Παράταση για τους δασικούς χάρτες - 7 Σεπτεμβρίου η επίσημη ημερομηνία

Πρωταθλήτρια στις αντιρρήσεις για τους δασικούς χάρτες, η καλυμμένη με ελιές, Μεσσηνία (μέχρι να αναρτηθεί η Αττική)

του Γ. Λιάλιου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παράταση 40 ημερών, έως τις 7 Σεπτεμβρίου έδωσε το υπουργείο Περιβάλλοντος στη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών. Αιτία οι πιέσεις που δέχθηκε το υπουργείο από αγροτικούς και τεχνικούς φορείς, αλλά και το πλήθος του κόσμου που έσπευσε τις τελευταίες ημέρες στις δασικές υπηρεσίες για να καταθέσει αντίρρηση, προκαλώντας «έμφραγμα» στη διαδικασία. Οπως είναι επόμενο, η κύρωση των δασικών χαρτών (στις περιοχές που δεν έχουν αντιρρήσεις) μετατίθεται πλέον για τον Νοέμβριο, με την πίεση του χρόνου να γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική. Η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί έναντι των θεσμών ότι θα ολοκληρώσει όλους τους δασικούς χάρτες της χώρας ώς το 2020.

Μόλις πριν από πέντε ημέρες, σε συνέντευξη Τύπου, ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να δοθεί παράταση. Τι άλλαξε; «Παρότι η ανάρτηση βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη επτά μήνες, το επίσημο εργαλείο ενημέρωσης των αγροτών (ΟΠΕΚΕΠΕ) έστειλε ειδοποιήσεις τον Ιούλιο και συνεπώς χρειάζεται να δοθεί περισσότερος χρόνος λόγω θερινής περιόδου εργασιών και διαθεσιμότητας τοπογράφων και δασολόγων. Ως προς τους θεσμούς δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως, ζήτημα δημιουργείται από τους 20 δήμους που δεν έχουν συνεργαστεί, καθώς θα τεθούν σε κίνδυνο τα δικαιώματα πολιτών» δήλωσε χθες στην «Κ» ο κ. Φάμελλος.

Η ανάρτηση των δασικών χαρτών έληγε κανονικά αύριο και θα παραταθεί με τροπολογία που, σύμφωνα με το υπουργείο, θα ενσωματωθεί σε σχέδιο νόμου του υπουργείου Εσωτερικών. Την παράταση είχαν ζητήσει πλήθος φορέων όπως η εταιρεία ΓΑΙΑ Επιχειρείν (μέσω της οποίας οι αγρότες υποβάλλουν «δήλωση καλλιέργειας»), η Ενωση Περιφερειών Ελλάδας, ο σύλλογος των τοπογράφων μηχανικών κ.ά. Ωστόσο, είναι σαφές πως όσο συνεχίζονται οι παρατάσεις, τόσο θα διατηρείται η πεποίθηση στους ενδιαφερομένους... ότι υπάρχει χρόνος.

Πάντως, με δεδομένο ότι το υπουργείο Περιβάλλοντος έδινε μέχρι χθες το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να δοθεί παράταση, τις τελευταίες ημέρες σημειώθηκε συνωστισμός στα γραφεία που έχουν οριστεί για την εξυπηρέτηση του κοινού. Παρ’ όλα αυτά, ο συνολικός αριθμός των αντιρρήσεων παραμένει χαμηλός. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεύθυνσης Δασικών Χαρτών της Εθνικό Κτηματολόγιο και Χαρτογράφηση (ΕΚΧΑ) που έχει την ευθύνη λειτουργίας της ηλεκτρονικής εφαρμογής για την υποβολή αντιρρήσεων, μέχρι στιγμής έχουν υποβληθεί 93.798 αντιρρήσεις. 

