Monday, June 4, 2018

Οικολογία η ευπώλητη ΙΙ. Ακόμα και ο νεκροθάφτης του Μεγάλου Ρέματος, δηλώνει προστάτης του περιβάλλοντος

Προστάτης του Περιβάλλοντος!









-εδώ δηλώνει "Αριστερός". στο "Προστάτης του Περιβάλλοντος" θα κωλώσει;




Έγραφα σε προηγούμενη ανάρτηση για τον "οικολόγο" αντιπεριφερειάρχη βορείου τομέα Αθήνας, τον θαυμαστή των χωματουργικών μηχανημάτων, τον εκκαθαριστή των ρεμάτων Καραμέρο, που αντί να αξιοποιήσει τη διεθνή εμπειρία προς όφελος του τόπου, των κατοίκων του αλλά -έστω και με αποδεκτή για την περίπτωση υστεροβουλία-  και του εαυτού του, προάγοντας έργα που θα αποκαταστήσουν φυσικές κοίτες ρεμάτων, θα εξαφανίσουν τον πλημμυρικό κίνδυνο και θα μείνουν στην ιστορία της τοπικής διοίκησης, αυτός καμαρώνει τη φυσική καταστροφή που προωθεί στα ρέματα της Αττικής. Μαζί βέβαια προωθεί καi τη δική του καταστροφή, αλλά ως κοινός πολιτικάντης, απλά το αγνοεί.

Χθες, 3/6/2018, σε τοπικό μέσο ανακάλυψα άλλο ένα προπαγανδιστικό μαργαριτάρι, με την λατρευτική εικόνα του άλλου αντιπεριφερειάρχη, εκείνου της ανατολικής Αττικής, σε πρώτο πλάνο και σε περίοπτη θέση.

Σιχαίνομαι τις αγιογραφίες πολιτικών και άλλων παραγόντων και θα την  προσπερνούσα κι αυτήν, αλλά στάθηκα εκτός από περίεργος και τυχερός. Τυχερός στάθηκα γιατί εμπλούτισα τη συλλογή μου από κείμενα ξεπλύματος περιβαλλοντικών εγκλημάτων και εγκληματιών από επαγγελματίες του είδους.

Μεταξύ άλλων θαυμαστών, αναφέρει το κείμενο αναβάπτισης ενός από τους νεκροθάφτες του Μεγάλου Ρέματος (ακολουθεί απόσπασμα από το κείμενο με προσθήκη αριθμών ιεράρχησης προτεραιοτήτων από τον Συντάκτη)

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιοί είναι οι τομείς που εστιάζετε;
    
Π. Φιλίππου: [1]Αποχέτευση, [2]Αντιπλημμυρική προστασία, [3]Αθλητικές υποδομές – αναβάθμιση αθλητικών εγκαταστάσεων, [3]Παιδικοί σταθμοί – Αναβάθμιση σχολείων, [4]Οδοποιία, [5]Πολιτισμός (πολιτιστικές εκδηλώσεις και ανάδειξη ιστορικών – αρχαιολογικών μνημείων), [6]Διαχείριση απορριμμάτων, [7]Μεταφορά Μαθητών, [8]Ανάδειξη και προώθηση του πρωτογενούς τομέα, [9]τουριστική ανάδειξη της Ανατολικής Αττικής,  [10]Πρόγραμμα Καταπολέμησης Κουνουπιών, [11]Κοινωνική Πολιτική (με ανάληψη δράσεων σε κρίσιμα θέματα κοινωνικού χαρακτήρα), [12]Προστασία του Περιβάλλοντος (με έμφαση στην εξυγίανση του Ασωπού) κ.α. Σε πρώτη προτεραιότητα έχουν τεθεί από την Περιφέρεια τα αντιπλημμυρικά έργα και για τον λόγο αυτό όλες οι ώριμες μελέτες που υποβλήθηκαν από τους δήμους για το συγκεκριμένο ζήτημα, εγκρίθηκαν και εντάχθηκαν στο Πρόγραμμα  Εκτελεστέων Έργων για να ξεκινήσει η υλοποίησή τους, ώστε να θωρακιστούν οι περιοχές της Ανατολικής Αττικής και να αποφευχθούν οι καταστροφικές πλημμύρες του παρελθόντος.

Δεν θα παρατηρήσω πως το περιβάλλον ιεραρχείται τελευταίο. Αυτό έχει αποδειχθεί στην πράξη αφού με απηρχαιωμένες μελέτες και μεθόδους που εφαρμόζονταν 50 χρόνια πριν, ο αρχαιολόγος αντιπεριφερειάρχης σχεδιάζει αντιπλημμυρικά που αποδεδειγμένα έπνιξαν την Αττική, αλλά και στο εξωτερικό έχει πάψει να ακολουθούνται ανάλογοι σχεδιασμοί. Ο αρχεαιολόγος επιμένει σε απηρχαιωμένες μεθόδους αφού αυτό ξέρει και αυτό επιβάλλεται προκειμένου να εξυπηρετήσει και παράλληλους σχεδιασμούς, ενδεχομένως.

Ενώ λοιπόν το τελευταίο μεγάλο ρέμα με τεράστια οικολογική σημασία οδεύει προς αφανισμό με τη βούλα του "έμπειρου" αντιπεριφερειάρχη, αυτός με περισσό θράσος προωθεί ένα προκατασκευασμένο προπαγανδιστικό κείμενο αγιοποίησης του, που μεταξύ των εννοιών του περιλαμβάνει στην τελευταία θέση, την προστασία του περιβάλλοντος. Αυτός που δεν έχει κάνει τίποτα στην κατεύθυνση της προστασίας αλλά έχει οργιάσει στην κατεύθυνση του αφανισμού του φυσικού περιβάλλοντος. 

Να προσθέσουμε εδώ κσι την αναφορά του "προστάτη του περιβάλλοντος" αγιογραφούμενου Φιλίππου, στον ΧΥΤΑ Γραμματικού που το παρουσιάζει ως "...νέα, φιλική προς το περιβάλλον, πρακτική, εναρμονισμένη με τις ισχύουσες Ευρωπαϊκές οδηγίες και τη σχετική νομοθεσία.", ξεχνώντας βέβαια να αναφέρει πως και η Ευρωπαϊκή αλλά και η ελληνική νομοθεσία απαγορεύουν την εγκατάσταση ΧΥΤΑ πάνω σε ρέματα που θα οδηγήσουν τα κατασταλλάγματα της πρώτης βροχής, στην παραλία Σέσι του Γραμματικού. Αυτό μόνο σαν δείγμα της δράσης του προστάτη του περιβάλλοντος αντιπεριφερειάρχη. Αλήθεια, έψαξε καθόλου τις νέες πρακτικές στη διαχείριση απορριμμάτων ή "πουλάει" ως καινούργιο αυτό που έξω θεωρείται ήδη  απαράδεκτο; 

Οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης (τα γνωστά ερπετά που καλούνται και "image makers" υποστηρίζουν πως η γλώσσα που χρησιμοποιεί ένας υποψήφιος δεν μπορεί να υπερβαίνει κάποια επίπεδα ως προς τις λέξεις, τις εκφράσεις, ακόμα και τις εικόνες που ενδεχομένως περιγράφει. Τα πάντα πρέπει να περιστρεφονται γύρω από έναν (συνήθως χαμηλό) μέσο όρο. 

Η φτήνια και η περιφρόνηση στη μνήμη των κατοίκων της Αττικής, που εκπέμπεται από την "υπέρ Φιλίππου" αγιογραφία δεν τιμάει ούτε τον "υποψήφιο" αλλά κυρίως αποτελεί προσβολή στο πρόσωπο των ψηφοφόρων. 

Στις επόμενες εκλογές θα μάθουμε τελικά αν η υπέρ Φιλίππου αγιογραφία είχε μετρήσει καλύτερα το κοινό στο οποίο απευθύνεται. 

__________________________
Γενικό σχόλιο: Αν εξαιρέσουμε την "αντιπλημμυρική" καταστροφή και τον αποχετευτικό όλεθρο, τίποτα άλλο δεν έχει γίνει. Λες και ανάλαβε για να καθαρίσει με συγκεκριμένες υποθέσεις.

Νομιμοποίηση (υπό όρους) αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλό Το σενάρια για κτίσματα πριν και μετά το 1975

Το δάσος που περπάταγες, τώρα να το ξεχάσεις
ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3/6/2018 της Μάχης Τράτσα

Δύο νομικά «τείχη» υπήρχαν ως σήμερα για την υπεράσπιση δασών και αιγιαλού έναντι της αυθαίρετης δόμησης. Και τα είχε... θεμελιώσει με σαφήνεια σε αποφάσεις του το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), ερμηνεύοντας το Σύνταγμα. Κανένα αυθαίρετο δεν μπορεί να τακτοποιηθεί αν έχει χτιστεί μέσα σε δασικές εκτάσεις ή στον αιγιαλό. Και τα δύο όμως τείνουν πλέον να καταρρεύσουν.

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή που έχει συστήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) για να εξετάσει τον τρόπο νομιμοποίησης των οικισμών αυθαιρέτων που έχουν «φυτρώσει» στα δάση (των λεγόμενων «οικιστικών πυκνώσεων») προσπαθεί να ισορροπήσει σε... τεντωμένο σκοινί. Ακόμη δεν έχει καταφέρει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» ώστε να προχωρήσει, χωρίς μπουλντόζα, η τακτοποίηση των δασικών αυθαιρέτων (άλλωστε έρχονται και εκλογές), ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον «σκόπελο» του ΣτΕ, καθώς με το Σύνταγμα καθίσταται σαφές ότι τα δάση που καταστρέφονται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρακτήρα.

Και δεν είναι λίγες οι δασικές εκτάσεις που τσιμεντώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Σύμφωνα με τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία (Μάιος 2018) της εταιρείας Ελληνικό Κτηματολόγιο, 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν τα αυθαίρετα χωριά στα ελληνικά δάση. Αυτό καταγράφεται στους δασικούς χάρτες που έχουν μέχρι στιγμής κυρωθεί ή αναρτηθεί και αφορούν το 50% της έκτασης της χώρας. Τα νέα δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση του τέως αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος κ. Γιάννη Τσιρώνη (είχε θεσπίσει τη ρύθμιση για τις πυκνώσεις) για περίπου 700.000 στρέμματα αυθαίρετων δασικών οικισμών ανά την Ελλάδα.

