Saturday, August 18, 2018

Πρόληψη στην Αττική: Μην ανησυχείτε, έλαβαν τα μέτρα μας


Αναλογιζόμενος την επόμενη φάση και τα αναγκαία προληπτικά μέτρα που πρέπει να ληφθούν, προκειμένου να αποφύγουμε νέα τραγωδία σκέφτομαι πως έτσι γεννιέται άλλος ένας λόγος που η φυγή των Ελλήνων στο εξωτερικό δεν θα σταματήσει ποτέ.

Τα γεγονότα

Η πυρκαγιά στο Μάτι ξεκίνησε από το Νταού Πεντέλης. Ξεκίνησε από τυχαίο λόγο; 

Ξεκίνησε από εγκληματική αμέλεια κάποιου ανεγκέφαλου, που ήθελε σώνει και καλά να βάλει φωτιά καλοκαιριάτικα για να ψήσει, να κάψει χόρτα ή ότι άλλο; 
Ξεκίνησε από σπινθήρα πυλώνα της ΔΕΗ; 
Πρόκειται για εμπρησμό με πρόθεση και σχέδιο; 
Ποτέ δεν θα μάθουμε την απόλυτη αλήθεια γιατί οι εξουσίες προτιμούν να μας ταϊζουν με βολικά ψέματα ή με κατάλληλα τροποποιημένες αλήθειες.  Ειδικά η λεγόμενη τέταρτη εξουσία, η οποία έχει αναπτύξει και ιδιαίτερες, άκρως πειστικές τεχνικές για να χαλιναγωγεί την κοινή (και ως εκ τούτου πόρνη) γνώμη.

Προς συνεισφορά της Καμένης Γης (τίτλος ιστολογίου) προς την Καμένη Γη (τους καμένους τόπους) και την αλήθεια, να σημειώσουμε πως στην περιοχή η οποία καταδεικνύεται ως τόπος ανάφλεξης, δεν υπάρχει πυλώνας της ΔΕΗ, σε ικανότατη απόσταση.


Το εικαζόμενο σημείο εκκίνησης της φωτιάς


Καμένο δέντρο 
αλλά πίσω του (Δυτικά) ζωντανοί θάμνοι


Επίσης, το γεγονός ότι στον τόπο ανάφλεξης το αποτέλεσμα της φωτιάς είναι μερικά καμένα δέντρα και θάμνοι και πως μόνο όταν η φωτιά βρήκε την οδού που της προσέφερε το ρέμα της Νταού, δυνάμωσε και άφησε πολύ εντονότερο αποτύπωμα. 

Για του λόγου το αληθές επισυνάπτω και τις πιο πάνω φωτογραφίες από τις αλλεπάλληλες επισκέψεις στους πύρινους δρόμους, που κάναμε με φίλους και περίεργους -όπως κι εγώ- να μάθουμε τι ήταν αυτό που έκανε μία πυρκαγιά 10.760 στρεμμάτων να αφήσει χειρότερο αποτύπωμα από μία 200.000 στρεμάτων, εκείνη του 2009, που έκαψε την Αττική από Γραμματικό έως Παλλήνη.
Το ρέμα της Νταού. Η οδός της φωτιάς
Ζω τον τόπο 50 χρόνια και είναι πολύς καιρός που λέω (και το πιστεύω) πως το ειδοποιό χαρακτηριστικό μας, ημών των Ελλήνων, είναι η αδυναμία να σχεδιάσουμε κάτι από την αρχή έως το τέλος και να το υλοποιήσουμε «όπως σχεδιάστηκε». Αυτό που λειτουργικά μοιάζει με αδυναμία, στην κρίσιμη στιγμή μπορεί να γίνει και πλεονέκτημα, αφού η εξοικείωση με τον αυτοσχεδιασμό μπορεί να αποδώσει πραγματικά έξυπνες και αποτελεσματικές λύσεις όταν τα πάντα βρίσκονται σε αδιέξοδο. 

Αυτό ισχύει όταν ικανοί άνθρωποι που είναι γνώστες του αντικειμένου οι ίδιοι, διαχειρίζονται την κρίση, είτε απλοί διαχειριστές είναι αρκετά έξυπνοι ώστε να αφήσουν τον ειδικό να κάνει τη δουλειά του. Να διαχειριστεί δηλαδή ως ειδικός την κρίση. Όταν ο συνδυασμός είναι αντίστροφος (και συνήθως είναι γιατί οι διαχειριστές θεωρούν εαυτούς βλακωδώς, εξορισμού ικανούς) τότε το κακό παίρνει διαστάσεις τραγωδίας. Στην καμένη χώρα, αυτόν τον τελευταίο συνδυασμό τον ζήσαμε πολλές φορές και στο πρόσφατο και στο απώτερο παρελθόν, σε κρίσεις και βέβαια οδηγηθήκαμε σε τραγωδίες. Από το αιώνια προβληματικό πολιτικό μας αισθητήριο, που συγχέει την πολιτική επάρκεια με τη φιλία, τη συγγένεια, την καταγωγή, το ρουσφέτι, την υπόσχεση, τις χρηματοδοτήσεις και με ότι είναι πιο άσχετο, προκειμένου να επιλέξουμε τον πολιτικά  επαρκή, μέχρι την κατάρτιση σχεδίων εκτίμησης κινδύνου και πρόληψης του, σε επίπεδο πόλης, οικισμού, γειτονιάς, ακόμα και σπιτιού. 

Μας βολεύει να αγνοούμε ότι ο στρατηγικός σχεδιασμός που γίνεται από υπουργεία και γενικές γραμματείες, βασίζεται στην ύπαρξη και ορθή εφαρμογή ανάλογων σχεδίων στα χαμηλότερα διοικητικά ή πληθυσμιακά υποσύνολα. 

Μας βολεύει περισσότερο αν γίνουμε και δήμαρχοι, περιφερειάρχες, αντιδήμαρχοι και αντιπεριφερειάρχες, γιατί από εκεί θα αντλήσουμε το θράσος που χρειάζεται για να μιλήσουμε στα μαζικά μέσα εξημέρωσης, να κλαφτούμε σαν την τελευταία γυναικούλα που ζητά οίκτο για την αδικία που «μας έκατσε στη βάρδιά μας» ή «για το sms που δεν μας έστειλαν τώρα μας ρίχνουν την ευθύνη». Θέλει θράσος για να προσβάλεις τον πολίτη στα μούτρα του, θέλει θράσος και μειωμένο ηθικό ανάστημα για να λες στον κόσμο πως ενώ καιγόταν η πόλη σου περίμενες εντολή για να κάνεις κάτι. Θέλει αναισθησία να ισχυρίζεσαι  πως οι υπεύθυνοι τη πολιτικής προστασίας περίμεναν από την πυροσβεστική ή την αστυνομία να τους δώσουν εντολή και μέχρι τότε απλά περίμεναν, ενώ ο τόπος και οι άνθρωποι είχαν γίνει παρανάλωμα.

Ένα από τα πιο αηδιαστικά αλλά και ανησυχητικά πια, γεγονότα που ακολούθησαν την Αττική Τραγωδία της 23/7/2018 είναι πως ενώ έχουν περάσει 25 ημέρες από την πυρκαγιά και ο κίνδυνος που παραμονεύει μέσα στις ερχόμενες φθινοπωρινές μέρες, είναι πια πασιφανής, καμία ουσιαστική προληπτική ενέργεια δεν λαμβάνει χώρα.  Αυτός ο σημαντικός κίνδυνος είναι οι πλημμύρες και η έντονη απορροή νερού και φερτών, από τα ρημαγμένα δάση που δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε μία χούφτα εδάφους.  Φέρνω στον νου μου τα πρώτα μέτρα μετά τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα, για την πρόληψη των καταστροφών. Μάλιστα είχα γράψει και ένα κείμενο στο τοπικό μέσο της Ραφήνας, το kirkinews.gr ελπίζοντας να θυμίσω στους «ιθύνοντες» τι είχε σώσει την κατάσταση τότε. Σφάλμα μέγα.  Πως θα μπορούσαν αυτοί που κατέκαψαν τον τόπο με τη ανευθυνότητα και την αδιαφορία τους, να προβλέψουν και να προχωρήσουν σε αποδεδειγμένα αποτελεσματικά μέτρα; Αυτά γίνονται μόνο στις αμερικάνικες ταινίες, ειδικά αυτές που απευθύνονται σε παιδιά μέχρι 10 ετών.
Αντί λοιπόν ο φιλόλογος αντιπεριφερειάρχης σε συνεργασία με τους συνενόχους του δημάρχους να αντιγράψουν τις τεχνικές του 2007, οι οποίες απέδωσαν στον τομέα της συγκράτησης των νερών στα ανάντη της Πάρνηθας και της σημαντικής μείωσης της απορροής, πήραν τον υπουργό εθνικής άμυνας, μαζί με τις στολές παραλλαγής που ταιριάζουν στην περίπτωση και έβγαλαν μεγάλα χωματουργικά μηχανήματα της ΜΟΜΚ(αμμένου) για να σαρώσουν το Μέγα Ρέμα από Σπάτα μέχρι Ραφήνα. Να καθαρίσουν την κοίτη από βλάστηση που θα επιβράδυνε το φαινόμενο και να εξασφαλίσουν στην πλημμυρική απορροή υψηλές ταχύτητες.
Μάλιστα καμαρώνουν σε φωτογραφίες στο facebook αλλά όταν θα εισπράξουν τα επίχειρα των πράξεων τους, θα αναζητούν άλλο φταίχτη γιατί οι ίδιοι ….ποτέ δεν φταίνε.

