής, η οποία έχει λύσει το υδρευτικό της ζήτημα αλλά και το αρδευτικό της και με δεδομένο πως το περιβάλλον της δέχεται την πίεση από 5.000.000 οικιστές περίπου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα πρώτα παραδείγματα για την περιβαλλοντικά ορθή και διαχειριστικά πρότυπη εφαρμογή μεθόδων και δραστηριοτήτων. 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι το ακριβώς αντίθετο και αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά. Είτε διερχόμαστε τον κλειστό πια Κηφισό, είτε αφουγκραζόμαστε τον Ιλισσό επί της πολύβουης λεωφόρου Καλλιρόης, είτε χαζεύουμε ως τουρίστες, από την πλατεία στο Μοναστηράκι, το ασθενικό πια ρεματάκι του Ηριδανού. Αν πάμε πιο έξω, ζώντας στο Πικέρμι γινόμαστε μάρτυρες του τι κάνουν αλλά και τι θέλουν να κάνουν ακόμα, στον Βαλανάρη. Ζώντας στη Ραφήνα βιώνουμε τον καθημερινό βιασμό του Μεγάλου Ρέματος. Δεν αναφέρομαι βέβαια για λόγους οικονομίας κειμένου, στο δομημένο και εξαιρετικά συμπιεσμένο ρέμα της Πικροδάφνης αλλά και σε κανένα από τα υπόλοιπα εναπομείναντα 54 (από τα 300 που είχε κάποτε) ρέματα  και ποτάμια της Αττικής.

Η ημερίδα είχε τέλος επίσης ως στόχο, να συνδεθούν τα ποτάμια και τα ρέματα  με την εμπειρία και τη ζωή των κατοίκων της πόλης. Οι ειδικευμένοι επιστήμονες με τις εισηγήσεις τους ενημερώνουν και για τον σημαντικό ρόλο των υδάτινων οικοσυστημάτων στη βιώσιμη αστική ανάπτυξη. Αυτός ο στόχος δεν επιτεύχθηκε ούτε χθες ούτε προχθές, αλλά φοβάμαι πως δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο όλοι αυτοί οι τόσο υψηλοί στόχοι, αποτελούν αντικείμενα ημερίδων αποσπασματικών, που μετά το πέρας της ημέρας όλα ξεχνιούνται και την επόμενη μέρα οι τσάπες και τα JCB κατεβαίνουν στην κοίτη του επόμενου ρέματος που "χρειάζεται  καθαρισμό". Ελέω βέβαια οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης Α και Β βαθμού που η σχέση τους με την προστασία του περιβάλλοντος είναι εκείνη του φάντη με το ρετσινόλαδο.

Η ειδική γραμματεία όμως είναι για το νερό. Όχι για το ρέμα που το φέρνει...


Άρνος. Ποτάμι σε πόλη (Φλωρεντία)

Άρνος. Ποτάμι σε πόλη (Πίζα)

Τίβερης. Ποτάμι σε πόλη (Ρώμη)

Friday, May 19, 2017

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται δασικούς χάρτες γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται δάση

Έρχονται
Αναρωτιέμαι πολύ συχνά γιατί αυτή η χώρα διαθέτει ακόμα δάση, βουνά, λίμνες ποτάμια, παραλίες και θάλασσες. Γιατί ακόμα διαθέτει αυτό που αποκαλείται "Φυσικό Περιβάλλον". Όσο διαθέτει έστω και ελάχιστα στρέμματα δασικής έκτασης κατατάσσεται αυτόματα στις τριτοκοσμικές χώρες που δεν έχουν ιδέα από παραγωγικές διαδικασίες, από ανάπτυξη. Δεν έχουν ιδέα το πόσο ανώτερο είναι το οικιστικό ενδιαφέρον μίας περιοχής η οποία ως δασική, είναι ανώφελη και πρόβλημα, αγκύλωση  που πρέπει άμεσα να αρθεί.

Τι κι αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις; Αν δεν βοηθούν οι  προϋποθέσεις την  οικοπεδοποίηση, τόσο το χειρότερο για τις προϋποθέσεις.

Έπεσε στο βλέμμα μου ένα "σπουδαίο" κείμενο - μνημείο του πεσόντος από την αγανάκτηση, καταπατητή. Καταπατητή κάθε τύπου. Καταπατητή που αγνοεί επιδεικτικά τον νόμο γιατί ο νόμος γι' αυτόν ήταν πάντα ala Carte. Γιατί αν δεν είναι έτσι ο νόμος, τότε είναι απλά "αγκύλωση".*

Το μνημείο αφορούσε και πάλι την περιοχή Περιβολάκια της Ραφήνας. Την περιοχή που συνετέλεσε καθοριστικά στο να γεννηθεί ο όρος "οικιστική πύκνωση" και από αυτόν ένας νόμος-μνημείο. Μνημείο αδιαφορίας για το περιβάλλον, ένα ακόμα μνημείο-είδωλο της "θεάς Ανάπτυξης" του νεοελληνικού τρόπου κοσμοθέασης.

Ο ίδιος καλλιτέχνης είχε φιλοτεχνήσει άλλο ένα ίδιας ποιότητας μνημείο. Με αυτό είχαμε ασχοληθεί σε προηγούμενη ανάρτηση.

Ars moriendis
Κάνει θόρυβο ο καλλιτέχνης. Τόσο θόρυβο που δεν ταιριάζει στη νεκρή φύση που επιδιώκει να διαμορφώσει. Επιδιώκειτην υποχώρηση του άχρηστου φυσικού περιβάλλοντος προκειμένου να επελάσουν θριαμβευτικά οι οικιστές (οι άπειροι αυθαίρετοι και οι ελάχιστοι νόμιμοι αλλά με μία νομιμότητα που ελέγχεται).


Τσαντίζεται ο καλλιτέχνης. Εκνευρίζεται γιατί τον πνίγει το "δίκιο". Το δικό του δίκιο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται. 

Και γράφει: 

Περιβολάκια-Ραφήνα: Τα Hot spots, η «χούντα» και οι δασικοί χάρτες

Τελικά στην χώρα μας η χούντα δεν έφυγε ποτέ. Η χούντα του Στρατού, που αποφασίζει και διατάζει. Η χούντα του δημοσίου που αποφασίζει και διατάζει, η χούντα του δασαρχείου που αποφασίζει και διατάζει και αμέτρητες άλλες «χούντες».

Δεν έχω δει καμία χούντα να προασπίζεται επιταγές ενός Συντάγματος και μάλιστα ενός Συντάγματος πολύ δημοκρατικού, όπως αυτό του 1975 από το οποίο ξεπήδησε και ο 998/79. Αλλά βολεύει να βαφτίζουμε όποιον δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας, χούντα και "σκοτεινό". Ο "οικιστικός πυκνωτής" είναι ακραία δημοκράτης. 

Οι πυκνώσεις και ο πυκνωτής

Με τον νεολογισμό των οικιστικών πυκνώσεων κάποιοι επωφελήθηκαν και είναι έτοιμοι να απολαύσουν μία προστιθέμενη αξία γης που θα έρθει από την εφαρμογή του αναμενόμενου γενικού πολεοδομικού σχεδίου που θα περιλάβει και τις πυκνώσεις. Δεν είναι λίγο να είσαι αρχικά αυθαίρετος με ένα κομμάτι γης που ακόμα και αν σου ανήκει, η χρήση του δεν αξίζει μία, να γίνεσαι ιδιοκτήτης οικιστικής πύκνωσης και τελικά να βρίσκεσαι με οικοπεδάκι στα προάστια της Ραφήνας. "Δεν' κακό" που  θα έλεγαν και κάτι γνωστές μου αλλά αργεί. Πως να μην εκνευριστεί ο καλλιτέχνης.


Το νόμιμον πλην όμως ανήθικον της διαδικασίας.

Ο οργισμένος καλλιτέχνης μας (ξανα-)παρουσιάζει τη δράση του. Τη δική του και των συν αυτώ: ¨Για την περιοχή συντάχθηκε και κατατέθηκε μελέτη οριοθέτησης του οικισμού σύμφωνα με την 34844 Υπουργική Απόφαση η οποία συμπληρώνει το Νόμο 4389/2016 και μάλιστα εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας που ζητούσε το 8468/17-8-2016 έγγραφο της Ε.Κ.Χ.Α. Α.Ε. αρμόδιας εταιρείας για την ανάρτηση των νέων δασικών χαρτών. Και ενώ η ανάρτηση ήταν προγραμματισμένη να γίνει 29/9/2016 ακόμα περιμένουμε…." 

Ναι, η οργή του είναι ιερή. Η κυβέρνηση που δεν προλαβαίνει να υπογράφει μνημόνια και να προσαρμόζει τη νομοθεσία αναλόγως με αυτά,  δεν πρόλαβε να ικανοποιήσει και την ανήθικη παραχώρηση δάσους, δασικών εκτάσεων και χρήσεων προς τους αδημονούντες οικιστικούς πυκνωτές.  Δε νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη πείνα, μεγαλύτερη αδημοσύνη από εκείνη του εν αδίκω τρεφομένου. Γιατί γνωρίζει πόσο εύκολα η υπόσχεση της παρανομίας του σήμερα μπορεί να μετατραπεί  σε υπόσχεση του απωτέρου μέλλοντος προκειμένου να βρεθεί και πάλι στην αρχή της ατέρμονης προσπάθειας του.

Μέσα στην οργή του παρουσιάζει και τα τεκμήρια της αγωνίας του:

 "Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν αφήνουν τα δασαρχεία γιατί θα χάσουν τους πελάτες τους…." αφού όπως πάντα, φταίει η υποβαθμισμένη εδώ και χρόνια Δασική Υπηρεσία 

Για να αφορίσει και πάλι διερωτώμενος

"Να δούμε ποια χούντα θα υπερισχύσει.."

Ακολουθεί η υπογραφή του καλλιτέχνη την οποία δεν μεταφέρω εδώ. Όποιος θέλει μπορεί ακολουθώντας το παραπάνω link και να θαυμάσει την ιερή αγανάκτηση. Αυτό που με θλίβει είναι το ότι κανείς δε μιλά και κανείς δεν πονάει για τους βανδαλισμούς (κρατικούς και ιδιωτικούς) που υφίσταται το φυσικό περιβάλλον μίας περιοχής που κάποτε καλυπτόταν από πυκνά δρυοδάση (από την αρχαιότητα μέχρι και τον 19ο αιώνα) και στη συνέχεια από πευκοδάση (λόγω της συστηματικής μελισσοκομικής εκμετάλλευσης αλλά και της ρητινοσυλλογής.

Αλλά αυτά ήταν παλιά. Τα σταθερά συστήματα ανήκουν στο παρελθόν. Το σήμερα θέλει κατανάλωση γης, φυσικών πόρων και προπαντός λατρεία του εφήμερου. Έτσι, τι να τα κάνουμε τα δάση; Εμπρός και γι' άλλες πυκνώσεις. Εμπρός, η γη δεν προορίζεται για άχρηστες χρήσεις όπως δάση και δασικές εκτάσεις. Θέλουμε γη με προστιθέμενη αξία. Να παίρνουν σειρά και οι παραλίες, οι θάλασσες, οι κορυφές των βουνών και ότι μπορεί να πουληθεί. Άλλωστε δεν αξίζουμε τέτοιες ομορφιές. Ας τις καταστρέψουμε.

_______________
*Αγνοεί ο καλλιτέχνης πως ο νόμος δίνει το δικαίωμα χρήση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για έργα σε δάση και δασικές εκτάσεις. Άλλο βέβαια που το υπουργείο φέρεται ως τσιφλικάς. Τέτοιο δικαίωμα πάντως ο νόμος σε "πυκνωτές" δεν δίνει ...ακόμα

Tuesday, May 16, 2017

Οι δασικές γένει εκτάσεις στους δασικούς χάρτες

Της στέρησαν τα δέντρα αλλά ποιος αμφιβάλλει πως είναι η πιο δασική έκταση της Αττικής;

Επειδή είναι συχνή η παρανόηση του τι ορίζεται ως δασική έκταση και πολλοί περίεργοι αναρωτιούνται δήθεν "αθώα" για το που βρήκε το δάσος ο μελετητής που χάαξε τη γραμμή στο χάρτη, κάνω μία αντιγραφή από κείμενο του ομότιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Παπαστερίου, σχετικά με το τι απεικονίζεται στους δασικούς χάρτες και το πως αυτό συμφωνεί με την κείμενη νομοθεσία.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε ειδική αναφορά στις αναδασωτέες εκτάσεις που όλοι πια γνωρίζουν πως προστατεύονται (αν και αυτό άρχισε να μοιάζει με νεκρό γράμμα μετά τα τελευταία μνημονιακά νομοθετικά τερατουργήματα) αλλά επειδή αναφέρονται στη νομοθεσία, αφήνουμε τη σχετική αναφορά του κ. Παπαστερίου όπως είναι στο αρχικό του κείμενο

Διαβάζουμε λοιπόν:

Οι δασικοί χάρτες απεικονίζουν συγκεκριμένη δασική περιοχή[10]. Από την απλή αυτή πρόταση αναδύονται δύο σημαντικότατα ζητήματα: Τι νοείται κατά νόμο ως δασική περιοχή, καθώς και τι σημαίνει απεικόνιση και πως αυτή υλοποιείται. Σημαντικό είναι να αξιολογηθεί η σχέση που διέπει τα ζητήματα αυτά με το Εθνικό Κτηματολόγιο [11].

«Δασικές εν γένει εκτάσεις» κατά το Δασικό Κτηματολογικό Δίκαιο

Ο δασικός χάρτης μπορεί να απεικονίζει μόνο «δασικές εν γένει εκτάσεις». Πρόκειται για τις εκτάσεις που καθορίζονται στο άρθρο 3, §§ 1-5, ν. 998/1979, δηλαδή συνοπτικά για:

i. τα δάση, τις δασικές εκτάσεις, [άρθρο 5, παρ. 1 και 2, ν. 998/1979][12]·

ii. «τις οποιασδήποτε φύσεως «ασκεπείς εκτάσεις (φρυγανώδεις ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, βραχώδεις εξάρσεις και γενικά ακάλυπτοι χώροι) που περικλείονται, αντιστοίχως, από δάση και δασικές εκτάσεις, καθώς και τις υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων και τις άβατες κλιτύες αυτών» [άρθρο 3, παρ. 3, εδ. α΄, ν. 998/1979][13]·

iii. τα εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών πάρκα και άλση, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][14]·

iv. το περιαστικό πράσινο, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][15]·

v. τις κηρυγμένες δασωτέες ή αναδασωτέες εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][16]·

vi. ορισμένες χορτολιβαδικές εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 5, υπό α΄, ν. 998/1979][17]·

vii. καθώς και τις βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών[18], [άρθρο 5, παρ. 5, υπό β΄, ν. 998/1979].

10 Υπάρχουν, όμως, και περιοχές που δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι δεν υπάγονται στη δασική νομοθεσία[19], in globo. Έτσι, μπορεί για παράδειγμα να υπάγονται στο ν. 3889/2010, όπως αυτός ισχύει σήμερα, ή στις διατάξεις του Περιβαλλοντικού Δικαίου και σίγουρα στις διατάξεις του Κτηματολογικού Δικαίου.

11 Ενδεικτικά δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, οι ανέκαθεν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις, οι αλυκές, οι αμμώδεις εκτάσεις της παραλιακής ζώνης που δεν καταλαμβάνονται από δασική βλάστηση, τα πεδινά ρέματα που δε φέρουν δασική βλάστηση, καθώς και οι περιοχές για τις οποίες υφίστανται εγκεκριμένα σχέδια πόλεως ή καταλαμβάνονται από οικισμούς, όλα αυτά κατά τους όρους του νόμου. Oι παραπάνω όροι είναι νομικοί τεχνικοί όροι, που πρέπει να εξειδικεύονται στη συγκεκριμένη περίπτωση και υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο.


x

Monday, May 15, 2017

Ο τοίχος της ντροπής (The Wall of Shame)


Ήταν Φεβρουάριος του 2015 όταν μία ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη, επισκέφτηκε τον νέο Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη. Η ατζέντα ήταν καυτή και αφορούσε την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας. 

Την αποστολή αποτελούσαν εκτός από τον Δήμαρχο, ο πρόεδρος του συλλόγου «Θερινή Διαμονή» και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Περιβολάκια Ραφήνας, κ. Πέτρος Σαντ, οι Βουλευτές, Πάντζας και Χαϊκάλης, ο ιδιοκτήτης της προς κατεδάφιση οικίας και ο δικηγόρος του.

Έτσι αρχίζει ένα δημοσίευμα-μνημείο και ύμνος στον καταπατητή του αττικού δάσους. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μιλάμε για τον καταπατητή εκτάσεων που υπάγονταν σε μία από τις εκτάσεις εφαρμογής των υποπαραγράφων του άρθρου 3 του Ν. 998/79 ώστε να μας χαρακτηρίσουν τρελούς (συνήθης χαρακτηρισμός όσων επιμένουν στην ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος) αλλά για τον καταπατητή του δάασους, όπως αυτό ορίζεται και από τον πιο πρόσφατο και πι αντιδασικό νομοθέτημα, της νομολογίας της "κρίσης" (της μνημονιακής δηλαδή νομοθεσίας).

Σήμερα, έχοντας διανύσει σχεδόν το μισό 2017, έχουμε υποστεί βροχή αλλεπάλληλων νόμων "της κρίσης", όπως ο αντισυνταγματικός με τη δικαστική βούλα 4014/11 και ο "συνταγματικά ανεκτός" 4178/13 (οι τακτοποιητικοί των αυθαιρέτων), ο 4067/12 (ο τακτοποιητικός του τακτοποιητικού), ο 3852/10 (το Καλλικρατικό ζημιάρικο χεράκι που έσβησε πρόστιμα), ο 4042/12 που επιτρέπει πλέον τον αποχαρακτηρισμό χορτολιβαδικών και βραχωδών εκτάσεων, ο 4067/12 με το μπόνους δόμησης μέχρι και 35%!!! ακόμα και σε πρώην δάση και δασικές εκτάσεις, ο 4092/12 με τη δυνατότητα παραχώρησης παραλιών για τη δημιουργία νέας χρήσης, ονόματι "παραθεριστικό χωριό", τον νόμο 4179/2013 που μειώνει στα 50 μέτρα (από τα 100 μέτρα που ίσχυαν έως τότε) η ελάχιστη απόσταση κτιρίων από τον αιγιαλό στα τουριστικά χωριά. Σε μία χώρα που δεν έχει καν οριοθετημένο αιγιαλό στο 90% της ακτογραμμής της.

Το 2015 ήρθε και ο νόμος για τις βοσκήσιμες γαίες, ο 4351/2015 ο οποίος ουσιαστικά θέτει τα δάση στην υπηρεσία της κτηνοτροφίας.

Ο ορισμός του δάσους είχε γίνει πια λάστιχο διαρκώς συρρικνούμενο, μέχρι εξαφανίσεως. Το προεδρικό διάταγμα 32/2016 πήγε να επαναπροσδιορίσει τους ορισμούς. Μάλιστα εισήγαγε κι άλλες έννοιες (πχ φρυγανική έκταση) αλλά στάθηκε  μάλλον εργαλείο για τους περαιτέρω άρπαγες.

Έτσι, έρχεται το επιστέγασμα της όλης επιχείρησης, ο Ν 4389/2016 με τις οικιστικές πυκνώσεις και τον θρίαμβο του αυθαιρετούχου και ακολουθεί ο 4467/17 που αποτελεί το αποκορύφωμα των δασικών μνημονίων, αφαιρώντας ακόμα και αναδασωτέες εκτάσεις από τις προστατευόμενες και επιβάλλοντας μία έννοια "φορητότητας" του δάσους σαν να αντισταθμίζεται η εκχέρσωση 4 στρεμμάτων στην Πεντέλη με την αναδάσωση 4 στρεμμάτων στον Παρνασσό. Ο στόχος τους βέβαια είναι οφθαλμοφανής.

Οικιστικές πυκνώσεις, γεωργικές πυκνώσεις αλλά κυρίως μαφιόζικες πυκνώσεις προσαρμοσμένες στο πνεύμα της εποχής που τα πάντα πρέπει να πουληθούν, που τα πάντα έχουν μόνο οικονομική αξία αφού καμία άλλη αξία τους δεν αναγνωρίζεται ως ωφέλεια.

Ενδεικτικά ο (δασολόγος) υπουργός Β. Αποστόλου, ο εμπνευστής του προαναφερθέντος Ν.4351/2015 σχολίαζε για τις πυκνώσεις του Τσιρώνη 

"Θέλω κλείνοντας να εκφράσω τη διαφωνία μου με τις απόψεις που προτείνουν λύσεις τύπου οικιστικών πυκνώσεων και ιωδών πολυγώνων, αλλά και οριζόντιων αποχαρακτηρισμών. Αν εφαρμοστούν τέτοιες λύσεις, τότε όχι μόνο κάθε χωράφι θα είναι και μια πύκνωση, οπότε θα υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που δεν θα έχει μείνει δασικός χάρτης, αλλά και κάθε αποχαρακτηρισμός ενδέχεται να μεταβληθεί σε εργαλείο επιβράβευσης των καταπατητών γιατί δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός των εκχερσωμένων αγρών σε επιλέξιμες αγροτικές εκτάσεις και σε καταπατήσεις οικιστικού χαρακτήρα. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί ο αγροτικός χώρος ως πρόσχημα για να αποχαρακτηριστούν εκτάσεις που είναι πραγματικά δασικές"

Βέβαια αργότερα εμπνεύστηκε τις ...αγροτικές πυκνώσεις μιμούμενος τον ...οικολόγο υπουργό, αλλά αυτό είναι άλλο!!!

Ζούμε την ολοκληρωτική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας. Και όχι στο όνομα της ανάπτυξης που οι σύγχρονες αντιλήψεις την θέλουν αειφόρο. Ζούμε την καταστροφή με όρους ληστρικής, αμιγώς καπιταλιστικής και στο μέτρο αυτό εξοντωτικής, ανάπτυξης δραστηριοτήτων και βραχύβιων έργων, που μετά το τέλος της ζωής τους θα αφήσουν σωρούς από μπάζα και ερείπια, θλιβερά ενθυμήματα μίας "ανάπτυξης" που ποτέ δεν ήρθε, θλιβερή εικόνα του αγαθού που χάθηκε μαζί με τις βεβαρυμένες πια ζωές μας.

Και όλα αυτά με την αυτονόητη κατάργηση του δικαίου που βασίζεται σε κανόνες που υποτάσσουν το δημόσιο συμφέρον στις ανάγκες του ιδιωτικού κέρδους. Πάντα κάτω από τις επευφημίες αυθαιρετούχων και αυθαιρετούντων, πολιτών και αξιωματούχων. Οι ένοχοι έχουν ονόματα. Ελπίζω να μη ξεχαστούν αλλά να μείνουν εσαεί χαραγμένα στη μνήμη και σε ένα ξεχωριστό, άυλο μνημείο. 

Σε έναν άυλο τοίχο της ντροπής

________________________
Διαβάστε και εδώ (1), (2), (3), (4), (5) και χιλιάδες δημοσιεύματα σε διαδίκτυο και άλλα μέσα.


Αξίζει να επισημάνουμε πως στο κείμενο που πανηγυρίζει την δικαίωση των καταπατητών, η Δασική Υπηρεσία και γενικά οι διώκτες των καταπατητών έχουν θέση δίπλα σε απατεώνες δασολόγους και πολιτικούς που εκπροσωπούν σκοτεινά συμφέροντα ενώ η "ομοσπονδία" των καταπατητών και των συμπαραστατών τους εμφανίζονται ως άγγελοι της κάθαρσης και αγωνιστές του λαού.

Φωνάζει ο κλέφτης δηλαδή! 

Κρατήστε τα ονόματα των ενόχων στη μνήμη σας. Η λήθη και η αδιαφορία μας έφτασαν εδώ. Δεν πρέπει να τις αφήσουμε να μας πάνε ακόμα πιο κάτω.