Ελληνική φιλοξενία (Όταν ο Ξένιος Ζευς είναι μόνο το όνομα αστυνομικής επιχείρησης)

Αφίσα που κολλήθηκε στις 14/7/2016 σε Ραφήνα και Πικέρμι

Σε μία ανάρτηση στις 26/6/2016, είχα γράψει για το κόστος του να είναι κανείς Άνθρωπος, όπως το αποτιμούσαν οι "γείτονες" (και αμφιβόλου νομιμότητας περίοικοι), ενός δημιουργούμενου κέντρου φιλοξενίας προσφύγων, στην ευρύτερη περιοχή της Ραφήνας.

Το κόστος αυτό, όπως με θράσος θάρρος, παρουσίαζαν οι παρανόμως παροικούντες, ήταν η αλλαγή χρήσης της δασικής περιοχής. Για όλα τα άλλα θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν νοήμονες ανθρώπους, όπως οι συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, η εξασφάλιση καλύτερης ποιότητας διαβίωσης σε ανθρώπους που ξεριζώθηκαν βίαια από ατ σπίτια τους, η φροντίδα των παιδιών και των νηπίων τους, οι λιγοστές φωνές που ακούστηκαν, πνίγηκαν στην οχλοβοή που απαιτούσε άμεσο απο- χαρακτηρισμό της περιοχής.

Όπως μάλλον αναμενόταν, οι συνθήκες δεν προσέγγιζαν καν, σε αυτό που θα είχε ανάγκη ο κυνηγημένος από τη συμφορά άνθρωπος, που ελπίζει στην παρηγοριά και την αληθινή συμπόνοια από τον διπλανό του. Έτσι, οι πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν εκεί, άρχισαν να φεύγουν από την πρώτη κιόλας μέρα.

Φυσικά, δεν έγινε κανένας λόγος για την αποτυχία φορέων και οργανισμών, να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατές συνθήκες διαβίωσης. Αλλά δεν έγινε και λόγος για το ότι αυτές οι απαραίτητες συνθήκες διαβίωσης, σχεδιάστηκαν να είναι στην πραγματικότητα συνθήκες κράτησης. Βέβαια, επειδή ακόμα δεν έχει ομολογηθεί η επίσημη λειτουργία της κατασκήνωσης ως στρατόπεδο κράτησης -τα προσχήματα είναι ιερότερα από τους ανθρώπους, αρκετοί πρόσφυγες έφυγαν, είτε για να προσπαθήσουν εκ νέου τη διάβαση των συνόρων προς τους τόπους προορισμού τους, είτε για να επιστρέψουν στον Πειραιά και το Ελληνικό απ' όπου τους πήραν. 

Σήμερα, έπεσε στην αντίληψη μου η παρακάτω αφίσα, κολλημένη στη γειτονιά μου. Κατάλαβα πως υπάρχουν και εκείνοι που ανησυχούν για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων, δίχως να τους εργαλειοποιούν με τον πιο χυδαίο τρόπο, για την επίτευξη των ανόσιων, παρανόμων στόχων τους.

Αυτό είναι δείγμα υγείας σε μία κοινωνία που αργοπεθαίνει, πνιγμένη στον ωκεανό των μικρών, ατομικών συμφερόντων. 

Πέρα από το μικρό δείγμα υγείας ενός μικρού μέρους μίας σχεδόν ολικά, ασθενούς κοινωνίας, το βασικό ζήτημα παραμένει ανοικτό. Και το ζήτημα αυτό είναι το τι θα γίνει με τους πρόσφυγες που εξακολουθούν να πνίγονται στην προσπάθεια θέασης και βίωσης ενός καλύτερου κόσμου.

Αξίζει άραγε να θεωρείται "καλύτερος" ο κόσμος στον οποίο θέλουν να φτάσουν οι πρόσφυγες; 

Ο κόσμος αυτός, κάνει ότι μπορεί για να το διαψεύσει.

ΥΓ: Γράφοντας το παραπάνω κείμενο, ανακάλυψα πως και άλλοι γείτονες,  πρόσεξαν τη συγκεκριμένη αφίσα και έγραψαν γι' αυτή

Ο κύριος "Μ" ξεκινάει την καμπάνια

φωτό:Από το zougla.gr

Ο γνωστός "Μάκης", "κύριος Μ", Δημοσιογράφος, "Ταρζάν" κλπ, ασχολήθηκε με το μεταιχμιακό πλέον ζητημα που καίει τον τόπο, εδώ και χρόνια.