Εκκαθαρίσεις ρεμάτων από την Περιφέρεια Αττικής
Μέχρι στιγμής έχουν αφήσει καμένες κλίσεις εκτεθειμένες στις δυνάμεις τα αιολικής διάβρωσης (προς το παρόν). Παράλληλα κόβουν κορμούς που θα ήταν κατάλληλοι για μέτρα προστασίας των κλίσεων και τους σκορπάνε από εδώ και από εκεί. Μαζί με τους νεκρούς κορμούς κόβουν και ζωντανούς αλλά μάλλον αυτό γίνεται γιατί δεν υπάρχει κανείς σχετικός επί τόπου για να κρίνει. 

Σημασία έχει τελικά πως με την αδιαφορία τους, θα χαθεί το πολύτιμο έδαφος που περιέχει τους σπόρους της αναγέννησης του δάσους, αλλά και θα καταλήξει ως φερτά υλικά στα ρέματα και τους οχετούς, θα δημιουργήσει πλημμυρικά φαινόμενα και ο φιλόλογος με τη Δούρου (όταν εμφανιστεί) και τον Μπουρνούς θα αρχίσουν τα τσιμεντώματα ρεμάτων και της φύσης. Της ίδιας φύσης ποιυ έκαψαν με την αδιαφορία και το ελάχιστο μέγεθος τους.




Κλίσεις σε Καλλιεχνούπολη και Βουτζά.
Στο τέλος, η πρόληψη για την προστασία από τις πλημμύρες επαφίεται στα χέρια θρησκευτικών λειτουργών, κάθε θρησκείας, οι οποίοι φιλότιμα προχωρούν σε καθημερινές προσευχές προκειμένου να περάσουμε ένα φθινόπωρο και έναν χειμώνα με όσο γίνεται πιο ήσυχες, απαλές βροχές. Δίχως ραγδαία φαινόμενα και επικίνδυνες καταστάσεις. Φήμες που θέλουν να χοροστατούν στις δεήσεις οι Δούρου, Φιλίππου, Μπουρνούς, Ψινάκης και Μάρκου θεωρούνται ανυπόστατες

Tuesday, August 7, 2018

Τίποτα δεν άλλαξε, απλά έρχονται εκλογές


Όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο φρόντιζαν να διατηρούν ικανοποιημένη την εκλογική τους πελατεία. Τον κόσμο που αποτελούσε την πελατεία αυτή  Αυτούς που σέρνονται από τη μία άκρη της παλέτας των κομματικών επιλογών, στην άλλη. Φυσικά δεν πρόκειται για πολιτικές επιλογές, αφού δεν έχουν ίχνος πολιτικής σκέψης κατά την συνειδητή ή όχι πρόκριση τους, από τον κάθε ένα πελάτη. Την ίδια οδό άσκησης της κατ' όνομα πολιτικής, στην ιδιότυπη ελληνική πολιτική σκηνή, επέλεξα και ο Συριζα. Μάλλον ήταν η ολοκλήρωση μίας διαδικασίας που είχε ξεκινήσει από καιρό και βρήκε το πρόσχημα για την προώθηση της διαδικασίας ολοκλήρωσης της, στην Αττική Τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018. Πράγματι, δεν υπάρχει χυδαιότερη στάση πολιτικού κόμματος, από τη μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα, όπως αυτή που σκαρφίστηκε η παρούσα κυβέρνηση. Με πρόσχημα την μη επανάληψη της τραγωδίας που έλαβε χώρα στις 23/7/2018, προωθεί την απόλυτη εξαφάνιση και των τελευταίων ιχνών φύσης που απέμειναν στην έρημη χώρα και πιο πολύ στο φαιό νταμάρι που λέγεται Αττική.

Περάστε κόσμε!
Επειδή η φρίκη σερβίρεται σε ανάλογα φρικτή συσκευασία και η παρανομία δεν πρέπει να εξαντλείται στο περιεχόμενο αλλά και στο πως αυτό φτάνει να ενσωματωθεί στη ζωή μας. Πως έρχεται να καταστρέψει το μέλλον μας. Έτσι και ο νόμος 4459/2018, ο οποίος αφορά το «Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιόνιο Πανεπιστήμιο και άλλες διατάξεις», έρχεται με το άρθρο 40 να παρατείνει τις προθεσμίες για την υποβολή των ορίων οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης (3889/10) δηλαδή με την νεότερη ορολογία, των  εκτρωματικών "Οικιστικών πυκνώσεων". Tη δικαίωση δηλαδή του καταπατητή, του εκχερσωτή, του αυθαιρετούχου και όλων εκείνων που έκλεψαν με περισσό θράσος, φύση από τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές. Αυτών δηλαδή που αποτελούν την κρίσιμη μάζα της νέας εκλογικής πελατείας του κόμματος που κάποτε υπερασπιζόταν τη φύση, την οικολογία και καυτηρίαζε αυτούς που δiaτηρούσαν ομήρους τους αυθαιρετούχους, προκειμένου να τους ενσωματώνουν στη δική τους εκλογική πελατεία. Ειδικά η ανατολική Αττική βρίθει από πολιτευτές που μάζευαν ψήφους καταπατητών στους οποίους υπόσχονταν "κλείσιμο της υπόθεσης τους" με τον ευνοϊκότερο για αυτούς τρόπο, Ο Σύριζα μύρισε την πελατεία και με έναν νόμο που μοιάζει με συρραφή τυχαίων κειμένων τους χάρισε τη γη και τον ουρανό.


Με το άρθρο 52 που οι φτηνοί ψηφοθήρες, οι κοινοί  απατεώνες διαλαλούν πως αρχίζουν οι κατεδαφίσεις των παρανόμων, αποδεικνύουν το πόσο ηλίθιους μας θεωρούν. Το άρθρο 52 περιλαμβάνει τις επείγουσες ρυθμίσεις για κατεδαφίσεις αυθαίρετων κτισμάτων σε αιγιαλό, δασικές εκτάσεις, ρέματα και επικίνδυνες οικοδομές

Για την περίπτωση των αυθαίρετων κτισμάτων σε δασικές εκτάσεις αποσαφηνίζει πως ο νόμος αφορά μόνο τα αυθαίρετα κτίσματα και κατασκευές που βρίσκονται σε δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν από πυρκαγιά και έχουν κηρυχτεί αναδασωτέες.

Επειδή τα παραλειπόμενα δυσκόλως εννοούνται, δύσκολα καταλάβατε πως οι οικοδομές σε δάση δεν θεωρούνται πια αυθαίρετες. Εμπρός λοιπόν, μην αφήσετε τίποτα. 

Οι υγρότοποι της Αττικής

Στο άρθρο 54 υποτίθεται πως αποτυπώνεται το καθεστώς προστασίας υγροτόπων

Λέει το άρθρο 54

Στις περιοχές των υγροτόπων Α΄ προτεραιότητας της υποπερίπτωσης αα΄ της περίπτωσης γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 20 του ν. 4277/2014 (Α’ 156), όπως αυτές φαίνονται εντός των περιγραμμάτων τους με διακεκομμένη γραμμή στα σχετικά πρωτότυπα διαγράμματα, που θεωρήθηκαν από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Τοπογραφικών Εφαρμογών και που αντίτυπό τους σε φωτοσμίκρυνση προσαρτάται ως Παράρτημα Α’ στον παρόντα νόμο, και μέχρι την οριοθέτησή τους σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 3937/2011 (Α’ 60), απαγορεύεται η δόμηση, η επιχωμάτωση, η άσκηση οχλουσών δραστηριοτήτων και κάθε δραστηριότητα που υποβαθμίζει την οικολογική κατάστασή τους, καθώς και η έκδοση αδειών δόμησης.