Ακόμη και στη Γαύδο

Στην Αττική, σύμφωνα με το Κτηματολόγιο και με βάση τα στοιχεία που έχουν δώσει 55 δήμοι (από τους 66 συνολικά), οι πυκνώσεις καταλαμβάνουν 105.125 στρέμματα, με τις περισσότερες να βρίσκονται σε Μέγαρα, Μαραθώνα, Κρωπία και Ωρωπό, Μαρκόπουλο, Σαλαμίνα, Ραφήνα - Πικέρμι, Σπάτα - Αρτέμιδα, Φυλή, Ασπρόπυργο, Μάνδρα - Ειδυλλία.

Στη Θεσσαλονίκη τα αυθαίρετα δασικά χωριά απλώνονται σε 19.050 στρέμματα (σε πέντε από τους 13 δήμους όπου έχουν αναρτηθεί χάρτες) και στη Χαλκιδική σε 19.465 στρέμματα (κυρίως στους δήμους Σιθωνίας και Προποντίδας). Πλούσιοι σε πυκνώσεις είναι και άλλοι δήμοι, όπως Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων (35.600 στρέμματα), Λιβαδειάς (8.023 στρέμματα), Πύλης Τρικάλων (4.232 στρέμματα) κ.λπ.

Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζουν και ορισμένες άλλες περιοχές, όπως τα Κεντρικά Τζουμέρκα, όπου εμφανίζονται οικιστικές πυκνώσεις σε έκταση 41.095 στρεμμάτων. Ή η Γαύδος, στην οποία δεν καταγράφονται περιοχές εντός εγκεκριμένων ορίων πόλεων ή οικισμών, παρά μόνο 64 στρέμματα οικισμών με σχέδια που στερούνται νόμιμης ισχύος, αλλά και 934 στρέμματα οικιστικών πυκνώσεων. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στην Κίμωλο οι εκτάσεις εντός σχεδίου και οι πυκνώσεις έχουν παρόμοια έκταση, 1.023 και 1.045 στρέμματα αντίστοιχα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι, συνολικά σε σύνολο 250 δήμων, περί τα 4 εκατ. στρέμματα βρίσκονται εντός ορίων πόλεων ή οικισμών, 2,1 εκατ. στρέμματα σε περιοχές με μη εγκεκριμένα σχέδια και 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν οι αυθαίρετοι οικισμοί σε δάση.

Με «άξονα» το 1975

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή έχει καταλήξει σε κάποιες βασικές κατευθύνσεις που πρέπει να έχει η ρύθμιση για τις πυκνώσεις. Οπως αναφέρουν στο «Βήμα» στελέχη του ΥΠΕΝ, η σκέψη είναι να υπάρξει ένας... χρονικός διαχωρισμός των παράνομων δασικών κτισμάτων.

Οσα ολοκληρώθηκαν πριν από τις 9.6.1975 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του Συντάγματος) θα εξαιρούνται, υπό προϋποθέσεις, οριστικά από την κατεδάφιση έναντι ενός τιμήματος το οποίο θα μπορεί να καταβάλλεται σε δόσεις. Για όσα ανεγέρθηκαν αργότερα, η πρόταση που έχει τεθεί από τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι να δοθεί παράταση της διατήρησής τους για κάποια χρόνια, με την καταβολή ενός υψηλότερου τιμήματος. Με άλλα λόγια, για αυτά τα δασικά αυθαίρετα η σκέψη είναι να «μετατεθεί» στο απώτερο μέλλον η επίλυση του ζητήματος.

Προκειμένου η ρύθμιση να μην αντιμετωπίσει συνταγματικά εμπόδια, θα αναζητηθεί ένα είδος «δασικού ισοζυγίου». Δηλαδή, τα ποσά των προστίμων θα διατίθενται για την αποκατάσταση δασικών εκτάσεων, για δασικά έργα, αναδασώσεις κ.λπ. Το αν η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων στις πυκνώσεις θα γίνει με μεταφορά συντελεστή δόμησης, μέσω της Τράπεζας Γης, όπως ισχύει σήμερα για τα αυθαίρετα με μεγάλες παραβάσεις, ακόμη δεν έχει αποφασιστεί. Αλλωστε, η Τράπεζα ακόμη δεν λειτουργεί, αν και θεσμοθετήθηκε το 2013.

Ως το φθινόπωρο

Το υπουργείο έχει πλέον μικρό χρονικό διάστημα για να καταλήξει στο τελικό κείμενο της ρύθμισης, καθώς το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο του έδωσε παράταση ως το φθινόπωρο για να ετοιμάσει το σχετικό σχέδιο νόμου. Το περασμένο καλοκαίρι το Ε' Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματική τη ρύθμιση για την οριοθέτηση των οικιστικών πυκνώσεων και την εξαίρεσή τους από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών, αλλά λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης είχε παραπέμψει την υπόθεση στην Ολομέλεια. Η εκδίκαση, η οποία είχε οριστεί για τις 5 Μαΐου, τελικά αναβλήθηκε για τις 10 Οκτωβρίου.

Ο όρος των «οικιστικών πυκνώσεων» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον Ν. 4389/16, ο οποίος τροποποιούσε τη διαδικασία κατάρτισης των δασικών χαρτών. Σύμφωνα με αυτόν, οι δασικοί οικισμοί αυθαιρέτων πρέπει να οριστούν από τους δήμους, προκειμένου να εξαιρεθούν από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και να εξεταστούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο διαχωρισμός των πυκνώσεων έχει ως στόχο τον περιορισμό του αριθμού των αντιρρήσεων που υποβάλλουν οι πολίτες και την επιτάχυνση της τελικής κύρωσης των δασικών χαρτών που αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση.

Ως σήμερα το Ελληνικό Κτηματολόγιο έχει καταρτίσει δασικούς χάρτες για το 55% της έκτασης της χώρας. Από αυτούς έχουν κυρωθεί οι χάρτες για το 33% της επικράτειας (με «τρύπες», καθώς οι πυκνώσεις εξαιρούνται), έχει ξεκινήσει η διαδικασία ανάρτησης για το 17% και απομένουν να αναρτηθούν εκείνοι που αντιστοιχούν στο 5%. Για το υπόλοιπο 45% δεν υπάρχουν χάρτες και έχει προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την κατάρτισή τους.

Τακτοποίηση και πάνω στο κύμα

Μετά τις προσπάθειες για την τακτοποίηση των αυθαίρετων δασικών οικισμών, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσανατολίζεται και στη νομιμοποίηση παράνομων κτισμάτων σε αιγιαλό και παραλία. Σύμφωνα με το υπό επεξεργασία σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών, η σύνταξη του οποίου βρίσκεται στην τελική ευθεία, δίνεται δυνατότητα για τακτοποίηση αυθαιρέτων ιδιωτών (έχουν προηγηθεί ρυθμίσεις για ιδιοκτησίες του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα) πάνω στο... κύμα. Ειδικότερα, για τη διατήρηση ή μη αυθαιρέτων που έχουν κατασκευαστεί από ιδιώτες, στους οποίους έχει παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού ή παραλίας, θα αποφασίζει ο υπουργός Οικονομικών. Μάλιστα, το ίδιο προβλέπεται και για παράνομα κτίσματα που έχουν κατασκευάσει ιδιώτες που εκμεταλλεύονται παραλία ή αιγιαλό χωρίς καμία άδεια, αρκεί να προηγηθεί διακανονισμός για την αποζημίωση με την κτηματική υπηρεσία και να είναι στατικά επαρκές.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη παραμένει σε εκκρεμότητα η χάραξη του αιγιαλού. Σήμερα μόνο το 20% αποσπασματικών τμημάτων του αιγιαλού είναι οριοθετημένο, αν και η «Προκαταρκτική Οριογραμμή του Αιγιαλού» είχε ολοκληρωθεί το 2008. Η αποτύπωση της ακτογραμμής και η κύρωσή της έχει πλέον μετατεθεί από το υπουργείο Οικονομικών για τα τέλη του 2018.

Friday, June 1, 2018

Οικολογία, η ευπώλητη! - Ο οικολόγος αντιπεριφερειάρχης και η νέα Αττική


Με δέος ο αντιπεριφερειάρχης Καραμέρος θαυμάζει ένα ερπυστριοφόρο σκαπτικό
Πάντα ήταν ένα best seller  ανάμεσα στις συνιστώμενες ενέργειες προβολής και αυτοπροβολής  όλων εκείνων που διψούν για ανάδειξη μέσω της πολιτικής. Η οικολογία ως έννοια, από την οψιμότερη φάση της δεκαετίας του 1980 και μετά,  αποτελούσε έναν πυλώνα οικοδόμησης πολιτικής καριέρας. Είτε αποτελούσε πραγματική έννοια και γνώμονα λήψης πολιτικών αποφάσεων για τους σοβαρότερους, είτε αποτελούσε απλά επίφαση για την πλειονότητα των φελλών, που ανταγωνίζονται στην ικανότητα επίπλευσης στον παγκόσμιο πολιτικό ωκεανό ή στη μικρή μας, ελληνική πολιτική μπάρα*.

Όταν ακούω «Οικολόγος» κουμπώνομαι. Όχι γιατί πιστεύω πως η επιλογή της πολιτικής θέσης της οικολογίας είναι λάθος αλλά γιατί ξέρω από πρώτο χέρι,  πως ελάχιστοι είναι οι οικολόγοι που κατανοούν την οικολογία ως πολιτική θέση, ενώ άπειροι είναι αυτοί που την εργαλειοποιούν σε μία διαδικασία που τέλος και σκοπό έχει την προσωπική τους και μόνο ανάδειξη. Φυσικά αυτοί οι δεύτεροι γελοιοποιούνται συστηματικά αφού οι πράξεις τους βρίσκονται διαρκώς σε αντιδιαμετρική θέση με τον  λόγο τους. Μοιάζουν δε οι θέσεις τους με εκείνες των «απέναντι» των οπαδών της ανθρώπινης κυριαρχίας. Των αναπτυξιοπλήκτων και αναπτυξιολάγνων.

