Περιφερειακές ευαισθησίες

Διαβάζω από το dasarxeio.com, την παρακάτω είδηση

Με απόφαση του Αντιπεριφερειάρχη Αγροτικής Οικονομίας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας αποφασίστηκε με την υπ’ αριθ 157867(341)/13-04-2016 Απόφαση με ΑΔΑ:7Ξ097ΛΛ-ΥΩΖ η απαγόρευση ενάσκησης επαγγελματικής και ερασιτεχνικής αλιείας ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων στους ποταμούς Γαλλικό, Αξιό, Λουδία, Αλιάκμονα, Εδεσσαίο, Στρυμόνα και Αγγίτη και όλους τους παραπόταμους, χειμάρους, ρυάκια, γεωφράγματα και υδάτινα κανάλια αυτών, καθώς και σε όλα τα λοιπά ρέοντα ύδατα της Π.Κ.Μ. συμπεριλαμβανομένων  των τεχνητών λιμνών με κάθε μέσο και εργαλείο, από Δευτέρα 18 Απριλίου 2016 και ώρα 12:00 π.μ μέχρι και την Τρίτη 31 Μαΐου 2016 και ώρα 12:00 π.μ, για την προστασία της αναπαραγωγής των ιχθύων και λοιπών υδρόβιων ζώων.

• Οι παραβάτες της Απόφασης τιμωρούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.2040/1992 ( ΦΕΚ Α70/92, Άρθρο 9,παρ. 2&3)
• Αρμόδιοι για την τήρηση-εφαρμογή της παρούσας είναι οι Αστυνομικές Αρχές και οι Δασικές Υπηρεσίας στην περιοχή αρμοδιότητας των.

Μόλις διάβασα την παραπάνω είδηση, θυμήθηκα ένα πρόσφατο περιστατικό, μία προσωπική εμπειρία. Είχαμε συναντήσει με φίλους, μία μικρή ομάδα ερασιτεχνών ψαράδων, μέσα στο Μεγάλο Ρέμα της Ραφήνας και μάλιστα λίγες εκατοντάδες μέτρα από την εκβολή. Οι ψαράδες ήταν μέσα στην κοίτη, με σηκωμένα παντελόνια, καλάθια και πετονιές. Τους ρωτήσαμε τι έκαναν μέσα στην κοίτη.

Η απάντηση τους ήταν ότι ψάρευαν χέλια.

Πέρα από την απορία, περί της ύπαρξης χελιών στο Μεγάλο Ρέμα (και μάλιστα χελιών ικανού μεγέθους για να αποτελέσουν πιάτο για ανθρώπινο γεύμα), ξεκίνησε μία συζήτηση η παρέα μου, για το αν ήταν νόμιμη η δραστηριότητα αυτή, δεδομένου του γεγονότος πως επρόκειτο για ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΥΑ 9173/1642/93 «Χαρακτηρισμός ως διατηρητέου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρεμάτων, χειμάρρων, ρυακίων του Νομού Αττικής).

Οι απόψεις διίσταντο. Μία θέση ήταν πως στα εσωτερικά ύδατα και στις εκβολές ποταμών ή χειμάρρων, επιτρέπεται η αλιεία, εκτός αν ο νόμος ορίζει αλλιώς για την κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Μία άλλη θέση ήταν πως δεν επιτρέπεται η αλιεία σε ρέματα ιδαιτέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος, γενικά. Εδώ βέβαια θα παρατηρούσα πως επίσης δεν επιτρέπεται και η δόμηση, όπως και η απόρριψη λυμάτων στα ρέματα γενικά, πλην όμως ειδικά στο Μεγάλο Ρέμα και οι δύο παράνομες δραστηριότητες ασκούνται αδιαλείπτως, εδώ και πολλά χρόνια.

Ας επιστρέψουμε στην αλιεία, στα χέλια και πιο πολύ, στο Μεγάλο Ρέμα και το πως αντιμετωπίζει από την Περιφέρεια Αττικής.

Την ίδια ώρα που η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, προστατεύει με την παραπάνω απόφαση, έστω και προσωρινά, την ιχθυοπανίδα αλλά και την ορνιθοπανίδα σε ποτάμια του μεγέθους του Αξιού, μαζί με ποτάμια του μεγέθους του Γαλλικού, η Περιφέρεια Αττικής (εκτός από το ότι τα ρέματα και τα ποτάμια της Αττικής την ενδιαφέρουν ως αντικείμενο καθαρισμού) αγνοεί την σχετική υποχρέωση της.

Δεν θέλω να πιστέψω πως πρόκειται για διαφορά ευαισθησίας αλλά για διαφορά εμπειρίας. Τα ποτάμια και τα ρέματα ως στοιχεία της ζωής, για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της Αττικής αποτελούν γραφικό παρελθόν. Αντίθετα για την Κεντρική Μακεδονία, αποτελούν δομικό στοιχείο της καθημερινότητας.

Στην Αττική τα ρέματα, όσο σημαντικά και να είναι, ενοχλούν. Είναι χαμένοι χώροι. Είναι φυσικοί χώροι διάθεσης απορριμμάτων. Και όταν γεμίσουν με απορρίμματα ή μπάζα, γίνονται ενδιαφέροντες πόλοι έλξης εργολαβιών καθαρισμού. 

Στην Κεντρική Μακεδονία, ρέματα και ποτάμια, όπου αυτά δεν διέρχονται από βιομηχανικές ή γεωργικές περιοχές όπως η Σίνδος ή η Χαλάστρα ή ακόμα και τα Διαβατά, αντιμετωπίζονται ως οικοσυστήματα. Όχι πως δεν υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά, λίγο το πλήθος των ρεόντων υδάτων στην Κεντρική Μακεδονία, λίγο η ανυπαρξία αντιστοίχων φυσικών χαρακτηριστικών στην Αττική, διαμορφώνουν διαφορετικά τις συνειδήσεις,λαού και διοικούντων. Δυστυχώς, επί τα χείρω.

Μετά την απόφαση πάντως της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, αναμένεται παρόμοια επίδειξη ευαισθησίας και από την Περιφέρεια Αττικής όπου και τα ρέοντα ύδατα είναι λιγότερα αλλά και η ανάγκη προστασίας των οικοσυστημάτων τους είναι μεγαλύτερη και επιτακτικότερη. (Ή μήπως οι ελπίδες είναι φρούδες;)

___________________________

ΥΓ: Συμπτωματικά σήμερα συζητιέται στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου Ραφήνας (άντε και Πικερμίου) η έκδοση θετικής απόφασης για την κατασκευή της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων στη θέση "Πλατύ Χωράφι", δηλαδή σε θέση που απέχει ελάχιστα από το Μεγάλο Ρέμα, αν δεν καλύπτει και μεγάλο μέρος της όχθης του.

 

Το άχρονο μίας αναμενόμενης απάντησης και μίας πιο αναμενόμενης έκκλησης

Είναι κοινότοπο το να λέμε πως το περιμέναμε.

Μετά τη σχετική καταγγελία, προς τον 12ο πυροσβεστικό σταθμό, για την αδράνεια του Δήμου Ραφήνας Πικερμίου, απέναντι στα συσσωρευμένα προσανάμματα, μέσα στο πευκοδάσος της Διώνης αλλά και παντού, όπου υπάρχουν δασικές εκτάσεις στα όρια του Δήμου Ραφήνας - Πικερμίου, στο έκτακτο δημοτικό συμβούλιο που έγινε στις 2/7/2014, ανακοινώθηκε πως "από Δευτέρα -το πολύ Τρίτη" θα έπαιρναν τις πινακίδες κυκλοφορίες του φορτωτή (παντοφορτωτή τον ονομάζουν με αδόκιμο τρόπο) και θα φόρτωναν τα εύφλεκτα απορρίμματα.

Προσωπικά -και μη με πείτε προκατειλημμένο- αμφέβαλλα για την αποτελεσματικότητα των σχετικών προθέσεων του δήμου αφού, ακόμα και να κυκλοφορούσε ο φορτωτής, δεν θα είχε που να τα φορτώσει αφού δεν υπήρχε ούτε φορτηγό (που θα μπορούσε εδώ και καιρό να είχε μεταφέρει τον άνευ πινακίδων φορτωτή) ή ακόμα, μπορεί και να μην είχε ...πετρέλαιο για να κινηθεί.

Παρατηρούσαμε την αναποτελεσματικότητα που ως συνήθως οφείλεται στην πληθώρα "αγαθών προθέσεων" αλλά σε συνδυασμό με το μεγάλο έλλειμμα, ενεργειών προς την πραγματοποίηση τους.

Τελικά, η μόνη ενέργεια στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων για την αντιπυρική προστασία, την πρόληψη του ορατού πλέον, κινδύνου ανάφλεξης, ήταν η [ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ] επιστολή του δήμου, προς την αποκεντρωμένη διοίκηση Αττικής και την περιφέρεια, με την οποία ζητάει τη συνδρομή τους για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η αίσθηση που αφήνει η αποστολή της επιστολής, μεσούντος Ιουλίου (και πια είμαστε στο τέρμα του) είναι η γνωστή παλιά, αίσθηση της απόπειρας κάλυψης των νώτων (για να μην το πούμε επί το λαϊκότερον) της απερχόμενης δημοτικής αρχής, σε περίπτωση (εξαιρετικά πιθανή) ανάφλεξης των απορριμμάτων και ανάπτυξης μεγάλης πυρκαγιάς στην περιοχή. Με την επιστολή αυτή, την εξαιρετικά επείγουσα, μπορεί ο κάθε αμελής, δημοτικός ιθύνων, να ισχυριστεί πως "ζήτησε συνδρομή που δεν έλαβε και φτάσαμε στην καταστροφή από την ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού κλπ" και μετά να πάει να κοιμηθεί ήσυχος. Σαν να απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης. Όπως πιάνει κάθε χρόνο, γιατί να μην πιάσει και φέτος, το ίδιο παραμυθάκι;

Ένα κονδύλι που εγκρίθηκε από την περιφέρεια προς την εξυπηρέτηση της αντιπυρικής οργάνωσης των δήμων, κατά την παρουσίαση στο δημοτικό συμβούλιο της 2ας Ιουλίου, θα προοριζόταν για την πρόσληψη εποχικών (λέγε με διμηνίτη) που θα στελέχωναν την πυροφύλαξη του δήμου, όπως αυτή ορίζεται και περιορίζεται στην ...παρατήρηση εκ του μακρόθεν. Ουδείς λόγος για πρόληψη και προστασία. Ουδείς λόγος για αγορά ενός και μόνο, μεταχειρισμένου φορτηγού και ενός οδηγού, που θα μετέφερε τον ...παντοφορτωτή (!!!) για να μαζέψει τα προσανάμματα αλλά και θα μετέφερε και τα ίδια τα προσανάμματα. Φτηνή, αποτελεσματική  και άμεση λύση. Αλλά δεν είναι το μόνο που θα μπορούσε να γίνει, σε μία κατεύθυνση αποτελεσματικότερης προστασίας. Αποτελεσματικότερης από την παρατήρηση του κακού. Ούτε μία σκέψη για αγορά ενός τρακτέρ με καταστροφέα για να καθαρίσει (και να θρυμματίσει τα προϊόντα καθαρισμού) τα κράσπεδα των δασικών και χορτολίβαδικών εκτάσεων, γύρω από την Ραφήνα, την Αιολίδα, το Ντράφι, τον Βουτζά, το Πικέρμι.

Κάθε προσπάθεια προστασίας είναι καλοδεχούμενη. Και οι καλές προθέσεις είναι απαραίτητες. Η έκκληση στην περιφέρεια και στην αποκεντρωμένη διοίκηση είναι και αυτή καλοδεχούμενη. Αλλά όταν δεν γίνεται έγκαιρα, τότε είναι εύλογη η αμφισβήτηση των αστόχων της.

Σίγουρα, η κατεπείγουσα επιστολή του δήμου, στην οποία αναφερόμαστε, δεν αποτελεί έκκληση για συνδρομή (ή αποτελεί έκκληση προς συνδρομή μόνο τύποις). Η καθυστερημένη και γι' αυτό "εξαιρετικά επείγουσα" επιστολή, αποτελεί πρόληψη έναντι του καταλογισμού ευθυνών σε -ο μη γένοιτο- περίπτωση μεγάλης πυρκαγιάς.

Με την εικόνα της εγκατάλειψης αποτυπωμένη σε φωτογραφίες και βίντεο, με μάρτυρες που έχουν αποτυπώσει την εικόνα σε συζητήσεις και δημοτικά συμβούλια, με καταγγελίες στην πυροσβεστική (της οποίας την αντίδραση δεν έχουμε πληροφορηθεί ακόμα), η απερχόμενη δημοτική αρχή -αλλά και το σύνολο του απερχόμενου δημοτικού συμβουλίου, με συγκεκριμένες και ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι ηθικά και νομικά υπόλογοι, στην περίπτωση ακόμα μίας καταστροφικής πυρκαγιάς. Ο χαρτοπόλεμος με εξαιρετικά επείγουσες επιστολές και εκκλήσεις, δεν αποτελεί νιπτήρα αμαρτιών, ούτε κολυμβήθρα εξαγνισμού.

Ευχόμαστε να μη συμβεί το χειρότερο, παρά τις πολύ καλές προϋποθέσεις που δημιούργησε η ολιγωρία του δήμου. Ευχόμαστε επίσης, ο αντιπυρικός σχεδιασμός του 2015, να αρχίσει, επιτέλους και για μία φορά, από σήμερα, από το 2014 και να μην γράφει, η νέα δημοτικη αρχή, ήδη άλλη μία εξαιρετικά επείγουσα επιστολή - έκκληση προς την περιφέρεια και την αποκεντρωμένη διοίκηση με ημερομηνία 14 Ιουλίου 2015

Χίλιοι λόγοι για δασοπροστασία λαϊκής - εθελοντικής βάσης

Έρχονται οι επενδύσεις στην έρημο που ετοιμάζουν

Ανακοινώθηκε η χρηματοδότηση για την αντιπυρική προστασία, την περίοδο του καλοκαιριού του 2014, προς τους Δήμους της χώρας. Τα ύψη των δαπανών ανά νομό είναι αστεία, πέραν αυτού όμως αξίζει να εξετάσουμε μερικά -σκληρά- δεδομένα.

Σε επίπεδο Νομών, τη μεγαλύτερη καταπόνηση από πυρκαγιές, έχουν υποστεί οι Νομοί Ηλείας, Χίου και Σάμου, οι οποίοι καθόλη την  περίοδο 1983-2008 (με την τρομερή περίοδο του θέρους του 2007) παρουσιάζουν καταστροφές οι οποίες αντιστοιχούν στο 48,6%, 36,4% και 33,8% των πραγματικών εκτάσεών τους. 

Για σκεφτείτε, ο νομός Ηλείας με καμένες εκτάσεις περίπου 2.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, έχει καμένες εκτάσεις 1.200 τ.χλμ. Για την προστασία των υπολοίπων άκαυτων που σημαίνει δομημένων, ασκεπών και γεωργικών εκμεταλλεύσεων αλλά και των καμένων και δασωμένων - αναδασωμένων ή χορτολιβαδικών εκτάσεων,  δικαιούται χρηματοδότηση 475.100 ευρώ. Αν κάνουμε μία πρόχειρη αναγωγή, η προστασία από τη φωτιά εκτιμάται στα 182 ευρώ ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ή 0,000182 ευρώ στο τετραγωνικό μέτρο ή 0,18 ευρώ ανά στρέμμα.

Η Χίος, δικαιούται χρηματοδότηση 215.200 ευρώ, μαζί με τις Οινούσσες και τα Ψαρά.  Εκεί 215.200 ευρώ κατανέμονται για την προστασία 904 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Καλύτερο μοιάζει να έχεις 238 ευρώ για την προστασία ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου ή 0,238 ευρώ για την προστασία ενός στρέμματος γης.

Η Σάμος με 226.000 ευρώ, διαθέτει το κολοσσιαίο ποσό των 475 ευρώ για κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο, δηλαδή λιγότερο από μισό ευρώ ανά στρέμμα. Μπορεί να είναι μικρό το ποσό αλλά είναι καλύτερο και από την Χίο και ολόκληρο τον νομό Ηλείας.

Δεν επεκτεινόμαστε στις χρηματοδοτήσεις των άλλων "πρωταθλητών" της πυρκαγιάς όπως ο νομός Ιωαννίνων ή η Κεφαλλονιά (η οποία μετά τους σεισμούς καρτεράει και ένα καλοκαίρι που παραδοσιακά αποτελεί περίοδο έντονης δουλειάς για πυροσβέστες και δασοπυροσβέστες. Δε χρειάζεται να επεκταθούμε αφού ούτε τα λεφτά θα αυγατίσουν, ούτε θα αρχίσει να βρέχει είτε πυροσβέστες, εθελοντές  και μέσα αλλά ούτε και κανονική βροχή προκειμένου να μειωθούν ή να εκμηδενισθούν οι κίνδυνοι.

Μέσα στα ποσά αυτά, προστίθενται και μερικά άλλα όπως ποσά τα οποία διαχειρίζονται οι κατά τόπους δασικές αρχές προκειμένου να εφαρμόσουν "πρόληψη" κατά το ισχύον από το 1998 "δόγμα" πως Η Δασική Υπηρεσία προλαμβάνει και η Πυροσβεστική σβήνει τις πυρκαγιές. Καλό είναι να μην αναφερθούμε στα ποσά αυτά γιατί απλά σχολιάζουμε και δεν έχω κανένα σκοπό να σας χαλάσω τη διάθεση για το υπόλοιπο του θέρους.

Σημειώνω πως τα ποσά που  αναφέρονται στις παραπάνω χρηματοδοτήσεις, του Υπουργείου Εσωτερικών (και δημοσιεύεται στο fire.gr) περιλαμβάνουν και δαπάνες πρόληψης καθαρισμού βλάστησης, για μείωση του κινδύνου πυρκαγιάς σε αστικά και περιαστικά

άλση, έλεγχο χωματερών,ενίσχυση εθελοντικών δράσεων, προμήθεια εξοπλισμού και λειτουργικές δαπάνες. Η αντιπυρική θωράκιση της χώρας μοιάζει με καλοκαιρινό νυχτικό νύφης του προπερασμένου αιώνα.

Στην Αττική τώρα, στους Δήμους που αγκαλιάζουν το Πεντελικό, οι χρηματοσοτήσεις του Υπουργείου Εσωτερικών, μοιράζονται ως εξής

Δήμος Πεντέλης: (με 28,88 τ. χλμ) 75.000

Δήμος Χαλανδρίου 20.000

Δήμος Αμαρουσίου 18.200

Δήμος Κηφισιάς (με 34 τ. χλμ) 79.500

Δήμος Διονύσου (με έκταση 68,66 τ.χλμ)131.700

Δήμος Μαραθώνα (με 226,55 τ. χλμ) 92.800 (αλλά εκεί υπάρχει το κεφάλαιο Ψινάκης)

Δήμος Παλλήνης (με 30,72 τ. χλμ) 48.300

Δήμος Σπάτων Αρτέμιδος (με 74 τ. χλμ)31.300

και

Δήμος Ραφήνας Πικερμίου (με 42 συνολικά τ. χλμ και 37 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών και δασικών εκτάσεων) 42.400

Από τα αμείλικτα νούμερα προκύπτει πως ο δήμος Πεντέλης, για όλα τα παραπάνω παίρνει 2,60 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Κηφισιάς 2,35 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Διονύσου 1,90 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Μαραθώνα 0,40 ευρώ το στρέμμα, τα Σπάτα με την Αρτέμιδα παίρνουν 0,42 ευρώ ανά στρέμμα, η Παλλήνη 1,57 ευρώ ανά στρέμμα και η Ραφήνα με το Πικέρμι, περίπου 1 ευρώ ανά στρέμμα.

Αν τώρα υπολογίσουμε (με εκτίμηση και αναγωγή στις τρέχουσες τιμές εργασιών που απαιτούται για την σωστή πρόληψη πυρκαγιών (καθαρισμοί και απομάκρυνση προϊόντων καθαρισμών, απομάκρυνση εύφλεκτης βλάστησης, καθαρισμοί κορμών, διανοίξεις ζωνών, κόστη περιπολιών σε βάρδιες κλπ) τα παραπάνω ποσά του Υπουργείου αρκούν για να αγοραστούν τα πορτοκαλί μπλουζάκια των εθελοντών δασοπυρόσβεσης, άντε και μερικά παντελόνια. Για τα υπόλοιπα θα τελούνται απλά, λιτανείες και δεήσεις για βροχή.

Οι εθελοντές καλούνται πάλι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Με δικές τους δαπάνες, χρόνου, χρήματος (και εύχομαι τα κόστη να μείνουν εκεί και να μην επεκταθούν και σε ζωές). 

Βλέποντας τη ζοφερή ειξκόνα που σχηματίζεται από τα μνημονιακά δεδομένα που δεν βλέπουν θέση, για το φυσικό περιβάλλον σε κανένα χρηματιστήρια δικών τους -ανύπαρκτων- αξιών, κάθε ενεργός πολίτης οφείλει να ενταχθεί και σε μία εθελοντική ομάδα Δ Α Σ Ο Π Ρ Ο Σ Τ Α Σ Ι Α Σ. Κάθε συμμετοχή θα αποδειχθεί υπερπολύτιμη και καθοριστική, στις συνθήκες που ζούμε.

Οι οργανώσεις εθελοντών, θα πρέπει να υποστηριχθούν -με τα ελάχιστα διαθέσιμα μέσα- από τους Δήμους και τις Περιφέρειες προκειμένου να υπάρξει και αποτέλεσμα. Κάποιες εθελοντικές ομάδες δασοπροστασίας που λειτουργούν υγειώς, το έχουν καταφέρει όπως η Εθελοντική Δασοπροστασία Δήμου Καισαριανής που είναι στην ουσία, λαϊκή πρωτοβουλία και λειτουργεί ως τέτοια.

Οι άνθρωποι αυτοί, με κίνητρα την αγάπη τους για το δάσος, τη φύση και ως λογικό επαγόμενο την αγάπη τους για τον Άνθρωπο και την Κοινωνία έχουν αναπτύξει την εξαιρετικά πρωτοπόρο ομάδα τους ως πυρήνα ανοικτής κοινωνικής δράσης. Όπως και να το κάνουμε η μεγάλη δεξαμενή εύρεσης εθελοντών είναι η κοινωνία. Και η εθελοντική δασοπροστασία είναι πάνω απ' όλα κοινωνική δράση. 

Παρόμοιες ομάδες μπορεί να υπάρχουν παντού. Απλά, χρησιμοποιώ ως παράδειγμα την ομάδα της Καισαριανής, για την ιστορία της και τη λαϊκή της βάση. Μέσω του Δικτύου Εθελοντικών Οργανώσεων, αυτές οι ομάδες μπορούν να έρθουν σε επαφή και να οργανωθούν ενόψει της πιο σκληρής περιόδου στον τομέα της δασοπροστασίας, η οποία είναι ήδη εδώ. 

Μαζί, μπορούν να ενεργοποιηθούν και στον τομέα της πυροπροστασίας  και ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, όπως αυτή που έχω τη χαρά να γνωρίζω από τη γειτονιά μου, από την πόλη μου, το Πικέρμι, το Δασαμάρι SOS, Όλα αυτά, με την εμπειρία που συσσωρεύεται και ανταλλάσσεται, μπορούν πράγματι να θωρακίσουν τον τόπο και τη χώρα έναντι των απειλών που προέρχονται είτε από την πυρκαγιά και τους εμπρηστές είτε από τον μεγαλύτερο κίνδυνο, εκείνον της διάλυσης κάθε δασοπροστατευτικής δομής που υπήρχε, όσο και αν, υπήρχε στη χώρα.

Οι Δήμοι καλούνται να συμπαρασταθούν. Με ότι μέσο διαθέτουν. 

____________________________________
Ο Δήμος Καισαριανής που φέτος, χρηματοδοτείται, με 32.000 ευρώ, έχει την εθελοντική Δασοπροστασία του Δήμου. Πιστοποιημένη, με λειτουργικές δομές, αποτελεσματική και με διαρκή και ανοιχτή κοινωνική δράση. Αποτελεί υπόδειγμα και λόγο που κάνει αυτούς που επικαλούνται την έλλειψη χρηματοδοτήσεων για την ανάπτυξη της δασοπροστασίας, ως δημοτική δομή, να ντρέπονται (όσοι δηλαδή έχουν λίγο φιλότιμο). Δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα κατάφερναν αν είχαν μεγαλύερη χρηματοδότηση.

Το πένθος του φθινοπώρου

Το καλοκαίρι τελειώνει, ή τελείωσε. Η είδηση μας ενημερώνει πως πράγματι τελείωσε.
Αναδημοσίευση από in.gr

Νεκρή βρέθηκε η τελευταία αρκούδα στον Όλυμπο

Τα Νέα

Οι ζημιές που προκαλούν οι αρκούδες τις καθιστά στόχο από τους καλλιεργητές (φωτ. αρχείου)

Αθήνα

Ούτε οι 12 θεοί του Ολύμπου κατάφεραν να προστατέψουν από ασυνείδητους ανθρώπους την τελευταία αρκούδα που κατοικούσε στο βουνό και βρέθηκε νεκρή, πιθανότατα από δηλητηριασμένο δόλωμα ή όπλο. Συγκεκριμένα, το απόγευμα της Τετάρτης ομοσπονδιακός θηροφύλακας συνοδεία δασοφύλακα του δασαρχείου Ελασσόνας και κατόπιν συνεννόησης με την περιβαλλοντική οργάνωση Καλλιστώ βρήκαν νεκρή μια αρκούδα μέσα σε ρέμα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, η αρκούδα βρέθηκε σε κατάσταση που δείχνει ότι δεν κατέληξε από κάποιο φυσικό αίτιο, καθώς το στόμα της ήταν ανοιχτό, ένδειξη πως είχε σπασμούς πριν πεθάνει, ενώ δεν αποκλείονται κάποια τραύματα στο θώρακα από πυροβόλο όπλο. Τα αίτια θα διευκρινιστούν από κτηνίατρο της οργάνωσης Καλλιστώ. Η επαναποίκιση περιοχών από ένα μεγάλο θηλαστικό, όπως η αρκούδα, θεωρείται ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, αλλά και μία διαδικασία που εξελίσσεται πολύ αργά. Ωστόσο, οι εποχικές ζημιές που προκαλούν οι αρκούδες σε μελίσσια, μικροκαλλιέργειες και κτηνοτροφικά ζώα αποτελούν και την πιθανότερη αιτία θανάτωσής τους, παρά το ισχύον καθεστώς αποζημιώσεων.