Δηλαδή όλες οι μελέτες για τσιμεντώματα ρεμάτων αναστέλλονται. Ή μήπως όχι;

Η διάταξη αφορά τους υγροτόπους της Αττικής με έκταση έως 80 στρέμματα. Όμως πως καθορίζεται η έκταση; Μόνο από το περίγραμμα (την διακεκομμένη)

Τα ρέματα που έχουν χαρακτηρισθεί με προεδρικό διάταγμα ως ιδιατέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνονται; ή δεν ισχύει το ΠΔ;



Επίσης, ο νόμος αυτός ενσωματώνει τη νομολογία του ΣτΕ που ορίζει πως η έκταση, την οποία καταλαμβάνει ένα ρέμα δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται ως χώρος οικοδομήσιμος ή προοριζόμενος για την ανέγερση κοινωφελών κτιρίων, αλλά αποκλειστικά ως κοινόχρηστος χώρος (Σ.τ.Ε. 2656/1999, 4654/1996); Άρα αν η έκταση που μπαίνει στο στόχαστρο είναι μεγαλύτερη από 80 στρέμματα δεν προστατεύεται;

Αφού απαγορεύονται οι οχλούσες δραστηριότητες στους υγροτόπους της Αττικής, θα εξαιρέσουν το Μέγα Ρέμα για να φτιάξουν το ΚΕΛ τους και για να τσιμεντώσουν κοίτη και εκβολή;

Τα κενά που έχουν αφήσει μυρίζουν να είναι επίτηδες αφημένα προκειμένου και να ικανοποιήσουν τους καταπατητές αλλά από την άλλη να μην το παρακάνουν με τον κόσμο που βλέπει και επισημαίνει τις παρανομίες τους.

Το φθινόπωρο δεν φάνηκε ακόμα (παρά τις βροχές) αλλά με τέτοιους νόμους -σκούπες που ρυθμίζουν από πανεπιστήμια μέχρι τακτοποιήσεις καταπατητών αλλά και την επέκταση του ...κοιμητηρίου της Νέας Μάκρης (άρθρο 55) δείχνουν όχι μόνο αθλιότητα, διατήρηση του πελατειακού κράτους, αισχρή συνδιαλλαγή αλλά και ότι τελικά τίποτα δεν άλλαξε. Ότι υπήρχε πριν, εξακολουθεί να υπάρχει και να κυβερνά και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή πια. Είμστε βαθιά μέσα στη βρωμιά. Πολύ βαθιά.


__________________________________

ΥΓ Δεν ξέρω ανα θα μπορέσω να εξηγήσω στα παιδιά γιατί τους επιστρέφουμε έναν τέτοιο κόσμο για να ζήσουν

ΥΓ2 Θυμήθηκα την Ζωή Κωνσταντοπούλου που επέστρεφε τροπολογίες που τις έδιναν, όταν ήταν άσχετες με το θέμα του κάθε φορά συζητούμενου σχεδίου νόμου. Γι' αυτό είναι εκτός Βουλής. Λογικό.

Thursday, August 2, 2018

Ο οικολόγος οικοπεδοφάγος - Μία καλοκαιρινή ιστορία

Σήμερα λέγονται οικιστικές πυκνώσεις
Και ποιος δεν ξέρει ή δεν έχει ακούσει ιστορίες για απατεώνες που έφραζαν ένα κομμάτι γης, για να το πουλήσουν στους φρεσκοαφιχθέντες,  τότε που η Αθήνα ξεχείλιζε από το μεγάλο κύμα αστυφιλίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και όλη την επόμενη δεκαετία. Λέξεις του τότε συρμού ήταν τα περιφραστικά επίθετα «εκτός σχεδίου», «εντός σχεδίου», τα μονολεκτικά «άρτιο», «οικοδομήσιμο», τεχνικοί όροι όπως «ρίξιμο βάσης», «ρίξιμο θεμελίων», «λυόμενο», αλλά και ιδιότητες όπως «μεσίτης» και «οικοπεδοφάγος».

Όλα τα παραπάνω ήταν συνιστώσες μίας ευρύτερης έννοιας, μίας τάσης στην οποία επιδόθηκαν όσοι Έλληνες δεν έφυγαν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μπορεί όχι όλοι όσοι δεν έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που έμειναν, μπήκαν στο τρενάκι της ανάπτυξης της χώρας το οποίο είχε το όνομα «Ανοικοδόμηση». Ήταν ένας κύκλος που ξεκινούσε από την δυστυχία της υπαίθρου, η οποία ωθούσε τους κατοίκους της να την εγκαταλείψουν. Όσοι μετοικούσαν στα αστικά κέντρα, έβρισκαν δουλειά στην οικοδομή, χτίζοντας τα σπίτια που θα αγόραζαν ή θα ενοικίαζαν αλλά όπως και να ήταν, θα κατοικούσαν κάποιοι άλλοι μέτοικοι. Ένας ανατροφοδοτούμενος οικονομικός κύκλος δηλαδή. Επειδή όμως πουθενά δεν υπάρχουν κλειστά συστήματα, τα οποία δηλαδή παράγουν την ενέργεια την οποία καταναλώνουν (υπάρχουν και οι τριβές μας λέει η θερμοδυναμική), η τροφοδοσία με συνάλλαγμα γινόταν από τις λίγες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, τους μετανάστες εξωτερικού και βέβαια τους ναυτικούς. Ήταν τότε που η ελληνική ναυτιλία πρώτευε στον κόσμο αλλά όπως και τώρα, ο Έλληνας ναυτικός δεν συμμετέχει στα επινίκια. Ίσως γιατί την γιορτή την οργανώνουν σε κλειστό κύκλο οι εφοπλιστές.

Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στον κύκλο της οικοδομής, που είναι και το θέμα μας (αν δεν το αντιληφθήκατε ακόμα). Το να χτίζεις δεν είναι δουλειά εύκολη. Ούτε και απλή. Η οικοδομή, σαν γνήσιο προϊόν του σύγχρονου καπιταλισμού, ενσωματώνει πολλές αξίες πριν προστεθεί και το εργολαβικό όφελος, το οποίο δεν είναι αξία αλλά ποσοστό επί των αξιών, εισπραττόμενο και συνήθως συσσωρευόμενο από τον εργολάβο. Τον στρατηγικό «επενδυτή» θα λέγαμε σήμερα. Η οικοδομή ενσωματώνει λοιπόν την αξία της γης, την αξία των υλικών, την αξία της εργασίας, την φορολογία και τις ασφαλιστικές δαπάνες πάσης φύσεως, τα κόστη της ενέργειας (καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια), τα κόστη των αστοχιών και της ανακατασκευής ή επιδιόρθωσης μερών, την αμοιβή μελέτης, την αξία της άδειας, ακόμα και το φακελάκι που ενδεχομένως θα χρειαστεί προκειμένου να λιπανθεί η οδός και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, μέχρι την παραλαβή του προϊόντος από τους αγοραστές. Δεν περιλαμβάνω συμβολαιογράφους, δικηγόρους, επιτόκια και κόστος δανεισμού, όπως και το ψυχολογικό κόστος που πληρώνει όποιος ζήσει την περιπέτεια αυτή από κοντά.
Η αρχή πάντα γίνεται από τη γη και το κόστος απόκτησης της, προκειμένου να ξεκινήσουν όλα. Εκεί λοιπόν είναι που αρχίζει – επιτέλους- η ιστορία μας, μετά από μία σχοινοτενή εισαγωγή, που όμως πιστεύω πως δεν πήγε τελείως χαμένη.

Η γη

Οι πιο πονηροί από τους μέτοικους, που όπως είπαμε στην εισαγωγή, ασχολήθηκαν με την ευγενή δραστηριότητα της οικοδομής, διέγνωσαν από νωρίς πως το πιο ξεκούραστο κέρδος προκύπτει από το εμπόριο της γης, αφού δίχως γη δεν υπάρχει και οικοδομή. Το πρόβλημα που πρόκυπτε ήταν το που θα έβρισκαν το εμπόρευμα με το οποίο σκόπευαν να πλουτίσουν. Επειδή οι τσιφλικάδες ανά την επικράτεια ήταν λίγοι αλλά η γη που κατείχαν ήταν πολλή, υπήρχε πρόβλημα με τις αξίες οι οποίες ρυθμίζονταν από τους τσιφλικάδες που με μία τούρκικη σφραγίδα ή μία πράξη από μοναστήρι ή την Εκκλησία, εμφανίζονταν ως κύριοι γης και αξιών. Όσο ήθελαν και αν ήθελαν, πουλούσαν. Το πράγμα έδειχνε αδιέξοδο για όποιον νόμιζε πως μπορεί να ασκήσει με επιτυχία δραστηριότητα με εμπόρευμα τα δικαιώματα κτήσης ή χρήσης  της γης. Ενώπιον του αδιεξόδου, γεννήθηκε η μεγαλοπρεπής ιδέα. Σε μία δασοσκεπή Αττική, τι νόημα έχει να μένει τόση γη αναξιοποίητη και καλυμμένη με δέντρα και θάμνους που στην τελική ούτε απέφεραν έσοδα. Τι αξία είχαν τα βελανίδια ή τα κουκουνάριια; Το ρετσίνι είχε αξία και πολλές χρήσεις αλλά πόσο ρετσίνι να μαζέψει κανείς και πόσο να διαθέσει; Ενώ η γη….)

