Ο Βαλανάρης προσελκύει το ενδιαφέρον περιβαλλοντικών οργανώσεων

πηγή: Δασαμάρι SOS

Τις ομορφιές του Βαλανάρη γνώρισαν τα μέλη της Ελληνικής Εταιρίας Προστασίας της Φύσης στην εκδρομή που έκαναν το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου στο Πικέρμι και τη Ραφήνα.

Η περιήγηση στο ρέμα ξεκίνησε στο σημείο της συμβολής του Βαλανάρη με το ρέμα Δασαμάρι και περιέλαβε πεζοπορία δίπλα στο ρέμα μέχρι το πέτρινο γεφυράκι και τον Νερόμυλο καθώς και επίσκεψη στον δίδυμο καταρράκτη του Βαλανάρη. Τους εκδρομείς της ΕΕΠΦ υποδέχτηκαν φίλοι της ανεξάρτητης πρωτοβουλίας πολιτών Δασαμάρι S.O.S., τους ξενάγησαν στη φύση του Πικερμίου και τους ενημέρωσαν για τις απειλές που δέχεται η δασική και αναδασωτέα έκταση Δασαμάρι καθώς και τα ρέματα Βαλανάρης και Δασαμάρι που την οριοθετούν, από ιδιωτικά συμφέροντα ή από τις καταστρεπτικές παρεμβάσεις και σχέδια του Δήμου Ραφήνας και της Περιφέρειας Αττικής.

Η μέρα πλαισιώθηκε με επίσκεψη στην έκθεση παλαιοντολογικών ευρημάτων Πικερμίου και ξενάγηση από τον Γεώργιο Θεοδώρου, Καθηγητή Παλαιοντολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμπληρώθηκε δε με βόλτα στην εκβολή του Μεγάλου Ρέματος στη Ραφήνα και πεζοπορία ως την παραλία Μαρίκες και το Ασκηταριό με ξενάγηση από τον βιολόγο Αντώνη Λαζαρή.

Η εκδρομή ολοκληρώθηκε, εξ ίσου ευχάριστα, με φαγοπότι στη γωνιά του Τόρβα.

Καλλιεργώντας συνειδήσεις

Οι αναδασωτές του Πεντελικού

 Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να προσπαθεί να κατατάξει τα συστατικά στοιχεία της ελληνικής εκπαίδευσης, ανάλογα με το πόσο επιδρά το καθένα στη διάπλαση ψυχών και ηθών, τόσο επιβιώνει στη σκέψη μου η ιδέα του ότι το πρώτο και κύριο μεταξύ των υπολοίπων, είναι ο ίδιος ο Άνθρωπος. Είτε πρόκειται για δάσκαλο ή για μαθητή, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι ο απόλυτα καθοριστικός για το επίτευγμα της διάπλασης των μελλοντικών γενεών.

Σίγουρα, άλλοι παράγοντες όπως οι υποδομές (κτήρια) και ο εξοπλισμός τους (βιβλία, εργαστήρια κλπ) είναι σημαντικές. Ποιος όμως θέλει να πάει σε ένα σχολείο με τις αρτιότερες υποδομές, που όμως οι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να εμπνεύσουν στους μαθητές τη δίψα για γνώση, να δώσουν το κίνητρο; Επίσης, πως είναι δυνατό να αναπτυχθούν συνειδήσεις, να λαξευτεί ο άνθρωπος, να καλλιεργηθεί η γνώση μόνη της, σε εργαστηριακές συνθήκες, μακριά από την κοινωνία και το περιβάλλον, τους ανθρώπους και τη φύση;

Τα παραπάνω ήταν σκέψεις που με έτρωγαν τον καιρό της μαθητείας, από το γυμνάσιο τουλάχιστον και μέχρι το πανεπιστήμιο και ακόμα μαζεύω απαντήσεις. 

Μία πολύ καλή προσθήκη στις εκπαιδευτικές εμπειρίες που μαζεύω (και δεν εννοώ μόνο τις εμπειρίες που είχαν την αφεντιά μου ως υποκείμενο)  αλλά κυρίως αυτές που δοκιμάζω σήμερα πια, στο νέο πιο μοντέρνο αλλά -σύμφωνα με τα κελεύσματα της εποχής- πολύ πιο εντατικοποιημένο σχολείο. Και είναι πια, εμπειρίες γονέα και όχι μαθητή. Εμπειρίες γονέα που ακόμα αναρωτιέται για το σχολείο της εποχής του αλλά αποφεύγει τις ανόητες συγκρίσεις μεταξύ εποχών και κοινωνιών.