Ζούμε σε μία εποχή που η ανάγκη να διαμορφώσουμε έναν οικολογικά συμβατό τρόπο ζωής  δεν επιδέχεται αμφισβήτηση  πια. Μπορεί οι εξουσιαστές του πλανήτη να έχουν επιβάλει μία φιλολογία που να αμφισβητεί τα ακραία περιβαλλοντικά προβλήματα, αλλά μπροστά στα γεγονότα δεν έχουν απάντηση και σφυρίζουν αδιάφοροι. Από την άλλη, η προφανής ανάγκη οικολογικής προσαρμογής των δραστηριοτήτων μας και της ζωής μας γενικότερα, χρησιμοποιείται ως πεδίο εφαρμογής πολιτικής διαφήμισης. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη των στελεχών του πάλαι ποτέ «Συνασπισμού της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων» που μόλις πέτυχαν την άνοδο τους σε εξουσιαστικές θέσεις,  απεμπόλησαν τόσο τα Κινήματα, όσο και την Αριστερά και φυσικά την Οικολογία.  Ειδικά στην περιφέρεια Αττικής, η υιοθέτηση αντιπεριβαλλοντικών θέσεων και η ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου σχεδιασμού, στόχο έχει τη μετατροπή του συνόλου της Αττικής σε ένα βιομηχανικό τόπο. Αρωγός στην υλοποίηση του σχεδίου αυτού είναι το «νέο» ρυθμιστικό σχέδιο της Αττικής (2021) το οποίο χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη των οδικών και σιδηροδρομικών αξόνων που θα συνδέουν ταχύτατα τα κέντρα οικονομικής δραστηριότητας που προβλέπονται, όπως και τα νέα οικιστικά κέντρα. Όλα αυτά δεν θα γίνουν βέβαια δίχως περιβαλλοντικό, αλλά και πολιτισμικό κόστος. Οι αλλοιώσεις που αναμένονται είναι μεγάλες  και μη αναστρέψιμες, αλλά με τη συνέργεια πρόθυμων μελετητών, δουλοπρεπών αυτοδιοικητικών και ικανών διαφημιστών, αυτά ξεπερνιούνται. Το επιχείρημα πως η οικολογική θεώρηση είναι αντίθετη στην ανάπτυξη ως γενική έννοια, είναι μόνο για μωρά (ή για ξεμωραμένους).

Μία έννοια που είχε γίνει καραμέλα στη φάση ανάπτυξης του πολιτικού μάρκετινγκ, τόσο του κεντρικού πολιτικού σχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ όσο και των άλλων κομμάτων, αλλά και των αυτοδιοικητικών σχηματισμών τους, ήταν η λεγόμενη «Αειφόρος Ανάπτυξη» δηλαδή με λίγα λόγια, η ανάπτυξη εκείνη που δεν ζημιώνει το περιβάλλον (ή δεν του προκαλεί ανεπανόρθωτες ζημιές) και εξασφαλίζονται έτσι πρόσοδοι και οφέλη στο διηνεκές. Στην περίπτωση μας, δεν αναφερόμαστε μόνο στο φυσικό περιβάλλον αλλά σε όλους τους τύπους περιβάλλοντος που εξασφαλίζουν την ισορροπία μεταξύ έμβιων, αβιοτικών, κοινωνικών, πολιτικών  και πολιτισμικών παραγόντων. Δεν άργησε να αποδειχθεί στην πράξη πως επρόκειτο για γράμμα κενό. Για ένα ακόμα ψέμα με λαϊκίστικη  στόχευση,  στα πλαίσια της ανάπτυξης του  πολιτικού μάρκετινγκ. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τη στάση της περιφέρειας Αττικής απέναντι στα τελευταία ρέματα του τόπου. Παντού στο εξωτερικό και στο πνεύμα της αειφόρου ανάπτυξης, τα ρέματα διανοίγονται και αποκαλύπτονται. Παραχωρείται χώρος στο νερό δηλαδή όπως εύστοχα το τοποθετεί το βίντεο συμπαραγωγή ευρωπαϊκών φορέων και κινήσεων για τα ποτάμια και τα ρέματα. Στην Ελλάδα αντίθετα, οι κάποτε υποστηρικτές της «αειφόρου ανάπτυξης» τώρα είναι τώρα θιασώτες της «ανάπτυξης με κάθε κόστος» της εξαφάνισης της φύσης και της ολοκληρωτική; αντικατάστασης του φυσικού περιβάλλοντος με ένα νέο, τεχνητό και φυσικά ουδόλως αειφόρο, αφού είναι «κλειστό», δίχως στεγανά και σε απόλυτη δυσαρμονία με το ευρύτερο φυσικό περιβάλλον.

Άλλο παράδειγμα είναι ο χώρος «υγειονομικής» ταφής απορριμμάτων στο Γραμματικό. Πέρα από τα αποδεδειγμένα πια, ψέματα που προέβαλε η περιφερειακή υποψήφια προκειμένου να αναλάβει τη θέση της περιφερειάρχισσας, υπάρχουν και οι «για όλες τις χρήσεις» μελετητές. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω επιστήμονες που «εξαφανίζουν» ρέματα από χάρτες προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους στόχους που τους θέτουν τα αφεντικά τους. Γιατί στην περίπτωση του Γραμματικού –έχοντας μάλλον την εμπειρία από την υπόθεση του ΚΕΛ Βορείων Μεσογείων που κόλλησε στο Μεγάλο Ρέμα- προτίμησαν να εξαφανίσουν το ρέμα από τους χάρτες προκειμένου να εγκαταστήσουν τη χωματερή τους, εκεί ακριβώς. Και δεν βρίσκουν και περιβαλλοντικές επιπτώσεις από τη χωματερή παρόλο που σε κάθε βροχή το Σέσι γεμίζει από λάσπη της θέσης μελλοντικής χωματερής.

Και στις δύο περιπτώσεις, του Γραμματικού (όσο αφορά τα στερεά απόβλητα) όσο και του ΚΕΛ Βορείων Μεσογείων (κατ’ ευφημισμόν  ΚΕΛ Ραφήνας) αποδεικνύεται πόσες εκατοντάδες χρόνια πίσω βρίσκεται η χώρα και πόσο ανήθικα  φέρθηκε η σημερινή περιφερειακή αρχή, η οποία αντί να προχωρήσει σε σύγχρονες και κοινωνικά επωφελείς λύσεις στη διαχείριση των αποβλήτων, προτίμησε να λειτουργήσει εξυπηρετώντας συγκεκριμένους στόχους που απείχαν από τις προεκλογικές της θέσεις και να σταθεί απέναντι στο κοινωνικό συμφέρον. Φυσικά οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί δούλεψαν στην κατεύθυνση που ήθελε η περιφέρεια και η κεντρική εξουσία αλλά ο μεγαλύτερος αντίπαλος τους παραμένει ο ίδιος  ο εαυτός τους. Ο εαυτός τους όπως ήταν πριν από μόλις μία πενταετία, όταν στήριζε λύσεις ήπιες στην κατεύθυνση της προστασίας της φύσης, της  αειφορίας, της εξασφάλισης του κοινωνικού συμφέροντος και της κοινωνικής ειρήνης και ευημερίας.

Όπως γράφω και στην αρχή, αυτοί που εξελέγησαν με θέσεις διαφορετικές από αυτές που έχουν σήμερα, οι «επαγγελματίες πρώην οικολόγοι» συχνά γελοιοποιούνται. Τελευταίο παράδειγμα που συνάντησα και γέλασα (αν και ήταν μάλλον τραγικό) ήταν μία περίεργη συνάντηση «εργασίας» του αντιπεριφερειάρχη Βόρειου Τομέα Αθηνών  Καραμέρου, με αντιπροσωπεία του συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης – Χαλανδρίου. Αντικείμενο της συνάντησης ήταν  η "επικαιροποίηση της οριοθέτησης όλης της ρεματιάς καθώς και η εκπόνηση ενιαίας υδραυλικής μελέτης εναρμονισμένη με τους περιορισμούς του ισχύοντος Προεδρικού Διατάγματος προστασίας της ρεματιάς".

Αρχικά μοιάζει σαν μία συνάντηση ουσιαστική. Εκεί όμως είναι που αρχίζει η μνήμη να διαλύει το όμορφο δημοσιοσχεσίτικο πλεκτό.

Ανατρέχω σε επιστολή (ΑΠ 640 - 6/3/2017) της τότε προέδρου κας Δάνου ΅προς τον αντιπεριφερειάρχη  Καραμέρο με θέμα «Ρεματιά Πεντέλης – Χαλανδρίου», όπου σημειώνεται μεταξύ άλλων:
……………………………………………………………………..
Με βάση τα ανωτέρω και στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων σας τα θέματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης είναι:

  • Οριοθέτηση του Ρέματος στο σύνολό του, για τη διασφάλιση ενιαίας υδραυλικής και περιβαλλοντικής μελέτης, η οποία θα λαμβάνει υπόψη και τη διατήρηση του φυσικού σχηματισμού. Το ρέμα είναι ένα σύνολο από αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία και είδη που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά. Τέλος,  είναι προφανές ότι τεχνικά έργα σε ένα μικρό κομμάτι του ρέματος, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν αντιπλημμυρική προστασία με λογική 50ετίας που οι σύγχρονες μελέτες επιβάλλουν.
  • Δημιουργία Διαδημοτικού Φορέα διαχείρισης πάγιο αίτημα του συλλόγου μας, για τη διασφάλιση της συνοχής του σχεδιασμού, της επίβλεψης και εντέλει της προστασίας του ρέματος.
  • Ενιαία ανάπλαση και αποκατάσταση των παραρεμάτιων χώρων
  • Αποκατάσταση της φυσικής κοίτης
  • Υποβοήθηση της βλάστησης με φυτεύσεις που θα σέβονται τη γηγενή χλωρίδα.
  • Καθαρισμός καθόλη τη διάρκεια του έτους με ήπια μέσα (χωρίς τη χρήση βαρέων οχημάτων) αποφεύγοντας την περίοδο Μαρτίου-Σεπτεμβρίου (λόγω αναγκών της ορνιθοπανίδας).
  • Αποκατάσταση, από την τεχνική σας υπηρεσία, των σημείων που έχουν υποστεί καθίζηση λόγω πλημμυρών και εγκυμονούν κινδύνους για τους πολίτες (πχ Ροδοδάφνης και Κορυτσάς στο Πολύδροσο Αμαρουσίου έμπροσθεν της παιδικής χαράς, σημείο που παραμένει πλημμελώς φυλασσόμενο με συρματόπλεγμα εδώ και 5 χρόνια!! παρά τις οχλήσεις μας).
  • Ανάπλαση και φύτευση, του εναπομείναντα χώρου της Ρεματιάς μετά τη διάνοιξη της οδού Φραγκοκλησιάς, περίπου 10 στρεμμάτων που αποψιλώθηκε για τα έργα, ώστε να αποκατασταθεί κατά το δυνατόν το τοπίο που παραμένει επί πολλά χρόνια αφύτευτο, υποβαθμίζοντας τη γύρω περιοχή και αλλοιώνοντας το περιβάλλον της ρεματιάς και το οποίο έχουμε ζητήσει με έγγραφό μας από τις 17/12/2014  αρ.πρωτ.598
  • Έγκαιροι ψεκασμοί για την αποφυγή ύπαρξης κουνουπιών.
  • Αντιμετώπιση των θεμάτων, ρύπανσης και ασφάλειας παράνομων παροχετεύσεων

…………………………………………………………………….