Προϊόν της μεγαλοπρεπούς ιδέας της αξιοποίησης της γης, ήταν οι μαζικές εκχερσώσεις αρχικά και το κύριο ποσοστό των συστηματικών, ετησίων δασικών πυρκαγιών, από το 1975 και μετά. Οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο ήταν το moto της εποχής. Και εντός σχεδίου (ή υπό ένταξη). Ενός σχεδίου που υπήρχε μόνο στα λόγια που ξεστόμιζε για να διαφημίσει την πραμάτια του ο μεσίτης. Ενός σχεδίου που είχε φτιάξει ο καταπατητής, με τη βοήθεια ενός μηχανικού που από τη σφραγίδα του οποίου υπήρχε μόνο μία αχνή μπλε γραμμή πάνω στα σχέδια ή και ένα όνομα που θα μπορούσε να είναι το όνομα του οποιουδήποτε.
Αυτοί οι τύποι ήταν πρωταγωνιστές μίας εποχής. Όλοι ξέραμε πως υπάρχουν αλλά στο όνομα του νομότυπου και του καθώς πρέπει, δεν ομολογούσαν πως ήταν οι ίδιοι που έκαιγαν δάση και μετά με τη συνεργασία των υπολοίπων μελών της συμμορίας άτυπης εταιρίας, δηλαδή συμβολαιογράφων, δικηγόρων κλπ ανακάλυπταν ή εκμαίευαν  διαθήκες και δικαιώματα χρήσης, οπότε κατέληγαν στην κατάρτιση τίτλων στο όνομα του «επιχειρηματία γης». Η υπόλοιπη πορεία είναι γνωστή και ως θεωρία και ως βίωμα. Τις πόλεις που παρήχθησαν με αυτό τον τρόπο ζούμε όλοι. 

Ένας τέτοιος οικοπεδοφάγος τον οποίο γνώρισα σε πόλη της βόρειας Ελλάδας είναι η αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Στην κουβέντα που είχαμε με αφορμή τα τραγικά περιστατικά των πυρκαγιών σε ανατολική και δυτική Αττική την περασμένη εβδομάδα. Σε ηλικία μεγάλη πια, ο δραστηριοποιούμενος στο πεδίο του real estate (πολιτικά ορθή απόδοση της λέξης οικοπεδοποίηση) κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 επιχειρηματίας, με αφοπλιστική ειλικρίνεια μέχρι του βαθμού της βλακείας, ισχυριζόταν πως στα οικόπεδα που πουλούσε ο ίδιος δεν υπήρχαν πυρκαγιές γιατί είχε φροντίσει να κόψει τα δέντρα από πριν. Κατόπιν με ζώα ή με τρακτέρ, όργωνε την περιοχή. Έτσι μείωνε την πιθανότητα πυρκαγιάς!!! 

Άκουγα άφωνος τις περιγραφές της «σκληρής δουλειάς» που έριξε τότε , όπως και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την ικανοποίηση του, που η ζωή τον αντάμειψε για την σκληρή δουλειά του και την «εργατικότητα» του. Όσο μου μιλούσε, αντί να θυμώνω περίμενα να ακούσω την συνέχεια των ιστοριών του, εστιάζοντας στο πόσο οργανωμένα ήταν όλα. Πόσο καθετοποιημένα. Από τον μεσίτη και τον εργολάβο (συχνά υπήρχε ταυτοπροσωπία), τον συμβολαιογράφο, τους απαραίτητους δικηγόρους, ακόμα και τους επαγγελματίες μάρτυρες, στα δικαστήρια που δικαίωναν τους διακατόχους που έριζαν επί της ιδιοκτησίας του «ξένου αχυρώνα», δηλαδή επί της ιδιοκτησίας της δημόσιας γης.

Μαγεύτηκα, όπως μαγεύομαι με όλες τις αφηγήσεις που με ταξιδεύουν στα ήθη μίας εποχής που ενώ την έζησα δεν είχα τα μέσα να καταλάβω την κοσμογονία που λάβαινε χώρα τότε. Την γέννηση ενός κόσμου απαίσιου, που στόχο είχε το κέρδος για όλο και λιγότερους εις βάρος όλο και περισσοτέρων, εις βάρος του συνόλου. Αυτοί οι τύποι* είναι που έκαψαν και έχτισαν την Πεντέλη, έκαψαν και έχτισαν τον Υμηττό, έκαψαν και έχτισαν την Πάρνηθα. Αυτοί είναι που έφτιαξαν τα Περιβολάκια Ραφήνας και όλες τις οικιστικές πυκνώσεις που έρχονται τώρα οι Τσιρωνοφάμελοι να τους χαρίσουν (λες και είναι δικά τους χωράφια). Και σκέφτομαι. Τελικά ποιος κέρδισε; Ποιος είναι αυτός που εξασφάλισε μια καλή ζωή ευχαριστώντας τον θεό του δικαίου,  που του φέρθηκε τόσο καλά γιατί εκτίμησε την εργατικότητα του;

Ζούμε σε μία νεκρή χώρα. Ζούμε σε μία χώρα που ότι ζήσαμε, ότι μας σκοτώνει δεν κάναμε τίποτα για να το αποφύγουμε. Γιατί δεν αντιδράσαμε ποτέ στην αδικία. Μάλιστα πολλοί επωφεληθήκαμε και από αυτή την αδικία, αυτή την ανηθικότητα. Σήμερα η ανηθικότητα αυτή γίνεται κυνικά αποδεκτή από το επίσημο κράτος, με την ονομασία «οικιστικές πυκνώσεις» και εντείνεται περισσότερο με την πολεοδόμηση των τερατουργημάτων αυτών. Η κοροϊδία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και η ντροπή βαθύτερη, όταν μας περιγελούν με τον ίδιο κυνισμό και με αυστηρό δήθεν ύφος διαλαλούν πως θα γκρεμίσουν αυθαίρετα σε δάση και παραλίες (εκτός οικιστικών πυκνώσεων και κάποιων ακόμα περιπτώσεων).

Ο οικοπεδοφάγος της ιστορίας μας έκοβε τα δέντρα για να μην ανάβουν πυρκαγιές. Σε τι διαφέρει από τον οικολόγο υπουργό που νομιμοποιεί αυθαίρετα σε δάση (οικιστικές πυκνωσεις) για να δώσει τέλος στις στρεβλώσεις του παρελθόντος;

__________________________
*Οι τύποι αυτοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά με τους λεγόμενους «οικοδομικούς συνεταιρισμούς». Απλά οι συνεταιρισμοί είχαν καλύτερα «μέσα»

Friday, July 27, 2018

Δελτίο Τύτπου της Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας για το show Καμμένου, Φιλίππου, Μπουρνούς



Δελτίο Τύπου 27/7/2018
Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΟΙ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΟΦΟΒΟΙ ΔΙΟΙΚΟΥΝΤΕΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ…
(…ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ SHOW ΚΑΜΕΝΟΥ-ΦΙΛΙΠΠΟΥ-ΜΠΟΥΡΝΟΥΣ ΣΤΟ ΡΕΜΑ)

Το πλήγμα που δέχθηκε η Αν.Αττική δεν ήταν αναπόφευκτο. Δεν ήταν αποτέλεσμα μιας ακόμη θεομηνίας, όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι διοικούντες αυτή τη χώρα.

Οι τεράστιες δασικές εκτάσεις που έγιναν στάχτη αφήνοντας πίσω τους πάνω από 100 νεκρούς ανθρώπους, χιλιάδες νεκρά ζώα, κατεστραμμένες περιουσίες και νεκρή φύση ήταν αποτέλεσμα ενός  συνδυασμού παραγόντων σε επίπεδο κεντρικής και τοπικής διοίκησης. Ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής επιλογής  απαξίωσης του φυσικού περιβάλλοντος , των περικοπών των δαπανών για την προστασία περιβάλλοντος και πολιτών και της έλλειψης πρωτοβουλίας και υπευθυνότητας αυτών που μας διοικούν.

Απαξίωση του φυσικού περιβάλλοντος
Η συστηματική καταστροφή και κακοποίηση του περιβάλλοντος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, αλλά και την τοπική αυτοδιοίκηση προς όφελος μεγάλων και μικρών οικονομικών συμφερόντων με την παράλληλη συλλογή ψήφων, έχει μακρά ιστορία σε τούτη τη χώρα. Να μιλήσουμε για τις αμέτρητες πυρκαγιές που έχουμε ζήσει; Για την μετατροπή των καμένων (και κηρυγμένων αναδασωτέων) δασικών εκτάσεων σε οικισμούς; Να μιλήσουμε για τη συστηματική μετατροπή των ρεμάτων σε κλειστούς ή ανοιχτούς οχετούς ομβρίων; Για τη συστηματική καταπάτηση και αυθαίρετη δόμηση(με την ανοχή και υποστήριξη των αρχών) δασικών εκτάσεων και ρεμάτων; Για τις νομοθεσίες που νομιμοποιούν τις καταπατήσεις; Να μιλήσουμε για πρωτοποριακές ορολογίες οικιστικών πυκνώσεων μέσα σε δάση; Για εκτροπές ποταμών και υδροηλεκτρικά έργα που καταστρέφουν τα οικοσυστήματα; Για εξορύξεις χρυσού και υδρογονανθράκων που ισοπεδώνουν ολόκληρες περιοχές;  Για ρίψεις μπάζων και ξερών σε ρέματα και δρόμους εντός δασικών εκτάσεων από δήμους και ιδιώτες; Για τα σχέδια παράδοσης των παραλιών μας σε επιχειρηματικά συμφέροντα. Αναρίθμητα τα παραδείγματα. Από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις.