Στο δημοτικό σχολείο της περιοχής που μένω, μόλις πριν λίγες μέρες έγινε μία "επαφή" των παιδιών της Γ' δημοτικού, με τη φύση. Μία γνωριμία, όχι με προξενήτρα ένα βιβλίο (καλογραμμένο ή κακογραμμένο δεν έχει σημασία). Η διαμεσολάβηση έγινε από την ίδια τη φυσική διαδικασία που τα παιδιά κλήθηκαν να παρακολουθήσουν και να συμμετάσχουν στην εκκίνηση και την εξέλιξη της.

Αρχικά πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, σε 2 διδακτικές ώρες, τα παιδιά των παραπάνω τάξεων μαζεύτηκαν για να πάρουν στα χέρια τους βελανίδια και να τα κανουν να φυτρώσουν, πριν πάνε να τα εγκαταστήσουν στη γη.

Έπιασαν με τα χέρια τους βελανίδια (όχι τα ζωγραφιστά των Τσιπ και Ντέηλ) ούτε τα digital του Ice Age. Αληθινά βελανίδια που μία παρέα που αγαπάει τον τόπο και την φύση του, είχε μαζέψει για τον σκοπό αυτό.

Τα παιδιά έμαθαν πως να ξεχωρίζουν τα ζωντανά και ικανά να βλαστήσουν βελανίδια, από το ήδη νεκρά, αφυδατωμένα  προσβεβλημένα από έντομα ή άλλους εχθρούς. Ξεχώρισαν έτσι με τα χέρια τους, ένα μεγάλο πλήθος βελανιδιών.

Έμαθαν και  πως να τα τοποθετούν ανάμεσα σε στρώσεις περλίτη, προκειμένου αυτά να αναπτύξουν την πρώτη ρίζα τους. Να ξεκινήσει έτσι η ζωή ενός νέου δέντρου. Και το έκαναν με τα χέρια τους.

Είδαν τη νέα ζωή να γεννιέται με τη μορφή λευκής ρίζας μέσα από τα ανοιγμένα πλέον βελανίδια. Και τα πήραν στα χέρια τους προσεκτικά. Όπως πρέπει να προσέχουμε και να σεβόμαστε τη ζωή και πιο πολύ τη ζωή που μόλις ξεκινάει. Και τα πρόσεξαν.

Έφτιαξαν και τη πρώτη κλίνη του φρεσκοβλαστημένου βελάνιδιού. Με compost και περλίτη σε ένα λακκάκι πάνω στο βουνό. Πάνω στην πολύπαθη Πεντέλη. Και διάλεξαν τον τόπο για το κάθε βελανίδι. Να είναι υγρός, να είναι σκιερός. Να μην έρθει ο σκληρός ήλιος και πειράξει το μωρό που πήραν στα χέρια τους και το φροντίζουν.

Και φύτεψαν τα βελανίδια με τα χέρια τους. Τα ίδια χέρια που τα είχαν περιποιηθεί για να προβλαστήσουν.

Το μάθημα ήταν σπουδαίο. Ήταν ζουμερό. Είχε την υγρασία της εμπειρίας και όχι την έρημο της στεγνής αποστήθισης. Είχε το άρωμα της προσωπικής προσπάθειας και όχι της αποφορά της μακρόθεν παρακολούθησης. Είχε τα χρώματα και τους ήχους της φύσης και όχι τους λευκούς τοίχους και τη σιγή της σχολικής αίθουσας.

Και άφησε παρακαταθήκη την προσμονή για τα δεντράκια που σε ένα χρόνο το πολύ, θα έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Την προσμονή, μέσα στο χρόνο που υπαγορεύεται από την ίδια τη φύση και που στο πέρασμα του, καλλιεργεί συνειδήσεις. Συνειδήσεις μελλοντικών πολιτών.