Ο «οικολόγος» αντιπεριφερειάρχης απάντησε με έργα κυρίως. Ειδικά στο κομμάτι που είναι τονισμένο (bold) και αφορά στον καθαρισμό των ρεμάτων με ήπια μέσα και με σεβασμό στην πανίδα της περιοχής, οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους για την οικολογική τυο αλά και την πολιτική του τοποθέτηση. 

Ήδη, από το 2015, οι καθαρισμοί ρεμάτων στον βόρειο τομέα της Αττικής (και αλλού αλλά εδώ αναφερόμαστε στη συγκεκριμένη περίπτωση) γίνονταν με βαριά χωματουργικά μηχανήματα. Το Λυκόρεμα Πεντέλης είναι μία κραυγαλέα περίπτωση
  
Ήπιο μέσο καθαρισμού ρεμάτων (φωτ ΕΦΣΥΝ 19/10/2015) - Λυκόρεμα Πεντέλης

Επιθεώρηση εργοταξίου με επίσημο ένδυμα
...γιατί το safety jacket είναι για το στούντιο
Καθαρισμός ρέματος - έργο της περιφέρειας Αττικής

Επιπλέον η ενιαία θέση της περιφερειακής διοίκησης (στην οποία υπάγεται ο οικολόγος)  υπέρ της τσιμεντοποίησης των ρεμάτων, καθώς και της εγκατάστασης συρματοκιβωτίων (σκληρές διευθετήσεις) είναι σε διαμετρικά αντίθετη θέση από εκείνη του συλλόγου, οποίος ζητά αποκατάσταση της φυτικής κοίτης και υποβοήθηση της βλάστησης.Η θέση της περιφέρειας άλλωστε δηλώθηκε ξεκάθαρα με την προώθηση "τελικών λύσεων" σε σημαντικά ρέματα της Αττικής με τσιμεντοποίηση και αντικατάσταση της φυσικής κοίτης με τσιμεντένιους οχετούς.

Παρά λοιπόν την αποδεδειγμένα εχθρική προς τιο περιβάλλον στάση της περιφέρειας και του «οικολόγου» αντιπεριφερειάρχη, ο ίδιος συνεχίζει να μοσχοπουλάει οικολογία και δημοκρατία επί τη ευκαιρία της συνάντησης με εκπροσώπους του συλλόγου της Ρεματιάς Πεντέλης Χαλανδρίου.

Και μάλιστα «Ο Γιώργος Καραμέρος συμφώνησε στην πρόταση του συλλόγου για την εκπόνηση μιας μελέτης βάσης για την ιστορική εξέλιξη της χλωρίδας κατά μήκος της ρεματιάς με στόχο την ενιαία ανάπλασή της ανεξάρτητα από το φορέα υλοποίησης» γιατί το να προσφέρεις καθρεφτάκια** για να εξασφαλίζεις τη συναίνεση ακόμα και στους πιο ακραίους σχεδιασμούς, ήταν πάντα μία επιτυχημένη τακτική.

Αξίζει να σταθούμε στο σημείο όπου «ο αντιπεριφερειάρχης εξέφρασε προβληματισμούς για τη σύσταση φορέα διαχείρισης της ρεματιάς, που εκκρεμεί από το 1995, εάν δεν προβλέπονται ουσιαστικές αρμοδιότητες, ενώ δεσμεύτηκε να αντιμετωπίσει ζητήματα που έθεσε η αντιπροσωπεία του Συλλόγου και αφορούν, μεταξύ άλλων: στην αποκατάσταση του πρανούς επί των οδών Κορυτσάς και Ροδοδάφνης, στο Πολύδροσο Αμαρουσίου, στις αναγκαίες αποκαταστάσεις σαρζανετιών που έχουν καταστραφεί, στην αποκατάσταση φθορών στο γεφυράκι μεταξύ Νέου Αμαρουσίου και Βριλησσίων, στον καθαρισμό του Βαθυρέματος στην Πεντέλη και στις φυτεύσεις των πρανών, που κατέστρεψαν οι φωτιές το 2004 και το 2007 στο Πολύδροσο, αλλά και του εναπομείναντα ελεύθερου χώρου μετά από τη διάνοιξη της οδού Φραγκοκλησιάς. Βάζετε στοίχημα πως τα σαρζανέτια θα επανακατασκευαστούν, το γεφυράκι θα μεγεθυνθεί, ενώ φυτεύσεις δεν πρόκειται να γίνουν; Ας ετοιμαστούμε να υποδεχτούμε τα ερπυστριοφόρα του αντιπεριφερειάρχη στο Βαθύρεμα, στο Λυκόρεμα ή ακόμα και στον Βαλανάρη. 

Οι άνθρωποι της περιφέρειας πουλάνε οικολογία, πουλάνε νοιάξιμο και έχουν την ίδια άνεση να υποσχεθούν στους κατοίκους αναδάσωση του Πεντελικού  όπως και να δεσμευτούν για την «παραχώρηση προς αξιοποίηση» στους "επενδυτές" και μάλιστα στο σύνολο του.

Υπάρχει ένας σχεδιασμός όπως προαναφέραμε, που περιγράφεται (και) από το ρυθμιστικό Αθήνας - Αττικής (Ν.4277/2014). Οι κάτοικοι δεν ρωτήθηκαν, η διαβούλευση ήταν ανύπαρκτη. Η γενική πορεία είναι προς την ελαχιστοποίηση της μη "αποδοτικής οικονομικά" φύσης με την παράλληλη μεγέθυνση ρυπογόνων και εντατικών δραστηριοτήτων. Η περιφέρεια, που καβάλησε και το άρμα της οικολογίας για να αναρριχηθεί, είναι ο φανατικότερος θιασώτης της πορείας προς τον αφανισμό της Αττικής φύσης και του τοπίου. Αναζητά ή κατασκευάζει έντεχνα (με τη βοήθεια και αυτοδιοικητικών που δεν έχουν ιδεολογική συνάφεια) συναίνεση 'η ανοχή. Έρχονται έργα και η εξασφάλιση (ή η κατασκευή στην ανάγκη) συναίνεσης είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο σε αυτούς τους καιρούς.


____________________________
*    Μπάρα = η λιμνούλα
** Εν προκειμένω, μελέτες που εκπονούνται για να κλείσουν στόματα και δεν πρόκειται να αξιοποιηθούν ουσιαστικά ποτέ.

Επισκεφθείτε και 
Ρέματα της Αττικής: o καθαρισμός που μπορεί να φέρει πλημμύρες
Η νέα... μάχη του Μαραθώνα για τα σκουπίδια
Πνίγουν με τσιμέντο τα τελευταία ρέματα
Κρίνεται η τύχη του ρέματος Πικροδάφνης
Σβήνουν από τον χάρτη το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας
Μια απάντηση στον κύριο σύμβουλο

και άλλα πολλά


Sunday, May 27, 2018

Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται

Εικόνες από το μέλλον;

UPDATE 2/6/2018 : Προκειμένου να ακριβολογούμε, ο όρος τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να αντικατασταθεί με το ορθότερο τοπική διοίκηση αφού μόνο αυτοδιοίκηση δεν είναι αυτό το κατασκεύασμα*


 Μόλις στην προηγούμενη ανάρτηση του ιστολογίου, έγραφα για τις επερχόμενες εκλογές, το 2019. Άσχετα αν θα γίνουν υπό το καθεστώς του Κλεισθένη, του Καλλικράτη ή του "Καλλισθένη", καλούμαστε οι πολίτες και με την ιδιότητα του δημότη, να επιδοκιμάσουμε ή να αποδοκιμάσουμε δημοτικές κινήσεις, παρατάξεις, με κριτήριο τα προγράμματα τους, τις επιδόσεις τους, τη στάση τους απέναντι στο σύνολο, το περιβάλλον και σε όποιο άλλο στοιχείο αποτελεί μέρος της ζωής μας, της καθημερινότητας μας ή των σχεδίων και των οραμάτων μας για τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Δεδομένης της πρόσδεσης της χώρας σε ισχυρούς, διεθνείς  οικονομικούς σχηματισμούς και τη μετατροπή της σε υποπόδιο των διοικούντων τις δομές αυτές, οι βουλευτικές εκλογές έχουν χασει κάθε νόημα. Δεν χαράσσουν καμία πολιτική, δεν εκφράζουν τίποτα (αφού οι εναλλακτικές είναι παραλλαγές σε ένα θέμα) και τελικά, όπως είναι γνωστό από χρόνια, αν άλλαζαν κάτι θα ήταν εκτός νόμου. Υπάρχουν μόνο ως επίφαση δημοκρατίας, εμπαιγμός του συνόλου που του επιτρέπετα κάθε τέσσερα χρόνια να πει τη γνώμη του -για να την τροποποιήσουν μετά οι αιρετοί ιθύνοντες. Τα αποτελέσματα των εκλογών από το 2009 μέχρι σήμερα και του ενός πικρού δημοψηφίσματος, μιλάνε από μόνα τους. Μέχρι λοιπόν να "γίνει η επανάσταση" και οι εκλογές να αποκτήσουν νόημα, δεν συνεχίζω. Αντιπαρέρχομαι την προσβλητική για τους πολίτες διαδικασία των βουλευτικών εκλογών και πάω στις πιο ουσιαστικές, αλλά και πάλι, όχι ακριβώς απεικονιστικές της λαϊκής γνώμης, αυτοδιοικητικές εκλογές.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Κατ' αρχάς, ο όρος είναι ένα οξύμωρο, αφού εκτός των άλλων, καλύπτει φιλοδοξίες υποψηφίων για μετάβαση σε άλλα μετερίζια με κάθε μέσο. Επίσης καλύπτει σχέσεις υποτέλειας και εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από τις περιφερειακές ή ακόμα χειρότερα, σχέσεις εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες. Αλλά αυτό είναι που επί χρόνια χαρακτήριζε και την κεντρική εξουσία, μέχρι που υπάχθηκε οριστικά στην εξουσιαστική υπερδομή των τραπεζών και της οικονομίας τους. Είναι δηλαδή κάτι κοινό και όποιος δεν το βλέπει ή θα πρέπει να πάει να κοιταχτεί ή να αλλάξει χώρα ή και πλανήτη.