Περικοπές δαπανών για τους πολίτες και το περιβάλλον
Κι ενώ οι πολεμικές δαπάνες αυξάνονται σε σημείο που να είμαστε η τρίτη χώρα σε πολεμικές δαπάνες σε σχέση με το ΑΕΠ, οι κοινωνικές δαπάνες και οι δαπάνες για την πρόληψη και προστασία του περιβάλλοντος συνεχώς μειώνονται.
Οι δαπάνες για την πρόληψη των φυσικών καταστροφών μειώνονται διαρκώς. Το δασαρχείο απαξιώνεται, οι δασοφύλακες έχουν καταργηθεί, καθαρισμοί δασών δε γίνονται, απαλλοτριώσεις ευάλωτων πληθυσμών δε συζητούνται καν (προτιμάται η πολιτική ομηρία αντί της μετακίνησης αυτών). Όσο για τις δαπάνες για καταστολή των φαινομένων μια από τα ίδια. Ο στόλος της πυροσβεστικής δεν ανανεώνεται,  τα εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης δεν επισκευάζονται, οι πυροσβέστες ελαττώνονται, οι δήμοι αποφεύγουν τις προσλήψεις ακόμη και συμβασιούχων τριμήνου, οι στόλοι των δήμων παραμένουν απαρχαιωμένοι.
Όσο για τοπικά σχέδια πολιτικής προστασίας για διαφυγή πληθυσμών, εκκενώσεις περιοχών συνήθως δεν υπάρχει ίχνος. Και όταν υπάρχει, συνήθως είναι copy paste ενός παλιού σχεδίου που δεν εφαρμόζεται πάνω στον πανικό και την έλλειψη πρακτικής άσκησης  εφαρμογής του.
Τέλος, οι μονάδες Περιβάλλοντος, Πρασίνου, Πολιτικής Προστασίας των δήμων λειτουργούν ακόμη χειρότερα   κι από τις υπόλοιπες υπηρεσίες των Δήμων.

Έλλειψη πρωτοβουλίας και υπευθυνότητας των διοικούντων
Αν εξαιρέσει κανείς το δήμο Αθηναίων που πήρε την πρωτοβουλία και έπραξε αυτό που έπρεπε, δηλαδή να εκκενώσει την κατασκήνωση στον Αγ.Ανδρέα, όλοι οι υπόλοιποι διοικούντες (κρατικές υπηρεσίες, περιφέρεια Αν.Αττικής, δήμοι Ραφήνας κ Μαραθώνα) κοιτιόντουσαν μεταξύ τους και ο ένας  περίμενε εντολές από τον άλλο, ενώ ο κόσμος ήδη είχε αρχίσει να καίγεται. Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, δεν υπήρξε καμιά πρωτοβουλία, ο δήμαρχος Ραφήνας έκανε περιοδεία στα δελτία και κόσμος αφέθηκε στην τύχη του να τρέχει να σωθεί. Για να μη μιλήσουμε για τη συνέχεια στα δελτία ειδήσεων όπου ο ένας έριχνε τις ευθύνες στον άλλο. Δυστυχώς αυτή ήταν η εικόνα. Τόσο λυπηρή…
Όλα αυτά ήταν εγκληματικές επιλογές και εγκληματικά λάθη. Όμως κανείς δε βγήκε να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Αντίθετα, όλοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι έπραξαν το καλύτερο, ότι δεν υπήρχαν άλλες επιλογές, ότι το φαινόμενο για μια ακόμη φορά δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί.
Όλοι εμείς που θρηνούμε για τις ανθρώπινες και φυσικές απώλειες, για τους συγγενείς, τους φίλους, τα ζώα, το περιβάλλον, γνωρίζουμε ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. 
Στο χέρι μας είναι αυτή τη φορά να μην αφήσουμε τα πράγματα να συνεχιστούν όπως πριν, να τιμωρήσουμε αυτούς που ευθύνονται και να διεκδικήσουμε τόσο την άμεση αποζημίωση των πληγέντων όσο και την αποκατάσταση του τόπου μας.

·       Με άμεσο σχεδιασμό και προγραμματισμό αναδάσωσης των καμένων περιοχών (νέων και παλαιών)

·       Με άμεση πραγματοποίηση ορεινών υδρονομικών για να μην κινδυνέψουμε από πλημμύρες το χειμώνα και για να δώσουμε τη δυνατότητα στη φύση να αποκαταστήσει από μόνη της μέρος της καταστροφής
·       Με άμεση απόσυρση του έργου εγκιβωτισμού του Μεγάλου Ρέματος που, λόγω της καταστροφής του οικοσυστήματός του θα επιβαρύνει επιπλέον την περιοχή τόσο με πλημμυρικά φαινόμενα όσο και με αλλαγή του κλίματος (αύξηση θερμοκρασίας, ατμοσφαιρικών ρύπων κλπ)
·       Με άμεση απόσυρση του νόμου περί οικιστικών πυκνώσεων μέσα στα δάση, που θα οδηγήσει ξανά σε ανάλογες τραγωδίες
και με άλλα μέτρα γρήγορης αποκατάστασης του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής μας που δέχθηκε ένα βαρύ πλήγμα.
Το σημερινό show Καμένου, Φιλίππου και Μπουρνού που έβαλαν μπουλντόζες μέσα στο Μεγάλο Ρέμα για να ολοκληρώσουν την καταστροφή που άφησαν να εκτυλιχθεί την περασμένη Δευτέρα , όχι μόνο δεν μας προστατεύει από τυχόν πλημμύρες, αντίθετα μας κάνει πιο ευάλωτους σε αυτές. Η βλάστηση της κοίτης και των πρανών είναι η μόνη που μπορεί να συγκρατήσει νερό και φερτά, ενώ η αποψίλωσή της  οδηγεί σε μεγαλύτερες πΑΡΟΧΈΣ και ταχύτητες αυτών μέσα στην πόλη μας.

Αυτό που θα μας προστατέψει σήμερα είναι η ΑΜΕΣΗ (εντός του καλοκαιριού) υλοποίηση έργων ορεινής υδρονομίας στις καμένες περιοχές. Για να συγκρατηθούν νερό και φερτά στα ορεινά. Για να μειωθεί η παροχή νερού στο ρέμα. Για να συγκρατήσουμε την όποια οργανική ύλη απέμεινε στον τόπο της και να διευκολύνουμε τη φυσική αναγέννηση των δασών.

ΑΦΗΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΓΗ ΗΣΥΧΗ...


Κίνηση για την Προστασία & Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας
                                                                                                                   megalorema@gmail.com


Το θεσμικό και νομοθετικό πλαίσιο οργανωμένης απομάκρυνσης πολιτών λόγω δασικών πυρκαγιών




H Εγκύκλιος της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας με αρ. πρωτ. 3752/25-05-2018 και τίτλο »Σχέδιο δράσεων Πολιτικής Προστασίας για την αντιμετώπιση κινδύνων λόγω δασικών πυρκαγιών»

β) Η υλοποίηση του μέτρου της οργανωμένης απομάκρυνσης πολιτών, ως μέσο προληπτικής προστασίας τους και δρομολογείται εγκαίρως (ενώ η η καταστροφή βρίσκεται σε εξέλιξη) και κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και περιορισμούς, η εκτίμηση των οποίων γίνεται μόνον σε τοπικό επίπεδο. 

Η δράση γίνεται με ευθύνη των αρμοδίων Οργάνων Πολιτικής Προστασίας (Περιφερειάρχης, Δήμαρχος κλπ), σύμφωνα με το άρθρο 108 του Ν. 4249/2018.

Ένοχοι. Τα υπόλοιπα είναι απλά δικαιολογίες

Thursday, July 26, 2018

Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Κινέτα: 60.000 στρέμματα καμένου δάσους
Ραφήνα, Βουτζάς, Μάτι: 12.760 στρέμματα καμένου δάσους και 85+ νεκροί 
«Είχε δοθεί εντολή για εκκένωση του Νέου Βουτζά»,

«για την εκκένωση του κάθε δήμου, αρμόδιος είναι ο δήμος και το σχέδιο των δήμων. Η Περιφέρεια Αττικής έχει 66 δήμους, δεν προβλέπεται να έχει σχέδια εκκένωσης για τους δήμους. Η Αυτοδιοίκηση είναι ακριβώς αυτό, αυτοδιοίκηση, δεν μπορεί να ελέγξει ο ένας τον άλλον. Η Περιφέρεια λοιπόν δεν θα μπορούσε με τίποτα να πάει στον κάθε δήμο και να κάνει εκκένωση. Απαγορεύεται, δεν μπορεί. Ενημερώνεται από την Πυροσβεστική που παίρνει την απόφαση και ενημερώνει τους δήμους για την εκκένωση».