«Πρωταθλητές» (με αλφαβητική σειρά) στον αριθμό των αντιρρήσεων είναι:

η Αρκαδία (1.658 αιτήσεις για 5.763 στρέμματα), 

η Αττική (4.161 αντιρρήσεις για 24.883 στρέμματα), 

η Αχαΐα (5.639 αντιρρήσεις για 17.949 στρέμματα), 

η Εύβοια (4.915 αντιρρήσεις για 24.854 στρέμματα), 

η Ηλεία (4.324 αντιρρήσεις για 15.034 στρέμματα), 

τα Ιωάννινα (1.346 για αντιρρήσεις 41.989 στρέμματα), 

η Λακωνία (5.032 αντιρρήσεις για 31.955 στρέμματα), 

η Λάρισα (1.957 αντιρρήσεις για 13.897 στρέμματα), 

η Μαγνησία (3.237 αντιρρήσεις για 8.770 στρέμματα), 

η Μεσσηνία (7.254 αντιρρήσεις για 25.640 στρέμματα) και 

η Χαλκιδική (3.263 αντιρρήσεις για 14.298 στρέμματα).

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι χθες είχαν υποβληθεί 8.021 αιτήσεις για τη διόρθωση πρόδηλων σφαλμάτων στους δασικούς χάρτες. Από αυτές, οι περισσότερες αφορούν εκτάσεις 

στην Αρκαδία (287), 

στην Αττική (96), 

στην Αχαΐα (223), 

στην Εύβοια (156), 

στην Ηλεία (356), 

στα Ιωάννινα (136), 

στη Λακωνία (431), 

στη Λάρισα (548), 

στη Μαγνησία (412), 

στη Μεσσηνία (925), στην Πιερία (146) και 

στη Χαλκιδική (202).

Δασοπροστασία και πράσινα άλογα που βόσκουν στο καμένο δάσος

Η τελευταία σελίδα (ΣΥΝΟΛΟ) των προϋπολογισμών που ζητήθηκαν και των προϋπολογισμών
που εγκρίθηκαν για αντιπυρική προστασία. Κονδύλια του πράσινου ταμείου

Ακόμα μία φορά είμαστε αντιμέτωποι με το περιβαλλοντικό μνημόνιο όπου ότι έχει μαζευτεί στο λεγόμενο πράσινο ταμείο που έχει ιδρυθεί με σκοπό την ενίσχυση της ανάπτυξης μέσω της προστασίας του περιβάλλοντος  με την διαχειριστική, οικονομική, τεχνική και χρηματοπιστωτική υποστήριξη προγραμμάτων, μέτρων, παρεμβάσεων και ενεργειών που αποβλέπουν στην ανάδειξη και αποκατάσταση του περιβάλλοντος, η στήριξη της περιβαλλοντικής πολιτικής της χώρας και η εξυπηρέτηση του δημόσιου και κοινωνικού συμφέροντος μέσω της διοίκησης, διαχείρισης και αξιοποίησης των πόρων που προβλέπονται στα άρθρα 3 και 7 (βλέπε εδώ) κατευθύνεται στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, ήτοι των δανειστών και αισχροκερδούντων.

Το περιβαλλοντικό μνημόνιο δεν περιορίζεται μόνο στην κλοπή των πόρων του πράσινου ταμείου αλλά ζει μέσα σε ένα σωρό διατάξεις των κατ' όνομα μόνο ψηφισμένων και στην ουσία Αναγκαστικών Νόμων που περνάνε τα τελευταία 7 χρόνια από τη βουλή και υποτιμούν διαρκώς τη νοημοσύνη και τη ζωή μας.

Εδώ, ο αναρτημένος στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ από τον Μάιο, πίνακας πιστώσεων που ζητήθηκαν και των αντιστοίχων που εγκρίθηκαν γθα την αντιπυρική προστασία.

Είναι καλό να τον έχουμε στον νου μας γιατί είναι καλοκαίρι, οι πρώτε φωτιές ξέσπασαν και έκαψαν και τίποτα δεν δείχνει πως ήταν και οι τελευταίες. Επίσης τίποτα δεν δείχνει πως οι υπηρεσίες είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν πυρκαγιές, αποτελεσματικά και έγκαιρα.

Δεν λέμε πως όταν πχ το Δασαρχείο Πεντέλης ζητάει 141.000 για συντήρηση του οδικού δικτύου, για να υπάρχει γρήγορη πρόσβαση των πεζοπόρων και αυτοκινούμενων πυροσβεστικών συνεργείων στον τόπο της φωτιάς, ο προϋπολογισμός είναι τέλεια καταρτισμένος. Λέμε όμως πως το να τους εγκρίνουν 23.000 αντί για 141.000, υπάρχει πρόβλημα. Και μάλιστα σοβαρό πρόβλημα.

Την ίδια ώρα ξεπουλάνε τον δημόσιο δασικό πλούτο σε "ιδιοκτήτες πυκνώσεων" (καταπατητές και αυθαιρετούχους ως επί το πλείστον) δίχως να έχουν την ευαισθησία να κατευθύνουν αυτά τα χρήματα τουλάχιστον, στη δασική πυροπροστασία απευθείας δίχως την παρεμβολή πράσινου  ταμείου και άλλων ελεγχόμενων από τους δανειστές, φορέων.

Το δάσος δεν είναι πλούτος, δεν είναι υγεία, δεν είναι πολιτισμός σε μία χώρα σαν τη δική μας. Δεν μας αξίζουν ούτε δάση ούτε θάλασσες ούτε καθαρό περιβάλλον. Μόνο τσιμέντα, βρώμικες παραλίες και καμένη γη μας αξίζουν δυστυχώς. Δεν είναι μία αδικία που μας επιβάλουν οι απ' έξω. Είναι η τιμωρία που μας αξίζει γιατί αυτό που ρευστοποιούσαμε πάντα πιο άνετα

Μπορείτε να διαβάσετε τον πίνακα και να φρίξετε με την ησυχία σας.

_____________________
Διαβάστε επίσης

Εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ

Οι δασικές γένει εκτάσεις στους δασικούς χάρτες

Της στέρησαν τα δέντρα αλλά ποιος αμφιβάλλει πως είναι η πιο δασική έκταση της Αττικής;

Επειδή είναι συχνή η παρανόηση του τι ορίζεται ως δασική έκταση και πολλοί περίεργοι αναρωτιούνται δήθεν "αθώα" για το που βρήκε το δάσος ο μελετητής που χάαξε τη γραμμή στο χάρτη, κάνω μία αντιγραφή από κείμενο του ομότιμου καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Παπαστερίου, σχετικά με το τι απεικονίζεται στους δασικούς χάρτες και το πως αυτό συμφωνεί με την κείμενη νομοθεσία.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε ειδική αναφορά στις αναδασωτέες εκτάσεις που όλοι πια γνωρίζουν πως προστατεύονται (αν και αυτό άρχισε να μοιάζει με νεκρό γράμμα μετά τα τελευταία μνημονιακά νομοθετικά τερατουργήματα) αλλά επειδή αναφέρονται στη νομοθεσία, αφήνουμε τη σχετική αναφορά του κ. Παπαστερίου όπως είναι στο αρχικό του κείμενο

Διαβάζουμε λοιπόν:

Οι δασικοί χάρτες απεικονίζουν συγκεκριμένη δασική περιοχή[10]. Από την απλή αυτή πρόταση αναδύονται δύο σημαντικότατα ζητήματα: Τι νοείται κατά νόμο ως δασική περιοχή, καθώς και τι σημαίνει απεικόνιση και πως αυτή υλοποιείται. Σημαντικό είναι να αξιολογηθεί η σχέση που διέπει τα ζητήματα αυτά με το Εθνικό Κτηματολόγιο [11].

«Δασικές εν γένει εκτάσεις» κατά το Δασικό Κτηματολογικό Δίκαιο

Ο δασικός χάρτης μπορεί να απεικονίζει μόνο «δασικές εν γένει εκτάσεις». Πρόκειται για τις εκτάσεις που καθορίζονται στο άρθρο 3, §§ 1-5, ν. 998/1979, δηλαδή συνοπτικά για:

i. τα δάση, τις δασικές εκτάσεις, [άρθρο 5, παρ. 1 και 2, ν. 998/1979][12]·

ii. «τις οποιασδήποτε φύσεως «ασκεπείς εκτάσεις (φρυγανώδεις ή χορτολιβαδικές εκτάσεις, βραχώδεις εξάρσεις και γενικά ακάλυπτοι χώροι) που περικλείονται, αντιστοίχως, από δάση και δασικές εκτάσεις, καθώς και τις υπεράνω των δασών ή δασικών εκτάσεων ασκεπείς κορυφές ή αλπικές ζώνες των ορέων και τις άβατες κλιτύες αυτών» [άρθρο 3, παρ. 3, εδ. α΄, ν. 998/1979][13]·

iii. τα εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών πάρκα και άλση, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][14]·

iv. το περιαστικό πράσινο, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][15]·

v. τις κηρυγμένες δασωτέες ή αναδασωτέες εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 4, ν. 998/1979][16]·

vi. ορισμένες χορτολιβαδικές εκτάσεις, [άρθρο 3, παρ. 5, υπό α΄, ν. 998/1979][17]·

vii. καθώς και τις βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών[18], [άρθρο 5, παρ. 5, υπό β΄, ν. 998/1979].

10 Υπάρχουν, όμως, και περιοχές που δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, Αυτό δε σημαίνει καθόλου ότι δεν υπάγονται στη δασική νομοθεσία[19], in globo. Έτσι, μπορεί για παράδειγμα να υπάγονται στο ν. 3889/2010, όπως αυτός ισχύει σήμερα, ή στις διατάξεις του Περιβαλλοντικού Δικαίου και σίγουρα στις διατάξεις του Κτηματολογικού Δικαίου.

11 Ενδεικτικά δεν υπάγονται στο ν. 998/1979, οι ανέκαθεν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις, οι αλυκές, οι αμμώδεις εκτάσεις της παραλιακής ζώνης που δεν καταλαμβάνονται από δασική βλάστηση, τα πεδινά ρέματα που δε φέρουν δασική βλάστηση, καθώς και οι περιοχές για τις οποίες υφίστανται εγκεκριμένα σχέδια πόλεως ή καταλαμβάνονται από οικισμούς, όλα αυτά κατά τους όρους του νόμου. Oι παραπάνω όροι είναι νομικοί τεχνικοί όροι, που πρέπει να εξειδικεύονται στη συγκεκριμένη περίπτωση και υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο.

x

Ανθρωπιά με αντίτιμο: 1000 αυθαίρετα για 200 ανθρώπους

Είναι τόσο ζεστές αυτές οι μέρες, είναι και ο χρόνος τόσο λίγος τελευταία, που είχα αναστείλει κάθε "συγγραφική" δραστηριότητα στο ιστολόγιο. Είναι όμως και κάτι συμβάντα, τα οποία δεν μπορώ να τα αφήνω να περνάνε ασχολίαστα. Είναι πράγματα που γίνονται και αν τα μαζέψει κανείς, φτιάχνει άνετα το πορτρέτο αυτού που γνωρίζουμε ως "μέσος Έλληνας" όρος διόλου τιμητικός και που αποδίδεται σε αυτόν που αγαπάει να βλέπει τον εαυτό του ως τον μοναδικό μέσο όρο. Να θεωρεί εαυτόν ως τον πάντα και τα πάντα, δικαιούμενο.
Πέρα από κάθε έννοια νόμου και ηθικής και πέρα από  κάθε έννοια που αναφέρεται στον κοινό βίο, την κοινωνία, αγαπά τον εαυτό του. Τον εαυτό του και και μόνο και δε σέβεται ούτε τον δημόσιο πλούτο, ούτε βέβαια τον συνάνθρωπο του.

Αυτός ο τύπος ανθρώπου δεν ξέρει τι θα πει μέλλον. Ξέρει μόνο αυτό που βλέπει. Το δικό του (κι αυτό) "τώρα".

Το δημόσιο για τον ανθρωπίσκο αυτόν, δεν έχει ούτε υπόσταση, ούτε ιδιοκτήτη. Γι' αυτό και μπορεί να το "κάνει ότι γουστάρει", αφού είναι δημόσιο, δηλαδή κανενός όπως αυτός πιστεύει.

Αρκετά με τις εισαγωγές.

Παρακολούθησα μία εσπερίδα στη Ραφήνα για την υποδοχή των προσφύγων που θα εγκατασταθούν στις κατασκηνώσεις του δήμου Ζωγράφου, στην περιοχή "Περιβολάκια". Η περιοχή αυτή, μαζί με αρκετές ακόμα στην Αττική (και ειδικά στην ανατολική Αττική) πάσχει από την ανίατη και χρόνια νόσο των καταπατήσεων και της αυθαίρετης δόμησης. Έχουμε πει πολλές φορές πως αν η Αθήνα ξεκίνησε να χτίζεται με σχέδια των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, η Αττική ξεκίνησε (και συνεχίζει) να χτίζεται με σκαριφήματα, πάνω στο κουτί του Άσσου σκέτου, που είχε στην τσέπη ο καλουπατζής τη νύχτα που έστηνε τον "ξυλότυπο" του αυθαίρετου.

Τέλος πάντων, ας μη ξεφεύγω από το θέμα. Η εσπερίδα αποτελούταν από 2 μέρη, όπως τελικά αποδείχθηκε. Το πρώτο μέρος, ήταν εκείνο  που μίλησαν οι θεσμικοί και που πραγματικά ήταν εστιασμένοι στο θέμα της υποδοχής των προσφύγων.

Στο δεύτερο μέρος, έγιναν οι ερωτήσεις του κοινού αλλά δυστυχώς αυτές (με εξαίρεση μία ή δύο) ήταν εστιασμένες στο θέμα του αποχαρακτηρισμού μίας ολόκληρης περιοχής. Δηλαδή του χαρακτηρισμού της, ως οικοπεδική ή ότι άλλο, εκτός από αυτό που είναι, δηλαδή δασική, υπαγόμενη στην Α ζώνη.

Παράδοξο βέβαια σε μία εσπερίδα για την υποδοχή των προσφύγων να τίθεται ως θέμα και ως διακύβευμα και τελικά ως "αντάλλαγμα" η μεταβολή χρήσης (και επίσημα) μίας ολόκληρης περιοχής. Αλλά δυστυχώς ακόμα και η ανθρωπιά έχει το τίμημα της. Στη σημερινή Ελλάδα, διατυπώθηκε η διεσταλμένη Πρωταγόρειος ρήση, πως πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος*, στην πιο βάρβαρη παρερμηνεία, που θα μπορούσε να ασκηθεί πάνω της.

Αυτό που είχε ανυπολόγιστο τίμημα και υπερέβη κάθε έννοια στοιχειώδους ευγένειας, ήταν η "υποδοχή" στον δημάρχο Λαυρεωτικής, που -προφανώς μη γνωρίζοντας ο ίδιος  τις ορέξεις του ακροατηρίου- ανάφερε τα σχετικά με τη νομοθεσία που επιτρέπει (για να μη πούμε προτρέπει και επιβάλει) την αποψίλωση της εύφλεκτης μάζας των ξερόχορτων από τις ιδιοκτησίες, υπό την ευθύνη των των ιδιοκτητών τους, κατά τους θερινούς μήνες. Όπως προτρέπει και τους δήμους να αποψιλώνουν τα κράσπεδα των οδών, 5 μέτρα εκατέρωθεν του άξονα κάθε οδού που δεν έχει πεζοδρόμιο ή έρεισμα.

Οι " ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες" κάτοικοι, ανέκραξαν πως δεν τους αφήνουν να αποψιλώσουν τις ιδιοκτησίες τους. Και όταν ο κ. Λουκάς τους καθόρισε την έννοια της αποψίλωσης, έγινε φανερό το ότι μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα. Βέβαια ο κ. Λουκάς (δικαιολογημένα και με σύννομη αγανάκτηση) ανέβασε κι άλλο τους τόνους, που είχαν φροντίσει πρώτοι οι "ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες", να σηκώσουν και μάλιστα με περισσή αγένεια.**

Αυτά είναι ευτράπελα και μένουν ως τέτοια όταν διαρκούν λίγα λεπτά. Γιγαντώνονται όμως και διεκδικούν τη θέση του κυρίου θέματος της εσπερίδας, όταν γίνονται με την ένταση και το θράσος με το οποίο εκστομίζονταν διάφορα, είτε με τη μορφή "μουρμούρας" και υπόκωφου σχολίου ή με τη μορφή "ειρωνείας τύπου γαλαρίας". Δηλαδή, δεν μας ακούει ο ομιλητής που είναι στο πάνελ αλλά εμείς κάνουμε επίδειξη "γνώσης και αγωνιστικής διάθεσης" στους διπλανούς μας.

Είμαι σίγουρος πως όχι μόνο τα Περιβολάκια, αλλά και άλλες περιοχές παρόμοιου χαρακτήρα θα φύγουν από το καθεστώς Α ζώνης προστασίας (Δάση και Δασικές εκτάσεις, ασκεπείς εκτάσεις, βράχια κλπ) που αναφέρονται στον Ν.998/79). Άλλωστε η τελευταία απόφαση Κουρουμπλή, Τσιρώνη και με την υποστήριξη και πίεση των αντιπεριφερειαρχών και των παρατρεχάμενων δημάρχων, γιο αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις (που μάλιστα οι υποθέσεις τους έχουν κριθεί στο ανώτατο βαθμό), απλά προοιωνίζεται την αήθη  νομιμοποίηση τους ή την "τακτοποίηση" τους.