Από το σύστημα που κατασκεύασε και ρυθμίζει τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και ο δήμος του οποίου είμαι δημότης. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου, που για την ακριβέστερη ονοματολογική απόδοση, το τμήμα μετά την παύλα θα μπορούσε να λείπει χωρίς να αλλοιωθεί τίποτα στην δομή και τη λειτουργία της αυτοδιοικητικής δομής. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου λοιπόν, είναι γεωγραφικά και λειτουργικά μη κεντροβαρής, ή όπως θα λέγαμε καταχρηστικά πλην όμως τονίζοντας την έννοια, είναι ένας εκκεντροβαρής δήμος. Το κέντρο βάρους του βρίσκεται στη μία άκρη του, με πληθυσμιακά, οικονομικά, γεωγραφικά, λειτουργικά, ακόμα και πολιτισμικά κριτήρια. Το Πικέρμι, το Ντράφι, η διευρυμένη Διώνη, ακόμα ακόμα και η Καλλιτεχνούπολη, αποτελούν ενότητες που καμία σχέση και συνάφεια έχουν με τη Ραφήνα, το αστικό κέντρο, το λιμάνι της βορειοανατολικής Αττικής. Παρά την εγνωσμένη έλλειψη σύνδεσης και συνάφειας  μεταξύ των οικισμών και της Ραφήνας, οι διοικήσεις του ανισοβαρούς δήμου προέρχονται από τη Ραφήνα και πάντα οι αποφάσεις και οι σχεδιασμοί αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τη Ραφήνα. Είναι αναμενόμενο και έχοντας αντίληψη της πραγματικότητας μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε και κατανοητό. Δίκαιο όμως και δημοκρατικό, δεν θα το χαρακτηρίζαμε ποτέ.

Το Πικέρμι και οι λοιποί οικισμοί στις υπώρειες της Πεντέλης περιστοιχοίζονται από έναν δασικό όγκο ο ποίος αποτελεί τον τελευταίο ουσιαστικό πνεύμονα και σημαντικό κλιματικό ρυθμιστή της ανατολικής Αττικής. Το δάσος του ανατολικού Πεντελικού είναι μία οργανική ενότητα που πρέπει να προστατευθεί. Μαζί του, τα ρέματα που κυριαρχούν στο τοπίο. Το Λυκόρεμα, ο Βαλανάρης, το Μέγα Ρέμα, το ρέμα της Αγίας Παρασκευής, το ρέμα Μπάκα, για να μην επεκταθούμε και εκτός των ορίων του δήμου, στα άλλα ρέματα του ανατολικού Πεντελικού.

Η διατήρηση και η προστασία της οργανικής ενότητας του δάσους, των ρεμάτων του, του τοπίου και του βουνού στο σύνολο του είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας, τουλάχιστον για το ένα άκρο του δήμου. Μείζονος σημασίας όμως είναι και για το σύνολο της Αττικής, του Αττικού τοπίου και του Αττικού περιβάλλοντος. Όλη αυτή η σημασία που έχει η προτασία του ορεινού φυσικού περιβάλλοντος τελικά υποβαθμίζεται και αντιμετωπίζεται ελαφρά αλλά κυρίως εχθρικά και από τους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης. 

Οι ευαγγελιστές της ανάπτυξης, υπηρετούν έναν -ψευδώς ονομαζόμενο-  στρατηγικό σχεδιασμό που θετει ως προτεραιότητα το λιμάνι της Ραφήνας και την (με τον γνωστό καταναλωτικό τρόπο) "ανάπτυξη" του. Δεν τους ενδιαφέρει η διαφαινόμενη μετατροπή του λιμανιού σε Γαργαντούα της ανατολικής Αττικής. Η κεντρική εξουσία αρχικά αλλά κυρίως η Περιφέρεια και ο υπάκουος ακόλουθος της, ο δήμος, προσφέρουν βορά στα σαγόνια του υπερφυσικού τέρατος που άλλοι και για δικούς ρτους λόγους, σχεδίασαν, κάθε έννοια και μέρος του φυσικού περιβάλλοντος του τόπου και του ανατολικού Πεντελικού. 

Ξεκινώντας από τη σκληρή διευθέτηση του Μεγάλου ρέματος με μελέτες και ιδέες που έχουν ηλικία 50 ετών. 

Παραβλέποντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στο θέμα του σχεδιασμού, που επικρατούν στα προηγμένα κράτη. 

Αδιαφορώντας για το μέλλον των παραλιών της Ραφήνας και το πως αυτές θα επηρεαστούν. 

Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχουν στις παραλίες ακόμα και οι παραχωρήσεις καντινών και  υποδομών λουτρού που εγκαθιστούν οι διάφοροι "οραματιστές". Τώρα που στα σαγόνια τους έριξε ο νόμος κανονικά κάποιες "κερδοφόρες" παραλίες τρίβουν τα χέρια τους.

Σχεδιάζοντας την πολεοδόμηση δασικών εκτάσεων εντός του δήμου (σε αγαστή συνεργασία με δασοφάγους υπουργούς και περιφερειακούς).

Σχεδιάζοντας και υλοποιώντας την καταστροφή των ρεμάτων, με τσιμεντοποιήσεις, εγκιβωτισμούς, επεκτάσεις τεχνικών με σκληρά υλικά, αδιαφορώντας για την εξαφάνιση ρεμάτων και δάσους, λόγω της εντεινόμενης οικοδομικής δραστηριότητας, δείχνοντας ανοχή ή και εγκληματική συνενοχή σε παρεμβάσεις της περιφερειας σε ρέματα και δάση.

Είναι αλήθεια πως η ανατολική Αττική αλλάζει. Αλλάζει γιατί επηρεάζονται άμεσα από την ανάπτυξη δραστηριοτήτων πλησίον του μεγάλου αστικού κέντρου της Αθήνας. Η λιμενική δραστηριότητα άλλαξε στην Αττική. Το Αττικό λιμενικό σύστημα μεγαλώνει και κατατρώει τον τόπο. Ζητάει κατάργηση του φυσικού περιβάλλοντος και κατασκευή νέου, τεχνητού. Δρόμους, αυτοκινητοδρόμους, ξενοδοχεία κλπ. Ο τόπος αποτελεί "επενδυτική ευκαιρία". Οι κάτοικοι του όχι. Ο τόπος χρειάζεται εκκαθάριση από τους κατοίκους του, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Έτσι, σιγά σιγά εκκαθαρίζεται ότι έλκυσε τους κατοίκους του τόπου και μετά θα ακολουθήσουν και οι ίδιοι.

Τη βρώμικη δουλειά της εκκαθάρισης, μοιάζει να την έχουν αναλάβει οι νέες καθεστωτικές δομές που μας αυτοδαφημίζονται ως "το νέο", οι "οραματιστές της ανάπτυξης" και οι προσιδιάζοντες αυτών. Έχουν πόστα, έχουν δύναμη και με κάθε τρόπο πρέπει να την ανανεώσουν προκειμένου να έχουν τη λεγόμενη "νωπή" εντολή για να προχωρήσουν δίχως αντιδράσεις. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου ειδικά, μίκρυνε αρκετά τα τελευταία 2 χρόνια, ώστε να διεκπεραιώσει τη βρώμικη δουλειά.

Σίγουρα, οι ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Πέρα από φιλικές ή συγγενικές σχέσεις των υποσψηφίων με τους ψηφοφόρους. Πέρα από αυτό που φαίνεται. Πέρα από αυτό που ακούγεται. Έχουν τεράστια σημασία που θα καθορίσει τον τόπο και την ποιότητα ζωής σε αυτόν για πολλά χρόνια, βαθιά μέσα στο μέλλον.

Φτάνει η ώρα που θα πρέπει να δώσουμε λογαριασμό στο μέλλον και τα παιδιά, για τον τόπο που μας εμπιστεύτηκαν. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους επιστρέψουμε συντρίμμια και μπάζα.

__________________________________________________
*Ευστοχότατο Σχόλιο του φιλικού ιστολογίου Δασαμάρι S.O.S

Tuesday, May 15, 2018

Έρχονται εκλογές. Ο αμοραλισμός ως προσόν.

"O Λούλα σπούδασε 4 χρόνια κι έγινε πρόεδρος
Εγώ είμαι ημιαναλφάβητος αλλά είμαι πιο πολύψηφισμένος.
Εσύ αρρωσταίνεις για να μελετάς. Γιατί;;; Γίνε πολιτικός!"

Tiririca - Βραζιλιάνος κλόουν και εκλεγμένος βουλευτής
Τι κοινό μπορεί να έχει μια Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), μία συγκαλυμμένη (για τον φόβο του γιαουρτιού) τεχνική πρόταση καταστροφής διευθέτησης ρέματος και ένα μνημόνιο καταστροφής σωτηρίας μίας χώρας;

Απάντηση¨Και τα τρία, όσο καταστροφικά και αν είναι, βρίσκουν πάντα πρόθυμους που θα τα στηρίξουν και θα τα εγκρίνουν. Και οι πρόθυμοι αυτοί εντοπίζονται μέσα στο σώμα εκείνων που έχει εκλέξει ο ίδιος ο χειμαζόμενος λαός για να τον κυβερνήσουν και να του προσφέρουν μια καλύτερη ζωή. 

Η διαπίστωση είναι κτηνωδώς κυνική, αλλά έτσι είναι και η αληθινή πολιτική (Realpolitik) στην Ελλάδα. Ο λαός είναι μόνο για να εκλέγει τους υπηρέτες των άλλων και μάλιστα των ισχυρών, σε μία παραδοξότητα που όμως χρειάζεται για να αποκτήσει το "έτσι θέλω" των δημαρχάκων, των περιφερειαρχίσκων και των υποποδίων τους, δημοκρατικό άλλοθι.