«Ήμουν τόσο εγώ όσο και ο δήμαρχος επιτόπου, ήρθε ο κ. Σιώνης και είπε μπροστά μας "ποιου είναι η περιοχή;". Ο δήμαρχος είπε "είναι δικιά μου" η περιοχή, και η απάντηση ήταν "από τη στιγμή που είναι δικιά σου η περιοχή, απομάκρυνε τον κόσμο". Και του λέω "ναι δήμαρχε, πρέπει να φύγει ο κόσμος". Αυτό ειπώθηκε, αυτό έγινε, στον δήμο της Ραφήνας, στο Νέο Βουτζά, στη φωτιά πάνω».

Περιφερειακή σύμβουλος Πολιτικής Προστασίας, Γιάννα Τσούπρα, στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5» 26/5/2018

«Ουδέποτε δόθηκε εντολή για εκκένωση οικισμών στη Ραφήνα από τους αρμόδιους»

«Αυτό δεν συνέβη ποτέ. Δεν επικοινώνησε κανένας μαζί μου. Η φωτιά έφτασε σε μισή ώρα στη θάλασσα. Μην προσπαθούν κάποιοι να μεταθέσουν ευθύνες»,

«Να μου πει κάποιος ποιος μου την έδωσε» (την εντολή εκκένωσης)

Βαγγέλης  Μπουρνούς από εκπομπή του ΣΚΑΙ  και ερωτηθείς για το εάν η περιφερειακή σύμβουλος πολιτικής προστασίας, κυρία Τσούπρα έδωσε εντολή εκκένωσης

Ο δήμαρχος Ραφήνας επιμένει ότι ουδέποτε συνέβη κάτι τέτοιο. «Να μου πει κάποιος ποιος μου την έδωσε», επισήμανε, υποστηρίζοντας ότι με την κυρία Τσούπρα, αν και βρέθηκαν δια ζώσης, δεν αντάλλαξαν κουβέντα και δεν κατάφεραν να μιλήσουν.

Προφανώς δεν μπορεί να ισχύουν και οι δύο δηλώσεις. Κάποιος ή κάποια ψεύδεται, προσπαθώντας να πετάξει στον άλλο την ευθύνη και το αιώνιο άγος, το αισχρό στίγμα της ανικανότητας να πάρει μία απόφαση που θα έσωζε κόσμο. Η επίκληση μάρτυρα της συνομιλίας εκ μέρους της Τσούπρα, δείχνει πως μάλλον έχει δίκιο, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει σχετικά με τη διαφωνία των «ιθυνόντων. Αντ’ αυτού, ανίκανοι και ως εκ τούτου μοιραίοι, οδήγησαν σχεδόν 100 ανθρώπου στον θάνατο με έναν από τους πιο βάναυσους τρόπους, οδήγησαν κι άλλες εκατοντάδες στον πόνο, στο κενό της απώλειας των δικών τους ανθρώπων και τελικά στην καταδίκη να ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους, φέροντας το δυσβάσταχτο αυτό κενό.
Ανθρωπάκια, ταπεινού ηθικού αναστήματος που δεν δέχονται με κανέναν τρόπο τα λάθη τους, όσο ολέθρια και αν ήταν αυτά. Γραφειοκράτες εκεί που τους βολεύει, ευέλικτοι εκεί που δεν θέλουν να αφήσουν ίχνη των πράξεων τους.

Η γραφειοκρατία που γεννά η κατανομή αρμοδιοτήτων στα επίπεδα μίας δομής, είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την διοίκηση προκειμένου να εξασφαλίζει την διαφάνεια, αλλά κυρίως την ιχνηλασιμότητα αποφάσεων και πράξεων των στελεχών της δομής αυτής.  Για παράδειγμα, τα διάφορα πρότυπα ποιότητας, που εφαρμόζονται στις δομές, όπως τα περιώνυμα ISO standards. Στις δημόσιες – περιφερειακές – δημοτικές δομές, συνήθως  δεν υπάρχουν, αλλά και αν υπήρχαν, σε μία κατάσταση όπως αυτή της καταστροφής της 23ης Ιουλίου 2018, τι θα μπορούσαν να αποτυπώσουν; Τίποτα μάλλον. Έτσι, αφού δεν υπάρχει καταγραφή ενεργειών των αρμοδίων, μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει. Το βλέπουμε άλλωστε στη διάσταση των θέσεων μεταξύ Τσούπρα (περιφέρεια) και Μπουρνούς (δήμος).

Το ηθικό έλλειμμα οδηγεί τους αντιπαρατιθέμενους συνήθως στην αναζήτηση γραφειοκρατικών ερεισμάτων, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αδικαιολόγητη αδράνεια τους. Ας κάνουμε κι εμείς εδώ την ίδια αναζήτηση, μήπως μας χρειαστεί να καταλάβουμε τελικά την αξία των ανθρώπων. Όχι το ποιος έχει δίκιο, γιατί το να καυγαδίζεις πάνω σε μία τέτοια τραγωδία, σε καθιστά μειωμένης αξίας από μόνο του.

Διαβάζουμε λοιπόν στον Καλλικράτη (τον νόμο 3852 του 2010 «Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης») και στο άρθρο 82, παράγραφος (ζ)

‘Αρθρο 82 «Αρμοδιότητες του προέδρου της τοπικής κοινότητας»

ζ) καταγράφει τα μέσα και το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και είναι υπεύθυνος της ομάδας πυρασφάλειας της τοπικής κοινότητας. Για την κατάρτιση του σχεδίου  πρόληψης πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών συνεργάζεται με τα αρμόδια όργανα του δήμου ενώ κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων αντιμετώπισης πυρκαγιών ή φυσικών καταστροφών τίθεται στη διάθεση των αρμοδίων αρχών,

Στο χαμηλότερο επιτελικό επίπεδο, ο πρόεδρος ή η προεδρίνα  των τοπικών συμβουλίων των δημοτικών ενοτήτων (αφού ο Καλλικράτης αυτές θεωρεί ως τοπικές κοινότητες), αφού ήδη έχει συνεργαστεί με τα αρμόδια όργανα του δήμου και έχει καταρτίσει  σχέδιο πρόληψης και αντιμετώπισης (!) πυρκαγιών, τίθεται στη διάθεση των αρμοδίων αρχών. Ποιες είναι οι αρμόδιες αρχές; Με την κοινή λογική, κατά περίπτωση πρέπει να εννοούνται η Πυροσβεστική, η Αστυνομία, η Πολιτική Προστασία του δήμου, η Πολιτική Προστασία της περιφέρειας και άλλες αρχές.

Πάντως οι πρόεδροι των τοπικών συμβουλίων ενώ έχουν από τον νόμο αρμοδιότητες, δεν λειτουργούν αυτοβούλως. Αυτό εννοείται με τη φράση «τίθενται στη διάθεση». Μπορούν να κατηγορηθουν για ανικανότητα, μαζί με τους υπόλοιπους αρμοδίους του δήμου,  μόνο στο κομμάτι της έλλειψης πρόληψης και της μη κατάρτισης σχεδίου αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών.

‘Αρθρο 97 «Υπηρεσιακές Μονάδες των δήμων»

Ας προχωρήσουμε στο κεφάλαιο ΣΤ΄ΜΕΤΑΒΙΒΑΖΟΜΕΝΕΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ. Εκεί και στο άρθρο 97 διαβάζουμε πως στις υπηρεσιακές μονάδες των δήμων υπάγεται και η μονάδα  της παραγράφου (θ) δηλαδή η υπηρεσιακή μονάδα Περιβάλλοντος - Πολιτικής Προστασίας. Πολύ σωστά, ο νομοθέτης παντρεύει στην ίδια μονάδα το περιβάλλον με την πολιτική προστασία αφού η αποτελεσματικότητα της δεύτερης βρίσκεται σε άμεση σχέση με τα πρώτο. Όσο υποβαθμίζεται η σχέση του δήμου με το περιβάλλον, τόσο μειώνεται η αποτελεσματικότητα της πολιτικής προστασίας. Αρχίζει λοιπόν και διαφαίνεται το ποιος ήταν λοιπόν ο πιο αδύναμος κρίκος της αυτοαποκαλούμενης αυτοδιοικητικής ιεραρχίας.

Η μονάδα Περιβάλλοντος – Πολιτικής Προστασίας ενός δήμου, πέρα από το προφανές, δηλαδή την κατάρτιση του σχεδίου  πρόληψης πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών σε συνεργασία με τους προέδρους των δημοτικών ενοτήτων, είναι και υπεύθυνη για την εφαρμογή του. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αο΄τε και επιδέχεται ελεύθερη ερμηνεία, αφού αυτός που εφαρμόζει ένα τόσο κρίσιμο σχέδιο πρέπει να είναι και ο συντάκτης του.