Εδώ που φτάσαμε, η χώρα είναι πραγματικά για πούλημα. Ας μη κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Ο μικρός ανθρωπάκος που αδιαφορεί για το κοινό καλό, που δε νοιάζεται για το μέλλον της κοινωνίας, θα είναι ο επίσημος ιδιοκτήτης των κομματιών αυτού που κάποτε αποτελούσε δημόσιο αγαθό. Αλλά αυτός θα πάρει τα "λιμά" γιατί τα προφητικώς λεγόμενα, "φιλέτα", έχουν ήδη αλλάξει και ιδιοκτήτη και χρήση. Κάτω από τη μέριμνα του επίσημου κράτους βέβαια.

Πέρασαν τα χρόνια και τίποτα δεν άλλαξε. Δυστυχώς. 

Από την κακή εμπειρία που είχα στην συγκεκριμένη εσπερίδα, κρατάω το θράσος των παρανόμων που έχει μεγαλώσει από τα "χάδια" αρχόντων  που δεν έχουν καμία αρχή. Και στηρίζουν την παρανομία γιατί τους αποφέρει ψήφους, σε ένα από τα πιο ανήθικα παζάρια των τελευταίων 50 ετών. Κρατάω και μία κουβέντα όμως, που εξεστόμισε δημοτικός σύμβουλος ο οποίος χαρακτήρισε τους καταπατητές και αυθαιρετούχους ως "αναξιοπαθούντες που υποφέρουν από τις αγκυλώσεις του νόμου που θεωρεί δασική μία περιοχή που ουδέποτε ήταν δάσος". 

Η οργή υποχώρησε και έδωσε τη θέση της στη θλίψη.
 ________________

*πάντων χρημάτων μέτρον ο αυθαιρετούχος 
**Το περιστατικό μπορείτε να το απολαύσετε στο τοπικό ενημερωτικό website iRafina

BIO Left: Τα δάση στα σκυλιά

Το παρόν αποτελεί αναδημοσίευση του άρθρου τη Ηλ. Αποστολίδη (φωτό) στο Eco Left στις 18/11/2015. Θα μπορούσε να προστεθεί σε μία σειρά από επικές προσπάθειες άλωσης των δασών, μαζί με την "πρωτοβουλία" του κατ' όνομα  οικολόγου  Τσιρώνη, για την αναστολή των κατεδαφίσεων των αυθαιρέτων εντός δασών, ειδικότερα.

Γράφει ο Ηλίας Αποστολίδης

Κατατέθηκε ήδη στην Βουλή και θα αρχίσει να συζητείται το Ν/Σ για τα βοσκοτόπια. Πρόκειται άμεσα να κατατεθεί το Ν/Σ για τους Δασικούς Χάρτες. 

Η φωνή των Δασολόγων, παρά τις πρόσφατες άστοχες ενέργειες της Κυβέρνησης, με τις αναδασωτέες εκτάσεις και την αναστολή των κατεδαφίσεων, ούτε ακούγεται, ούτε θα ακουστεί. 

Οι υπουργοί, όταν λάβουν τον θώκο, ξεχνάνε τους παλιούς συντρόφους, κάνουν φίλους όσους ξέρουν να γλείφουν, εφαρμόζουν προσωπική πολιτική και βλέπουν παντού εχθρούς. 

Γράφουν στα παλιά τους παπούτσια το κόμμα και τις επιτροπές του, δεν συνεννοούνται ούτε μεταξύ τους, αν δεν αλληλοβρίζονται. 

Ποιόν ωφελεί αυτό; 

Κάνουν πάρτι στην ΕΚΧΑ τα γνωστά λαμόγια, έβαλαν πόδι στο υπουργείο Γεωργίας και άρχισαν μάλιστα να απειλούν. 

Παραμένει ανύπαρκτο το Τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ για το περιβάλλον και τα δάση. 

Εμείς τι θα κάνουμε;



Πηγή: Eco Left