Για να γίνει κάποιος ωφελημένος ως πρόθυμος υποστηρικτής ανόσιων σχεδιασμών, πρέπει να τηρεί κάποιες ιδιοσυστασιακές προδιαγραφές. Πρέπει δηλαδή να είναι:
  • Αποστασιοποιημένος από κάθε έννοια ηθικής
  • Αδιάφορος για το κοινό καλό αλλά να πείθει τον περίγυρο για το αντίθετο
  • Ουσιαστικά αμόρφωτος. Στο τυπικό μπορεί να είναι κάτοχος πέντε πτυχίων ουσιαστικά όμως η αδιαφορία του για τα κοινά τον καθιστά ιδιώτη (με την αρχαία έννοια)
  • Στερούμενος ενσυναίσθησης, δηλαδή να μην εννοεί το πως θα νιώσει και το τι θα υποστεί ο συμπολίτης του ή το σύνολο από την απόφαση που θα λάβει και χαρακτηρίζεται από άγνοια στην οποία τν οδήγησε η αδιαφορία
  • Θρασύς. Γιατί το θράσος είναι το καλύτερο προπέτασμα που καλύπτει όλα τα προαναφερθέντα. Συν τοις άλλοις, το θράσος είναι τυπικό χαρακτηριστικό  του δοκησίσοφου μεν, επιτυχημένου αιρετού δε.
  • Ελαφρώς ή βαρέως βλάκας. Συνώνυμο του ιδιώτη βέβαια αλλά η ιδιωτεία ως μεμονωμένη ιδιότητα μπορεί να προκρίνει πολλούς σε υψηλές θέσεις εξουσίας ή έστω κρίσιμης και αποφασιστικής δυνατότητας γνωμοδότησης, δίχως να είναι απαραίτητο να εκφράζονται, να μιλάνε ή να επικοινωνούν.
Για να μην καταντήσω αφοριστικός, ήθελα να ξεκαθαρίσω πως υπάρχουν και εκείνοι οι χαρακτήρες που δεν διαθέτουν το σύνολο των παραπάνω "εκλογικών αρετών" αλλά μέρος αυτών. Πολλές φορές δεν χρειάζεται κανείς να έχει παραπάνω από τις προαναφερθείσες αρετές, από όσες αρκούν κατά περίπτωση, για να τον αναδείξουν πρόεδρο, δήμαρχο, δημοτικό σύμβουλο, περιφερειακό σύμβουλο, περιφερειάρχη, βουλευτή κλπ. Έτσι σχηματίζεται το δίπολο της εκλογικής επιτυχίας, που συνήθως έχει στην άλλη άκρη την αντιληπτική ικανότητα του εκλογικού σώματος, η οποία συνδιαμορφώνει τη δόκιμη εικόνα του υποψηφίου μαζί με τις σχετικές αρετές του. Όσο πιο μικρή αυτή η ικανότητα, τόσο λιγότερες αρετές απαιτούνται από έναν υποψήφιο, τόσο μεγαλύτερη η ένταση της φωνής και βέβαια της παρουσίας, του ίδιου του υποψηφίου.

Τέλος πάντων. Θα μπορούσε κανείς να γράφει μέρες, μήνες, χρόνια για αυτόν τον τύπο ανθρώπου αλλά εδώ το θέμα αν και πολύ συναφές είναι λίγο διαφορετικό. Τι είναι αυτό λοιπόν που κάνει έναν σύμβουλο, έναν βουλευτή, να εγκρίνει, να γνωμοδοτήσει θετικά στα χειρότερα και τα πιο καταστροφικά για το μέλλον του τόπου και του ιδίου, ψηφίσματα; Η απάντηση θα βασανίζει για πάντα τον τόπο που κυλάει μέχρι σήμερα το Μέγα Ρέμα και τα συμβάλλοντα ρέματα του, καθώς και τον λαό που τον κατοικεί. 

Πριν μερικά χρόνια ο υπουργός Χρυσοχοϊδης δήλωνε πως δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο αλλά με περισσό θράσος (ποιώντας την ανάγκη "φιλοτιμία") το ψήφισε. Επιβεβαίωσε έτσι το τι χρειάζεται κάποιος για να "ανέβει ψηλά" που λέει και η παροιμιώδης φράση. Μεταξύ μας, ο υπουργός Χρυσοχοϊδης δεν είπε κάτι παράξενο. Σε όλα τα μνημονιακά κοινοβούλια, πόσοι ήταν εκείνοι που διάβασαν; Ελάχιστοι. Αλλά διάβασαν ή δεν διάβασαν, εφόσον άνηκαν στην κυβερνητική πλειοψηφία, ψήφιζαν αυτό που διατείνονταν πως έφτυναν.

Το ίδιο και στο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής όπου τα μέλη κάποιου πάλαι ποτέ πολιτικού σχηματισμού της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων έφτασαν να φτύνουν όλα όσα κάποτε αποτελούσαν ιδεολογικούς πυλώνες τους και να επιλέγουν τα ακριβώς αντίθετα, όσα δηλαδή αποτελούσαν λόγο κολασμού των κάποτε ιδεολογικών τους αντιπάλων. Είναι πολλοί αυτοί που δεν επέλεξαν την έντιμη οδό της παραίτησης και γονάτισαν μπροστά στο δέλεαρ του να τους αποκαλούν αντιπεριφερειάρχες, Περιφερειακούς Συμβούλους της πλειοψηφίας, προέδρους κλπ.

Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που δεν καταλάβαιναν τα όσα συνέβαιναν γύρω τους είτε γιατί δεν τους ενδιέφερε είτε γιατί ....δεν διάβασαν.

Όπως και να το κάνουμε μία χώρα διοικείται από μία πολιτική ελίτ που στην πλειονότητα της απαρτίζεται από ανθρώπους με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Και αυτοί οι άνθρωποι διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον. Όπως και η περιφερειακή σύμβουλος Αττικής της πλειοψηφίας η οποία μαζί και με άλλους συναδέλφους της έκρινε την τύχη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας κατ' εντολή του αφεντικού της και δίχως να διαβάσει, να σχηματίσει άποψη και να εκφράσει κρίση, σύμφωνα με τις ικανότητες της. Τις ικανότητες της τις οποίες εκτίμησε το αφελές εκλογικό σώμα και την εξέλεξε

Σίγουρα δεν σας ξενίζει η ομολογία "Δεν Διάβασα" Την έχετε ξανακούσει. Όσο φρικαλέο και αν ακούγεται από το στόμα αιρετού, που ψηφίστηκε για να διαβάζει, να κρίνει να επιχειρηματολογεί, είναι πραγματικότητα. Τους πραγματικούς αυτούς τύπους ανθρώπου τους ξέρετε. Τους έχετε δει σε τοπικά, δημοτικά συμβούλια, σε περιφερειακά -καλή ώρα- στο κοινοβούλιο (ο υπουργός Χρυσοχοϊδης η αφελώς ομολογημένη περίπτωση). Τους ξέρετε γιατί είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που δεν διαβάζει, δεν ασχολείται, δεν κρίνει παρά μόνο εξουσιοδοτεί. Εξουσιοδοτεί προφανώς αχρείους για να εξουσιάζουν ερήμην της κοινωνίας και εις βάρος αυτής συνήθως.

Ο Βραζιλιάνος κλόουν-βουλευτής Tiririca,
έντιμα ομολογεί πως "Χειρότερα δεν γίνεται"*
Εκλογές έρχονται. Τα ίδια σκηνικά θα παιχτούν και πάλι. Θυμηθείτε. Αν εμείς είμαστε σώφρονες την ώρα της ψήφου, ίσως όταν μία άμεση δημοκρατία εγκατασταθεί, πιθανόν αυτή η βορβορώδης κατάσταση να αλλάξει. 

_______________
*Εδώ οι κλόουν δεν ντύνονται ως κλόουν, σαν τον Tiririca και επιπλέον ισχυρίζονται πως "καλύτερα δεν γίνεται"

Sunday, April 22, 2018

Εγκιβωτίζετε ρέματα και αλήθειες κ. Φιλίππου



Απάντηση στον κ. Π. Φιλίππου για όσα ψεύδη καταμαρτυρά σε άρθρο του ο αντιπεριφερειάρχης με τις γαλότσες (κατά δήλωση του)

Παρά τις υποδομές που έχουν συγκεντρωθεί στην Αττική επί χρόνια, έχουμε γίνει μάρτυρες καταστροφών οι οποίες αποδίδονται σε έλλειψη υποδομών ή κακοτεχνίες, ισχυρισμός που αποτελεί εκ νέου βήμα για να ξοδευτούν κονδύλια για ακόμα περισσότερες —συχνά ακριβές και αναποτελεσματικές— υποδομές.

Ο κ. Φιλίππου με την επιστολή του «Αλήθειες για το Μέγα Ρέμα Ραφήνας» πιστοποιεί την εκπεφρασμένη από βήματος Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής (3/4/2018) αδυναμία του να κατανοήσει τη μελέτη για το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας («εγώ ένας φιλόλογος είμαι» είπε). Έτσι προχώρησε σε αντιγραφή του κειμένου των μελετητών, οι οποίοι είναι ανάμεσα στους πρώτους υπεύθυνους για την προχειρότητα στη σύνταξη μίας μελέτης που καταστρέφει το μεγαλύτερο ρέμα της Αττικής.

Ενώ η επιστήμη εξελίσσεται και η τεχνική προοδεύει διεθνώς, στην Ελλάδα προτάσεις σαν και αυτή της διευθέτησης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας (κάλυψη 15χλμ. φυσικού ρέματος με σκυρόδεμα και λιθοπλήρωτα συρματοκιβώτια) θυμίζουν πως ζούμε πίσω από τον υπόλοιπο κόσμο. Η διεθνής εμπειρία και πρακτική κινούνται πλέον σε κατεύθυνση συμμαχίας με την ίδια τη φύση. Πρόσφατο παράδειγμα η Κοπεγχάγη, όπου με μία αποστομωτικά φτηνότερη, ολοκληρωμένη και περιβαλλοντικά ορθή λύση, διαχειρίζεται τα πιθανά πλημμυρικά φαινόμενα στην πόλη. Την ίδια ώρα στην Αττική ετοιμάζονται να ξοδέψουν εκατομμύρια που δεν περισσεύουν, για να ρίξουν ακόμα μία σφαίρα στο σώμα του τόπου, επιδεικνύοντας ταυτόχρονα αναλγησία στον κίνδυνο που θα εξακολουθούν να διατρέχουν οι εγκατεστημένοι κακώς παρά το ρέμα.

Εκεί λοιπόν εντοπίζονται οι ενστάσεις απέναντι στην απηρχαιωμένη, περιβαλλοντικά απαράδεκτη και οικονομικά ασύμβατη με τα δεδομένα, πρόταση που υπερασπίζεται χωρίς να καταλαβαίνει(;) ο αντιπεριφερειάρχης Φιλίππου. Οι συκοφαντίες που εξαπολύει εναντίον εκείνων των φορέων που υπερασπίζονται το δημόσιο χαρακτήρα των ρεμάτων και των παραρεμάτιων γαιών είναι προπέτασμα καπνού για να αποκρύψει εργολαβίες που εξαφανίζουν το ρέμα και εξυπηρετούν τη μεταβολή κάθε σπιθαμής γης σε χρυσορυχείο λίγων ιδιωτών.