Στον δήμο Ραφήνας λοιπόν, δεν υπήρξε σχέδιο πρόληψης και αντιμετώπισης πυρκαγιών και άλλων φυσικών καταστροφών. Και αφού δεν υπήρχε, τι θα εφαρμοζόταν την Δευτέρα 23/7/2018  το απόγευμα, ακόμα και αν είχε τα κατάλληλα στελέχη;

Ακόμα και αν υπήρχε σχέδιο αντιμετώπισης πυρκαγιών ή φυσικών καταστροφών, αυτό εκθέτει περισσότερο τον δήμο και τον "άρχοντα" του αφού το σχέδιο αυτό ποτέ δεν εφαρμόσηκε. 
Ήταν οι τηλεοπτικές εμφανίσεις που απαιτούσαν χρόνο και δε προλάβαινε να ασχοληθεί κανείς με την αντιμετώπιση του κινδύνου.

Τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, δοσμένες με το γνωστό θράσος του ενόχου, που προσπαθεί να φορτώσει την ενοχή και την απαξία όπου βρει πιο εύκολα.

Είναι όμως η περιφέρεια Αττικής αθώα;

Διαβάζουμε από τον Ν.3852/2010 το κεφάλαιο Ε΄ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ στο  Άρθρο 186 «Αρμοδιότητες Περιφερειών» και την παράγραφο Θ, που αναφέρεται στους σχετικούς τομείς αρμοδιότητας της Περιφέρειας:

Θ. Πολιτικής Προστασίας και Διοικητικής Μέριμνας,

Περιλαμβάνονται
1. Ο συντονισμός και η επίβλεψη του έργου της πολιτικής προστασίας για την πρόληψη, ετοιμότητα, αντιμετώπιση και αποκατάσταση των καταστροφών, εντός των ορίων της εδαφικής της περιφέρειας, στο πλαίσιο και του ν. 3013/2002 (ΦΕΚ 102 Α΄), όπως ισχύει.

2. Η ευθύνη για την εφαρμογή του ετήσιου εθνικού σχεδιασμού πολιτικής προστασίας, κατά το σκέλος που τα οικεία προγράμματα, μέτρα και δράσεις εφαρμόζονται σε επίπεδο περιφέρειας.

3. Η διατύπωση εισηγήσεων για το σχεδιασμό πολιτικής προστασίας της περιφέρειας, προκειμένου να αποτελέσουν αντικείμενο της εισήγησης για τον ετήσιο εθνικό σχεδιασμό πολιτικής προστασίας από τη Διυπουργική Επιτροπή.

4. Η υποβολή εισήγησης στον Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας για την έκδοση απόφασης κήρυξης κατάστασης έκτακτης ανάγκης πολιτικής προστασίας, στις περιπτώσεις τοπικών καταστροφών
………………………………………..

Και ακολουθεί κατάλογος κι άλλων αρμοδιοτήτων, από αυτές που ανατίθενται για να αναβαθμιστεί ο θεσμός αλλά δεν εκτελούνται, πράγμα που τελικά οδηγεί στην υποβάθμιση.

Εδώ αξίζει να αναφέρουμε την ταυτόχρονα με την πυρκαγιά της Ραφήνας εξελισσόμενη περίπτωση, εκείνη της Κινέττας. Εκεί που αρμόδιες ήταν δύο περιφέρειες (Δυτικής Αττικής και Πελοποννήσου) και δύο δήμοι (Μεγαρέων και Λουτρακίου Περαχώρας) όπου η προληπτική εκκένωση που δόθηκε τόσο από τον αντιπεριφερειάρχη Πελοποννήσου Πελοπίδα  Καλλίρη, όσο και από τον δήμαρχο Μεγαρέων, Γρ. Σταμούλη, έσωσε τον κόσμο ενώ οι καταστροφές στα σπίτια είναι πραγματικά μεγάλες.

Αν αντιπαραβάλλουμε την στάση των Καλλίρη (Πελοπόννησος) και Σταμούλη (Μέγαρα- Αττική) με εκείνη των Μπουρνούς – Ψινάκη και Τσούπρα (όλοι από Αττική) καταλαβαίνουμε αμέσως τα μεγέθη και την ικανότητα των ανθρώπων.
Κάθε σύγκριση μεταξύ των πρωταγωνιστών συμφορών που συνέβησαν ταυτόχρονα, στον ίδιο τόπο, κάτω από παρεμφερείς συνθήκες, είναι απογοητευτική για την πλευρά των διοικούντων δήμους και περιφέρειες της ανατολικής Αττικής. Εκείνοι που κατάφεραν και έσωσαν τον κόσμο τους, είτε γιατί είχαν σχέδιο είτε γιατί είχαν ικανότητα, ακόμα δουλεύουν με σύστημα και ηρεμία προκειμένου να προχωρήσουν στις σχετικές αποκαταστάσεις.

Εκείνοι [που η ανικανότητα ή η αδιαφορία τους οδήγησαν σε πανωλεθρία, αφού πρώτα κραύγασαν παντού το πλας΄το και όψιμο ενδιαφέρον τους, άρχισαν να κατηγορούν ο ένας τον άλλο, αντί να δεχτούν και να δηλώσουν με θάρρος την ενοχή τους. Αυτό θα είχε ως άμεση συνέπεια την παραίτηση τους βέβαια αλλά αυτό είναι κάτι που μάλλον δεν αφορά τους συγκεκριμένους.

Όταν δε, περισσεύει η μικροψυχία και η ηθική ασημαντότητα, το πράγμα κορυφώνεται μέχρι να περάσει ο καιρός, να ξεχαστεί και στο τέλος να επανέλθουν στις θέσεις τους, διεκδικώντας εκ νέου την εμπιστοσύνη ημών των επιλησμόνων πολιτών.

______________________
Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε και στην ηλεκτρονική επιθεώρηση http://www.atticavoice.gr 

Wednesday, July 25, 2018

Να μη γίνει το πένθος η κουβέρτα που θα καλύψει τους εγκληματίες


Despair Από το  FB προφίλ αγαπημένης φίλης

Αλίμονο, οι καλικάντζαροι τους θα σχεδιάσουν τώρα εκτός από αντιπλημμυρική και αντιπυρική θωράκιση της Αττικής. Αυτοί οι άνθρωποι τελικά είναι η οριστική μας λύση

Στεκόμαστε ενεοί, σχεδόν παράλυτοι μπροστά στις εικόνες. Τις εικόνες της φωτιάς που έκαιγε, τις εικόνες που άφησε πίσω της η φωτιά. Ακόμα και μπροστά στην εμπειρία της καυτής πνοής, που δεν σε άφηνε να ανασάνεις. Σε μία έκταση 11.000 στρεμμάτων περίπου, εκεί που ζούσαν μόνιμα ή περιστασιακά 15.000 άνθρωποι, σήμερα 100 περίπου χάθηκαν οριστικά, 200 αγνοούνται, 700 θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν από τη βάναυση αλλαγή της ζωής τους και όλοι εμείς, οι συνδημότες και συμπολίτες, θα ξανανιώσουμε την ίδια απογοήτευση που νιώθουμε μετά από κάθε τραγωδία κλίμακας. Και θα πενθήσουμε όπως πάντα για αυτούς που χάθηκαν, που υπέφεραν και που υποφέρουν.

Και μετά θα τα ξεχάσουμε όλα και η βιοποριστική μας αγωνία θα σκεπάσει με την πυκνή αχλή της, πρόσωπα, γεγονότα, προδομένες υποσχέσεις και τελικά θα σκεπάσει και θα αναβαπτίσει τους ενόχους.

Όμως,

μπροστά στην τριπλή ανικανότητα των εξουσιαστικών δομών (ΝΑΙ, δεν είναι διοικητικές δομές, είναι καθαρά ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ), δηλαδή της ανικανότητας

-του Δήμου
-της Περιφέρειας
-της κεντρικής κυβέρνησης

εκτυλίσσεται ένα δράμα τεραστίων διαστάσεων, με νεκρούς, με αγνοουμένους, με κατεστραμμένη φύση και έναν τόπο να βυθίζεται κι άλλο, να υποβαθμίζεται, να εξαφανίζεται.

Τα κοράκια, οι υπεύθυνοι για την Αττική Τραγωδία δεν είναι άλλοι από τους προαναφερθέντες εξουσιαστές. Γιατί:

Οι δασικές εκτάσεις ποτέ δεν προστατεύτηκαν, όχι μόνο από τους καταπατητές και τους εκχερσωτές (που είναι πάντα συνέταιροι κάθε εξουσίας) αλλά ακόμα και από αυτούς τους Οργανισμούς Κοινής Ωφελείας, όπως αυτάρεσκα ονομάζονται ενώ πχ τα ηλεκτροφόρα δίκτυα τους, διασχίζουν δασικές εκτάσεις εναερίως, σήμερα το 2018. Όταν εκτελούνται εργολαβίες πλησίον ή εντός δασών, μπάζα και σκουπίδια εγκαταλείπονται στη μοίρα τους αφού "το δάσος δεν είναι κανενός για να βάλει τις φωνές" και βέβαια μία υποστελεχωμένη δασική υπηρεσία βολεύει τους εμπνευστές των "οικιστικών πυκνώσεων" και τους τροφούς των οικοδομικών συνεταιρισμών.

