Tuesday, August 22, 2017

Τα έξι αττικά τέρατα. Από το masterplan στο monsterplan

To masterplan
Στις 21/7/2017, στην Εφημερίδα των Συντακτών είχε δημοσιευθεί το ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα  με τίτλο “Εξι «τέρατα» με πράσινη... γαρνιτούρα". Επρόκειτο για μία πρώτη παρουσίαση του Σχεδίου Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΣΟΑ) για το Ελληνικό, που μαζί με τη στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ και τέθηκε  σε διαβούλευση 45 ημερών

Το Μητροπολιτικό πάρκο 2.000 στρεμμάτων και άλλα 1.500 στρέμματα διάσπαρτο κοινόχρηστο πράσινο, στα οποία όμως προβλεπόταν η ανέγερση  έξι ουρανοξυστών με ύψος έως 200 μέτρα και απροσδιόριστου αριθμού κτιρίων έως 50 μέτρα.

Όπως επισημαίνει η συντάκτρια, πρόκειται για το ιδιότυπο ισοζύγιο, μέσα από το οποίο μειώθηκε η δόμηση, από 3,6 σε 2,7 εκατ. τετραγωνικά και αυξήθηκαν οι ελεύθεροι χώροι, αλλά πολλαπλασιάστηκε το ύψος των κτιρίων που θα διαθέτουν έως και 67 ορόφους!

Η πρόταση για τα κτίρια-τοπόσημα (landmarks), από τα οποία το ένα θα έχει συνολική επιφάνεια 350 χιλιάδων τετραγωνικών(!!!) και χωροθετείται μέσα στο μητροπολιτικό πάρκο, προβάλλεται από τη μελέτη ως διεθνής πρόταση για τη «σύγχρονη εικονογραφία της πόλης» και συνοδεύεται από επιχειρήματα ότι η καθ’ ύψος δόμηση συμβάλλει στη δημιουργία ελεύθερων χώρων και στη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος των κτιρίων.


Η ίδια η μελέτη πάντως καταγράφει ότι σε όλο το λεκανοπέδιο έχουν κατασκευαστεί μόνον 11 κτίρια με ύψος που κυμαίνεται από 62 έως 103 μέτρα, σχεδόν το μισό από το προβλεπόμενο για το Ελληνικό.  Τώρα προστίθεται και ο ουρανοξύστης που προβλέπεται να κατασκευαστεί μέσα στο μητροπολιτικό πάρκο και θα βρίσκεται κοντά στο διατηρούμενο «ανατολικό αεροδρόμιο» όπως το λέγαμε παλιά. Βέβαια, αυτός είναι ο landmark ουρανοξύστης γιατί θα κατασκευαστούν ακόμα 5, που όπως φαίνεται θα αποτελέσουν ένα μεγάλο φράγμα, μία ασυνέχεια στην πνοή της θαλάσσια αύρας, η οποία είναι κυρίαρχος παράγοντας στη συνδιαμόρφωση, για  χιλιάδες χρόνια, του μικροκλίματος της περιοχής. 

Γράφτηκαν(;) ή αντιγράφηκαν και τυπώθηκαν 1.332 σελίδες (ΣΜΠΕ – Στρατηγική Μελέτη Επιπτώσεων) για να γίνει πειστική η θέση πως οι επιπτώσεις στην περιοχή (αλλά κάθε νοήμων άνθρωπος θα διεύρυνε τη ζώνη μελέτης σε όλη την δυτική παραλία της Αττικής) θα είναι ελάχιστες. Αυτό μοιάζει ασφαλώς παραδοξολογία αν αναλογιστούμε πως οι προβλέψεις θεωρούν πως σε μια δεκαπενταετία θα δημιουργηθεί στην μια νέα πόλη 16 έως και 25 χιλιάδων κατοίκων, χωρίς να συνυπολογίζονται οι εργαζόμενοι, οι επισκέπτες και οι τουρίστες. Η ΣΜΠΕ έρχεται να απαντήσει με Βασικό επιχείρημα το μητροπολιτικό πάρκο, που αναμφισβήτητα θα έχει θετικές επιπτώσεις στο κλίμα του Λεκανοπεδίου, καθώς και η ανάδειξη του παραλιακού μετώπου. Οι παραδοξολογίες όμως επιμένουν και αυτό τεκμηριώνεται από τη ΣΜΠΕ η οποία υποθέτει πως «οι  υπόλοιπες δράσεις δεν θα επιδεινώσουν την ατμοσφαιρική ρύπανση, παρά μόνο στη φάση των κατασκευών». Αυτό το τελευταίο, ακόμα και ο τελευταίος με γνώση του τι σημαίνει Περιβαλλοντικές Επιπτώσεις να είναι κανείς, δυσκολεύεται πολύ να το χωνέψει. 

Προσέξτε στο ακόλουθο σχέδιο από τη ΣΜΠΕ, τη ζώνη του πάρκου (πράσινη στη μέση), την πολεοδομημένη ζώνη (κίτρινες ζώνες που κλείνουν το πάρκο) και την ζώνη "ανάπτυξης" (μπλε δεξιά ζώνη)


Φτάσαμε σήμερα, 22/8/17 και στο φύλλο της Εφημερίδας των Συντακτών, πάλι από τη Χαρά Τζαναβάρα και το άρθρο της με τίτλο «Είναι κακό στο πάρκο να χτίζεις ουρανοξύστες» διαβάζουμε για τα συμπεράσματα της πολυμελούς ομάδας ειδικών, που μελέτησε το ογκώδες υλικό που ετοίμασε η Lamda Development και κατέθεσε ένα κείμενο 100 σελίδων με το οποίο απορρίπτει βασικές επιλογές των επενδυτικών σχεδίων. 

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη παρέμβαση σε μήκος τριών χιλιομέτρων στο παράκτιο μέτωπο της Αττικής, από τα οποία μόνο σε ένα χιλιόμετρο θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση, στοιχείο που έρχεται σε αντίθεση με το διάταγμα 254/2004, επισημαίνει η Επιτροπή Αγώνα και προβλέπει ότι θα αποτελέσει αφορμή για την αλλοίωση ολόκληρης της παραλιακής ζώνης από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ώς το Λαύριο, που παρά τις ανθρώπινες επεμβάσεις εξακολουθεί να παρουσιάζει ενδιαφέροντα τοπικά χαρακτηριστικά, καθώς και πλήθος φυσικών και ιστορικών μνημείων. 

Τέλος, η Επιτροπή Αγώνα επισημαίνει ότι οι κοινόχρηστοι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και οι χώροι πράσινου μέσα στις οικιστικές περιοχές δεν προβλέπεται να μεταγραφούν υποχρεωτικά στους όμορους δήμους και επομένως θα παραμείνουν στη διαχείριση του επενδυτικού σχήματος, όπως ήδη ισχύει για τις περιπτώσεις ιδιωτικής πολεοδόμησης αλλά έρχεται σε αντίθεση με τα ισχύοντα στις πόλεις.

Αντιαναπτυξιακά πρότυπα
Μαζί με το παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε και το ότι τα μεγαθήρια που σχεδιάζουν, ορμώμενοι από την κερδοσκοπική νοοτροπία του να πρέπει να ξεπεραστεί το «εμπόδιο» της μείωσης της επιτρεπόμενης δόμησης (μείωση από 3.600.000 τ.μ. σε 2.700.000 τ.μ.) ώστε οι εκμεταλλευόμενοι χώροι να παραμείνουν ίδιοι, θα αποτελέσουν φράγμα στη φυσική ροή των αερίων μαζών, θαλάσσια και απόγειος αύρα, με σοβαρές επιπτώσεις στο μικροκλίμα της περιοχής αλλά και στην όψη του αττικού κλίματος, όπως το γνωρίζει η περιοχή, για χιλιάδες χρόνια.

Μητροπολιτικό πάρκο - Ένα θνησιγενές project ή ένα πολύ επιτυχημένο σχέδιο με μελλοντικά πρόσθετα ωφέλη (για τον ένα βέβαια);

Δεν αντέχω να κοιτάζω το σχέδιο με τις χώνες πολεοδόμησης που προτείνει το ΣΟΑ και να μη πάει ο νους μου στο κακό.  Φέρτε στον νου σας το παραπάνω σχέδιο "Οριοθέτησης ζωνών" της ΣΜΠΕ (τρίτο σχέδιο στην ανάρτηση αυτή) και αντιπαραθέστε το με το σχέδιο "Ζωνών πολεοδόμησης" της ΣΜΠΕ που ακολουθεί


Είναι πάρα πολύ έντονη η αίσθηση πως η πολεοδομημένες ζώνες αγκαλιάζουν θανάσιμα το μητροπολιτικό πάρκο (ή ότι απέμεινε από αυτό). Μόνο η ζώνη "ανάπτυξης" χωρίζεται από το πάρκο με μία πολεοδομημένη λωρίδα, εξασφαλίζοντας τη γην επαφή των "πολιτισμένων δραστηριοτήτων". Η παλιά συζήτηση για την επαφή του πάρκου με το θαλάσσιο μέτωπο πήγε περίπατο, όπως επίσης και κάθε σκέψη περί βιωσιμότητας του ίδιου το μητροπολιτικού πάρκου. Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να τεκμηριώσουμε και λογικά ή απλά τεχνικά το γιατί το πάρκο είναι ένα θνησιγενές project. Απλά λόγω της πίεσης που θα δέχεται και που είναι απείρως μεγαλύτερη από την πίεση που μπορεί αυτό να ασκήσει. Είναι θέμα χρόνου η απορρόφηση του είτε από τη μία ή από την άλλη, γειτνιάζουσα χρήση. Ή και από τις δύο από κοινού.

Σκέφτομαι αν ο σχεδιασμός προέβλεψε τη θανάσιμη αυτή αγκαλιά, σε ένα πλάνο μεσοπρόθεσμης πρόσθετης μεγέθυνσης του οικονομικού αποτελέσματος, προκειμένου να ικανοποιηθεί επαρκώς ο "πελάτης" του.






Monday, August 21, 2017

Η ανάγκη εθνικού, γενικού σχεδιασμού Δασοπροστασίας

Πρώτη έγνοια και ανησυχία το δάσος
Είναι σύνηθες στη χώρα, κάθε καλοκαίρι με την εκδήλωση των δασικών πυρκαγιών, να ανακαλύπτουν όλοι τις «ελλείψεις» και την ανεπάρκεια μέσων, αόριστα και γενικόλογα. Αόριστες διαπιστώσεις τηλεοπτικών ειδικών δασοπυροσβεστών και άλλων, ιδιαίτερα χρωματισμένες έτσι ώστε να σπέρνουν την απελπισία (που πάντα πουλάει περισσότερο) και την καταστροφή (που πουλιέται ευκολότερα στο τηλεοπτικό κοινό).

Τώρα λοιπόν που κατακάθισε η σκόνη των μηντιακών ειδικών, ας δούμε 2-3 πράγματα που κατέστησαν τις τελευταίες πυρκαγιές, αποκαλυπτικές για το μέλλον του «δασικού ισοζυγίου» της χώρας, σύμφωνα με τον υπουργό Φάμελλο που παρότι τα νομοθετήματα του κοστίζουν σε δάσος πολλαπλάσια από τις πυρκαγιές, βρίσκεται στη θέση αυτού που θα προστατέψει το δασικό περιβάλλον. Τι κλασικά ελληνική αντίφαση!

Ο «αγωνιστής» Τσίπρας


Στη βάση της Ελευσίνας, μετά από τις πυρκαγιές της Μάνης (αρχές Ιουλίου) ο Αλέξης Τσίπρας (vid) δήλωνε:

«Δεν χρειάζεται να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο μας, η δημοσιονομική προσαρμογή, οι στερήσεις, η λιτότητα των προηγούμενων χρόνων -να πούμε τα πράγματα καθαρά- μείωσε τις δαπάνες που η πολιτεία προβλέπει στον προϋπολογισμό της, μείωσε παντού, μείωσε και σε ότι αφορά τις δαπάνες για τη βελτίωση και αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής. Θέλω να πω όμως ότι έγιναν κάποια ουσιαστικά βήματα το τελευταίο διάστημα, ώστε με αυτές τις περιορισμένες δαπάνες να μπορέσουμε να είμαστε στο καλύτερο δυνατό επίπεδο αποτελεσματικότητας»

«Γίνεται μια τεράστια προσπάθεια, ώστε τα πτητικά μέσα πυρόσβεσης να είναι σε ετοιμότητα και έγιναν ουσιαστικά βήματα το τελευταίο διάστημα, ώστε να είμαστε στο καλύτερο επίπεδο αποτελεσματικότητας»
Α. Τσίπρας 4/7/2017

Όλα αποσπασματικά, όλα πρόχειρα. Από τα γεγονότα του Αυγούστου φάνηκε πως η προσπάθεια δεν ήταν τελικά τόσο τεράστια, αφού πέρα από τα λίγα μέσα που μπόρεσαν και δούλεψαν, υπήρχαν πολύ περισσότερα τα οποία βρίσκονταν σε ακινησία λόγω έλλειψης συντήρησης (διάβαζε ανταλλακτικών, τεχνικών κλπ).

Μπορεί να αποτελεί άλλοθι για μία κυβέρνηση, ακόμα και για μία μνημονιακή κυβέρνηση (που έχει τσακίσει τον κόσμο και παραπάνω από ότι απαιτούν τα μνημόνια) ο ασφυκτικός δημοσιονομικός έλεγχος για το γεγονός πως δεν προνοεί ούτε για  τα βασικά; 

Αποτελεί άραγε πολιτική δασοπροστασίας το βιντεοσκοπημένο ευχολόγιο που απαγγέλει στους ιθαγενείς ένας πρωθυπουργός που θέλει να θεωρείται (καταχρηστικά και με την ανοχή των νοημόνων) επιτυχημένος; 

Επιπλέον, αν η έγνοια του πρωθυπουργού «…βεβαίως, και η αγωνία είναι να μπορέσουμε να σταματήσουμε περιπτώσεις πυρκαγιών πριν αυτές εξαπλωθούν και απειλήσουν κατοικημένες περιοχές, ανθρώπινες ζωές και περιουσίες…» τότε γίνεται αμέσως αντιληπτό γιατί διαφημίζει την προσπάθεια του να μη φάει η φωτιά τα δάση που εξαφανίζουν οι υπουργοί του, Φάμελλος και Τσιρώνης.

H φωτιά τρώει και εξαφανίζει τα δάση δραματικά, σε έντονο σκηνικό και πάντα στο προσκήνιο, καθιστώντας τη γή άπωθητική, ενώ οι εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες, η εγκατάσταση οικιστικών και άλλων πυκνώσεων και άλλα τόσα ευφάνταστα, τρώνε και εξαφανίζουν το δάσος δίνοντας πρόσφορο και ελκυστικό έδαφος για «επενδύσεις», σε ένα σκοτεινό και άθλιο παρασκήνιο που βολεύει και τους κυβερνώντες και τους ωφελούμενους σε βάρος του δάσους, κυβερνώμενους.

Η θέση Μητσοτάκη και η «τιτανομαχία» για το θεαθήναι

Το 2007 η διακομματική επιτροπή περιβάλλοντος της Βουλής εξέδωσε ένα πόρισμα που αναφέρονταν ως πρόβλημα η απουσία ενιαίου φορέα δασοπυρόσβεσης, η ελλιπής συμμετοχή των δασικών υπηρεσιών στην πρόληψη και η έλλειψη συντονισμού των εμπλεκομένων φορέων, μεταξύ άλλων. Το αστείο είναι πως ο πρόεδρος της τότε διακομματικής επιτροπής περιβάλλοντος της Βουλής ήταν ο «οικολόγος» Μητσοτάκης. Μετά από 10 χρόνια, τίποτα από όσα διαπίστωνε η επιτροπή δεν ρυθμίστηκε, τίποτα δεν  άλλαξε. Το 2007 ήρθε πάλι στην επικαιρότητα λόγω της πολεμικής ρητορικής του γνωστού για το ενδιαφέρον του για το φυσικό περιβάλλον και τότε προέδρου, Μητσοτάκη. Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι στη Βορειοανατολική Αττική το 2009 κάηκαν 150.000 στρέμματα και σήμερα 15.000 στρέμματα. Για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, από την πατάτα που εξεστόμισε ο πρωθυπουργός αργότερα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Δημήτρης Τζανακόπουλος σημείωσε ότι οι συγκρίσεις γίνονται μόνο ως μέτρο για να αποδοθούν οι σωστές διαστάσεις της πραγματικότητας, καθώς «κάθε καταστροφή έχει φυσικά τη δική της αυτόνομη πρόκληση ανθρώπινου πόνου αλλά και οικολογικής επιβάρυνσης».

ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δίνουν εξετάσεις επί της ταυτότητας των αντιλήψεων τους και των μεθόδων που πολιτεύονται. Η ΝΔ το 2007 με τις πυρκαγιές στην Ηλεία και τους νεκρούς και ο ΣΥΡΙΖΑ τον εφετινό Αύγουστο, μας ενημέρωσαν πως υπήρχε τελικά  οργανωμένο σχέδιο πυρκαγιών για να πληγούν πολιτικά.

Κανείς από τους δυνητικά ασκούντες διοίκηση δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το δάσος, για το φυσικό περιβάλλον και λόγω αυτού του ενδιαφέροντος, για το μέλλον της χώρας.

Κανείς δεν ομολογεί πως δεν έκανε τίποτα για να προλάβει την καταστροφή. Η αλήθεια είναι πως η καταστροφή του δάσους είναι ανεκτή αν δεν επιδιώκεται, από τους κυβερνώντες όπως έχουμε αποδείξει, αλλά με άλλα μέσα, αθόρυβα και με την επίφαση της νομιμότητας.

Μία απόφαση εξαίρεσης. Η πραγματική απειλή που ακολουθεί κάθε φωτιά 
Για λόγους προβολής της κυβερνητικής έγνοιας δίνεται έμφαση μόνο στην καταστολή. Είναι εντυπωσιακές οι εικόνες των ελικοπτέρων και των πυροσβεστικών αεροπλάνων. Είναι καλό το να κινείται η συζήτηση γύρω από τα μέσα πυρόσβεσης και να μην επικεντρώνεται στον στόχο, που είναι η σωτηρία και η ανάπτυξη του δάσους που μας έχει απομείνει, η καλλιέργεια του και η αύξηση του.

Δεν γίνεται καμία αναφορά στην έλλειψη κοινής εθνικής στρατηγικής με βάση τη γνώση και όχι τις πολιτικές προτεραιότητες. Δεν νοιάζεται κανείς για εθνική δασική πολιτική.  Τι μπορεί να περιμένει κανείς, πιά;

Σημίτης πανταχού παρών. Το έγκλημα του 1998. 
Αρκεί η αποκατάσταση του δικαίου;

Το 1998, η δασοπυρόσβεση αφαιρέθηκε από τα χέρια της διαρκώς απαξιούμενης  Δασικής Υπηρεσίας και πέρασε στην ευθύνη της Πυροσβεστικής. Ήταν άλλο ένα καρφί στο φέρετρο που θα έβαζαν μέσα δάση και δασική υπηρεσία μαζί. Είναι πολύ βολικό το να διαχειρίζεται τόσο μεγάλη επιφάνεια της χώρας ένας φορέας, ένας οργανισμός που δεν έχει προτεραιότητα του την προστασία του δάσους, την καλλιέργεια του και την ανάπτυξη του.  Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η Δασική Υπηρεσία αφέθηκε στη μοίρα της, πάντα σε δεύτερη (ίσως και σε τελευταία) μοίρα, δίχως μέσα, δίχως προσωπικό. Ένα κενό γράμμα, μία τρύπα στη δομή του ελληνικού συστήματος.

Μετρώντας τις πυρκαγιές των ετών πριν την συγκεκριμένη περίοδο, δηλαδή από το 1987 ως το 1997, κάθε χρόνο καίγονταν 485.000 στρέμματα. Η αλλαγή χεριών του 1998 οδήγησε σε 583.000 καμένα στρέμματα κάθε χρόνο κατά μέσο όρο,  μέχρι το 2008. Οι καταστροφές, παρ' όλο που το συγκεκριμένο διάστημα υπερτριπλασιάστηκαν οι δαπάνες για πυροσβεστικά μέσα, ήταν τεράστιες. Σαν να αγοράζουμε ένα πολυτελές αυτοκίνητο ενώ δεν ξέρουμε να οδηγούμε….
Αν υποθέσουμε πως αποκαθίσταται η ζημιά και αναλαμβάνει εκ νέου η δασική υπηρεσία τη δασοπυρόσβεση, τι πιθανότητες υπάρχουν να είναι επιτυχής η νέα δομή;

Νομίζω πως καμία πιθανότητα επιτυχίας δεν θα έχει η αποκαταστημένη δομή, εφόσον μαζί με την αποκατάσταση δεν υπάρξει σύνταξη εθνικου σχεδίου δασοπροστασίας. Προσοχή: όχι πυροπροστασίας απλά, αλλά δασοπροστασίας γενικά. Αυτό σημαίνει νέα επικαιροποιημένη δομή της δασικής υπηρεσίας, μετεκπαίδευση και επανακατάταξη – επανιεράρχηση, των στελεχών της με βάση την εμπειρία τους και τις επιδόσεις τους κατά τη μετεκπαίδευση. Ειδικά το κομμάτι του προσωπικού που θα ασχολείται με την δασοπυρόσβεση αλλά και την αντιπυρική προστασία και την πρόληψη, θα πρέπει να μετεκπαιδευθεί και να επικαιροποιήσει τις γνώσεις του, ακόμα και με πρόσκληση ειδικών από το εξωτερικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους κύπριους δασοπυροσβέστες που έδρασαν στην Εύβοια το 2009, σβήνοντας με αντίπυρες τις ομολογουμένως σοβαρότατες πυρκαγιές που είχαν εκδηλωθεί. Την ίδια ώρα κανείς από τους επιφορτισμένους με το έργο της δασοπυρόσβεσης δεν γνώριζε τι θα πει αντίπυρα και πως εφαρμόζεται. Για να μην αναφερθούμε στο κωμικοτραγικό περιστατικό της αντίπυρας στο Πόρτο Γερμενό το 2009, που είχε σαν αποτέλεσμα την εξάπλωση της αρχικής πυρκαγιάς.


Για τα μέσα δασοπυρόσβεσης, αφού ο πρωθυπουργός ισχυρίζεται πως διαθέτουμε περισσότερα από άλλες χώρες, τουλάχιστον ας δαπανηθεί ένα σοβαρό ποσό για τη συντήρηση τους. Για τα λοιπά βοηθητικά μέσα (οχήματα μεταφοράς προσωπικού, φορτηγά κλπ) ας γίνει μία δαπάνη επίσης από το αείμνηστο πια «Πράσινο Ταμείο» που έχει καταληστευθεί για το χρέος και δεν έχει αποδώσει κανένα σοβαρό ποσό στους αρχικούς του στόχους.

Τέλος πάντων, προτάσεις πάντα υπάρχουν. Δασική πολιτική, σχεδιασμός, βούληση και οργάνωση δεν υπάρχουν γιατί –και το επαναλαμβάνω- κανείς δεν θέλει μία σοβαρή και οργανωμένη Δασική Υπηρεσία. Δεν τη θέλει γιατί πολύ απλά δεν θέλει ούτε προστασία ούτε καλλιέργεια και ανάπτυξη των ελληνικών δασών.


Wednesday, August 9, 2017

Ξεμπερδεύουμε με το καινούργιο, Κερδίζουμε και πάλι το παλιό - Στηρίζουμε και πάλι τα "δικά μας πια" αρπακτικά

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα σχολίαζα πως  "αναφέρεται η αντίδραση που ξεσήκωσε η ενέργεια του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας και της διευθύνουσας συμβούλου του, να διενεργήσει διαγωνισμό (2) για την "παραχώρηση έκτασης 240 τ.μ. της παραλίας "Μαρίκες", προκειμένου να κατασκευαστεί αναψυκτήριο 10 τ.μ. με 30 τ.μ. εξέδρες, τουαλέτες και ανάπτυξη ομπρελών/τραπεζοκαθισμάτων σε έκταση 200 τ.μ. χωρίς περιορισμούς* στη χρήση μουσικής και στο ωράριο λειτουργίας."  και πως  "δεν νοείται ανάπτυξη αν αυτή δεν είναι αειφόρος και αν δεν εξασφαλίζει τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος δίχως φορτίσεις, οι οποίες μπορούν να το πλήξουν ανεπανόρθωτα".

Σε δεύτερη ανάλυση, είναι να απορεί κανείς γιατί ο προηγούμενος ιθύνων του ΟΛΡ δεν σκέφτηκε να "αξιοποιήσει" με τον ίδιο τρόπο τη συγκεκριμένη παραλία. 

Στερείτο φαντασίας; Στερείτο οράματος;

Πάνω που κόντευα να καταλήξω σε μία από τις παραπάνω 2 υποθέσεις (έλλειμμα φαντασίας ή οράματος του προηγουμένου ιθύνοντος του ΟΛΡ) και ψάχνοντας στη σύγχρονη παγκόσμια βιβλιοθήκη, το διαδίκτυο παρ' όλη τη συχνά επιβεβαιούμενη αναξιοπιστία του, παλαιότερα δημοσιεύματα για την ¨εμπνεύστρια" της αξιοποίησης των Μαρικών, των "ημερών θάλασσας" και άλλων ευφάνταστων, έπεσα σε ένα δημοσίευμα του 2010,το οποίο με οδήγησε σε άλλα και άρχισε να σχηματίζεται μία, όχι και τόσο κολακευτική εικόνα για την εμπνεύστρια αλλά και τις ενδεχόμενες πηγές της έμπνευσης της.

Γράφει το δημοσίευμα του aftodioikisi.gr στις 12 Ιουλίου του 2011
___________________
Το «μακιγιάζ» της Κατερίνας Αδαμοπούλου

Να σημειωθεί πως η κυρία Κατερίνα Αδαμοπούλου διετέλεσε απί τριετία (2004-2007) διευθύνουσα σύμβουλος της αμαρτωλής «Αγρογής», την οποία κατήργησε η παρούσα κυβέρνηση. Επί εποχής της, έγιναν αθρόες προσλήψεις, ρουσφετολογικού χαρακτήρα, με αδιαφανείς διαδικασίες.

Υπενθυμίζεται πως τότε ο Θόδωρος Πάγκαλος είχε καταγγείλει τις προσλήψεις και είχε κάνει λόγο για «όργιο προσλήψεων θυγατέρων, στενών συνεργατών και άλλων τινών μακιγιέρ, γυμναστών, ιδιοκτητών μπαρ».

Ο, δε, σημερινός γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης στις 7 Ιουλίου 2010 όταν, δηλαδή, ήταν υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, είχε χαρακτηρίσει την «Αγρογή» ως «συμβολισμό φαυλότητας, διασπάθισης, αναξιοκρατίας» και είχε αποκαλύψει πως «η διευθύνουσα σύμβουλος της “Αγρογής”, κ. Αδαμοπούλου, το 2007 έδωσε δουλειά στον εαυτό της (είχε μισθό 5.000 ευρώ) και πήρε 73.000 ευρώ για τις υπηρεσίες που προσέφερε για αξιολόγηση ακινήτου στην Πιερία».

Άραγε, σήμερα, οι κκ. Πάγκαλος και Καρχιμάκης ξέρουν τι θέση κατέχει η Κατερίνα Αδαμοπούλου και τι «μυστικές» συμφωνίες κάνει ο περιφερειάρχης Αττικής;

Και να επαναλάβω το τελευταίο ερώτημα και σήμερα....
_______________________________________________________

Το aftodioikisi.gr αναφέρει ως πηγή την Ελευθεροτυπία αλλά ο σύνδεσμος, τον οποίο επαναλαμβάνω εδώ δεν λειτουργεί πλέον λόγω της γνωστής κατάληξης της καλής πλην όμως άτυχης εφημερίδας. Αυτό δεν μειώνει την αξιοπιστία του δημοσιεύματος αφού και το aftodioikisi.gr είναι αξιόπιστο και επιπλέον δεν διαψεύστηκε ποτέ. Άλλωστε πάντα μπορεί  να γίνει αναδρομή στις δηλώσεις πολιτικών στελεχών. 
____________________________________________

Σε μία πορεία από τη ΝΔ και τον "επωφελή" διορισμό της στην μονομετοχική  ΑΓΡΟΓΗ, στο ακροδεξιό και σκοταδιστικό ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη και στην παράδοξη περιφερειακή συμμαχία του Αδ. Γεωργιάδη με τον Γ. Σγουρό και την ανάληψη θέσης αντιπεριφερειάρχη σε αντίθεση με την κομματική γραμμή και ενώ βρίσκεται στα έδρανα της αντιπολίτευσης*, μέχρι τους ΑΝΕΛ τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και την τοποθέτηση της στη θέση της διευθύνουσας συμβούλου του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας, η απόσταση μοιάζει τεράστια αλλά η ικανότητα της κας Αδαμοπούλου στους ελιγμούς και στον σχεδιασμό μίας προσωπικής κερδοφόρου πορείας, είναι αναμφισβήτητη.

Είναι από τους ανθρώπους που αποτελούν το νήμα που συνδέει τις εξουσίες αυτού του τόπου. Το νήμα των πάντα ευνοουμένων και επωφελούμενων σε κάθε πολιτική συγκυρία σε κάθε πολιτική εξουσία. Δεν μπορώ να πιστέψω πως αυτοί οι άνθρωποι νοιάστηκαν ποτέ την κοινωνία, τους άλλους ανθρώπους εφόσον δεν έχουν ένα προσωπικό όφελος. Μία βαριά σκιά πέφτει πάντα πάνω από τη δράση των ανθρώπων αυτών. Η σκιά της ποινικής δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για υπεξαίρεση δεκάδων χιλιάδων ευρώ, που ζήτησε ο εισαγγελέας το 2010 και που εκκρεμούσε στο γραφείο του 6ου τακτικού ανακριτή (αρ. φακέλλου Α09/6097) Η σκιά της κατάχρησης, της βουτιάς στο μέλι του εύκολου πλουτισμού με ανόσια μέσα.

Και μένει στα λόγια η "υπόσχεση" πως το διεφθαρμένο παλιό δεν έχει θέσει στην κυβέρνηση του "νέου" (Ξεμπερδεύουμε με το παλιό) που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ. (Δεν είναι η πρώτη μας απογοήτευση αυτή)

Και περιμένει ο εξωραϊστικός σύλλογος ΝΗΡΕΑΣ να δικαιωθεί για την τεκμηριωμένη και απολύτως λογική διαμαρτυρία του για να προστατέψει την παραλία "Μαρίκες" εναντίον της απόφασης της συγκεκριμένης διευθύνουσας συμβούλου.


______________________


*«Εξόφληση πολιτικών γραμματίων»

Να σημειωθεί ότι για το θέμα των συμβούλων έχει κατατεθεί από 24 Ιουνίου ερώτηση προς τον περιφερειάρχη Αττικής από τους περιφερειακούς συμβούλους του συνδυασμού «Άρμα Πολιτών» Στάθη Παναγούλη και Νάσο Αθανασίου με θέμα των διορισμό συμβούλων.

Στην ερώτηση -η οποία σημειωτέον δεν έχει ακόμη απαντηθεί (ίσως αυτό γίνει στη σημερινή συνεδρίαση του περιφερειακού συμβουλίου)- «φωτογραφίζεται» η Κατερίνα Αδαμοπούλου, καθώς τονίζεται ότι ο διορισμός τους «μπορεί να αποτελέσει “εξόφληση πολιτικών γραμματίων” παρακμιακού-παλαιοκομματικού τύπου».

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης είναι το εξής:
«O διορισμός συμβούλων για την υποβοήθηση του έργου του κ. Περιφερειάρχη και των κ.κ. Αντιπεριφερειαρχών μπορεί, ανάλογα με την καλή ή κακή χρήση της σχετικής διάταξης του νόμου, να αποδειχθεί αληθινά ευεργετικός ή επικίνδυνα σκανδαλώδης. Μπορεί π. χ. να αναδείξει το τάλαντο σπουδαίων νέων επιστημόνων, οι οποίοι προσπαθούν πλέον να μεταναστεύσουν, ή, όλως αντιθέτως, «μπορεί να αποτελέσει “εξόφληση πολιτικών γραμματίων” παρακμιακού-παλαιοκομματικού τύπου». Ερωτάται ο κ. Περιφερειάρχης: 1) Ποιοι έχουν διορισθεί ως σύμβουλοι στο γραφείο του και ποιοι στα γραφεία των κ.κ. Αντιπεριφερειαρχών; 2) Για την κάλυψη ποιων αναγκών προσελήφθησαν; 3) Ποια επιστημονικά κριτήρια προκρίθηκαν για την επιλογή τους;»


Πηγές επίσης: 
http://newpost.gr/ellada/61733/gia-kakoyrgima-katigoreitai-symvoylos-toy-sgoyroy
http://www.press-gr.com/2011/07/blog-post_3875.html
http://www.aftodioikisi.gr/ota/perifereies/p-attikis-sigkivernisi-pasok-laos-me-fonto-tin-agrogi/
http://www.aftodioikisi.gr/paraskinia/erimin-katerinas-katerinaki/


Monday, August 7, 2017

Εδώ είναι Αττική. Φαιό νταμάρι με μαύρο μέλλον

Μπητσόμπαρα, ντουσιέρες, ξαπλώστρες.
[Αν δεν τα βλέπετε, δεν έχετε όραμα]
Ένα μικρό μπουκέτο από την ανθρώπινη επίδραση στο φυσικό περιβάλλον, στα ρέματα και τις παραλίες της ανατολικής Αττικής, όσο αυτά αντέχουν και υπάρχουν ακόμα. 











Ο αναγνώστης θα πρόσεξε πως δεν υπάρχει αναφορά στα δάση της ανατολικής Αττικής. Αυτό γίνεται σκόπιμα αφού, αν στο δυσώδες "μπουκέτο" μας περιλαμβάναμε και τη γενικευμένη επίθεση των ιθυνόντων των ΟΤΑ α και β βαθμού (Δήμοι και Περιφέρεια) ή άλλων που επιβουλεύονται τα δάση και τις δασικές εκτάσεις, η ανάρτηση αυτή θα αποκτούσε ουρανομήκεις διαστάσεις.

Διαβάζουμε στην επικαιρότητα όπως καταγράφεται από τα Μέσα, τοπικής ή υπερτοπικής εμβέλειας, καταγγελίες για αντιπεριβαλλοντικές ενέργειες, οι οποίες αφορούν ως επί το πλείστον παραλίες και αιγιαλούς καθώς και τις οικοδομικές λαθροχειρίες επιτηδείων επ' αυτών. Σε μία χώρα που χειμάζεται οικονομικά και ηθικά, οι λαθροχειρίες αυτές μάλλον θα εθεωρούντο αναμενόμενες, αλλά για τον νοήμονα άνθρωπο, ποτέ δεν θα εθεωρούντο φυσιολογικές ή ακόμα περισσότερο, αιτιολογημένες. Άλλωστε όλες αυτές οι λαθροχειρίες τελικά, δεν είναι "σημεία των καιρών" αφού συνέβαιναν από αρκετά χρόνια πριν, στις περισσότερες περιοχές της Αττικής (βλέπε δυτική ακτή την επονομαζόμενη και "Αττική Ριβιέρα" ή την εξωτική Λούτσα της ανατολικής ακτης). Απλά σήμερα με το πρόσχημα της ευαγγελιζόμενης "ανάπτυξης", το πράγμα έχει ξεχειλώσει. Ο κάθε ανόητος, που μοίρα σκληρή και αδυσώπητη, τον τοποθέτησε σε θώκο εξουσίας (ιιξουσίας κατά το ορθόν), νομίζει πως διαθέτει την "αναπτυξιακή δύναμη" επειδή στον ύπνο του -και στον ξύπνιο του- βλέπει σε οράματα τον εαυτό του σαν κάτι μεταξύ Bill Gates και Λουδοβίκου XIV.

Οι Μαρίκες (φωτ. Αντ. Λαζαρής)
Πέρα από τους "οραματιστές" δίχως όραμα, των ΟΤΑ (δήμων και περιφερειών), στον μακάβριο χορό της καταστροφής της φύσης, παίρνουν μέρος και άλλοι οργανισμοί, με πιο συνηθισμένους τους οργανισμούς λιμένων. Στο μπουκετάκι πιο πάνω, αναφέρεται η αντίδραση που ξεσήκωσε η ενέργεια του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας και της διευθύνουσας συμβούλου του, να διενεργήσει διαγωνισμό (2) για την "παραχώρηση έκτασης 240 τ.μ. της παραλίας "Μαρίκες", προκειμένου να κατασκευαστεί αναψυκτήριο 10 τ.μ. με 30 τ.μ. εξέδρες, τουαλέτες και ανάπτυξη ομπρελών/τραπεζοκαθισμάτων σε έκταση 200 τ.μ. χωρίς περιορισμούς* στη χρήση μουσικής και στο ωράριο λειτουργίας."  

Οι ερωτευμένοι αναπτυξιολάγνοι θα απορήσουν. Μα να αντιδρούν στην απόκτηση μίας επιτέλους "οργανωμένης και φιλόξενης" παραλίας που θα φέρει και κόσμο στην περιοχή αλλά και ανάπτυξη στα μαγαζιά και την τοπική κοινωνία;

Μα μικρά μου αναπτυξιακοχτυπημένα, δεν νοείται ανάπτυξη αν αυτή δεν είναι αειφόρος και αν δεν εξασφαλίζει τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος δίχως φορτίσεις, οι οποίες μπορούν να το πλήξουν ανεπανόρθωτα. Με λίγα λόγια, οι Μαρίκες δεν μπορούν να δεχτούν την "ανάπτυξη" της οραματίστριας του οργανισμού λιμένα, αφού αποτελούν κλειστό σύστημα, με ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα παραθαλάσσια δάση ή έστω ομάδα συστάδων, διαθέτει λιβάδια Ποσειδωνίας και τέλος γειτνιάζει με σχηματισμούς αμμοθινών. Άρα η ανάπτυξη που οραματίζεται ο εμπνευστής του διαγωνισμού αντιβαίνει στον πρώτο στοιχείο από εκείνα που μπορούν να χαρακτηρίσουν ως βιώσιμη μία "αναπτυξιακή" απόπειρα αυτού του τύπου.

Μεταναστευτικές οδοί
Δίπλα στις Μαρίκες εντοπίζεται η εκβολή του Μεγάλου Ρέματος. Το Μέγα Ρέμα είναι το τελευταίο ρέμα της Αττικής, από τα 55 εναπομείναντα, το οποίο έχει σημαντική και σταθερή ροή υδάτων. Αυτό συμβαίνει και λόγω του ότι εκτός από την τροφοδοσία του με νερά από τον Βαλανάρη (ποτάμι της Πεντέλης που διασχίζει το Πικέρμι) και το ρέμα Παλλήνης, τροφοδοτείται και με τα νερά του Ποδονίφτη που εξετράπη προς το ρέμα Παλλήνης με τα έργα της Αττικής οδού. 

Στάθμευση μηχανημάτων στη ζώνη του ρέματος
Το Μέγα Ρέμα αποτελεί και προσωρινό ενδιαίτημα της μεταναστευτικής ορνιθοπανίδας που διέρχεται από την βορειοανατολική  Αττική (βλ. χάρτη) στον δρόμο προς  τις νότιες χώρες. Αυτό λοιπόν το ρέμα, με τη μεγάλη σημασία για την ορνιθοπανίδα, τη διατήρηση του περιβάλλοντος της περιοχής (τα ρέματα εκτός από νερό μεταφέρουν και αέριες μάζες οι οποίες συντελούν στην ανανέωση της ατμόσφαιρας και την εξυγίανση του ατμοσφαιρικό αέρα μίας περιοχής), η τοπική ιδιωτική πρωτοβουλία, με την απαράδεκτη ανοχή του δήμου επί χρόνια, το έχει καταντήσει χωματερή και χώρο απόρριψης πάσης φύσεως αποβλήτου. Υγρού, στερεού και αερίου. Η καταγγελία που αναφέρεται στο μπουκέτο μας (3) αλλά και το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών (4), αφορούν στη δράση ενός τοπικού χωματουργού, που θεωρώντας πως βρίσκεται στο τσιφλίκι τιυ μαζεύει σωρούς από απορρίμματα, υλικά εκσκαφών και καθαιρέσεων εντός της ζώνης του ρέματος. Υπάρχουν και άλλοι που αδειάζουν τους βόθρους τους στο ρέμα αφού "καταλήγει στη θάλασσα" αλλά και άλλοι που απορρίπτουν άμεσα ή έμμεσα, αστικά απορρίμματα εντός της κοίτης. Και σε αυτόν τον ζόφο, μειώνεται η επιφάνεια της εκβολής με οικοδομικά στοιχεία (προεκτάσεις χώρων στάθμευσης ή παρακειμένου πάρκου με αναψυκτήριο) περιορίζοντας περαιτέρω τη δυνατότητα του ρέματος να συνεχίσει να υπάρχει.

Δυσοίωνος τόπος η Ραφήνα, όπως θέλουν να τον καταντήσουν. Θαυμάσαμε τη "φιλοπεριβαλλοντική" ανάπτυξη που "οραματίζονται για τη Ραφήνα, ο δήμος και ο Οργανισμός Λιμένα της. Μέσα σε αυτό το μαύρο περιβάλλον, σε μία άλλη παραλία της Ραφήνας, στο "Μελτέμι" σχεδιάζεται η εγκατάσταση του αγωγού μεταφοράς και διάχυσης του επεξεργασμένου νερού του βιολογικού καθαρισμού που πρόκειται να κατασκευαστεί για τους δήμους Ραφήνας Πικερμίου και Σπάτων Αρτέμιδας. Η εγκατάσταση, όπως πάει θα χωρέσει και όλους τους γείτονες από Κάντζα και Παλλήνη μέχρι τον Ν. Βουτζά και ίσως και Ν. Μάκρη. Μαζεύεται δηλαδή ένας σοβαρός όγκος λυμάτων προς επεξεργασία προκειμένου να συμφέρει οικονομοτεχνικά το έργο. Εκεί λοιπόν, οι εκροές του "προχωρημένου δευτεροβάθμιου" βιολογικού δεν προβλέπεται να είναι οι καλύτερες ποιοτικά που μπορεί να πετύχει, αλλά αρκετά χαμηλότερης ποιότητας, για οικονομικούς λόγους βέβαια. Και αυτές οι εκροές που βρίσκονται εκτός ορίων για τις γνωστές μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ, θα πέσουν στον κλειστό Νότιο Ευβοϊκό, στην παραλία Μελτέμι. Δαπανήθηκαν μέρες και μήνες συζητήσεων για να πειστούν όλοι. Προτάθηκαν ψευδολύσεις εκ των προτέρων απορριφθείσες προκειμένου να πείσουν για τις προσπάθειες του δήμου. Τελικά πείστηκαν όσοι χρειάζονταν να πειστούν. Με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Οι αριθμοί και η αλήθεια τους σώπασαν και άφησαν την επερχόμενη θλιβερή πραγματικότητα να μιλήσει γι' αυτούς. Όταν πια θα είναι πολύ αργά.

Προετοιμασία για το γαρμπίλι
Ας κάνουμε και ένα βήμα βορειότερα. Ας δούμε το Ζούμπερι (1 στο μπουκέτο). Ο "επιχειρηματίας" της προς εγκατάσταση καντίνας πήρε έναν φορτωτή και έστρωσε χαλίκι μπροστά στο οικόπεδο που θα στηθεί η καντίνα. Το χαλίκι (γαρμπίλι) κάλυψε την άμμο και τα βράχια μέχρι τη θάλασσα που είναι και σοβαρό ποινικό αδίκημα. Επιπροσθέτως λίγο παραπέρα και σύμφωνα με μαρτυρίες, έχει κλειστεί με χαλίκι και ένα μικρό λιμανάκι¨.

Με λίγα λόγια η άμμος της παραλίας του Ζούμπερι εξαφανίζεται σιγά σιγά και γεμίζει με οικοδομικό χαλίκι (γαρμπίλι) που ολοένα και προχωρά με γοργούς ρυθμούς, αλλά κανείς δεν γνωρίζει και δεν έχει ευθύνη. Το γαρμπίλι σκεπάζει την άμμο, τα βράχια, το λιμανάκι και εισχωρεί και στη θάλασσα με ό,τι συνεπάγεται για το οικοσύστημα και το περιβάλλον. (πηγή: fmvoice)

Η λάσπη από τον ΧΥΤΑ μέσω του ρέματος που είχαν
εξαφανίσει από τους χάρτες
Ο βυθός στο Σέσι
 Ακόμα πιο βόρεια, στο Γραμματικό, στήθηκε η σκηνή για το ακόμα μεγαλύτερο δράμα που παίχτηκε στα πλαίσια ενός πειράματος, μίας δοκιμής πάνω στην ανοχή που δείχνει απέναντι στο ψέμα αυτός ο λαός. Το Γραμματικό δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα για τις αντιδράσεις του λαού των Ελλήνων, αλλά μπορεί να ισχυριστεί πως οι κάτοικοι του δοκίμασαν πρώτοι απ' όλους τους Έλληνες, το ψέμα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί η μέχρι το 2014 υποψήφια περιφερειάρχης Αττικής στεκόταν στο πλευρό των κατοίκων και της κίνησης κατά  του ΧΥΤΑ Γραμματικού. Αυτό βέβαια άλλαξε μετά τις εκλογές, αφήνοντας τον κόσμο της κίνησης και γενικότερα τους ψηφοφόρους της "Δύναμης Ζωής" άφωνους. Υπήρξαν αντιδράσεις, οι ομόσταυλοι με την περιφερειάρνη, αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί διασπάστηκαν αλλά ο ΧΥΤΑ προχώρησε. Πρόχώρησε παραβλέποντας όσα αποτυπώνονταν σε κάθε βροχή, σε κάθε καιρική μεταβολή ή απλά δίχως καμία συγκεκριμένη αιτία, ως επίπτωση στο περιβάλλον από τα έργα για τον ΧΥΤΑ. Οι αναρτήσεις (5,6,7 της δυσώδους ανθοδέσμης μας) από την παραλία Σέσι, μία μέχρι πρότινος, από τις ομορφότερες παραλίες που απέμειναν στην Αττική, είναι αποκαλυπτικές.


Πιέσεις στο περιβάλλον, εκτός από τους επίσημους φορείς και το κράτος, ασκούν και οι ιδιώτες. Αυτοί χαρακτηρίζονται απλά ιδιώτες γιατί όποιος φέρει και τιμά την ιδιότητα του πολίτη (που είναι αντίθετη από εκείνη του ιδιώτη) δεν χτίζει ούτε αυθαίρετα αλλά ούτε καταπατά δάση, δασικές εκτάσεις, παραλίες και αιγιαλούς. Τέτοιες πιέσεις εκφράζονται με τα αυθαίρετα σε πολλές περιοχές της Αττικής (Μάνδρα, Μαγούλα, Νέα Ζωή, Περιβολάκια Ραφήνας, παραλία Αρτέμιδας κλπ). Εκεί, το υπουργείο ανακάλυψε το νέο προϊόν που ονομάζεται "οικιστικές πυκνώσεις" το οποίο πουλάει εισπράττοντας με το ένα χέρι χρήμα σε "τακτοποιήσεις" και με το άλλο χέρι ψηφαλάκια με τις εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες. 

Μα αυτοί είναι οικισμοί!! - Γ. Τσιρώνης, υπουργός περιβάλλοντος 
(Φεβρουάριος  2015)

Στις αττικές παραλιακές καταπατήσεις. τα επίχειρα της αριστείας τα διεκδικεί η Αρτέμιδα, η γνωστή μας από παλιά, ως Λούτσα. Η Αρτέμιδα είναι η παραλία - σκάνδαλο, η παραλία - κόλαση για τους κατοίκους της Αρτέμιδος, η παραλία ενός διαρκούς περιβαλλοντικού εγκλήματος, συμφωνα με το attikanet. Μάλιστα η Λούτσα κέρδισε και διάκριση στην "Bienalle Αυθαιρέτων" και φυσικά θα είναι από τις πρώτες διακεκριμένες και πολυβραβευμένες οικιστικές πυκνώσεις πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος, πριν ακόμα γεννηθεί  ο κόσμος. Ακολουθούν μερικά δείγματα (από το attikanet).

                                        Μαγαζιά - καταπατητές         
Στην παραλία Αρτέμιδος, είναι σύνηθες  να μισθώνεται για μαγαζί ένας μικρός χώρος και μετά να καταπατάται χωρίς νόμιμη μίσθωση όση παραλία ...πιάνει το μάτι τους!  Αποτέλεσμα, εφιαλτική  ηχορύπανση με θηριώδη ηχεία σε υπαίθριο δημόσιο χώρο, ανεξέλεγκτοι οχετοί με ρύπανση της θάλασσας, κακογουστιά και πολύ θράσος.                                      

Τα ....λάβαρα της αθλιότητας        
Για κάποιο μυστήριο λόγο, οι κάθε είδους "επιχειρηματίες" της παραλίας έχουν πάθος με τις σημαίες. Έτσι, έχουν τη τιμητική τους η γαλανόλευκη, αλλά και τα αστέρια της Ε.Ε και φυσικά αυτές με το ...περήφανο σήμα του κάθε μαγαζιού. Επίσης, πανύψηλα λάβαρα, που τα περισσότερα έχουν κουρελιαστεί από τον αέρα, ανεμίζουν παντού με όλες τις μάρκες μπύρας και ποτών, μηδέ εξαιρουμένου του νεοανασκαφέντος αρχαιολογικού χώρου κοντά στο Ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, που πνίγεται κυριολεκτικά από αυτή την ασυδοσία.                                            
Γήπεδα, γήπεδα, γήπεδα...        
Με πρόσχημα την  άθληση, στην Αρτέμιδα στήνονται παράνομα γήπεδα και γηπεδάκια χωρίς προγραμματισμό και νόμιμη χωροθέτηση και πάντα στο γειτονικό χώρο ή την προέκταση των παραλιακών μαγαζιών.Κανένας δεν τηρεί το νόμο 2971/2001 άρθρα 13 και 14 για έργα στην παραλία. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε να προφυλάσσεται το περιβάλλον και αφορά  ό λ α  τα έργα, δηλαδή και αυτά που "βαφτίζονται" προσχηματικά,  δήθεν μη μόνιμα εξαπατώντας υπηρεσίες  και πολίτες και καταπατώντας σταθερά.  

H Bienalle αυθαιρέτων (μπορείτε να θαυμάσετε και άλλα εκθέματα σε προηγούμενη ανάρτηση της Καμένης Γης που αφορούσε τα Περιβολάκια Ραφήνας)

 Παρά τη συστηματική εξέταση της φωτογραφίας αλλά και του πραγματικού αυθαιρέτου δεν εστάθη εφικτό να κατανοήσουμε για τι ακριβώς πρόκειται καθώς και τι ήθελε να αποτυπώσει ο κατασκευαστής σε κάθε επιμέρους φάση της ανέγερσης. Τόπος: Λούτσα
Περιγραφή από το lubentv
"Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς που βρίσκεται αυτό το εμπνευσμένο οίκημα του ρεύματος μιξεντματς-πάτσγουερκ. Στην Λούτσα. Και εάν σας φαίνεται πολύ ζαλιστική η στριφογυριστή σκάλα, σας έχουμε και ασανσέρ εξωτερικού χώρου. Credits για τα λευκά κολωνάκια σήμα κατατεθέν της Λούτσας."


Ο κος Γρηγόρης αναλαμβάνει κάθε είδους αυθαίρετες εργασίες ανέγερσης
κατοικιών σε όλη την Αττική. Λογικά έχει έδρα την Λούτσα.

Ο σύνδεσμος με αριθμό 9 στο μπουκέτο μας αφορά στην  (ΚΥΑ ΔΔΠ005159/586Β/ΕΞ) που ορίζει ότι παραχωρείται απευθείας στους ΟΤΑ «το δικαίωμα της απλής χρήσης των κοινοχρήστων χώρων αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής τους περιφέρειας».



Βέβαια δεν γίνεται λόγος ούτε για όρους και προϋποθέσεις σεβασμού στο περιβάλλον, ούτε καν για την τυχόν ευαισθησία των συστημάτων μέσα στα οποία έρχεται ο "επιχειρηματίας" να αναπτύξει την δραστηριότητα του. Ούτε φορείς ελέγχου αναφέρονται ούτε διαδικασίες. Η ΚΕΔΕ με τον ειδικών προδιαγραφών και εγνωσμένης αισθητικής πρόεδρο της, καλεί τους δημάρχους να τηρήσουν απαρέγκλιτα την ΚΥΑ. 

Με την ΚΥΑ, ειδικά για τη Ραφήνα γεννιέται άλλος ένας κίνδυνος. Τα οράματα της διευθύνουσας συμβούλου του ΟΛΡ να τα αναλάβει ο δήμος και αυτό αποτελεί πραγματική απειλή, μία οικολογική βόμβα για την πόλη και το φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει. Η Λουτσοποίηση (νεολογισμός που μοιάζει ταιριαστός για τις υπό ανάπτυξη παραλιακές πόλεις της Αττικής) μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Και αυθαίρετα έχει αλλά και παραλιακό μέτωπο. Όλα δείχνουν το δρόμο προς τα εκεί.

Λαστ μπατ νοτ λιστ (Last but not least) με τον αριθμό 10 έχουμε τη διατράνωση αυτού που διαφαίνεται ως απειλή με το προηγούμενο θέμα (το 9) δηλαδή το τι θα γίνει αν με την εφαρμογή της ΚΥΑ περάσουν οι παραλίες στην αρμοδιότητα των δήμων και πιο ειδικά στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου. Εκεί τα αναπτυξιακά οράματα είναι ισχυρότερα και δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Υπάρχει επίσης μία συμπαγής πειθήνια στα αναφρανίλ "ανατυξιακά" οράματα του επιτελούντος χρέη δημάρχου πλειοψηφία μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Επιπλέον η πλειοψηφία αυτή δεν έχει καμία ανησυχία για το περιβάλλον, τις παραλίες, τα δάση, τα ρέματα, τα νερά και τον αέρα. Είναι μία πλειοψηφία πρόθυμη να εκτελέσει και το πιο ακραίο σχέδιο του δημάρχου ή του αναπληρωτή του. 

Η μοίρα της ανατολικής Αττικής δυστυχώς είναι δεμένη με την πόλη της Αθήνας η οποία μεγαλώνει, διευρύνεται και θέλει να καταπιεί όλο και περισσότερα μέρη. Στο εξωτερικό, η έντονη αστικοποίηση των μητροπόλεων επέφερε την ανάγκη διαφύλαξης και διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος στις πιο απόμερες πόλεις. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα του μαθήματος που έλαβαν οι κάτοικοι των μητροπόλεων από την έντονη βιομηχανική δραστηριότητα και δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Φοβάμαι πως εδώ πρέπει να πάθουμε πρώτα για να μάθουμε αλλά επειδή δεν έχουμε πλεονάσματα φυσικών αποθεμάτων, το μάθημα μας θα είναι οριστικό και μάλιστα, μη αναστρέψιμο....

______________________________
* Τι κι αν το νομικό πλαίσιο για την παραχώρηση χρήσης αιγιαλού απαγορεύει, για παράδειγμα, να καταλαμβάνουν τα καθίσματα πάνω από το 50% της παραλίας· η πραγματικότητα που αντικρίζει όποιος επισκέπτεται τις «οργανωμένες» πλαζ είναι διαφορετική: παραλίες σπαρμένες από άκρη σ' άκρη από τα γνωστά σετ ομπρελο-ξαπλώστρας, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο ώστε μαζί με τα σαρδελοποιημένα κορμιά να πολλαπλασιάζονται τα περιθώρια κέρδους.

Οταν τουφεκίζουν τους υγρότοπους το κράτος δεν ακούει (Από την ΕΦΣΥΝ - Νησίδες)

Θοδωρής Αθανασιάδης/Views of Greece
Συντάκτης: Ντίνα Ιωακειμίδου

Οι Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά (ΣΠΠ) αποτελούν ένα διεθνές δίκτυο περιοχών που κρίνονται ζωτικές για τη διατήρηση παγκοσμίως απειλούμενων ειδών, ενδημικών ή ειδών πουλιών που εξαρτώνται από τους συγκεκριμένους βιοτόπους για την επιβίωσή τους.

Οι συγκεκριμένες περιοχές, που στην Ελλάδα ανέρχονται σε 196, διασφαλίζουν στα πτηνά κατάλληλες προϋποθέσεις για αναπαραγωγή, διαχείμαση ή στάση κατά μήκος των μεταναστευτικών διαδρομών, ενώ έχουν επιλεγεί βάσει αυστηρών επιστημονικών κριτηρίων.

Τα ταξιδιάρικα πουλιά πρέπει να αρχίσουν και να ολοκληρώσουν τη μετανάστευση εγκαίρως και για να το πετύχουν διαθέτουν, μεταξύ άλλων, ικανότητα για διαρκή πτήση διασχίζοντας 1.000-2.000 χλμ. πάνω από μη προσιτές περιοχές.

Μάλιστα για να διασχίσουν τις δύσκολες περιοχές της Μεσογείου και της Σαχάρας τα πουλιά πετούν διαρκώς χωρίς να σταματούν επί 36 έως 50 ώρες.

Και όταν φτάσουν στην Ελλάδα, εξαντλημένα από την αδιάκοπη πτήση, κάποιος λεβέντης κουμπουροφόρος κατά παράβαση της νομοθεσίας θα τα πυροβολήσει για «ψυχαγωγικούς» και όχι ψυχιατρικούς λόγους, όπως τουλάχιστον οι ίδιοι διαβεβαιώνουν.

Σε άλλες περιπτώσεις, αν ο τόπος είχε την τύχη να χαρακτηριστεί Προστατευόμενο Μνημείο της Φύσης, ακριβώς λόγω της σπουδαιότητάς του για τα πουλιά και τα προστατευόμενα είδη, τότε γίνεται ανταρσία.

Κάπως έτσι ευαισθητοποιημένοι πολίτες λοιδορούνται ως «οικολογούντες» ή «όψιμοι οικολόγοι», νομοθετικές ρυθμίσεις, προεδρικά διατάγματα και προστατευτικές διατάξεις αποκαλούνται «καθεστωτικού τύπου πρακτικές», ενώ δεν διστάζουν ακόμη και τον τόπο τους να διασύρουν: «Σιγά τους υδροβιότοπους. Αυτές είναι ασβεστόγουρνες».

Επίσης, «πότε θα έρθει η τουριστική ανάπτυξη;», για να μη λησμονήσουμε στο ενδιάμεσο τα φίλια επιχειρηματικά συμφέροντα που εις το όνομα της τσέπης τους δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Στάχτη και μπούρμπερη να γίνουν όλα. Κι όμως, οι προστατευόμενες περιοχές, τουλάχιστον στον ανεπτυγμένο κόσμο, είθισται να θεωρούνται ευλογία και όχι κατάρα.

Κάτι έχουμε αντιληφθεί εντελώς λάθος σ' αυτή τη χώρα.

Θα περίμενε κάποιος από μια αριστερή κυβέρνηση, που έχει την προστασία του περιβάλλοντος στο πρόγραμμά της, να είχε, αν μη τι άλλο, επιβάλει την τήρηση του νόμου για την προστασία των ευαίσθητων προστατευόμενων περιοχών.

Μάλλον καταλάβαμε και εδώ λάθος.

Μεγάλο και Μικρό Λιβάρι-Δέλτα Ξηριά

Ενα Προστατευόμενο Μνημείο της Φύσης

Οικογένεια | 
Στο Μεγάλο και Μικρό Λιβάρι στη Β. Εύβοια, συγκεκριμένα κοντά στην Ιστιαία, υπάρχει ένας μικρός παράκτιος υγρότοπος, που τροφοδοτείται από πηγές γλυκού νερού και ρέματα, με δύο λιμνοθάλασσες και παραποτάμιο δάσος.

Δέκα στρέμματα της χαρακτηρισμένης ως Σημαντικής Περιοχής για τα Πουλιά (ΣΠΠ) αποτελούν Προστατευόμενο Μνημείο της Φύσης (υπόλειμμα του Υγρού Δάσους της Ιστιαίας), ενώ 4.500 στρέμματα της περιοχής Μεγάλο και Μικρό Λιβάρι-Δέλτα Ξηριά καλύπτονται από τη Ζώνη Ειδικής Προστασίας του Δικτύου Νatura για την προστασία της άγριας ορνιθοπανίδας καθώς κρίνεται ως σημαντική για τα διαβατικά και διαχειμάζοντα υδρόβια.

Η περιοχή υπάγεται επίσης σε καθεστώς ειδικής προστασίας του Δικτύου Natura για την πανίδα και τη χλωρίδα, ενώ από το 1990 τμήμα της έχει θεσμοθετηθεί ως Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου (ΖΟΕ).
Ήταυρος - Κρυπτοτσικνιάς
Το Μικρό Λιβάρι, όπως διαβάζουμε στο τεύχος «Οιωνός» της Ορνιθολογικής Εταιρείας από τη Λίλα Σιμιτζή: 

[...] έχει μεγαλύτερη έκταση καλαμιώνων που ευνοεί πιο κρυπτικά είδη όπως νερόκοτες (Gallinula chloropus), νεροκοτσέλες (Rallus aguaticus), ψευταηδόνια (Cettia cetti), ποταμίδες (Acrocephalus sp.).

Ο ακριβοθώρητος μικροτσικνιάς (Ixobrychus minutus) επιλέγει αυτή τη λιμνοθάλασσα για την αναπαραγωγή του. Στις βόλτες μου έχω διασταυρωθεί με τον ακόμα πιο ακριβοθώρητο ήταυρο (Botaurus stellaris), ενώ η συνάντηση με ένα διπλομπεκάτσινο (Gallinago media) ήταν μια μοναδική εμπειρία.

Αξέχαστη θα μου μείνει η επιδρομή των μουστακογλάρονων (Chlidonias hybrida), στο βόρειο τμήμα της λιμνοθάλασσας.

Κι από τις πιο εντυπωσιακές συναντήσεις, ο ψαραετός (Pandion haliaetus), που κουβαλούσε εν πτήσει έναν ακέφαλο… κέφαλο!

Το Μεγάλο Λιβάρι, από την άλλη -ειδικά όταν πέφτει βαρυχειμωνιά- έχει να προσφέρει πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις ειδών, με κυρίαρχους τους βουβόκυκνους (Cygnus olor), τους αργυροτσικνιάδες (Casmerodius albus), τα σφυριχτάρια (Anas penelope), τις φαλαρίδες (Fulica atra) και τους καστανοκέφαλους γλάρους (Croicocephalus ridibundus).

Αξιοσημείωτες είναι οι καταγραφές ομάδων βαλτόπαπιας (Aythya nyroca) και χαλκόκοτας (Plegadis falcinellus).

Μερικά από τα highlights που έρχονται πρώτα στον νου μου, είναι οι χαμηλές πτήσεις ενός βαλτόμπουφου (Asio flammeus) (…), η εντυπωσιακή άφιξη μιας ομάδας αργυρογλάρονων (Chlidonias leucopterus) (…) κι ένα από τα πιο φαντασμαγορικά περάσματα εκατοντάδων κιτρινοσουσουράδων (Motacilla flava -και τα 3 υποείδη), που κυριολεκτικά έβαψαν κίτρινη όλη τη χερσαία έκταση!

Αξια αναφοράς είναι τα 6-8 ζευγάρια αναπαραγόμενων κοκκινοσκέληδων (Tringa totanus) και τα 3-4 καλαμοκανάδων (Himantopus himantopus)❞.

Σ' αυτόν λοιπόν τον τόπο πέραν της δεκαετίας λειτουργούσαν ανεξέλεγκτα και κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας για τα προστατευόμενα είδη καντίνες και beach bar («Εφ.Συν.» «Νησίδες» 5-6 Ιουνίου 2016 «Ο Αιγιαλός, το μεγάλο έγκλημα»). Κατά τη διάρκεια ελέγχων που διενεργήθηκαν από τις αρμόδιες Περιβαλλοντικές Υπηρεσίες το 2014 οι υπεύθυνοι λειτουργίας των εν λόγω δραστηριοτήτων έδειξαν, όπως προκύπτει από το πόρισμα, να «έχουν γνώση ότι βρίσκονται εντός προστατευόμενων περιοχών».

Κατά ορισμένους δε οι δραστηριότητες είναι «ήπιες» και δεν προκαλούν όχληση. Και αυτό, διότι «δεν υπάρχουν πουλιά» και εξάλλου προηγείται η «τουριστική ανάπτυξη».

Και η «τουριστική» -όπως την εννοούν- ανάπτυξη τι προκάλεσε στην περιοχή Natura και παράλληλα Ζώνης Οικιστικού Ελέγχου;

«Σοβαρή αλλοίωση του έλους από το 2007 έως σήμερα με τοπική επιχωμάτωσή του με άμμο από ανθρώπινη παρέμβαση», ενώ «το έλος επιχωματώθηκε, οι καλαμιώνες και οι καναλιές απορροής χάθηκαν σε μια έκταση 2085 τ.μ.», σύμφωνα με τις εκθέσεις αυτοψίας που διενεργήθηκαν το 2015.

Εάν δε εξακολουθούσε η ανεξέλεγκτη «επιχειρηματική» δραστηριότητα επί της άμμου θα είχε αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή της λιμνοθάλασσας εξαιτίας της αλλοίωσης της αλμυρότητάς της.

Και αυτό, καθώς αφέθηκαν ανοιχτά τα στόμια στα κανάλια απορροής προκαλώντας την εισβολή του θαλασσινού νερού.

Παράλληλα, η δημοτική αρχή δεν ενημέρωσε τον τότε αναπληρωτή υπουργό Περιβάλλοντος Γ. Τσιρώνη κατά την αποστολή του εγγράφου της για παραχώρηση απλής χρήσης αιγιαλού ότι οι εν λόγω περιοχές συμπεριλαμβάνονται στις προστατευόμενες.

Ακολούθως η άδεια ανακαλείται οριστικά, ενώ διαπιστώνεται ότι δεν προκηρύχθηκε η δημοπράτηση για την παραχώρηση των θέσεων με αποτέλεσμα την απώλεια εσόδων για το Δημόσιο. Ολα καλά.

Ανάπτυξη χωρίς φυτοφάρμακα και κυνήγι δεν νοείται

Είσοδος από Ωρεούς
Η καταστροφή όμως, στον βαθμό που αυτή συντελέστηκε στο φυσικό περιβάλλον, ευαισθητοποίησε τοπικούς φορείς και δημοτική αρχή;

Οχι, βέβαια! Οι... επίμονοι κηπουροί εξακολουθούν να ομνύουν στην «ανάπτυξη της περιοχής», όπως αυτοί την εννοούν, δηλαδή στην καταστροφή του οικοσυστήματος και στην άνθηση των φίλιων -πάντα- επιχειρηματικών συμφερόντων.

Και ήρθε επιτέλους και η ώρα των κυνηγών της περιοχής να ξεσπαθώσουν εναντίον του Π.Δ. που έχει θεσμοθετηθεί από το 1990 (τεύχος 4ο, αρ. φύλλου 205) για τον καθορισμό στην περιοχή Ζώνης Οικιστικού Ελέγχου διασύροντας μάλιστα στην προσπάθειά τους αυτή ακόμη και τον τόπο τους.

Ετσι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κυνηγετικός Σύλλογος της περιοχής μέσω του προέδρου του με επιστολή του που απεστάλη στο τοπικό μέσο ενημέρωσης «Παλμός» σημειώνει:

«Η σπουδαιότητα των δύο υδροβιότοπων δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλης σημασίας και σπουδαιότητας και αποτελούν απλά ένα μεταναστευτικό πέρασμα υδρόβιων πτηνών για το ταξίδι τους...».

Πρόκειται, σύμφωνα με τον ίδιο, για «ασβεστόγουρνες», ενώ όπως προστίθεται:

«... η ΖΟΕ απαγορεύει εντός των περιοχών οτιδήποτε πετάει, κολυμπάει... καλλιεργείται (με την απαγόρευση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων) και φυσικά οικοδομείται. (...)

Η όλη κατάσταση έχει υπερτιμηθεί, οι υδροβιότοποι δεν είναι ιδιαίτερης σημασίας και σπουδαιότητας.

Η περιοχή έχει μπει σε γυάλα στην οποία δεν υπάρχει καμία ανάπτυξη, κυρίως τουριστική, και σε λίγο δεν θα καλλιεργείται τίποτα. (...)

Οι μεγάλοι χαμένοι είναι οι γεωργοί, κυνηγοί και οι αλιείς καθώς επίσης και η τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. (...)

Το άριθμο (!!!) Π.Δ. θυμίζει καθεστωτικού τύπου πρακτικές, καθώς δεν λαμβάνει υπόψη τις τοπικές συνθήκες.

Τα υφιστάμενα οφέλη από την εφαρμογή κυρίως της ΖΟΕ είναι ότι εξυπηρετήθηκαν μια χούφτα οικιστές (...), μετά απαγορεύτηκε η όποια δόμηση (...), και μια χούφτα οικολογούντων...».

Η επιστολή δε καταλήγει ασεβώς εν είδει απειλής με την προειδοποίηση «ραντεβού στις ασβεστόγουρνες».

Το Π.Δ. απαγορεύει ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει; Μάλλον περί του αντιθέτου μεριμνά.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτό απαγορεύεται:

 Κάθε παρέμβαση στις παρόχθιες περιοχές υδρόβιας βλάστησης καθώς και στα στόμια επικοινωνίας των λιμνών με τη θάλασσα.

 Κάθε παρέμβαση στις δασοσυστάδες.

 Κάθε παρέμβαση στα αποστραγγιστικά αυλάκια, δηλαδή επέκτασή τους, διάνοιξη νέων κ.λπ.

 Εργα διαμόρφωσης στην παραλία.

 Δημιουργία δικτύων υποδομής (διάνοιξη νέων δρόμων κ.λπ.).

 Η απόρριψη στερεών, υγρών και αερίων αποβλήτων, λυμάτων κ.λπ. στη χερσαία και θαλάσσια περιοχή σε απόσταση 1.500 μέτρων από την ακτή.

 Η επαγγελματική αλιεία στη θαλάσσια περιοχή και σε απόσταση μικρότερη των 1.000 μέτρων.

 Η διέλευση μηχανοκίνητων σκαφών στη θαλάσσια περιοχή σε απόσταση μικρότερη των 500 μέτρων από την ακτή.

 Η απόρριψη στερεών ή υγρών αποβλήτων στα ρέματα.

 Οι γεωτρήσεις και η άντληση νερού εάν από υδρογεωλογική μελέτη δεν καθορίζονται οι όροι άντλησης ώστε να μην επηρεάζεται η στάθμη των νερών στις λιμνοθάλασσες.

 Το κυνήγι σε ολόκληρη την περιοχή προστασίας.

 Η χρήση λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων χωρίς διαρκή έλεγχο από τη Διεύθυνση Γεωργίας ώστε να τηρούνται τα όρια των διαφόρων φυσικοχημικών παραμέτρων του νερού στις λιμνοθάλασσες.
Εν ολίγοις το Π.Δ., που κρίθηκε και στο Συμβούλιο της Επικρατείας, απαγορεύει την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων, το κυνήγι στη συγκεκριμένη περιοχή και το «όραμα» μιας ανάπτυξης καταστροφικής.

Παρεμπιπτόντως, ποιος είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους για το συγκεκριμένο οικοσύστημα, σύμφωνα με την Ορνιθολογική Εταιρεία;

Η συστηματική λαθροθηρία που συντελείται (όχι βεβαίως μόνο εκεί αλλά σε όλη την επικράτεια).

Οι απαγορευτικές πινακίδες του Δασαρχείου καταρρίπτονται ενώ ελληνικές σημαίες μέσα στη λιμνοθάλασσα που έχουν τοποθετηθεί δίκην σκιάχτρων τρομοκρατούν τα πτηνά.

Εκ μέρους των «οικολογούντων» η κ. Μ. Δημητρίου με απαντητική της επιστολή μέσω του «Παλμού» σημειώνει:

«Το κυνήγι στην περιοχή απαγορευόταν με επανειλημμένες δεκαετείς απαγορεύσεις πολύ πριν από την έκδοση του Π.Δ.

Αν δεν έχει γίνει τίποτε αναπτυξιακό στην περιοχή, αναζητήστε ευθύνες στους τοπικούς μας άρχοντες.

Τόσα χρόνια τους ίδιους έχουμε αν δεν απατώμαι. Αν κάτι δεν πάει καλά με το Π.Δ. είναι το γεγονός πως για 27 χρόνια δεν έχει εφαρμοστεί.

Σταμάτησε μήπως η αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων ή μήπως σταμάτησε το κυνήγι από ασυνείδητους κυνηγούς που γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τους νόμους του κράτους;».

Και εν κατακλείδι:

«Οι λιμνοθάλασσες είναι σχηματισμοί που δημιουργήθηκαν σαν φυσική λεκάνη απορροής των υδάτων του κάμπου και αποτελούν το φυσικό φράγμα του κάμπου στο θαλάσσιο νερό.

Αν επιτραπεί να μεταβληθεί η αλμυρότητά τους αυτό θα έχει κατακλυσμιαίες επιπτώσεις για τον υδροφόρο ορίζοντα και τις καλλιέργειες του κάμπου της Ιστιαίας.

Αν δεν προστατευθούν τα Λιβάρια θα χαθεί ο κάμπος. Αυτό προσπαθεί να κάνει το Π.Δ.».

Ο Κυνηγετικός Σύλλογος της περιοχής πάντως προτίθεται να προβεί σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, αφού όπως σημειώνουν «θίγεται η προστασία του περιβάλλοντος μέσα από την εγκατάλειψή του. Δεσμεύονται οι ιδιοκτησίες των πολιτών, θίγονται οι γεωργοί, οι αλιείς, οι τουριστικές επιχειρήσεις και οι κυνηγοί». Και μη χειρότερα!

Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε για το θέμα με την Κυνηγετική Συνομοσπονδία, η οποία παρεμπιπτόντως δηλώνει υπέρμαχος της προστασίας των βιότοπων.

Ωστόσο, η Συνομοσπονδία επέλεξε να τηρήσει αιδήμονα σιωπή. Καμία έκπληξη.

Μια άλλη μήπως ανάπτυξη;

Κύκνοι
Οι προστατευόμενες περιοχές προσελκύουν παγίως μεγάλο αριθμό επισκεπτών για οικοτουρισμό, όπως σημειώνει η Ορνιθολογική Εταιρεία.

Ετσι, αυξάνεται το συνολικό εισόδημα των τοπικών κοινωνιών παρέχοντας αυξημένες δυνατότητες για περιφερειακή ανάπτυξη όσο και διαφοροποίηση των πηγών εισοδήματος.

Οι περιοχές Natura και εν γένει οι προστατευόμενες περιοχές προσφέρουν χώρους πρασίνου σε εκατομμύρια ανθρώπους και βελτιώνουν την υγεία, παρέχουν πολύτιμα δημόσια αγαθά.

Οι υγρότοποι προστατεύουν από τις πλημμύρες, οι εκβολές των ποταμών παρέχουν τόπους αναπαραγωγής για τα αλιεύσιμα ψάρια, οι αλυκές δημιουργούν φυσική προστασία από την αυξανόμενη στάθμη της θάλασσας και τα δάση απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα.

Οι υπηρεσίες των οικοσυστημάτων, αν μεταφραστούν σε χρηματική αξία, αποφέρουν δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Στο σύνολο της Ευρώπης, εκτιμάται ότι οι περιοχές NATURA εξασφαλίζουν 4,4 εκατομμύρια θέσεις εργασίας στους τομείς της παραγωγής τροφής και πρώτων υλών -παροχή πόσιμου νερού, φαρμακευτικών ουσιών και δράσεις τουρισμού και ψυχαγωγίας.

Εμείς ας συνεχίσουμε να καταστρέφουμε ό,τι μας χάρισε απλόχερα αυτός ο τόπος.

Και να τουφεκίζουμε τα πτηνά μετά το κοπιαστικό τους ταξίδι, κατά τη διάρκεια του οποίου έχουν διασχίσει τη Σαχάρα και τη Μεσόγειο συγκλονίζοντας και προκαλώντας σοκ στους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα γι' αυτές ακριβώς τις ομορφιές και όχι για να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στον Λαγανά στη Ζάκυνθο...