Το 1ο δημοτικό σχολείο του Πικερμίου, ο διευθυντής του, οι δάσκαλοι και οι 2 τάξεις του, Γ1 και Γ2, έδειξαν έναν δρόμο που αν ανοίξει περαιτέρω, θα είναι πραγματικός δρόμος ελπίδας για μία περιοχή και ένα βουνό που έχουν ζήσει την έννοια της καταστροφής του περιβάλλοντος από πολύ κοντά. 

Θα είναι και μία ανάσα ανακούφισης του ίδιου του βουνού, της Πεντέλης που βλέποντας παιδιά να δουλεύουν με στόχο την ανάπτυξη του δάσους, αποκτώντας παράλληλα τη γνώση της καλλιέργειας του δάσους και του τόπου, θα χαμογελάσει που μία γενιά ανθρώπων που ζει πάνω της, αλλάζει επιτέλους και θέλει να διορθώσει τα εγκλήματα των παλαιοτέρων.

Δεν είναι ωραίο το ξεκίνημα ενός νέου κόσμου;

-------------

Η δράση οργανώθηκε από το 1ο δημοτικό σχολείο Πικερμίου, την Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία  Πολιτών "Δασαμάρι SOS" και από άλλους ενεργούς πολίτες.

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Μέσα σε καιρούς δίσεκτους και χρόνους δύσβατους, για όσους επιμένουν να ζητούν δικαιοσύνη και ανθρώπινο μέτρο στην αλόγιστη σπατάλη πόρων και περιβάλλοντος. 

Σε καιρούς που η (με καπιταλιστικούς όρους) κινεζοποίηση, πριν επέλθει ολοκληρωτικά στην τσέπη μας, φώλιασε στη συνείδηση μας, κάποιοι δουλεύουν συστηματικά στην υγιή κατεύθυνση που ιεραρχεί τη ζωή πάνω από το κέρδος. Δουλεύουν αναζητώντας τα ξεχασμένα τεκμήρια του ότι κάποτε υπήρχε ζωή στη χώρα. Ζωή και προοπτική συνέχισης της. Και πράγματι, όσο καλά και αν θάβουν, οι οραματιστές της κινεζικού τύπου ανάπτυξης, την αλήθεια κάτω από τόνους ιστορικής και γραφειοκρατικής  σκόνης και κάτω από κυβικά μέτρα ανθρώπινης αδιαφορίας, η αλήθεια σηκώνεται για να λάμψει με βοήθεια την επίμονη δουλειά αυτών των ανθρώπων.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η επιχείριση μετατόπισης του καθεστώτος προστασίας των ρεμάτων του ανατολικού Πεντελικού από οραματιστές "κίτρινης ανάπτυξης" με επιχείρημα το αλάνθαστο των χαρτών της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού - ΓΥΣ (που ούτε η ίδια η ΓΥΣ το έχει επικαλεστεί ποτέ). Πάνω σε πειραγμένους χάρτες που ενσωματώνονταν σε ελλιπείς και πρόχειρες, μελέτες επιπτώσεων, επιχειρήθηκε να αλλάξει η ονομαστική φυσιογραφία ενός τόπου.

Η Πρωτοβουλία Ανεξαρτήτων πολιτών Δασαμάρι SOS, αντέδρασε μαζί με άλλους ενεργούς πολίτες και φορείς. Ακόμα και όταν το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, κατάπιε αμάσητο την πρόχειρη και ¨πειραγμένη" μελέτη, δεν το έβαλε κάτω. Δούλεψε πάνω σε ιστορικά αρχεία και επιτόπου συστηματική μελέτη και με την ανάρτηση που αναδημοσιεύω εδώ, απέδειξε την παραποίηση των δεδομένων (συνήθως η παραποίηση τέτοιου τύπου αποκαλείται μπαλαμούτιασμα)

Ας δούμε την τρομερή αυτή ανάρτηση, προϊόν συστηματικής δουλειά που κυρίως, ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ.

Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Επανερχόμαστε στο ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων του Πικερμίου, προσκομίζοντας ένα σημαντικό ντοκουμέντο που επιβεβαιώνει τις θέσεις μας όσον αφορά το μπάχαλο που επικρατεί με τις πρόσφατες μελέτες για τις οριοθετήσεις των ρεμάτων Βαλανάρη-Δασαμάρι. Υπενθυμίζουμε ότι για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου οριοθέτησης του Βαλανάρη εισηγήθηκαν/γνωμοδότησαν θετικά τα ακόλουθα όργανα της τοπικής διοίκησης: Τεχνική Υπηρεσία Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, Τοπικό Συμβούλιο Πικερμίου, Δημοτικό Συμβούλιο Ραφήνας-Πικερμίου, Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Αντίθετα, μόνον η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου γνωμοδότησε αρνητικά, συμμεριζόμενη τις τεκμηριωμένες θέσεις και προβληματισμούς των φορέων και συλλογικοτήτων της περιοχής.

Προκειμένου να καταδείξουμε την προχειρότητα με την οποία δόθηκαν οι θετικές γνωμοδοτήσεις θα χρησιμοποιήσουμε την περίπτωση του ρέματος Δασαμάρι. Οπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενη δημοσίευση, στη ΜΠΕ Βαλανάρη το δεύτερο τμήμα ρέματος που μελετάται (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) ονομάζεται εσφαλμένα "Ανω Βαλανάρης" ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι.

Απόσπασμα του χάρτη 5 υης ΜΠΕ Βαλανάρη όπου καταγράφονται οι λανθασμένες ονομασίες "Άνω Βαλανάρης" (δεξιός κλάδος) και "Λυκόρεμα" (αριστερός κλάδος)

Στα πλαίσια της συνεχιζόμενης έρευνάς μας προκειμένου να αποκαταστήσουμε την πραγματικότητα που πλήττεται από την ασχετοσύνη κάποιων γραφειοκρατών μηχανικών της τοπικής διοίκησης, ανατρέξαμε στους «Χάρτες της Αττικής» (Karten von Attica) του τοπογράφου-χαρτογράφου Johann August Kaupert (1822-1899) και του αρχαιολόγου-ιστορικού Ernst Curtius (1814-1896). Πρόκειται για ένα μνημειώδες έργο που εκτελέστηκε από το 1875 έως το 1894 από άριστους επιστήμονες της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του πρωσικού στρατού. Για την πολλαπλή αξία τους αρκεί να παραθέσουμε τον καθηγητή Αρχιτεκτονικής Μανόλη Κορρέ: "Από όλες τις εργασίες του 18ου και 19ου αιώνα μία είναι κατά την έκταση, τη λεπτομέρεια και τη μετρική ακρίβεια ασυγκρίτως ανώτερη και αποδεικνύεται σχεδόν εφάμιλλη με τα καλύτερα προϊόντα της σύγχρονης χαρτογραφίας, ενώ κατά τον πλούτο των ιστορικών πληροφοριών δεν έχει ως σήμερα όμοιό της."

Οι «Χάρτες της Αττικής» έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι αναρτημένοι με ελεύθερη πρόσβαση στην ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ανατρέχοντας στον χάρτη του Πεντελικού βουνού και εστιάζοντας στην περιοχή μας, βλέπουμε το ρέμα Δασαμάρι (στον χάρτη επιγράφεται Dasomari) στην πραγματική του θέση και όχι εκεί που το μετακόμισαν οι ΜΠΕ Βαλανάρη και Δασαμάρι (δηλ. στο ρέμα Μπάκα). Σημειωτέον ότι το ρέμα Δασαμάρι είναι χαραγμένο στον χάρτη εμφανώς ως συμβάλλων κλάδος στο κύριο ρέμα Βαλανάρη που την εποχή εκείνη ονομαζόταν Μεγάλο Ρέμα (Megálo Rhévma) από τις πηγές του στην Πεντέλη ως την εκβολή του στη Ραφήνα.

Το ρέμα Δασαμάρι στον χάρτη του Πεντελικού [Karten von Attika, Pentelikon]

Ομοίως και στον συνολικό χάρτη της Αττικής, το ρέμα Δασαμάρι (επιγράφεται Dasomari Rhevma) απεικονίζεται ως συμβάλλων κλάδος του Μεγάλου Ρέματος. Επιπλέον ο κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος στα ανάντη, ονομάζεται Καλισιόρεμα (επιγράφεται Bach v. Kalisia), που ήταν η παλαιότερη ονομασία του ανάντη τμήματος του Βαλανάρη.

Το Καλισιόρεμα - Βαλανάρης (κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος αριστερά και το ρέμα Δασαμάρι, συμβάλλων κλάδος δεξιά)  [Karten von Attika, Übersichtskarte von Attika]

Συμπέρασμα: Θέλει κόπο να αποδεικνύεις το αυτονόητο σε μια τοπική διοίκηση που ανθίσταται σθεναρά στην αλήθεια. Όμως η προχειρότητά της, μαζί με ό,τι η μέθοδος αυτή καλύπτει και με ό,τι εξοικειώνει, δεν είναι ανεκτή. Πάντα θα υπάρχουν ανιδιοτελείς άνθρωποι που θα δουλεύουν ενάντια στην παραποίηση της πραγματικότητας.

Καιρός, λοιπόν, να αποκατασταθούν οι πραγματικές ονομασίες των ρεμάτων σε όλα τα δημόσια έγγραφα/αποφάσεις υπό το φως και των νέων στοιχείων.

________________________________________

Από κάτω υπάρχει και ένα σχόλιο από τους διαχειριστές του Δασaμάρι SOS, που αναφέρει: 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά τα "Ο.Σ. Ντράφι" και "Ο.Σ. Ν. Κωνσταντινούπολη" που φαίνονται στον χάρτη της ΜΠΕ Βαλανάρη εντός δασικής έκτασης ...ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΑΤΙ.

Το σχόλιο αναφέρεται συνοπτικά στην ιστορία των διακατόχων της γης του Πεντελικού, του τμήματος αυτού που η χυδαία νοοτροπία τους (που την έχουν επιβάλει πια σε όλους) ορίζει ως "Φιλέτο"

Ομιλείτε την a la μπουρνεζικήν; (Τα ρέματα και η ονοματοθεσία τους)

Πως να ονομάσουμε το ρέμα; Να το πούμε Βαγγέλη;

Από το ιστολόγιο της Πρωτοβουλίας, Δασαμάρι SOS, αναδημοσιεύω μία πάρα πολύ καλή δουλειά πάνω στο θέμα της ονοματοθεσίας, της μετονομασίας και των άλλων παθών των ονομάτων των ρεμάτων. Τα πάθη αυτά οφείλονται κυρίως στη θέση που κατέχει το κάθε ρέμα στον πίνακα των χρηματιστηριακών αξιών γης και η συχνότητα αλλαγής του είναι σχεδόν πάντα συνάρτηση του μέτρου που το όνομα θα επηρεάσει την αξία του κάθε οικοπέδου ή αγροτεμαχίου. 

Επίσης, η ονοματοθεσία αν πέσει σε επιδέξιους χειριστές (συνήθως δικηγόρους ή συμβολαιογράφους αλλά δυστυχώς και αρκετούς κακώς αποκαλούμενους "Δασολόγους") μπορεί να κάνει θαύματα στη μετατόπιση ολόκληρων εκτάσεων που τελούν υπό προεδρικών διαταγμάτων προστασίας ή καθορισμού χρήσης. 

Είναι ένα σύνθετο πρόβλημα η αγκύρωση των τοπωνυμίων και των άλλων ονομάτων, πάνω στον χάρτη με τρόπο μη αμφισβητήσιμο. Γίνεται ακόμα συνθετότερο και πιο δυσεπίλυτο στα χέρια τον καλούμενων "οραματιστών της ανάπτυξης" που κοινώς αποκαλούνται απλά, "λαμόγια". Τόσο κακόηχη και χυδαία λέξη που ταιριάζει γάντι στα εγγόνια αυτών που έκοψαν και πούλησαν, με "φως-νερό-τηλέφωνο" όλη τη χώρα. 

Αν είναι να βγάλουν κατιτίς, ακόμα και τον Αμαζονιο, Νείλο τον φωνάζουν (χρόνια τώρα)

Είναι από τις λίγες φορές που εντοπίζω ένα κείμενο πάνω στο θέμα και γι' αυτό το αναδημοσιεύω με χαρά και έχοντας κατά νου, να το τοποθετήσω (σαν φιλόδοξος επιμελητής) στο εισαγωγικό σημείωμα σε κάποιο εγχειρίδιο του καλού κλέφτη γης, που ίσως κάποτε κυκλοφορήσει. (Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το Δασαμάρι SOS)

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομα τους.