Η Δασική Υπηρεσία έχει εκμηδενιστεί από τις πολιτικές επιλογές της κεντρικής εξουσίας και όχι μόνο δεν οργανώνει την δασοπυρόσβεση (ως όφειλε και ως η μόνη ικανή για κάτι τέτοιο) αλλά δεν ασκεί πια ούτε το πολύτιμο έργο της Δασοπροστασίας.

Η Εξουσία, αντί να επιλέξει την διατήρηση του δάσους,  επέλεξε να διατηρήσει τις "οικιστικές πυκνώσεις" που στην ουσία αποτελούν δασικές ασυνέχειες με παρανόμους οικιστές που έχουν αποδεχτεί να ζουν με τον κίνδυνο. Αποτελώντας και οι ίδιοι παράγοντα κινδύνου για το δάσος, όπως το -τυπικά οπισθοδρομούν άρα και πυρόφιλο- δάσος, αποτελεί παράγοντα κινδύνου για τους ίδιους. Όμως ενώ το δάσος δεν απολαμβάνει καμίας προστασίας πια, οι καταπατητές, οι εκχερσωτές και οι αυθαιρετούχοι απολαμβάνουν την δημοτική, την περιφερειακή, την κρατική κάλυψη. Όταν όμως έρθει η ώρα του υποβαθμισμένου δάσους να δείξει τον πυρόφιλο χαρακτήρα του, μιλάνε όλοι για την "κακιά την ώρα", για την ατυχία κλπ. Προστατεύονται οι αυθαιρετούχοι και οι καταπατητές, αλλά όχι το δάσος. Και αυτό ισχύει και για τους τρεις  παχύδερμους εξουσιαστές που βρίσκονται σε μόνιμο κυνήγι ψήφων.

Η περιφέρεια και οι επιλογές της.

Η περιφέρεια επιλέγει να ξοδεύει εκατομμύρια σε δήθεν "αντιπλημμυρική θωράκιση" για κάποιους δικούς της λόγους, αντί να δει την αλήθεια πως η αντιπλημμυρική θωράκιση και η δασοπροστασία είναι αδέλφια σιαμαία.

Σήμερα, μετά από τις καταστροφικές πυρκαγιές της 23ης Ιουλίου 2018, η λεκάνη απορροής του Μεγάλου Ρέματος και οι υπολεκάνες των συμβαλλόντων σε αυτό ρεμάτων έχουν αλλάξει. Δεν χρειάζεται να περιγράψουμε τι θα πρέπει να περιμένουμε τον χειμώνα που έρχεται. Και απ' ότι γίνεται συνήθως (με εξαίρεση την Πάρνηθα του 2007) δεν προβλέπονται ορεινά υδρονομικά, από την εξόχως ένοχη περιφέρεια.

Η περιφέρεια επίσης, η οποία πλέον φέρει και την ευθύνη συντήρησης του  κεντρικού οδικού δικτύου της Αττικής, δεν φροντίζει να διατηρείται το δίκτυο αυτό καθαρό από ξερόχορτα, προϊόντα κλαδεμάτων, μπάζα και σκουπίδια και φυσικά ούτε συντηρεί το υψηλό πράσινο των κρασπέδων των οδών αυτών. Ακόμα και στην κεντρικότατη λεωφόρο Μαραθώνος. Μετά απορούμε πως πέρασε η φωτιά από την ασφάλτινη αντιπυρική της ζώνη.

Η περιφέρεια πάλι, γνωρίζει την έννοια της πολιτικής προστασίας μόνο ως διαφημιστική καμπάνια ή ως ευκαιρία για προβολή. Ποτέ δεν εννόησε το ότι η πολιτική προστασία, τουλάχιστον στις φυσικές καταστροφές είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πρόληψη και τη φροντίδα ενόσω ο κίνδυνος δεν υφίσταται.

Ο δήμος της πυρκαγιάς

Ο δήμος, που χρόνια εγκαλείται για τα προϊόντα κλαδεύσεων και τα αποκόμματα φυτικού υλικού που αφήνουν -ασυνείδητοι σε πολλές περιπτώσεις- συμπολίτες μας στα κράσπεδα των οδών ή ακόμα χειρότερα πλησίον δασικών εκτάσεων. Ο ίδιος δήμος είναι που έβλεπε σωρούς από σκουπίδια και οργανικό φορτίο στις διασταυρώσεις και σε οικόπεδα μπροστά, στο Κόκκινο Λιμανάκι, στο όρια μεταξύ Ραφήνας και Ματιού, στον Βουτζά, στην Καλλιτεχνούπολη, στον Άγιο Σπυρίδωνα, στη Διώνη και απλά δικαιολογούταν πως δεν μπορεί να κυνηγάει τον καθένα, που αφήνει τον σωρό του. Και αυτό αποτελούσε δικαιολογία για τη μη αποκομιδή τους, λησμονώντας (επίτηδες;) πως ακόμα και όταν παρατάει εύφλεκτη ύλη ένας ασυνείδητος, ο δήμος πρέπει να άρει τον κίνδυνο. Μετά ας δει τι θα κάνει με τους ασυνείδητους και όχι να φέρεται και ο ίδιος ως ένας από αυτούς. 

Ο ίδιος δήμος είναι που δικαιολογούταν πως χάλασε ο θρυμματιστής του και δεν μπορούσε να θρυμματίσει τους σωρούς που μάζευε ο ίδιος ο δήμος, στη Διώνη και στην Αρίωνος.

Ο ίδιος δήμος ήταν που συγκέντρωνε τεράστιες ποσότητες οργανικού υλικού δίπλα στο γήπεδο της Διώνης λέγοντας πως θα τα απομακρύνει σύντομα, Ένα σύντομα που μετριόταν σε γεωλογικό χρόνο.

Ο ίδιος δήμος δεν είναι που μπαζώνει ρέματα στη Διώνη και ετοιμάζεται να μπαζώσει και να τσιμεντώσει και το Μέγα Ρέμα, που σε συνδυασμό με την εξαφάνιση της φυτοκάλυψης στα ανάντη του Ματιού και της καμένης περιοχής, θα προκαλέσει κλιμάκωση των πλημμυρικών φαινομένων τον χειμώνα που έρχεται;

Ο ίδιος δήμος δεν είναι που στηρίζει τις οικιστικές πυκνώσεις, τις πιο ξεκάθαρα επικίνδυνες περιοχές, άσχετα αν ο θύτης (εκχερσωτής) πολλές φορές είναι και το θύμα της δασικής πυρκαγιάς;

Ο ίδιος δήμος είναι που στο κομμάτι της πολιτικής προστασίας αγνοεί επιδεικτικά (αντιγράφοντας την περιφέρεια) τον κρίσιμο ρόλο της πρόληψης και της δασοπροστασίας. Όπως και τον κρίσιμο ρόλο που παίζει η αρμονική συνύπαρξη με τη φύση, προκλειμένου να αντιμετωπιστούν φυσικές καταστροφές.

Σήμερα τρώγονται σαν τα κοράκια ρίχνοντας ο ένας τις ευθύνες στον άλλο, ενώ είναι και οι τρεις ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ στο ΕΓΚΛΗΜΑ.

Φυσικά ούτε λόγος για παραιτήσεις. Άλλοι παραιτούνται από ευθιξία. Αυτοί εδώ δεν παραιτούνται, παρά την -βουβή λόγω πένθους- κατακραυγή.

Άλλη μία φορά που μία τραγωδία δεν θα οδηγήσει τον άνθρωπο να κουβεντιάσει και να γίνει φίλος με τη φύση. Άλλη μία φορά που οι ένοχοι με περισσό θράσος μας κοιτάζουν υποκρινόμενοι τους σωτήρες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το θράσος των εξουσιαστών, το θράσος που ποτίζει ο λαϊκισμός των λόγων και των πράξεων τους. Να σε κοιτούν και να σε επικρίνουν γιατί τους καταλογίζεις τις ευθύνες που τους αναλογούν. Να είναι μόνιμα τραγικές φιγούρες, μέσα στη γελοιότητα τους, που ψάχνουν πάντα κάποιον για να του επιρρίψουν την ευθύνη. Την ευθύνη της ανικανότητας τους.  Είναι θρασείς γιατί ποντάρουν στην κοντή μας μνήμη και στον βαθύ μας πόνο και τους βγαίνει σχεδόν πάντα.

Μη τους αφήσουμε αυτή τη φορά. Στο όνομα των νεκρών, των αγνοούμένων, των τραυματιών και του πόνου που θα μας συνοδεύει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας.