Ποτάμια εντός αστικού ιστού. Οδοί αστικής αποχέτευσης αμαρτιών

Monday, May 22, 2017

Ποτάμι εντός αστικού ιστού στην Ανατολική Αττική
Διάβαζα για μία ημερίδα που οργανώθηκε στα Τρίκαλα το περασμένο Σάββατο 20/5, με θέμα «Ποταμοί της Πόλης, Ζωής Ευεργέτες: Σύγχρονες Πρακτικές Διαχείρισης». Η ημερίδα συνδιοργανώθηκε για την ακρίβεια από τον δήμο Τρικκαίων, την ΚΕΔΕ, το Ελληνικό Δίκτυο Πόλεων με Ποτάμια, την ΠΑΔΥΘ, τη ΔΕΥΑΤ, την Ιάνθη - αμκε για το περιβάλλον και τον πολιτισμό, και αντικείμενό της ήταν οι νέες μέθοδοι διαχείρισης και οι προοπτικές ανάδειξης των αστικών και περαστικών ποταμών και ρεμάτων.

Πράγματι, επρόκειτο για μία ημερίδα που μόνο στα "ψιλά" δεν θα μπορούσε να περάσει πλην όμως διαπίστωσα πως μεγάλες πόλεις με ποτάμια δεν είναι καθόλου ευαισθητοποιημένες στο ζήτημα. Η Αθήνα φερ' ειπείν με τον σκεπασμένο - βιασμένο Κηφισό, τον θαμμένο Ιλισό, τον βαλμένο στην υπόγεια βιτρίνα Ηριδανό, Αλλά μικρότερες πόλεις  στην ευρύτερη ζώνη της Αττικής, με το ρέμα της Πικροδάφνης, το ρέμα του Χαλανδρίου κλπ, τηρούν την ίδια σχεδόν αδιάφορη στάση.
Αν προσθέσουμε λοιπόν και τους άλλους δήμους της Αττικής, που διατρέχονται όπως είπαμε, είτε από ποτάμι είτε από ρέμα αδιάλειπτου ροής, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο θλιβερά.

Στην ημερίδα συμμετείχε βέβαια και η Ειδική Γραμματεία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δια του επικεφαλής της, κ. Ιακώβου Γκανούλη ο ποίος έκανε και τη δήλωση πως «Το νερό όταν μιλάμε γι’ αυτό, είτε μέσα από τα αστικά ποτάμια, που είναι το θέμα της ημερίδας, πολύ σημαντικό, είτε μιλάμε για την άρδευση στη γεωργία, ή για πόσιμο νερό, ή για τη ρύπανση, είναι ένα ενιαίο μέσο, και ενιαίο αγαθό, το οποίο θα πρέπει να το διαχειριζόμαστε συντονισμένα».

Κεντρική ιδέα λοιπόν είναι η συντονισμένη διαχείριση. Δεν είδα πουθενά να προτείνεται ως διαχειριστική πρόταση,η "διευθέτηση" του νερού ή η χρήση του ως τελικού αποδέκτη λυμάτων, επεξεργασμένων ή μη. Η διαχείριση του νερού όπως την περιγράφει ο ειδικός γραμματέας περιλαμβάνει γεωργικές χρήσεις καθώς και την ικανοποίηση υδρευτικών σκοπών. Αυτό ισχύει σε πόλεις που είτε εντοπίζονται εντός εκτεταμένων γεωργικών εκτάσεων, είτε εδώ και πολλά χρόνια υδροδοτούνται από τα ποτάμια τους (άμεσα ή μέσω των πηγών τους) π.χ. Τρίκαλα, Δράμα, Θεσσαλονίκη κλπ. Στην Αττική αυτό δεν ισχύει εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Η ύδρευση, τόσο του πολεοδομικού συγκροτήματος της Πρωτεύουσας όσο και των πέριξ περιοχών της Αττικής πια, γίνεται από την ΕΥΔΑΠ και τα μεγάλα υδρευτικά έργα (Υλίκη, Μόρνος Εύηνος) μέσω εκτεταμένων δικτύων. Η άρδευση καλλιεργειών (αλλά και η υδροδότηση των υποτυπωδών βιομηχανικών περιοχών) γίνεται από γεωτρήσεις στον πλούσιο Αττικό υδροφορέα αλλά και από τα προαναφερθέντα δίκτυα, όμως υπό άλλο καθεστώς χρήσης.

Έτσι, τα ποτάμια της Αττικής, θα έπρεπε να αποτελούν τόπους προστασίας της Αττικής φύσης και του τοπίου. Εκτάσεις απολύτου προστασίας, όπως θα ήταν ο δοκιμότερος όρος.   

Στην ημερίδα επισημάνθηκε πως πρέπει να   λαμβάνονται υπ' όψιν οι ευρωπαϊκές οδηγίες και τα νέα επιστημονικά δεδομένα, που στηρίζονται στις νέες αντιλήψεις για τη φύση μέσα στην πόλη, καθώς και τα δεδομένα της παγκόσμιας οικολογικής κρίσης, της υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος και της κλιματικής αλλαγής στον πλανήτη. Τα ποτάμια και τα ρέματα της Αττικής, η οποία έχει λύσει το υδρευτικό της ζήτημα αλλά και το αρδευτικό της και με δεδομένο πως το περιβάλλον της δέχεται την πίεση από 5.000.000 οικιστές περίπου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα πρώτα παραδείγματα για την περιβαλλοντικά ορθή και διαχειριστικά πρότυπη εφαρμογή μεθόδων και δραστηριοτήτων. 

Η πραγματικότητα βέβαια είναι το ακριβώς αντίθετο και αυτό το διαπιστώνουμε καθημερινά. Είτε διερχόμαστε τον κλειστό πια Κηφισό, είτε αφουγκραζόμαστε τον Ιλισσό επί της πολύβουης λεωφόρου Καλλιρόης, είτε χαζεύουμε ως τουρίστες, από την πλατεία στο Μοναστηράκι, το ασθενικό πια ρεματάκι του Ηριδανού. Αν πάμε πιο έξω, ζώντας στο Πικέρμι γινόμαστε μάρτυρες του τι κάνουν αλλά και τι θέλουν να κάνουν ακόμα, στον Βαλανάρη. Ζώντας στη Ραφήνα βιώνουμε τον καθημερινό βιασμό του Μεγάλου Ρέματος. Δεν αναφέρομαι βέβαια για λόγους οικονομίας κειμένου, στο δομημένο και εξαιρετικά συμπιεσμένο ρέμα της Πικροδάφνης αλλά και σε κανένα από τα υπόλοιπα εναπομείναντα 54 (από τα 300 που είχε κάποτε) ρέματα  και ποτάμια της Αττικής.

Η ημερίδα είχε τέλος επίσης ως στόχο, να συνδεθούν τα ποτάμια και τα ρέματα  με την εμπειρία και τη ζωή των κατοίκων της πόλης. Οι ειδικευμένοι επιστήμονες με τις εισηγήσεις τους ενημερώνουν και για τον σημαντικό ρόλο των υδάτινων οικοσυστημάτων στη βιώσιμη αστική ανάπτυξη. Αυτός ο στόχος δεν επιτεύχθηκε ούτε χθες ούτε προχθές, αλλά φοβάμαι πως δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο όλοι αυτοί οι τόσο υψηλοί στόχοι, αποτελούν αντικείμενα ημερίδων αποσπασματικών, που μετά το πέρας της ημέρας όλα ξεχνιούνται και την επόμενη μέρα οι τσάπες και τα JCB κατεβαίνουν στην κοίτη του επόμενου ρέματος που "χρειάζεται  καθαρισμό". Ελέω βέβαια οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης Α και Β βαθμού που η σχέση τους με την προστασία του περιβάλλοντος είναι εκείνη του φάντη με το ρετσινόλαδο.

Η ειδική γραμματεία όμως είναι για το νερό. Όχι για το ρέμα που το φέρνει...


Άρνος. Ποτάμι σε πόλη (Φλωρεντία)

Άρνος. Ποτάμι σε πόλη (Πίζα)

Τίβερης. Ποτάμι σε πόλη (Ρώμη)

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται δασικούς χάρτες γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται δάση

Friday, May 19, 2017

Έρχονται
Αναρωτιέμαι πολύ συχνά γιατί αυτή η χώρα διαθέτει ακόμα δάση, βουνά, λίμνες ποτάμια, παραλίες και θάλασσες. Γιατί ακόμα διαθέτει αυτό που αποκαλείται "Φυσικό Περιβάλλον". Όσο διαθέτει έστω και ελάχιστα στρέμματα δασικής έκτασης κατατάσσεται αυτόματα στις τριτοκοσμικές χώρες που δεν έχουν ιδέα από παραγωγικές διαδικασίες, από ανάπτυξη. Δεν έχουν ιδέα το πόσο ανώτερο είναι το οικιστικό ενδιαφέρον μίας περιοχής η οποία ως δασική, είναι ανώφελη και πρόβλημα, αγκύλωση  που πρέπει άμεσα να αρθεί.

Τι κι αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις; Αν δεν βοηθούν οι  προϋποθέσεις την  οικοπεδοποίηση, τόσο το χειρότερο για τις προϋποθέσεις.

Έπεσε στο βλέμμα μου ένα "σπουδαίο" κείμενο - μνημείο του πεσόντος από την αγανάκτηση, καταπατητή. Καταπατητή κάθε τύπου. Καταπατητή που αγνοεί επιδεικτικά τον νόμο γιατί ο νόμος γι' αυτόν ήταν πάντα ala Carte. Γιατί αν δεν είναι έτσι ο νόμος, τότε είναι απλά "αγκύλωση".*

Το μνημείο αφορούσε και πάλι την περιοχή Περιβολάκια της Ραφήνας. Την περιοχή που συνετέλεσε καθοριστικά στο να γεννηθεί ο όρος "οικιστική πύκνωση" και από αυτόν ένας νόμος-μνημείο. Μνημείο αδιαφορίας για το περιβάλλον, ένα ακόμα μνημείο-είδωλο της "θεάς Ανάπτυξης" του νεοελληνικού τρόπου κοσμοθέασης.

Ο ίδιος καλλιτέχνης είχε φιλοτεχνήσει άλλο ένα ίδιας ποιότητας μνημείο. Με αυτό είχαμε ασχοληθεί σε προηγούμενη ανάρτηση.

Ars moriendis
Κάνει θόρυβο ο καλλιτέχνης. Τόσο θόρυβο που δεν ταιριάζει στη νεκρή φύση που επιδιώκει να διαμορφώσει. Επιδιώκειτην υποχώρηση του άχρηστου φυσικού περιβάλλοντος προκειμένου να επελάσουν θριαμβευτικά οι οικιστές (οι άπειροι αυθαίρετοι και οι ελάχιστοι νόμιμοι αλλά με μία νομιμότητα που ελέγχεται).


Τσαντίζεται ο καλλιτέχνης. Εκνευρίζεται γιατί τον πνίγει το "δίκιο". Το δικό του δίκιο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται. 

Και γράφει: 

Περιβολάκια-Ραφήνα: Τα Hot spots, η «χούντα» και οι δασικοί χάρτες

Τελικά στην χώρα μας η χούντα δεν έφυγε ποτέ. Η χούντα του Στρατού, που αποφασίζει και διατάζει. Η χούντα του δημοσίου που αποφασίζει και διατάζει, η χούντα του δασαρχείου που αποφασίζει και διατάζει και αμέτρητες άλλες «χούντες».

Δεν έχω δει καμία χούντα να προασπίζεται επιταγές ενός Συντάγματος και μάλιστα ενός Συντάγματος πολύ δημοκρατικού, όπως αυτό του 1975 από το οποίο ξεπήδησε και ο 998/79. Αλλά βολεύει να βαφτίζουμε όποιον δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας, χούντα και "σκοτεινό". Ο "οικιστικός πυκνωτής" είναι ακραία δημοκράτης. 

Οι πυκνώσεις και ο πυκνωτής

Με τον νεολογισμό των οικιστικών πυκνώσεων κάποιοι επωφελήθηκαν και είναι έτοιμοι να απολαύσουν μία προστιθέμενη αξία γης που θα έρθει από την εφαρμογή του αναμενόμενου γενικού πολεοδομικού σχεδίου που θα περιλάβει και τις πυκνώσεις. Δεν είναι λίγο να είσαι αρχικά αυθαίρετος με ένα κομμάτι γης που ακόμα και αν σου ανήκει, η χρήση του δεν αξίζει μία, να γίνεσαι ιδιοκτήτης οικιστικής πύκνωσης και τελικά να βρίσκεσαι με οικοπεδάκι στα προάστια της Ραφήνας. "Δεν' κακό" που  θα έλεγαν και κάτι γνωστές μου αλλά αργεί. Πως να μην εκνευριστεί ο καλλιτέχνης.


Το νόμιμον πλην όμως ανήθικον της διαδικασίας.

Ο οργισμένος καλλιτέχνης μας (ξανα-)παρουσιάζει τη δράση του. Τη δική του και των συν αυτώ: ¨Για την περιοχή συντάχθηκε και κατατέθηκε μελέτη οριοθέτησης του οικισμού σύμφωνα με την 34844 Υπουργική Απόφαση η οποία συμπληρώνει το Νόμο 4389/2016 και μάλιστα εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας που ζητούσε το 8468/17-8-2016 έγγραφο της Ε.Κ.Χ.Α. Α.Ε. αρμόδιας εταιρείας για την ανάρτηση των νέων δασικών χαρτών. Και ενώ η ανάρτηση ήταν προγραμματισμένη να γίνει 29/9/2016 ακόμα περιμένουμε…." 

Ναι, η οργή του είναι ιερή. Η κυβέρνηση που δεν προλαβαίνει να υπογράφει μνημόνια και να προσαρμόζει τη νομοθεσία αναλόγως με αυτά,  δεν πρόλαβε να ικανοποιήσει και την ανήθικη παραχώρηση δάσους, δασικών εκτάσεων και χρήσεων προς τους αδημονούντες οικιστικούς πυκνωτές.  Δε νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη πείνα, μεγαλύτερη αδημοσύνη από εκείνη του εν αδίκω τρεφομένου. Γιατί γνωρίζει πόσο εύκολα η υπόσχεση της παρανομίας του σήμερα μπορεί να μετατραπεί  σε υπόσχεση του απωτέρου μέλλοντος προκειμένου να βρεθεί και πάλι στην αρχή της ατέρμονης προσπάθειας του.

Μέσα στην οργή του παρουσιάζει και τα τεκμήρια της αγωνίας του:

 "Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν αφήνουν τα δασαρχεία γιατί θα χάσουν τους πελάτες τους…." αφού όπως πάντα, φταίει η υποβαθμισμένη εδώ και χρόνια Δασική Υπηρεσία 

Για να αφορίσει και πάλι διερωτώμενος

"Να δούμε ποια χούντα θα υπερισχύσει.."

Ακολουθεί η υπογραφή του καλλιτέχνη την οποία δεν μεταφέρω εδώ. Όποιος θέλει μπορεί ακολουθώντας το παραπάνω link και να θαυμάσει την ιερή αγανάκτηση. Αυτό που με θλίβει είναι το ότι κανείς δε μιλά και κανείς δεν πονάει για τους βανδαλισμούς (κρατικούς και ιδιωτικούς) που υφίσταται το φυσικό περιβάλλον μίας περιοχής που κάποτε καλυπτόταν από πυκνά δρυοδάση (από την αρχαιότητα μέχρι και τον 19ο αιώνα) και στη συνέχεια από πευκοδάση (λόγω της συστηματικής μελισσοκομικής εκμετάλλευσης αλλά και της ρητινοσυλλογής.

Αλλά αυτά ήταν παλιά. Τα σταθερά συστήματα ανήκουν στο παρελθόν. Το σήμερα θέλει κατανάλωση γης, φυσικών πόρων και προπαντός λατρεία του εφήμερου. Έτσι, τι να τα κάνουμε τα δάση; Εμπρός και γι' άλλες πυκνώσεις. Εμπρός, η γη δεν προορίζεται για άχρηστες χρήσεις όπως δάση και δασικές εκτάσεις. Θέλουμε γη με προστιθέμενη αξία. Να παίρνουν σειρά και οι παραλίες, οι θάλασσες, οι κορυφές των βουνών και ότι μπορεί να πουληθεί. Άλλωστε δεν αξίζουμε τέτοιες ομορφιές. Ας τις καταστρέψουμε.

_______________
*Αγνοεί ο καλλιτέχνης πως ο νόμος δίνει το δικαίωμα χρήση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για έργα σε δάση και δασικές εκτάσεις. Άλλο βέβαια που το υπουργείο φέρεται ως τσιφλικάς. Τέτοιο δικαίωμα πάντως ο νόμος σε "πυκνωτές" δεν δίνει ...ακόμα

Οι δασικές γένει εκτάσεις στους δασικούς χάρτες

Tuesday, May 16, 2017

Της στέρησαν τα δέντρα αλλά ποιος αμφιβάλλει πως είναι η πιο δασική έκταση της Αττικής;

Επειδή είναι συχνή η παρανόηση του τι ορίζεται ως δασική έκταση και πολλοί περίεργοι αναρωτιούνται δήθεν "αθώα" για το που βρήκε το δάσος ο μελετητής που χάαξε τη γραμμή στο χάρτη, κάνω μία αντιγραφή από κείμενο του ομότιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Παπαστερίου, σχετικά με το τι απεικονίζεται στους δασικούς χάρτες και το πως αυτό συμφωνεί με την κείμενη νομοθεσία.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε ειδική αναφορά στις αναδασωτέες εκτάσεις που όλοι πια γνωρίζουν πως προστατεύονται (αν και αυτό άρχισε να μοιάζει με νεκρό γράμμα μετά τα τελευταία μνημονιακά νομοθετικά τερατουργήματα) αλλά επειδή αναφέρονται στη νομοθεσία, αφήνουμε τη σχετική αναφορά του κ. Παπαστερίου όπως είναι στο αρχικό του κείμενο

Διαβάζουμε λοιπόν:

Οι δασικοί χάρτες απεικονίζουν συγκεκριμένη δασική περιοχή[10]. Από την απλή αυτή πρόταση αναδύονται δύο σημαντικότατα ζητήματα: Τι νοείται κατά νόμο ως δασική περιοχή, καθώς και τι σημαίνει απεικόνιση και πως αυτή υλοποιείται. Σημαντικό είναι να αξιολογηθεί η σχέση που διέπει τα ζητήματα αυτά με το Εθνικό Κτηματολόγιο [11].

«Δασικές εν γένει εκτάσεις» κατά το Δασικό Κτηματολογικό Δίκαιο

Ο δασικός χάρτης μπορεί να απεικονίζει μόνο «δασικές εν γένει εκτάσεις». Πρόκειται για τις εκτάσεις που καθορίζονται στο άρθρο 3, §§ 1-5, ν. 998/1979, δηλαδή συνοπτικά για:

i. τα δάση, τις δασικές εκτάσεις, [άρθρο 5, παρ. 1 και 2, ν. 998/1979][12]·

ii. «τις οποιασδήποτε φύσεως «ασκεπείς εκτάσεις (φρυγανώδεις ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, βραχώδεις εξάρσεις και γενικά ακάλυπτοι χώροι) που περικλείονται, αντιστοίχως, από δάση και δασικές εκτάσεις, καθώς και τις υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων και τις άβατες κλιτύες αυτών» [άρθρο 3, παρ. 3, εδ. α΄, ν. 998/1979][13]·

iii. τα εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών πάρκα και άλση, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][14]·

iv. το περιαστικό πράσινο, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][15]·

v. τις κηρυγμένες δασωτέες ή αναδασωτέες εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][16]·

vi. ορισμένες χορτολιβαδικές εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 5, υπό α΄, ν. 998/1979][17]·

vii. καθώς και τις βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών[18], [άρθρο 5, παρ. 5, υπό β΄, ν. 998/1979].

10 Υπάρχουν, όμως, και περιοχές που δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι δεν υπάγονται στη δασική νομοθεσία[19], in globo. Έτσι, μπορεί για παράδειγμα να υπάγονται στο ν. 3889/2010, όπως αυτός ισχύει σήμερα, ή στις διατάξεις του Περιβαλλοντικού Δικαίου και σίγουρα στις διατάξεις του Κτηματολογικού Δικαίου.

11 Ενδεικτικά δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, οι ανέκαθεν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις, οι αλυκές, οι αμμώδεις εκτάσεις της παραλιακής ζώνης που δεν καταλαμβάνονται από δασική βλάστηση, τα πεδινά ρέματα που δε φέρουν δασική βλάστηση, καθώς και οι περιοχές για τις οποίες υφίστανται εγκεκριμένα σχέδια πόλεως ή καταλαμβάνονται από οικισμούς, όλα αυτά κατά τους όρους του νόμου. Oι παραπάνω όροι είναι νομικοί τεχνικοί όροι, που πρέπει να εξειδικεύονται στη συγκεκριμένη περίπτωση και υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο.


x

Ο τοίχος της ντροπής (The Wall of Shame)

Monday, May 15, 2017


Ήταν Φεβρουάριος του 2015 όταν μία ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη, επισκέφτηκε τον νέο Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη. Η ατζέντα ήταν καυτή και αφορούσε την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας. 

Την αποστολή αποτελούσαν εκτός από τον Δήμαρχο, ο πρόεδρος του συλλόγου «Θερινή Διαμονή» και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Περιβολάκια Ραφήνας, κ. Πέτρος Σαντ, οι Βουλευτές, Πάντζας και Χαϊκάλης, ο ιδιοκτήτης της προς κατεδάφιση οικίας και ο δικηγόρος του.

Έτσι αρχίζει ένα δημοσίευμα-μνημείο και ύμνος στον καταπατητή του αττικού δάσους. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μιλάμε για τον καταπατητή εκτάσεων που υπάγονταν σε μία από τις εκτάσεις εφαρμογής των υποπαραγράφων του άρθρου 3 του Ν. 998/79 ώστε να μας χαρακτηρίσουν τρελούς (συνήθης χαρακτηρισμός όσων επιμένουν στην ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος) αλλά για τον καταπατητή του δάασους, όπως αυτό ορίζεται και από τον πιο πρόσφατο και πι αντιδασικό νομοθέτημα, της νομολογίας της "κρίσης" (της μνημονιακής δηλαδή νομοθεσίας).

Σήμερα, έχοντας διανύσει σχεδόν το μισό 2017, έχουμε υποστεί βροχή αλλεπάλληλων νόμων "της κρίσης", όπως ο αντισυνταγματικός με τη δικαστική βούλα 4014/11 και ο "συνταγματικά ανεκτός" 4178/13 (οι τακτοποιητικοί των αυθαιρέτων), ο 4067/12 (ο τακτοποιητικός του τακτοποιητικού), ο 3852/10 (το Καλλικρατικό ζημιάρικο χεράκι που έσβησε πρόστιμα), ο 4042/12 που επιτρέπει πλέον τον αποχαρακτηρισμό χορτολιβαδικών και βραχωδών εκτάσεων, ο 4067/12 με το μπόνους δόμησης μέχρι και 35%!!! ακόμα και σε πρώην δάση και δασικές εκτάσεις, ο 4092/12 με τη δυνατότητα παραχώρησης παραλιών για τη δημιουργία νέας χρήσης, ονόματι "παραθεριστικό χωριό", τον νόμο 4179/2013 που μειώνει στα 50 μέτρα (από τα 100 μέτρα που ίσχυαν έως τότε) η ελάχιστη απόσταση κτιρίων από τον αιγιαλό στα τουριστικά χωριά. Σε μία χώρα που δεν έχει καν οριοθετημένο αιγιαλό στο 90% της ακτογραμμής της.

Το 2015 ήρθε και ο νόμος για τις βοσκήσιμες γαίες, ο 4351/2015 ο οποίος ουσιαστικά θέτει τα δάση στην υπηρεσία της κτηνοτροφίας.

Ο ορισμός του δάσους είχε γίνει πια λάστιχο διαρκώς συρρικνούμενο, μέχρι εξαφανίσεως. Το προεδρικό διάταγμα 32/2016 πήγε να επαναπροσδιορίσει τους ορισμούς. Μάλιστα εισήγαγε κι άλλες έννοιες (πχ φρυγανική έκταση) αλλά στάθηκε  μάλλον εργαλείο για τους περαιτέρω άρπαγες.

Έτσι, έρχεται το επιστέγασμα της όλης επιχείρησης, ο Ν 4389/2016 με τις οικιστικές πυκνώσεις και τον θρίαμβο του αυθαιρετούχου και ακολουθεί ο 4467/17 που αποτελεί το αποκορύφωμα των δασικών μνημονίων, αφαιρώντας ακόμα και αναδασωτέες εκτάσεις από τις προστατευόμενες και επιβάλλοντας μία έννοια "φορητότητας" του δάσους σαν να αντισταθμίζεται η εκχέρσωση 4 στρεμμάτων στην Πεντέλη με την αναδάσωση 4 στρεμμάτων στον Παρνασσό. Ο στόχος τους βέβαια είναι οφθαλμοφανής.

Οικιστικές πυκνώσεις, γεωργικές πυκνώσεις αλλά κυρίως μαφιόζικες πυκνώσεις προσαρμοσμένες στο πνεύμα της εποχής που τα πάντα πρέπει να πουληθούν, που τα πάντα έχουν μόνο οικονομική αξία αφού καμία άλλη αξία τους δεν αναγνωρίζεται ως ωφέλεια.

Ενδεικτικά ο (δασολόγος) υπουργός Β. Αποστόλου, ο εμπνευστής του προαναφερθέντος Ν.4351/2015 σχολίαζε για τις πυκνώσεις του Τσιρώνη 

"Θέλω κλείνοντας να εκφράσω τη διαφωνία μου με τις απόψεις που προτείνουν λύσεις τύπου οικιστικών πυκνώσεων και ιωδών πολυγώνων, αλλά και οριζόντιων αποχαρακτηρισμών. Αν εφαρμοστούν τέτοιες λύσεις, τότε όχι μόνο κάθε χωράφι θα είναι και μια πύκνωση, οπότε θα υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που δεν θα έχει μείνει δασικός χάρτης, αλλά και κάθε αποχαρακτηρισμός ενδέχεται να μεταβληθεί σε εργαλείο επιβράβευσης των καταπατητών γιατί δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός των εκχερσωμένων αγρών σε επιλέξιμες αγροτικές εκτάσεις και σε καταπατήσεις οικιστικού χαρακτήρα. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί ο αγροτικός χώρος ως πρόσχημα για να αποχαρακτηριστούν εκτάσεις που είναι πραγματικά δασικές"

Βέβαια αργότερα εμπνεύστηκε τις ...αγροτικές πυκνώσεις μιμούμενος τον ...οικολόγο υπουργό, αλλά αυτό είναι άλλο!!!

Ζούμε την ολοκληρωτική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας. Και όχι στο όνομα της ανάπτυξης που οι σύγχρονες αντιλήψεις την θέλουν αειφόρο. Ζούμε την καταστροφή με όρους ληστρικής, αμιγώς καπιταλιστικής και στο μέτρο αυτό εξοντωτικής, ανάπτυξης δραστηριοτήτων και βραχύβιων έργων, που μετά το τέλος της ζωής τους θα αφήσουν σωρούς από μπάζα και ερείπια, θλιβερά ενθυμήματα μίας "ανάπτυξης" που ποτέ δεν ήρθε, θλιβερή εικόνα του αγαθού που χάθηκε μαζί με τις βεβαρυμένες πια ζωές μας.

Και όλα αυτά με την αυτονόητη κατάργηση του δικαίου που βασίζεται σε κανόνες που υποτάσσουν το δημόσιο συμφέρον στις ανάγκες του ιδιωτικού κέρδους. Πάντα κάτω από τις επευφημίες αυθαιρετούχων και αυθαιρετούντων, πολιτών και αξιωματούχων. Οι ένοχοι έχουν ονόματα. Ελπίζω να μη ξεχαστούν αλλά να μείνουν εσαεί χαραγμένα στη μνήμη και σε ένα ξεχωριστό, άυλο μνημείο. 

Σε έναν άυλο τοίχο της ντροπής

________________________
Διαβάστε και εδώ (1), (2), (3), (4), (5) και χιλιάδες δημοσιεύματα σε διαδίκτυο και άλλα μέσα.


Αξίζει να επισημάνουμε πως στο κείμενο που πανηγυρίζει την δικαίωση των καταπατητών, η Δασική Υπηρεσία και γενικά οι διώκτες των καταπατητών έχουν θέση δίπλα σε απατεώνες δασολόγους και πολιτικούς που εκπροσωπούν σκοτεινά συμφέροντα ενώ η "ομοσπονδία" των καταπατητών και των συμπαραστατών τους εμφανίζονται ως άγγελοι της κάθαρσης και αγωνιστές του λαού.

Φωνάζει ο κλέφτης δηλαδή! 

Κρατήστε τα ονόματα των ενόχων στη μνήμη σας. Η λήθη και η αδιαφορία μας έφτασαν εδώ. Δεν πρέπει να τις αφήσουμε να μας πάνε ακόμα πιο κάτω.



Ελληνική φιλοξενία (Όταν ο Ξένιος Ζευς είναι μόνο το όνομα αστυνομικής επιχείρησης)

Friday, July 15, 2016



Αφίσα που κολλήθηκε στις 14/7/2016 σε Ραφήνα και Πικέρμι

Σε μία ανάρτηση στις 26/6/2016, είχα γράψει για το κόστος του να είναι κανείς Άνθρωπος, όπως το αποτιμούσαν οι "γείτονες" (και αμφιβόλου νομιμότητας περίοικοι), ενός δημιουργούμενου κέντρου φιλοξενίας προσφύγων, στην ευρύτερη περιοχή της Ραφήνας.

Το κόστος αυτό, όπως με θράσος θάρρος, παρουσίαζαν οι παρανόμως παροικούντες, ήταν η αλλαγή χρήσης της δασικής περιοχής. Για όλα τα άλλα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν νοήμονες ανθρώπους, όπως οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, η εξασφάλιση καλύτερης ποιότητας διαβίωσης σε ανθρώπους που ξεριζώθηκαν βίαια από ατ σπίτια τους, η φροντίδα των παιδιών και των νηπίων τους, οι λιγοστές φωνές που ακούστηκαν, πνίγηκαν στην οχλοβοή που απαιτούσε άμεσο απο- χαρακτηρισμό της περιοχής.

Όπως μάλλον αναμενόταν, οι συνθήκες δεν προσέγγιζαν καν, σε αυτό που θα είχε ανάγκη ο κυνηγημένος από τη συμφορά άνθρωπος, που ελπίζει στην παρηγοριά και την αληθινή συμπόνοια από τον διπλανό του. Έτσι, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί, άρχισαν να φεύγουν από την πρώτη κιόλας μέρα.

Φυσικά, δεν έγινε κανένας λόγος για την αποτυχία φορέων και οργανισμών, να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαβίωσης. Αλλά δεν έγινε και λόγος για το ότι αυτές οι απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης, σχεδιάστηκαν να είναι στην πραγματικότητα συνθήκες κράτησης. Βέβαια, επειδή ακόμα δεν έχει ομολογηθεί η επίσημη λειτουργία της κατασκήνωσης ως στρατόπεδο κράτησης -τα προσχήματα είναι ιερότερα από τους ανθρώπους, αρκετοί πρόσφυγες έφυγαν, είτε για να προσπαθήσουν εκ νέου τη διάβαση των συνόρων προς τους τόπους προορισμού τους, είτε για να επιστρέψουν στον Πειραιά και το Ελληνικό απ' όπου τους πήραν. 

Σήμερα, έπεσε στην αντίληψη μου η παρακάτω αφίσα, κολλημένη στη γειτονιά μου. Κατάλαβα πως υπάρχουν και εκείνοι που ανησυχούν για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, δίχως να τους εργαλειοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο, για την επίτευξη των ανόσιων, παρανόμων στόχων τους.

Αυτό είναι δείγμα υγείας σε μία κοινωνία που αργοπεθαίνει, πνιγμένη στον ωκεανό των μικρών, ατομικών συμφερόντων. 

Πέρα από το μικρό δείγμα υγείας ενός μικρού μέρους μίας σχεδόν ολικά, ασθενούς κοινωνίας, το βασικό ζήτημα παραμένει ανοικτό. Και το ζήτημα αυτό είναι το τι θα γίνει με τους πρόσφυγες που εξακολουθούν να πνίγονται στην προσπάθεια θέασης και βίωσης ενός καλύτερου κόσμου.

Αξίζει άραγε να θεωρείται "καλύτερος" ο κόσμος στον οποίο θέλουν να φτάσουν οι πρόσφυγες; 

Ο κόσμος αυτός, κάνει ότι μπορεί για να το διαψεύσει.

ΥΓ: Γράφοντας το παραπάνω κείμενο, ανακάλυψα πως και άλλοι γείτονες πρόσεξαν τη συγκεκριμένη αφίσα και έγραψαν γι' αυτή

«Εκεί γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων»

Monday, July 4, 2016


Υπότιτλος: Δεν υπάρχει σωτηρία

Αναδημοσίευση από το dasarxeio.com



Ο ευγενέστατος υπουργός που επικοινωνεί για να αναβάλει την κατεδάφιση αυθαίρετης οικίας, οι βουλευτές που πιέζουν για την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και το γνωστό δίδυμο δασολόγου – πολιτικού που συγκέντρωσε 750.000,00€ στον Δήμο Ραφήνας – Πικερμίου για άσκοπες φωτοερμηνείες.

Στο άρθρο με τίτλο «Η δράση της Ομοσπονδίας Συλλόγων «Περιβολάκια» και η επιτυχία των οικιστικών πυκνώσεων» που υπογράφει ο Πέτρος Σαντ και δημοσιεύτηκε στο www.irafina.gr περιγράφεται, σύμφωνα με το συντάκτη του, πως και κάτω από ποιες συνθήκες «γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων».
Κατά τον κ. Σαντ, τον Φεβρουάριο του 2015, ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη επισκέφθηκε τον αρμόδιο αν. Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη, με σκοπό να τον ενημερώσει για την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας.

Ο κ. Τσιρώνης, αφού άκουσε την εισήγησή τους επικοινώνησε με τον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών για να αναβάλει την κατεδάφιση έως ότου διερευνηθεί η υπόθεση σε βάθος.  «Το ιδιαίτερο γεγονός όμως της συγκεκριμένης συνάντησης ήταν το εξής: Κάποια στιγμή, ο Υπουργός ζήτησε να δει φωτογραφίες και αμέσως σε ένα tablet εντοπίστηκε η περιοχή στην χαρτογραφική πλατφόρμα Google Earth όπου με έκπληξη ο κ. Τσιρώνης αναφώνησε:

– Μα αυτό είναι οικισμός!!!», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Σαντ, στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, αναφέρεται στη δασική υπηρεσία και στους δασικούς υπαλλήλους. Αποφεύγει, βέβαια, την οποιαδήποτε αναφορά στην απόρριψη, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, της αίτησης ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια που ζητούσαν να ακυρωθεί το από 6.3.2003 Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό χρήσεων γης και όρων δόμησης στη εκτός σχεδίου και εκτός ορίων οικισμών προς του 1923 ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων Αττικής, ως προς το σκέλος εκείνο που αφορά την περιοχή Περιβολάκια

Οι δικαστές απέρριψαν τον ισχυρισμό ότι η περιοχή Περιβολάκια έχει αναπτυχθεί οικιστικά (κατοικίες), υπάρχει οδικό δίκτυο, φως, νερό, τηλέφωνο, κ.λπ., υπογραμμίζοντας ότι το γεγονός ότι η εν λόγω περιοχή πράγματι, έχει αναπτυχθεί οικιστικά και εξυπηρετείται από οδικό δίκτυο, καθώς και δίκτυα φωτισμού, ύδρευσης, κ.λπ., δεν αναιρεί ούτε το χαρακτήρα της ως έκτος σχεδίου, ούτε την ύπαρξη δασικών εκτάσεων, γιατί «η ύπαρξη κτισμάτων, τα οποία μάλιστα δεν προκύπτει αν έχουν ανεγερθεί βάσει οικοδομικών αδειών, σε έκτος σχεδίου περιοχή, καθώς και η σύνδεση των κτισμάτων αυτών με δίκτυα οργανισμών κοινής ωφέλειας, δεν μεταβάλλει κατ΄ αρχήν το δασικό χαρακτήρα της περιοχής».  

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει δασολόγιο δεν σημαίνει ότι μια δασική περιοχή χάνει το δασικό της χαρακτήρα και παύει η προστασία της, αποφάνθηκε το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απορρίπτοντας την αίτηση ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια. 

Ανθρωπιά με αντίτιμο: 1000 αυθαίρετα για 200 ανθρώπους

Sunday, June 26, 2016



Είναι τόσο ζεστές αυτές οι μέρες, είναι και ο χρόνος τόσο λίγος τελευταία, που είχα αναστείλει κάθε "συγγραφική" δραστηριότητα στο ιστολόγιο. Είναι όμως και κάτι συμβάντα, τα οποία δεν μπορώ να τα αφήνω να περνάνε ασχολίαστα. Είναι πράγματα που γίνονται και αν τα μαζέψει κανείς, φτιάχνει άνετα το πορτρέτο αυτού που γνωρίζουμε ως "μέσος Έλληνας" όρος διόλου τιμητικός και που αποδίδεται σε αυτόν που αγαπάει να βλέπει τον εαυτό του ως τον μοναδικό μέσο όρο. Να θεωρεί εαυτόν ως τον πάντα και τα πάντα, δικαιούμενο.
Πέρα από κάθε έννοια νόμου και ηθικής και πέρα από  κάθε έννοια που αναφέρεται στον κοινό βίο, την κοινωνία, αγαπά τον εαυτό του. Τον εαυτό του και και μόνο και δε σέβεται ούτε τον δημόσιο πλούτο, ούτε βέβαια τον συνάνθρωπο του.

Αυτός ο τύπος ανθρώπου δεν ξέρει τι θα πει μέλλον. Ξέρει μόνο αυτό που βλέπει. Το δικό του (κι αυτό) "τώρα".

Το δημόσιο για τον ανθρωπίσκο αυτόν, δεν έχει ούτε υπόσταση, ούτε ιδιοκτήτη. Γι' αυτό και μπορεί να το "κάνει ότι γουστάρει", αφού είναι δημόσιο, δηλαδή κανενός όπως αυτός πιστεύει.

Αρκετά με τις εισαγωγές.

Παρακολούθησα μία εσπερίδα στη Ραφήνα για την υποδοχή των προσφύγων που θα εγκατασταθούν στις κατασκηνώσεις του δήμου Ζωγράφου, στην περιοχή "Περιβολάκια". Η περιοχή αυτή, μαζί με αρκετές ακόμα στην Αττική (και ειδικά στην ανατολική Αττική) πάσχει από την ανίατη και χρόνια νόσο των καταπατήσεων και της αυθαίρετης δόμησης. Έχουμε πει πολλές φορές πως αν η Αθήνα ξεκίνησε να χτίζεται με σχέδια των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, η Αττική ξεκίνησε (και συνεχίζει) να χτίζεται με σκαριφήματα, πάνω στο κουτί του Άσσου σκέτου, που είχε στην τσέπη ο καλουπατζής τη νύχτα που έστηνε τον "ξυλότυπο" του αυθαίρετου.

Τέλος πάντων, ας μη ξεφεύγω από το θέμα. Η εσπερίδα αποτελούταν από 2 μέρη, όπως τελικά αποδείχθηκε. Το πρώτο μέρος, ήταν εκείνο  που μίλησαν οι θεσμικοί και που πραγματικά ήταν εστιασμένοι στο θέμα της υποδοχής των προσφύγων.

Στο δεύτερο μέρος, έγιναν οι ερωτήσεις του κοινού αλλά δυστυχώς αυτές (με εξαίρεση μία ή δύο) ήταν εστιασμένες στο θέμα του αποχαρακτηρισμού μίας ολόκληρης περιοχής. Δηλαδή του χαρακτηρισμού της, ως οικοπεδική ή ότι άλλο, εκτός από αυτό που είναι, δηλαδή δασική, υπαγόμενη στην Α ζώνη.

Παράδοξο βέβαια σε μία εσπερίδα για την υποδοχή των προσφύγων να τίθεται ως θέμα και ως διακύβευμα και τελικά ως "αντάλλαγμα" η μεταβολή χρήσης (και επίσημα) μίας ολόκληρης περιοχής. Αλλά δυστυχώς ακόμα και η ανθρωπιά έχει το τίμημα της. Στη σημερινή Ελλάδα, διατυπώθηκε η διεσταλμένη Πρωταγόρειος ρήση, πως πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος*, στην πιο βάρβαρη παρερμηνεία, που θα μπορούσε να ασκηθεί πάνω της.

Αυτό που είχε ανυπολόγιστο τίμημα και υπερέβη κάθε έννοια στοιχειώδους ευγένειας, ήταν η "υποδοχή" στον δημάρχο Λαυρεωτικής, που -προφανώς μη γνωρίζοντας ο ίδιος  τις ορέξεις του ακροατηρίου- ανάφερε τα σχετικά με τη νομοθεσία που επιτρέπει (για να μη πούμε προτρέπει και επιβάλει) την αποψίλωση της εύφλεκτης μάζας των ξερόχορτων από τις ιδιοκτησίες, υπό την ευθύνη των των ιδιοκτητών τους, κατά τους θερινούς μήνες. Όπως προτρέπει και τους δήμους να αποψιλώνουν τα κράσπεδα των οδών, 5 μέτρα εκατέρωθεν του άξονα κάθε οδού που δεν έχει πεζοδρόμιο ή έρεισμα.

Οι " ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες" κάτοικοι, ανέκραξαν πως δεν τους αφήνουν να αποψιλώσουν τις ιδιοκτησίες τους. Και όταν ο κ. Λουκάς τους καθόρισε την έννοια της αποψίλωσης, έγινε φανερό το ότι μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα. Βέβαια ο κ. Λουκάς (δικαιολογημένα και με σύννομη αγανάκτηση) ανέβασε κι άλλο τους τόνους, που είχαν φροντίσει πρώτοι οι "ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες", να σηκώσουν και μάλιστα με περισσή αγένεια.**

Αυτά είναι ευτράπελα και μένουν ως τέτοια όταν διαρκούν λίγα λεπτά. Γιγαντώνονται όμως και διεκδικούν τη θέση του κυρίου θέματος της εσπερίδας, όταν γίνονται με την ένταση και το θράσος με το οποίο εκστομίζονταν διάφορα, είτε με τη μορφή "μουρμούρας" και υπόκωφου σχολίου ή με τη μορφή "ειρωνείας τύπου γαλαρίας". Δηλαδή, δεν μας ακούει ο ομιλητής που είναι στο πάνελ αλλά εμείς κάνουμε επίδειξη "γνώσης και αγωνιστικής διάθεσης" στους διπλανούς μας.

Είμαι σίγουρος πως όχι μόνο τα Περιβολάκια, αλλά και άλλες περιοχές παρόμοιου χαρακτήρα θα φύγουν από το καθεστώς Α ζώνης προστασίας (Δάση και Δασικές εκτάσεις, ασκεπείς εκτάσεις, βράχια κλπ) που αναφέρονται στον Ν.998/79). Άλλωστε η τελευταία απόφαση Κουρουμπλή, Τσιρώνη και με την υποστήριξη και πίεση των αντιπεριφερειαρχών και των παρατρεχάμενων δημάρχων, γιο αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις (που μάλιστα οι υποθέσεις τους έχουν κριθεί στο ανώτατο βαθμό), απλά προοιωνίζεται την αήθη  νομιμοποίηση τους ή την "τακτοποίηση" τους.

Εδώ που φτάσαμε, η χώρα είναι πραγματικά για πούλημα. Ας μη κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Ο μικρός ανθρωπάκος που αδιαφορεί για το κοινό καλό, που δε νοιάζεται για το μέλλον της κοινωνίας, θα είναι ο επίσημος ιδιοκτήτης των κομματιών αυτού που κάποτε αποτελούσε δημόσιο αγαθό. Αλλά αυτός θα πάρει τα "λιμά" γιατί τα προφητικώς λεγόμενα, "φιλέτα", έχουν ήδη αλλάξει και ιδιοκτήτη και χρήση. Κάτω από τη μέριμνα του επίσημου κράτους βέβαια.

Πέρασαν τα χρόνια και τίποτα δεν άλλαξε. Δυστυχώς. 

Από την κακή εμπειρία που είχα στην συγκεκριμένη εσπερίδα, κρατάω το θράσος των παρανόμων που έχει μεγαλώσει από τα "χάδια" αρχόντων  που δεν έχουν καμία αρχή. Και στηρίζουν την παρανομία γιατί τους αποφέρει ψήφους, σε ένα από τα πιο ανήθικα παζάρια των τελευταίων 50 ετών. Κρατάω και μία κουβέντα όμως, που εξεστόμισε δημοτικός σύμβουλος ο οποίος χαρακτήρισε τους καταπατητές και αυθαιρετούχους ως "αναξιοπαθούντες που υποφέρουν από τις αγκυλώσεις του νόμου που θεωρεί δασική μία περιοχή που ουδέποτε ήταν δάσος". 

Η οργή υποχώρησε και έδωσε τη θέση της στη θλίψη.
 ________________

*πάντων χρημάτων μέτρον ο αυθαιρετούχος 
**Το περιστατικό μπορείτε να το απολαύσετε στο τοπικό ενημερωτικό website iRafina

Περιφερειακές ευαισθησίες

Friday, April 15, 2016


Διαβάζω από το dasarxeio.com, την παρακάτω είδηση

Με απόφαση του Αντιπεριφερειάρχη Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας αποφασίστηκε με την υπ’ αριθ 157867(341)/13-04-2016 Απόφαση με ΑΔΑ:7Ξ097ΛΛ-ΥΩΖ η απαγόρευση ενάσκησης επαγγελματικής και ερασιτεχνικής αλιείας ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων στους ποταμούς Γαλλικό, Αξιό, Λουδία, Αλιάκμονα, Εδεσσαίο, Στρυμόνα και Αγγίτη και όλους τους παραπόταμους, χειμάρους, ρυάκια, γεωφράγματα και υδάτινα κανάλια αυτών, καθώς και σε όλα τα λοιπά ρέοντα ύδατα της Π.Κ.Μ. συμπεριλαμβανομένων  των τεχνητών λιμνών με κάθε μέσο και εργαλείο, από Δευτέρα 18 Απριλίου 2016 και ώρα 12:00 π.μ μέχρι και την Τρίτη 31 Μαΐου 2016 και ώρα 12:00 π.μ, για την προστασία της αναπαραγωγής των ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων.
  • Οι παραβάτες της Απόφασης τιμωρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.2040/1992 ( ΦΕΚ Α70/92, Άρθρο 9,παρ. 2&3)
  • Αρμόδιοι για την τήρηση-εφαρμογή της παρούσας είναι οι Αστυνομικές Αρχές και οι Δασικές Υπηρεσίας στην περιοχή αρμοδιότητας των.
Μόλις διάβασα την παραπάνω είδηση, θυμήθηκα ένα πρόσφατο περιστατικό, μία προσωπική εμπειρία. Είχαμε συναντήσει με φίλους, μία μικρή ομάδα ερασιτεχνών ψαράδων, μέσα στο Μεγάλο Ρέμα της Ραφήνας και μάλιστα λίγες εκατοντάδες μέτρα από την εκβολή. Οι ψαράδες ήταν μέσα στην κοίτη, με σηκωμένα παντελόνια, καλάθια και πετονιές. Τους ρωτήσαμε τι έκαναν μέσα στην κοίτη.

Η απάντηση τους ήταν ότι ψάρευαν χέλια.