Πριν μερικές εβδομάδες το Περιφερειακό Συμβούλιο Aττικής γνωμοδότησε υπέρ της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου «Οριστική Οριοθέτηση Τμημάτων Ρέματος Βαλανάρη» [απόφ. 244/27-8-2015]. 

Για τη συγκεκριμένη μελέτη έχουμε ήδη κάνει εκτενείς αναφορές και έχουμε καταθέσει αναλυτικό υπόμνημα στα αρμόδια όργανα της διοίκησης. Πρόκειται για μια προχειρότατη μελέτη που με πρόσχημα την οριοθέτηση, προχωρά σε έργα διευθέτησης, αντι-περιβαλλοντικά, αντι-οικολογικά, άχρηστα και επιβλαβή ως προς τις πλημμυρικές συνέπειές τους. Οπως γράφουμε και στο υπόμνημά μας “η μελέτη πρέπει να ανακληθεί και να συνταχθεί εξ αρχής” με σωστά δεδομένα, ξεκινώντας από την καταγραφή των πραγματικών ονομάτων των ρεμάτων της περιοχής όπου σκόπιμα επικρατεί μια τρομερή σύγχυση. Τέτοια λανθασμένα δεδομένα διαχέονται σε επάλληλες αποφάσεις της διοίκησης επιτείνοντας αυτή τη σύγχυση, π.χ. το ίδιο Περιφ. Συμβούλιο είχε γνωμοδοτήσει κατά της ΜΠΕ για την οριοθέτηση του ρέματος Μπάκα (ψευδεπίγραφα Δασαμάρι) χρησιμοποιώντας πάλι λανθασμένη ονοματοθεσία [απόφ. 231/23-7-2015]. 

Θεωρούμε ότι το ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων είναι κρίσιμο, μιας και δείχνει την προχειρότητα με την οποία οι τεχνικές υπηρεσίες της τοπικής διοίκησης (Δήμου και Περιφέρειας) αποφασίζουν για το φυσικό περιβάλλον του Πικερμίου, ακολουθώντας αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές που εξυπηρετούν αλλότρια καταστροφικά συμφέροντα. Στο παρόν άρθρο θα αποκαταστήσουμε την πλήρη αλήθεια σχετικά με τις ονομασίες των ρεμάτων που περιγράφονται στις προαναφερθείσες ΜΠΕ. 

Στη ΜΠΕ Βαλανάρη εξετάζονται τρία τμήματα ρέματος. Το πρώτο τμήμα είναι πράγματι ο Βαλανάρης (από ΧΘ 1+650 έως 3+960). Το δεύτερο τμήμα (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) στη μελέτη ονομάζεται εσφαλμένα (άνω) Βαλανάρης ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι, του οποίου η αριστερή όχθη αποτελεί το δυτικό όριο των οικισμών Διώνης-Αιολίδας (κατά μήκος των οδών Επτανήσων-Κλεάνδρου) και η δεξιά του όχθη γειτνιάζει με τη δασική έκταση Δασαμάρι. Το ρέμα αυτό είναι μικρότερος παρακλάδος του Βαλανάρη που συμβάλλει με τον Βαλανάρη λίγα μέτρα πιο πάνω από τη γέφυρα της Διώνης (οδός Ταϋγέτου-Πίνδου). Επιτόπια αυτοψία στο σημείο συμβολής (ΧΘ 0+000) αποδεικνύει ότι ο κύριος κλάδος του Βαλανάρη (1ο τμήμα) συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά προς το Ντράφι, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη και στη συνέχεια κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών φτάνοντας μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη. Στη ΧΘ 0+000 συμβάλλει με το εμφανώς μικρότερο ρέμα Δασαμάρι (μόλις 1μ. πλάτος). Σημειωτέον ότι ο Βαλανάρης έχειμόνιμη ροή καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου ενώ στη μελέτη αναφέρεται εσφαλμένα ως “μη μόνιμης ροής” [σελ. 4612] και “διαλείπουσας ροής” [σελ. 496]. Αντιθέτως, το μικρότερο ρέμα Δασαμάρι τους καλοκαιρινούς-φθινοπωρινούς μήνες είναι στεγνό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Βαλανάρης κατονομάζεται από τους κατοίκους της περιοχής με αρσενικό γένος (“ο ποταμός Βαλανάρης”) ενώ το Δασαμάρι με ουδέτερο (“το ρέμα Δασαμάρι”). 