Σκληρά υλικά, δόμηση, συρματοκιβώτια με ταυτόχρονη απομάκρυνση βασικών στοιχείων του προφίλ της βλάστησης της περιοχής, εκδίωξη της πανίδας του ρέματος προωθούνται ΑΝΤΙ για εκτατικές παρεμβάσεις, με αναζήτηση και αποσόβηση των αιτίων των πλημμυρών στα μέρη που γεννιέται η απορροή. Εκτατικές αναδασώσεις στο Πεντελικό, ήπιου χαρακτήρα έργα ορεινής υδρονομίας και χώρο στο νερό δια της οριοθέτησης του ρέματος είναι αυτά που ζητάει, μέσα στην οδύνη του, ο τόπος. Λύσεις φιλικές προς το περιβάλλον με διατήρηση της εναπομείνασας περιβαλλοντικής ισορροπίας. Όχι αφανισμός της. Αλλά αυτά δεν έχει λόγο να τα υπερασπιστεί ο κ. Φιλίππου γιατί είναι φτηνότερα, προστατεύουν τη φύση και λειτουργούν σε όλο τον κόσμο. Δεν αφήνουν όμως χώρο ανάπτυξης οικισμών, έργων και εργολαβιών που είναι προφανές πως προετοιμάζονται για τον τόπο, ερήμην των κατοίκων του. Και αυτό είναι η  αλήθεια που κρύβει ο αντιπεριφερειάρχης.

Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος
Ανεξάρτητη πρωτοβουλία πολιτών “Δασαμάρι S.O.S.
Cine Σχολειό Πικερμίου


Sunday, April 15, 2018

Σχ-Ι-νοβατούσα δημοκρατία στην περιφέρεια και το απαράδεκτο περιφερειακό συμβούλιο


Τη Μεγάλη Τρίτη 3 Απριλίου 2018, η 13η συνεδρίαση του περιφερειακού κατ' όνομα "συμβουλίου" θα μείνει στην Ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης στην Ελλάδα. Συντάχθηκε ένα πρόγραμμα, μία ατζέντα θεμάτων προς συζήτηση, όπου όλα τα θέματα ήταν απλά μία γαρνιτούρα, μία προκάλυψη για το όργιο που είχε σχεδιαστεί από την περιφερειακή αρχή. Αυτοί οι σχεδιασμοί και η ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ λειτουργία που χαρακτηρίζει την περιφέρεια τα τελευταία 4 χρόνια, αποτελούν σοβαρότατους λόγους να τη θεωρούμε ότι χειρότερο έχει περάσει από την τοπική αυτοδιοίκηση, τουλάχιστον Β Βαθμού, από την εποχή που αυτή θεσμοθετήθηκε. Όταν μάλιστα συνεργάζεται με ότι χειρότερο έχει περάσει σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης Α βαθμού (η Ραφήνα και τα Σπάτα είναι οι πιο καραμπινάτες περιπτώσεις), το αποφασίζουμε και διατάσσουμε αποτελεί μόνιμη κατάσταση. Μάλιστα δεν διστάζουν με μία φωνή, περιφερειακοί και τοπικοί, να πάρουν το μέρος αυθαιρετούχων και καταπατητών και να απαιτούν την προστασία των αυθαιρέτων χωρίς να ντρέπονται.

Το όργιο το είχαν στήσει για το τέταρτο θέμα. Τη "γνωμοδότηση" για την ΜΠΕ για την "οριοθέτηση" του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας. Μία ΜΠΕ που συντάσσεται με γνώμονα την προστασία των αυθαιρέτων κατασκευών εντός της κοίτης του ρέματος. Ως πρόσχημα χρησιμοποιείται η υποτιθέμενη "αντιπλημμυρική θωράκιση" του τόπου. 

Όπως και το δάσος που καταπατείται, δεν έχει ψήφους άρα ούτε και φωνή, έτσι και το ρέμα. Οι καταπατητές όμως έχουν και δικαίωμα ψήφου αλλά και φωνή και η αλιεία αυτών των ψήφων είναι το μεγάλο ζητούμενο για τις επόμενες εκλογές. Όσοι δε υπερασπίστηκαν το ρέμα φιμώθηκαν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο. Χαρακτηριστική η ξανθοπουλική παράσταση του φερόμενου ως δημάρχου Ραφήνας, που σχεδόν με λυγμούς, μίλησε για ανθρώπους που δεν είναι καταπατητές και πλημμύρισαν 5(!!!) φορές.

Οι μελετητές τώρα. Είναι επαγγελματίες που έχουν γραφεία έχουν γνώση αλλά προπαντώς είναι επιχειρηματίες και έχουν ...τσέπη,  η οποία μάλιστα διαμορφώνει και τη σκέψη τους και την αντίληψη τους, όπως και τις ...προτάσεις τους. Χώρια που οι μελετητές είναι σαν κάτι πολιτικούς που μπορούν να μιλάνε για ώρες χωρίς να λένε τίποτα. Όταν δε, τους ζητήσει κανείς αποδείξεις και ανάλυση των επιχειρημάτων τους καθώς και άλλα τεκμήρια, κάνουν την πάπια!

Σε μία επίδειξη αυταρχισμού και χειραγώγησης, ο φερόμενος ως δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου Σχινάς φίμωσε οποιαδήποτε άλλη φωνή, προκειμένου να απολαύσουμε μία αισχρή και ασύνδετη εισήγηση μίας μαριονέτας, που ούτε σωστά ελληνικά μπορούσε να μιλήσει, αλλά με τα ολίγιστα γλωσσικά στοιχεία που κατάφερε να αρθρώσει, αναπαρήγαγε  τη συνταγή που του είχαν δώσει να εκτελέσει. Μάλιστα επιδεικνύοντας και σχέδια, τα οποία ούτε μπορούσε να καταλάβει που αναφέρονταν, καμάρωνε ως "επαϊοντας"

Στημένο παιχνίδι. Σε διατεταγμένη υπηρεσία ένα περιφερειακό συμβούλιο, παά τις σοβαρότατες και τεκμηριωμένες ενστάσεις που υπήρχαν, όχι μόνο δεν εξέτασε την αντίθετη άποψη και την τεκμηρίωση των ενστάσεων αλλά ως κοπάδι πλειοδότησε υπέρ μίας μελέτης που ούτε κατάλαβε τι μελετούσε, ούτε μπορούσε να εκτιμήσει τις επιπτώσεις από τα έργα που σχεδιάζουν εις βάρος των πολλών και προς όφελος των ολίγων και εκλεκτών. 

Και το κοπάδι γνωμοδότησε. Και το κοπάδι αυτό ήταν οι περιφερειακοί σύμβουλοι της "Δύναμης Ζωής" της περιφερειακής παράταξης του πάλαι ποτέ Συνασπισμού της Οικολογίας και των Κινημάτων (της Αριστεράς ντρέπομαι και να το αναφέρω)

Κόντρα σε κάθε σύγχρονη αντίληψη και πρακτική, η ανάξια τοπική αυτοδιοίκηση Α και Β βαθμού, σε αγαστή συνεργασία υπέγραψαν τη θανατική καταδίκη του τελευταίου σημαντικού ρέματος και μοναδικού βιοτόπου της ανατολικής Αττικής.

Αν αντέχετε την αηδία, παρακολουθείστε το βίντεο της συνεδρίασης, στο κομμάτι που αφορά στο 4ο θέμα (όλα τα άλλα, δηλαδή οι γαρνιτούρες πέρασαν σε 2 λεπτά το καθένα). 

Στις εκλογές που έρχονται ας τους δώσουμε το μοναδικό μάθημα που καταλαβαίνουν. Και επιπλέον, ας κρατήσετε καλά στη μνήμη σας τα ονόματα τους και τα πρόσωπα τους. Θα σας χρειαστούν την επόμενη φορά που θα τους ακούσετε μα υπερθεματίζουν σε περιβαλλοντικά ζητήματα.

________________________________
Χωρίς να έχω ψηφίσει τη Λαϊκή Συσπείρωση και μάλιστα ενώ τη θεωρούσα αδιάφορη στα θέματα περιβάλλοντος και οικολογίας παρά την έντονα πολιτική τους διάσταση, θαύμασα και απόλαυσα την τοποθέτηση της Αλ. Μπαλού πάνω στο θέμα. Ήταν η πιο πλήρης και σοβαρή η οποία εστίασε και στην πολιτική διάσταση του θέματος. Ομολογώ δεν το περίμενα αφού η Λαϊκή Συσπείρωση στη Ραφήνα είχε γνωμοδοτήσει θετικά για τη ΜΠΕ,

Ο χυδαίος αντιπεριφερειάρχης Φιλίππου έβαλε και γαλότσες και έσκισε τα εσώρουχα του για να πείσει. Τέτοιες γελοιότητες και καραγκιοζιλίκια δεν αξίζουν ούτε το σχολιασμό ούτε καμία απάντηση. Μόνο θλίψη προκαλεί

Αξίζει να σημειώσουμε και την αντίληψη που έχει όλος αυτός ο εσμός των "σεραζανετάκηδων" για τη χλωρίδα και την πανίδα. Θεωρούν πως είναι εύκολα και άμεσα αποκαταστάσιμα μεγέθη και δομές. Η γνώση που έχουν για τη φύση εξαντλείται στο ανθοδοχείο του σπιτιού τους. Και ονομάζουν εαυτούς "επιστήμονες". 