Πέρα από την απορία, περί της ύπαρξης χελιών στο Μεγάλο Ρέμα (και μάλιστα χελιών ικανού μεγέθους για να αποτελέσουν πιάτο για ανθρώπινο γεύμα), ξεκίνησε μία συζήτηση η παρέα μου, για το αν ήταν νόμιμη η δραστηριότητα αυτή, δεδομένου του γεγονότος πως επρόκειτο για ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΥΑ 9173/1642/93 «Χαρακτηρισμός ως διατηρητέου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρεμάτων, χειμάρρων, ρυακίων του Νομού Αττικής).

Οι απόψεις διίσταντο. Μία θέση ήταν πως στα εσωτερικά ύδατα και στις εκβολές ποταμών ή χειμάρρων, επιτρέπεται η αλιεία, εκτός αν ο νόμος ορίζει αλλιώς για την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Μία άλλη θέση ήταν πως δεν επιτρέπεται η αλιεία σε ρέματα ιδαιτέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, γενικά. Εδώ βέβαια θα παρατηρούσα πως επίσης δεν επιτρέπεται και η δόμηση, όπως και η απόρριψη λυμάτων στα ρέματα γενικά, πλην όμως ειδικά στο Μεγάλο Ρέμα και οι δύο παράνομες δραστηριότητες ασκούνται αδιαλείπτως, εδώ και πολλά χρόνια.

Ας επιστρέψουμε στην αλιεία, στα χέλια και πιο πολύ, στο Μεγάλο Ρέμα και το πως αντιμετωπίζει από την Περιφέρεια Αττικής.

Την ίδια ώρα που η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, προστατεύει με την παραπάνω απόφαση, έστω και προσωρινά, την ιχθυοπανίδα αλλά και την ορνιθοπανίδα σε ποτάμια του μεγέθους του Αξιού, μαζί με ποτάμια του μεγέθους του Γαλλικού, η Περιφέρεια Αττικής (εκτός από το ότι τα ρέματα και τα ποτάμια της Αττικής την ενδιαφέρουν ως αντικείμενο καθαρισμού) αγνοεί την σχετική υποχρέωση της.

Δεν θέλω να πιστέψω πως πρόκειται για διαφορά ευαισθησίας αλλά για διαφορά εμπειρίας. Τα ποτάμια και τα ρέματα ως στοιχεία της ζωής, για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της Αττικής αποτελούν γραφικό παρελθόν. Αντίθετα για την Κεντρική Μακεδονία, αποτελούν δομικό στοιχείο της καθημερινότητας.

Στην Αττική τα ρέματα, όσο σημαντικά και να είναι, ενοχλούν. Είναι χαμένοι χώροι. Είναι φυσικοί χώροι διάθεσης απορριμμάτων. Και όταν γεμίσουν με απορρίμματα ή μπάζα, γίνονται ενδιαφέροντες πόλοι έλξης εργολαβιών καθαρισμού. 

Στην Κεντρική Μακεδονία, ρέματα και ποτάμια, όπου αυτά δεν διέρχονται από βιομηχανικές ή γεωργικές περιοχές όπως η Σίνδος ή η Χαλάστρα ή ακόμα και τα Διαβατά, αντιμετωπίζονται ως οικοσυστήματα. Όχι πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά, λίγο το πλήθος των ρεόντων υδάτων στην Κεντρική Μακεδονία, λίγο η ανυπαρξία αντιστοίχων φυσικών χαρακτηριστικών στην Αττική, διαμορφώνουν διαφορετικά τις συνειδήσεις,λαού και διοικούντων. Δυστυχώς, επί τα χείρω.

Μετά την απόφαση πάντως της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, αναμένεται παρόμοια επίδειξη ευαισθησίας και από την Περιφέρεια Αττικής όπου και τα ρέοντα ύδατα είναι λιγότερα αλλά και η ανάγκη προστασίας των οικοσυστημάτων τους είναι μεγαλύτερη και επιτακτικότερη. (Ή μήπως οι ελπίδες είναι φρούδες;)
___________________________
ΥΓ: Συμπτωματικά σήμερα συζητιέται στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Ραφήνας (άντε και Πικερμίου) η έκδοση θετικής απόφασης για την κατασκευή της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων στη θέση "Πλατύ Χωράφι", δηλαδή σε θέση που απέχει ελάχιστα από το Μεγάλο Ρέμα, αν δεν καλύπτει και μεγάλο μέρος της όχθης του.

 

Ο Βαλανάρης προσελκύει το ενδιαφέρον περιβαλλοντικών οργανώσεων

Monday, February 15, 2016


Τις ομορφιές του Βαλανάρη γνώρισαν τα μέλη της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης στην εκδρομή που έκαναν το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου στο Πικέρμι και τη Ραφήνα.


Η περιήγηση στο ρέμα ξεκίνησε στο σημείο της συμβολής του Βαλανάρη με το ρέμα Δασαμάρι και περιέλαβε πεζοπορία δίπλα στο ρέμα μέχρι το πέτρινο γεφυράκι και τον Νερόμυλο καθώς και επίσκεψη στον δίδυμο καταρράκτη του Βαλανάρη. Τους εκδρομείς της ΕΕΠΦ υποδέχτηκαν φίλοι της ανεξάρτητης πρωτοβουλίας πολιτών Δασαμάρι S.O.S., τους ξενάγησαν στη φύση του Πικερμίου και τους ενημέρωσαν για τις απειλές που δέχεται η δασική και αναδασωτέα έκταση Δασαμάρι καθώς και τα ρέματα Βαλανάρης και Δασαμάρι που την οριοθετούν, από ιδιωτικά συμφέροντα ή από τις καταστρεπτικές παρεμβάσεις και σχέδια του Δήμου Ραφήνας και της Περιφέρειας Αττικής.

Η μέρα πλαισιώθηκε με επίσκεψη στην έκθεση παλαιοντολογικών ευρημάτων Πικερμίου και ξενάγηση από τον Γεώργιο Θεοδώρου, Καθηγητή Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπληρώθηκε δε με βόλτα στην εκβολή του Μεγάλου Ρέματος στη Ραφήνα και πεζοπορία ως την παραλία Μαρίκες και το Ασκηταριό με ξενάγηση από τον βιολόγο Αντώνη Λαζαρή.






















Η εκδρομή ολοκληρώθηκε, εξ ίσου ευχάριστα, με φαγοπότι στη γωνιά του Τόρβα.

Young People in European Forests - Σάββατο 23/4/2016

Thursday, February 11, 2016





Έλαβα από φίλη το παρακάτω e mail, ενημέρωση και προτροπή για συμμετοχή νέων παιδιών σε έναν πολύ ενδιαφέροντα διαγωνισμό. Έναν διαγωνισμό που προσπαθεί να καλλιεργήσει και να ευαισθητοποιήσει τις νέες γενιές. Να τις ερεθίσει και να τους κινήσει το ενδιαφέρον να ξανασυστηθούν με τη φύση.

Η πρόσκληση έχει ως εξής:


H Γενική Δ/νση Ανάπτυξης, Προστασίας Δασών και Αγροπεριβάλλοντος, του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας (ΝΠΙΔ, εποπτευόμενο από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας) και οι περιφερειακές δασικές υπηρεσίες, συνδιοργανώνουν τον πανελλαδικό μαθητικό διαγωνισμό για τα δάση και τη δασοπονία "Young People in European Forests".

O διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 23 Απριλίου 2016. Υποψήφιοι του διαγωνισμού μπορούν να είναι μαθητές γυμνασίων και λυκείων όλης της χώρας. Οι υποψήφιοι διαγωνίζονται σε ομάδες των τριών (3) ατόμων που συστήνουν οι ίδιοι. (Διαγωνίζονται ως ομάδα και όχι ατομικά).

Η ύλη του διαγωνισμού και ο Κανονισμός του διαγωνισμού είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα: 
http://www.parnitha.net/>www.parnitha.net-->Δράσεις-->Διαγωνισμός για τα Δάση

Ο γραπτός διαγωνισμός θα διαρκέσει 1 ώρα και 30 λεπτά και οι υποψήφιες ομάδες οφείλουν να απαντήσουν σε 50 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής.
 
Η νικήτρια ομάδα που θα διακριθεί στον ανωτέρω διαγωνισμό θα λάβει μέρος στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό "Young People in European Forests" που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο στη Λετονία.

Τα έξοδα μετακίνησης, διαμονής και διατροφής των μαθητών και του συνοδού καθηγητή θα βαρύνουν τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας.

Αιτήσεις μπορούν να υποβάλλονται έως 15.4.2016.
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας 
<http://www.parnitha.net/> www.parnitha.net --> Δράσεις --> Διαγωνισμός για τα Δάση, 
ή στα
τηλέφωνα 210-2445226 και 210-2478540, υπεύθυνες: Άννα Δερβένη, Ασπασία
Χατζημακρή.

Επισυνάπτουμε:

* Τον Κανονισμό του Διαγωνισμού



Για το Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας

Άννα Δερβένη

Καλλιεργώντας συνειδήσεις

Sunday, January 31, 2016


Οι αναδασωτές του Πεντελικού
 Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί να κατατάξει τα συστατικά στοιχεία της ελληνικής εκπαίδευσης, ανάλογα με το πόσο επιδρά το καθένα στη διάπλαση ψυχών και ηθών, τόσο επιβιώνει στη σκέψη μου η ιδέα του ότι το πρώτο και κύριο μεταξύ των υπολοίπων, είναι ο ίδιος ο Άνθρωπος. Είτε πρόκειται για δάσκαλο ή για μαθητή, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ο απόλυτα καθοριστικός για το επίτευγμα της διάπλασης των μελλοντικών γενεών.

Σίγουρα, άλλοι παράγοντες όπως οι υποδομές (κτήρια) και ο εξοπλισμός τους (βιβλία, εργαστήρια κλπ) είναι σημαντικές. Ποιος όμως θέλει να πάει σε ένα σχολείο με τις αρτιότερες υποδομές, που όμως οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπνεύσουν στους μαθητές τη δίψα για γνώση, να δώσουν το κίνητρο; Επίσης, πως είναι δυνατό να αναπτυχθούν συνειδήσεις, να λαξευτεί ο άνθρωπος, να καλλιεργηθεί η γνώση μόνη της, σε εργαστηριακές συνθήκες, μακριά από την κοινωνία και το περιβάλλον, τους ανθρώπους και τη φύση;

Τα παραπάνω ήταν σκέψεις που με έτρωγαν τον καιρό της μαθητείας, από το γυμνάσιο τουλάχιστον και μέχρι το πανεπιστήμιο και ακόμα μαζεύω απαντήσεις. 

Μία πολύ καλή προσθήκη στις εκπαιδευτικές εμπειρίες που μαζεύω (και δεν εννοώ μόνο τις εμπειρίες που είχαν την αφεντιά μου ως υποκείμενο)  αλλά κυρίως αυτές που δοκιμάζω σήμερα πια, στο νέο πιο μοντέρνο αλλά -σύμφωνα με τα κελεύσματα της εποχής- πολύ πιο εντατικοποιημένο σχολείο. Και είναι πια, εμπειρίες γονέα και όχι μαθητή. Εμπειρίες γονέα που ακόμα αναρωτιέται για το σχολείο της εποχής του αλλά αποφεύγει τις ανόητες συγκρίσεις μεταξύ εποχών και κοινωνιών.

Στο δημοτικό σχολείο της περιοχής που μένω, μόλις πριν λίγες μέρες έγινε μία "επαφή" των παιδιών της Γ' δημοτικού, με τη φύση. Μία γνωριμία, όχι με προξενήτρα ένα βιβλίο (καλογραμμένο ή κακογραμμένο δεν έχει σημασία). Η διαμεσολάβηση έγινε από την ίδια τη φυσική διαδικασία που τα παιδιά κλήθηκαν να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν στην εκκίνηση και την εξέλιξη της.

Αρχικά πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, σε 2 διδακτικές ώρες, τα παιδιά των παραπάνω τάξεων μαζεύτηκαν για να πάρουν στα χέρια τους βελανίδια και να τα κανουν να φυτρώσουν, πριν πάνε να τα εγκαταστήσουν στη γη.

Έπιασαν με τα χέρια τους βελανίδια (όχι τα ζωγραφιστά των Τσιπ και Ντέηλ) ούτε τα digital του Ice Age. Αληθινά βελανίδια που μία παρέα που αγαπάει τον τόπο και την φύση του, είχε μαζέψει για τον σκοπό αυτό.

Τα παιδιά έμαθαν πως να ξεχωρίζουν τα ζωντανά και ικανά να βλαστήσουν βελανίδια, από το ήδη νεκρά, αφυδατωμένα  προσβεβλημένα από έντομα ή άλλους εχθρούς. Ξεχώρισαν έτσι με τα χέρια τους, ένα μεγάλο πλήθος βελανιδιών.

Έμαθαν και  πως να τα τοποθετούν ανάμεσα σε στρώσεις περλίτη, προκειμένου αυτά να αναπτύξουν την πρώτη ρίζα τους. Να ξεκινήσει έτσι η ζωή ενός νέου δέντρου. Και το έκαναν με τα χέρια τους.

Είδαν τη νέα ζωή να γεννιέται με τη μορφή λευκής ρίζας μέσα από τα ανοιγμένα πλέον βελανίδια. Και τα πήραν στα χέρια τους προσεκτικά. Όπως πρέπει να προσέχουμε και να σεβόμαστε τη ζωή και πιο πολύ τη ζωή που μόλις ξεκινάει. Και τα πρόσεξαν.

Έφτιαξαν και τη πρώτη κλίνη του φρεσκοβλαστημένου βελάνιδιού. Με compost και περλίτη σε ένα λακκάκι πάνω στο βουνό. Πάνω στην πολύπαθη Πεντέλη. Και διάλεξαν τον τόπο για το κάθε βελανίδι. Να είναι υγρός, να είναι σκιερός. Να μην έρθει ο σκληρός ήλιος και πειράξει το μωρό που πήραν στα χέρια τους και το φροντίζουν.

Και φύτεψαν τα βελανίδια με τα χέρια τους. Τα ίδια χέρια που τα είχαν περιποιηθεί για να προβλαστήσουν.

Το μάθημα ήταν σπουδαίο. Ήταν ζουμερό. Είχε την υγρασία της εμπειρίας και όχι την έρημο της στεγνής αποστήθισης. Είχε το άρωμα της προσωπικής προσπάθειας και όχι της αποφορά της μακρόθεν παρακολούθησης. Είχε τα χρώματα και τους ήχους της φύσης και όχι τους λευκούς τοίχους και τη σιγή της σχολικής αίθουσας.

Και άφησε παρακαταθήκη την προσμονή για τα δεντράκια που σε ένα χρόνο το πολύ, θα έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Την προσμονή, μέσα στο χρόνο που υπαγορεύεται από την ίδια τη φύση και που στο πέρασμα του, καλλιεργεί συνειδήσεις. Συνειδήσεις μελλοντικών πολιτών.

Το 1ο δημοτικό σχολείο του Πικερμίου, ο διευθυντής του, οι δάσκαλοι και οι 2 τάξεις του, Γ1 και Γ2, έδειξαν έναν δρόμο που αν ανοίξει περαιτέρω, θα είναι πραγματικός δρόμος ελπίδας για μία περιοχή και ένα βουνό που έχουν ζήσει την έννοια της καταστροφής του περιβάλλοντος από πολύ κοντά. 

Θα είναι και μία ανάσα ανακούφισης του ίδιου του βουνού, της Πεντέλης που βλέποντας παιδιά να δουλεύουν με στόχο την ανάπτυξη του δάσους, αποκτώντας παράλληλα τη γνώση της καλλιέργειας του δάσους και του τόπου, θα χαμογελάσει που μία γενιά ανθρώπων που ζει πάνω της, αλλάζει επιτέλους και θέλει να διορθώσει τα εγκλήματα των παλαιοτέρων.

Δεν είναι ωραίο το ξεκίνημα ενός νέου κόσμου;

-------------
Η δράση οργανώθηκε από το 1ο δημοτικό σχολείο Πικερμίου, την Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία  Πολιτών "Δασαμάρι SOS" και από άλλους ενεργούς πολίτες.