Όπως βέβαια γίνεται αντιληπτό, ασχολήθηκε με τρόπο "δημοσιογραφικό", καταγραφής του χρονικού μίας ακόμα γραφειοκρατικής και στείρας διαδικασίας, που αποφασίζονται τα πάντα, εξάγονται συμπεράσματα, αλλά τίποτα δεν εφαρμόζεται και το νερό μένει στάσιμο, σαν σε βάλτο.

Συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί, παρατηρήσεις που έχουν γεράσει, προτάσεις που ακούγονται εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια. Και τα αποτελέσματα ίδια και απαράλλαχτα.

Εντύπωση μου προκάλεσε το πόσρισμα υπ' αριθμόν 6 (για να διατηρούμε και το γραφειοκρατικό γλωσσικό ιδίωμα), ήτοι:

...6. Συνέχιση και επέκταση των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA), RISK-EOS και εκμετάλλευση άλλων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πχ EFFIS, GMES.

αλλά και το

...11. Προσπάθεια δημιουργία εθνικής συνείδησης προστασίας περιβάλλοντος, φύσης και δασών, μέσω καμπάνιας άμεσης επαφής με τους πολίτες.

Το οξύμωρο του 6 (πότε αλήθεια στάθηκε ικανή η χώρα τούτη να αξιοποιήσει ικανά νέες τεχνολογίες για κοινωφελείς σκοπούς;) είναι σαφέστατη ειρωνία απέναντι στη λογική εκείνου που βιώνει την "ελληνική πραγματικότητα".

Η ειρωνία του 11 είναι ξεκάθαρο "φτύσιμο" στην παιδεία και εν γένει την κουλτούρα του νεοέλληνα. Όταν για την εμπέδωση του αυτονόητου απαιτείται καμπάνια διαφημιστική, αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη της ηθικής καταρράκωσης της νεοελληνικής κοινωνίας.

Δεν ξέρω, για ακόμα μία περίοδο, για ακόμα ένα καλοκαίρι, είμαι απαισιόδοξος...

Η κουλτούρα του νεοέλληνα και οι φωτιές

"Δεν είναι μόνον οι λάτρεις της εθνικά ορθής ιστοριογραφίας που χαίρονται στην αναμπουμπούλα.....(για το βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού ο λόγος)

Ο πρόεδρος ενός σωματείου τριτέκνων (αλήθεια, τι ποσοστό αυτής της κατηγορίας του πληθυσμού εκπροσωπούν αυτά τα σωματεία;) δηλώνει από τα παράθυρα ότι από τη Νέα Δημοκρατία μετακινείται στο ΛΑΟΣ.

Είναι προφανές ότι δεν το κάνει ούτε για το βιβλίο της ιστορίας, ούτε για να αντισταθεί στην παγκοσμιοποίηση. Πιέζει την κυβέρνηση για να εκπληρώσει εκείνη την ατυχή προεκλογική της υπόσχεση να αποδώσει τα ευεργετήματα των πολυτέκνων και σε όσους έχουν τρία παιδιά.

Μαζί μ’ αυτούς παρ’ ολίγον να έκαναν πάρτι και όσοι έχτισαν στα δάση."

το κείμενο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Περασμένης Παρασκευής και το medium.gr

Επειδή λοιπόν δεν είναι οι πρώτες εκλογές αυτές που έρχονται, γίνεται αμέσως αντιληπτό πως από το 48% της δασοκάλυψης της χώρας, βρεθήκαμε στο 12% και βαδίζουμε ολοταχώς προς το 5%.

Παρεμπιπτόντως τόνισα και τον πολύ εύστοχο χαρακτηρισμό λατρεις της ΕΘΝΙΚΑ ΟΡΘΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ.

Με ένα σμπάρο δύο τρυγώνια. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, αν και ιδεολογικά αποστασιοποιημένος από τις θέσεις μου, είναι πάντα εύστοχος και ικανότατος σχολιαστής - δημοσιογράφος.