Στο τρίτο τμήμα του ρέματος (από ΧΘ 0+000 έως 1+298) εσφαλμένα εξαφανίζεται η ονομασία Βαλανάρης και ονομάζεται Λυκόρεμα, ενώ πρόκειται για τη συνέχεια του κύριου κλάδου του ρέματος Βαλανάρη (1ο τμήμα) προς ανάντη. Οπως παρατηρήσαμε προηγουμένως, μετά τη ΧΘ 0+000 ο Βαλανάρης συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη(!), φτάνει μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη (στο ύψος περίπου της Αχαιών και Θεμιστοκλέους) και από εκεί και βορειότερα συνεχίζει ως Βαλανάρης ή Λυκόρεμα και διακλαδώνεται με το Βαθύρεμα της Πεντέλης. 

Επιπλέον, σε Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό των οριογραμμών του Βαλανάρη, το τμήμα αυτό που η τωρινή ΜΠΕ ονομάζει Λυκόρεμα καταγράφεται με την πραγματική του ονομασία, δηλ. ρέμα Βαλανάρη [ΦΕΚ 681Δ/20-9-1999]. Ομοίως και το Κοινοτικό Συμβούλιο Πικερμίου με ομόφωνη απόφασή του “αποδέχεται τις οριστικές οριογραμμές του ρέματος” σε αυτό το τμήμα που ορθά το ονομάζει Βαλανάρη [ΚΣ Πικερμίου, απόφ. 11/26-2-1998]. 

Αλλωστε και σε πρόσφατες αποφάσεις της Περιφέρειας Αττικής που αφορούν άλλα έργα, αποδίδεται η σωστή ονομασία Βαλανάρης στον ίδιο κλάδο του ρέματος λίγο βορειότερα από το ψευδεπίγραφο Λυκόρεμα, π.χ. στην απόφαση για την επισκευή της γέφυρας Βαλανάρη (ΚΑΕ 9785.02.001.01) στην οδό Βεργίνας που συνδέει το Ντράφι με τη Νταού Πεντέλη [αποφ. 210/9-7-2015 Π.Σ. Αττικής, αποφ. 1449/3-7-2015 Οικον. Επιτρ. Περιφ. Αττ.] καθώς και στις διακηρύξεις «Καθαρισμού ρεμάτων Περιφ. Ενότητας Ανατ. Αττικής ΥΔΡ14» [Κωδ. 2014ΕΠ58500043] όπου το τμήμα κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών ονομάζεται ορθά Βαλανάρης. 

Γιατί άραγε στις ΜΠΕ αλλάζουν τα ονόματα των ρεμάτων και προκαλείται τέτοια σύγχυση; Μεταφέροντας επί χάρτου αλλού γι' αλλού τα ρέματα, αλλάζει το καθεστώς προστασίας τους; Αναφέρουν στη ΜΠΕ Βαλανάρη ότι “το υδατόρεμα Βαλανάρης έχει χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερου φυσικού περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [σελ. 19]. Και πράγματι αυτός ο χαρακτηρισμός υιοθετήθηκε άκριτα και επιπόλαια από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου -αναμενόμενο- αλλά ακόμη και από δημοτικές κινήσεις, παραπέμποντας ως συνήθως στην Υπουργ. Απόφ. 9173/1642/3-3-1993 [ΦΕΚ 281Δ/23-3-1993]. Τούτο όμως αποτελεί τη μισή αλήθεια! Διότι η Υ.Α. δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στον Βαλανάρη, αλλά αναφέρεται γενικά στα “ρέματα, χείμαρρους και ρυάκια του νομού Αττικής, όπως φαίνονται σημειωμένα με κόκκινο χρώμα στα επτά πρωτότυπα σχετικά διαγράμματα σε κλίμακα 1:50.000”. Ανατρέχοντας σε αυτά τα τοπογραφικά διαγράμματα για την περιοχή μας, το ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που καταγράφεται στα υπόβαθρα είναι το “ρέμα Ραφήνας”, τα δε υπόλοιπα ρέματα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος σημειώνονται με κόκκινο ράστερ μόνο στις βασικές κοίτες της υδρολογικής λεκάνης. Σχετικό έγγραφο της Δ/νσης Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων (ΥΠΑΠΕΝ) για τις προστατευόμενες περιοχές της Υ.Α. 9173/1642/1993 διευκρινίζει σαφώς ότι “ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος έχουν χαρακτηρισθεί ολόκληρες οι υδρολογικές λεκάνες των υδατορευμάτων που ενδεικτικά μόνο οι κύριες πεδινές κοίτες εμφανίζονται με ράστερ στα υπόβαθρα... Επομένως τα οποιαδήποτε τμήματα με την όποια τοπική ονομασία παροχετεύουν όμβρια ύδατα, τα οποία μέσω του Μεγάλου Ρέματος εκβάλλουν στον τελικό αποδέκτη στην Ραφήνα, και στο σύνολό της η υδρολογική λεκάνη, χαρακτηρίζονται σαν ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [ΥΠΑΠΕΝ, Δ/νση Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων, Τμ. Β', αρ. πρωτ. 22321/22-5-2015]. Ως γνωστόν, όλα τα ρέματα της Δημοτικής Ενότητας Πικερμίου καταλήγουν στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και επομένως όλα τα ρέματα του Πικερμίου, πολλά εκ των οποίων διέρχονται μέσα από τους οικισμούς Αιολίδα, Διώνη και Ντράφι, είναι χαρακτηρισμένα ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος! Αρα η πλήρης αλήθεια είναι ότι τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα της περιοχής μας είναι τουλάχιστον τα εξής: Αγ. Παρασκευής, Βαθύρεμα, Βαλανάρης, Δασαμάρι, Λυκόρεμα, Μπάκα, Ντράφι, Παλιού Μύλου, Ραφήνας, Σαμπάνη, Σερδάρη, κ.α. άγνωστης ονομασίας. 

Επακόλουθα θα πρέπει να εφαρμοστούν και όλοι οι περιορισμοί που προστατεύουν τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα από τις επιχωματώσεις και την τσιμεντοποίηση, όπως π.χ. ο καθορισμός, με Προεδρικό Διάταγμα, ελεύθερης ζώνης πλάτους 50μ. εκατέρωθεν της οριογραμμής τους [ΠΔ άρθρο 3 §12 ΦΕΚ 199Δ/6-3-2003]. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ειδικά τα ρέματα Βαλανάρη και Δασαμάρι συνιστούν όρια μεταξύ πολεοδομημένων και δασικών εκτάσεων στο Πικέρμι. Στην ομόφωνη απόφαση 52/2014 του Δήμoτικού Συμβουλίου Ραφήνας-Πικερμίου για την προστασία της δασικής έκτασης Δασαμάρι, τα όρια της δασικής έκτασης προσδιορίζονται ακριβώς: “το Δασαμάρι, το οποίο εκτείνεται βόρεια του Πικερμίου, μεταξύ Ντραφίου και Διώνης-Αιολίδας... περιβάλλεται από τα ρέματα Δασαμάρι και Βαλανάρη” [ΑΔΑ ΒΙΗΜΩ16-7Β6]. Είναι ευνόητο ότι η σύγχυση των ονομασιών των ρεμάτων και η μετακόμισή τους διαστρεβλώνει αποφάσεις της διοίκησης, κρίσιμες για την προστασία των οικοσυστημάτων της περιοχής. 

Τέλος, να επισημάνουμε ξανά ότι τα τεχνικά έργα διευθέτησης (γέφυρες, σεραζανέτια) που προτείνει η ΜΠΕ Βαλανάρη, δημιουργούν υποδομές για ιδιωτικά σχέδια οικοπεδοποίησης των καμένων δασικών εκτάσεων της περιοχής επιδιώκοντας δίοδο προς οιονεί οικισμούς εντός δασικών εκτάσεων. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι πολύχρωμες αναπτύξεις καραδοκούν. 

Αυτή είναι η αλήθεια για τα ρέματα της περιοχής μας.  

Ολα τ' άλλα ακούγονται ...à la μπουρνέζικα

Πηγή:http://dasamarisos.blogspot.com/2015/10/blog-post_13.html#ixzz3oXPIN800