Sunday, April 1, 2018

Η μυστική και εξελιγμένη ζωή των δέντρων. Παραδείγματα για τον άνθρωπο


Μία αντίληψη που σιχαίνομαι ως άνθρωπος είναι ο λεγόμενος "κοινωνικός δαρβινισμός" που στην ουσία είναι μία αυθαίρετη προσαρμογή της θεωρίας της εξέλιξης εντός του πλαισίου ανάπτυξης και διαμόρφωσης των ανθρώπινων κοινωνιών. Η βάση που θέτουν οι γλοιώδεις υποστηρικτές της θεωρίας είναι ο -αυθαίρετος εξίσου- κανόνας περί της επιβίωσης και της εξέλιξης του δυνατότερου, παραβλέποντας (επίτηδες ή από άγνοια) το τυχαίο της φυσικής μετάλλαξης, που οδηγεί στην προσαρμογή στο περιβάλλον άρα και την επιβίωση και εξέλιξη.  Στους άσχετους αρέσει να θεωρούν την εξέλιξη κάτι παρόμοιο με  την ανάπτυξη οικονομικών και πολιτικών σχέσεων μεταξύ των επιτηδείων και των τεχνητών οργανισμών τους. Την οικονομική δηλαδή "ανάπτυξη". Αυτοί λοιπόν που αναπτύσσονται γίνονται "μεγάλοι" καταπίνοντας τους μικρούς. Εξαθλιώνοντας δηλαδή τον συνάθρωπο ηθικά, πνευματικά, κοινωνικά αλλά όχι βιολογικά. Η βιολογική εξαφάνιση του "ασθενέστερου" είναι απότοκο μίας κοινωνίας κοινωνικών δαρβινιστών οι οποίοι διακρίνονται για τη βαρβαρότητα τους.

Τέλος πάντων, δεν θα επεκταθώ άλλο στα υποκείμενα αυτά γιατί δεν είναι άλλωστε και το θέμα μου. το θέμα μου είναι σχετικό με την εξέλιξη, αλλά αυτή των φυτών και πιο ειδικά των δέντρων. Φυσικά η εξέλιξη των δέντρων είναι μία διαδικασία πολύ παλαιότερη από εκείνη των ζώων, του ανθρώπου δε περισσότερο. Φυσικά είναι παλαιότερη και από την εξέλιξη των άλλων ζώων, των οπαδών του κοινωνικού δαρβινισμού. 














Ομολογώ πως αν και δασολόγος δεν είχα ασχοληθεί με την έρευνα και τις νέες ανακαλύψεις πάω στην εξελικτική πορεία των δέντρων αφού η εξαιρετικά αργή πορεία της στο χρόνο δεν με δελέαζε ιδιαιτέρως. Αφορμή για να ασχοληθώ ήταν το βιβλίο ενός Γερμανού συναδέλφου, του Peter Wohlleben, το οποίο κυκλοφορεί πλέον και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη και τιτλοφορείται Das Geheime Leben der Baume (a umlaut) ή σε ελληνική απόδοση "Η μυστική ζωή των δέντρων"

Στο βιβλίο του ο εξαιρετικός δασολόγος Peter Wohlleben, αναπτύσσει  τη θέση πως το δάσος δεν είναι απλά ένα πολύπλοκο οικοσύστημα με φυτά και ζώα που χαρακτηρίζεται από τη μεγάλη πυκνότητα δέντρων, μία περιοχή όπου ένα σύνολο βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων που αλληλεπιδρούν  μεταξύ τους ( ου αρέσει αυτός ο ορισμός και όχι ο συνταγματικός που βάζει και όρια στη συγκόμωση). Ο Wohlleben μας διδάσκει πως το δάσος είναι ένας ΥΠΕΡΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ. Η θέση αυτή πλησιάζει στο κομμάτι του πιο πάνω ορισμού που μιλάει για σύνολο βιοτικών και αβιοτικών παραγόντων αλλά το εξειδικεύει περισσότερο. 

Τι σχέση έχει λοιπόν το βιβλίο του Wohlleben με την εξέλιξη και τελικά με την συνάφεια της με την εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών;

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο (μετάφραση Γιώτας Λαγουδάκου) και ανακαλύψτε μόνοι σας τη συνάφεια. Όσο διαβάζετε τα αποσπάσματα (μέχρι να γοητευτείτε και διαβάσετε ολόκληρο το βιβλίο) να έχετε στο νου σας τη θεωρία της εξέλιξης, το τυχαίο της προσαρμογής, τη φυσική επιλογή και την ανθρώπινη κοινωνία που επικρατούν οι λεγόμενοι δυνατοί. Σκεφτείτε και την ηλικία της ανθρώπινης κοινωνίας και εκτιμήστε πόσος ακόμα χρόνος της απομένει.

Ο λόγος στον P. Wohlleben

«Δεν ακούγεται λογικό ότι ένα δέντρο αναπτύσσεται καλύτερα  όταν απαλλάσσεται από τους ενοχλητικούς ανταγωνιστές, όταν έχει στη διάθεση του πολύ φως για το φύλλωμα και άφθονο νερό γύρω από τις ρίζες του; Για τα δέντρα που ανήκουν σε διαφορετικά είδη αυτό πράγματι ισχύει. Παλεύουν μεταξύ τους για τους τοπικούς πόρους. Στην περίπτωση των δέντρων του ίδιου είδους όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι οι οξιές είναι ικανές να κάνουν φιλίες και μάλιστα να ταΐζουν η μία την άλλη, το έχω ήδη αναφέρει. Προφανώς το δάσος δεν έχει κανένα συμφέρον να χάσει τα πιο αδύναμα μέλη του, γιατί έτσι απλώς δημιουργούνται κενά που ενοχλούν το ευαίσθητο μικροκλίμα  με το ημίφως και τα υψηλά επίπεδα υγρασίας της ατμόσφαιρας.

Κατά τ’ άλλα κάθε δέντρο θα μπορούσε να αναπτυχθεί ελέυθερα και να ζει τη δική του ζωή. Θα μπορούσε, διότι τουλάχιστον οι οξιές  φαίνεται να δίνουν μεγάλη σημασία στην ανταποδοτική δικαιοσύνη. Μία φοιτήτρια, στη δασική περιοχή που είμαι υπεύθυνος, ανακάλυψε  ότι στα δάση οξιάς που δεν διαταράσσονται μπορεί να κάνει κανείς μία ιδιαίτερη ανακάλυψη όσον αφορά τη φωτοσύνθεση. Τα δέντρα συγχρονίζονται προφανώς με τέτοιο τρόπο, ώστε να παρουσιάζουν όλα την ίδια απόδοση. Αυτό επ’ ουδενί δεν είναι αυτονόητο. Το σημείο όπου βρίσκεται κάθε οξιά είναι μοναδικό. Το έδαφος μπορεί να είναι πετρώδες ή πολύ αφράτο, να αποθηκεύει πολύ ή ελάχιστο νερό, να έχει υψηλή περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά ή να είναι άγονο -οι συνθήκες είναι δυνατό να αλλάζουν σε απόσταση λίγων μόνο μέτρων-, Αντίστοιχα, κάθε δέντρο διαθέτει  άλλες προϋποθέσεις ανάπτυξης και επομένως αναπτύσσεται πιο γρήγορα ή πιο αργά, μπορεί δηλαδή να παράγει περισσότερα ή λιγότερα σάκχαρα ή ξύλο. Η έρευνα καταλήγει σε ένα πραγματικά εκπληκτικό αποτέλεσμα. Τα δέντρα εξισορροπούν μεταξύ τους τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία τους. Ανεξάρτητα αν ο κορμός του δέντρου είναι χοντρός ή λεπτός, όλα τα δέντρα του ίδιου είδους, με τη βοήθεια του φωτός, παράγουν ανά φύλλο παρόμοιες ποσότητες σακχάρων. Η εξισορρόπηση συντελείται υπόγεια μέσω των ριζών…….»
«Ωστόσο καποιοι συνάδελφοι από το Λίμπεκ ανακάλυψαν ότι ένα δάσος με οξιές που βρίσκονται πολύ κοντά η μία στην άλλη είναι πιο παραγωγικό. Η σαφής ετήσια αύξηση βιομάζας, κυρίως ξύλου, αποτελεί απόδειξη για την υγεία των δέντρων»

παρακατω,

«Όταν ‘βοηθάει’  κάποιος ένα δέντρο να ‘απαλλαγεί από τους ανταγωνιστές του’ μετατρέπει τα εναπομείναντα δέντρα σε ερημίτες. Οι προσπάθειες τους να επικοινωνήσουν με τους γείτονες πέφτουν στο κενό αφού στη θέση τους έχουν μείνει μόνο κούτσουρα. Έτσι καθένας βαδίζει μόνος του με αποτέλεσμα να παρατηρούνται μεγάλες διαφορές στην παραγωγικότητα.»


Οι ερημίτες λοιπόν… «αποτελούν εύκολα θύματα εντόμων και μυκήτων»
«Τα παραπάνω δεν συνάδουν με τη θεωρία της εξέλιξης σύμφωνα με την οποία θα επιβίωναν μόνο οι δυνατοί; Τα δέντρα θα κουνούσαν το κεφάλι τους ή μάλλον την κόμη τους αν το άκουγαν. Η ευημερία τους εξαρτάται από την κοινότητα και αν εξαφανιστούν οι υποτιθέμενοι αδύναμοι, τότε χάνουν και οι άλλοι. Το δάσος δεν είναι πια κλειστό, ο καυτός ήλιος και ο ορμητικός αέρας φτάνουν μέχρι το έδαφος και αλλάζουν το υγρό – δροσερό κλίμα. Ακόμα και τα πιο δυνατά δεντρα αρρωσταίνουν πολλές φορέ στη ζωή τους και όταν γίνεται αυτό έχουν την ανάγκη των γειτόνων τους, των ασθενέστερων. Αν πάψουν αυτοί να υπάρχουν τότε μία αθώα επίθεση εντόμων είναι ικανή να σφραγίσει τη μοίρα ακόμα και αυτών των γιγάντων»

Το δάσος, ένας υπεροργανισμός που εξελίσσεται 1.200 εκατομμύρια χρόνια έχει προκρίνει την κοινότητα έναντι στην "επικράτηση του ισχυροτέρου" Ζούμε την εξέλιξη με τα στιγμιότυπα της που είναι ορατά στο μάτι μας και κατανοητά από την αντίληψη μας. Νομίζουμε πως ξέρουμε την επόμενη φάση της. Είμαστε τόσο ανόητοι. Τα ζώα εξελίσσονται 585 εκατομμύρια χρόνια. Ο άνθρωπος 5 εκατομμύρια. Ο άνθρωπος ο επιλεγόμενος "σοφός" μόνο 500,000 χρόνια και εμείς (το υποείδος δηλαδή) μόνο 200.000 χρόνια.  Οι "κοινωνικοί δαρβινιστές" είναι πιο πρόσφατο φρούτο, καταδικασμένο να γεννιέται σάπιο από την αρχή.

Μία ματιά σε αυτόν που εξελίχθηκε πριν καν εμφανιστούμε και ακόμα εξελίσσεται, μας διδάσκει. Από το πόσο καλά θα ανταποκριθούμε στα διδάγματα του θα εξαρτηθεί και η δική μας ύπαρξη, η δική μας επιβίωση