Πένθησε Ελλάδα με τους δρυμούς σου, τις προστατευόμενες εκτάσεις, τη χλωρίδα και την πανίδα σου. Η μοναδική άγρια πανίδα που σου απέμεινε κατοικεί στις ίδιες τις πόλεις και τα χωριά σου.

Έργα ουσίας ή έργα βιτρίνας;

Από το Oikologio.gr, διάβσασα το παρακάτω post.

Όντως, η αποκατάσταση του τόπου, θα αργήσει και θα αργήσει πολύ. Οι εργασίες που εκτελέσθηκαν μόλις φέτος με υδροσπορές (με χρήση γιούτα ή και απλές) εγκαθιστούν "πρόδρομα" είδη τα οποία θα δομήσουν φυτοκοινωνίες που θεωρητικά θα εξελιχθούν. Μέχρι εδώ, η λογική του ΕΘΙΑΓΕ είναι επιστημονικά σωστή και αποδεκτή. Το ίδιο και με τη διάσπαρτη φύτευση, προκειμένου να εξασφαλιστεί μία "οπτική" πρόχειρη όμως, αποκατάσταση.

Τι θα γίνει όμως παρακάτω;

Οι παράγοντες που συμμετέχουν στο αποτέλεσμα των ενεργειών αποκατάστασης είναι πολλοί.

α. Η ανθρώπινη πίεση (Οι επισκέπτες και βέβαια οι κακόβουλα ενεργούντες επί της νεοφυτείας)
β. Τα διαβρωτικά φαινόμενα (είτε λόγω κατακρημνισμάτων είτε λόγω του διερχομένου Αλφειού)
γ. Ο χρόνος που απαιτείται για την αποκατάσταση του τοπίου στα πλαίσια της ισορροπούσας σιγά σιγά, οικολογικής φωλεάς.
δ. Ο χρόνος που απαιτείται για τη "χρήση" του τόπου.
ε. Η ένταση και η έκταση των ενεργειών αποκατάστασης.
στ. Η ένταση και η έκταση των δασοπονικών μέτρων προστασίας

Σίγουρα διαφωνώ με τον γιατρό που παρατηρεί πως «Η Ολυμπία δεν θα ξαναγίνει ποτέ όπως την ξέραμε. Ως γιατρός που είμαι, θα σας πω ότι ο εγκαυματίας δεν γίνεται ποτέ καλά. Ο καμένος θα είναι πάντα καμένος είτε γιατί θα έχει σημάδια είτε γιατί θα το θυμάται επώδυνα. Ακόμα και αν ένας πολύ καλός αισθητικός χειρουργός κάνει μια παρέμβαση, ο χρόνος θα τον κάνει να ξεχάσει, αλλά ο καμένος θα παραμένει πάντα καμένος», υποστηρίζει ο δήμαρχος της Αρχαίας Ολυμπίας, Γιώργος Αηδόνης, που σήμερα θα υποδεχτεί την κινεζική αντιπροσωπεία για να παραλάβει την ολυμπιακή φλόγα.

Η ιατρική αυτή θέση, δε βρίσκει σύμφωνους όσους ασχολούνται επιστημονικά και επαγγελματικά με τη φύση, το δάσος και όσα δεν έχουν μόνιμο σχήμα και μορφή. Το δάσος μπορεί να αποκατασταθεί. Σε μία άλλη μορφή, μπορεί αλλά σίγουρα όχι στην αρχική.

Το ζητούμενο δεν είναι η ανασύνθεση μίας φωτογραφίας, αλλά η επίτευξη της οικολογικής ισορροπίας του τόπου. Ο γιατρός θέλει να ανασυνθέσει μία φωτογραφία, στην προκειμένη περίπτωση, το να επιτύχουμε την οικολογική αποκατάσταση όμως είναι εξίσου (για να μην πω και περισσότερο) δύσκολο.

Θα σταθώ στον υπολογισμό των παραπάνω παραγόντων, κατά το σχεδιασμό και εκτέλεση έργων για την αποκατάσταση και θα ζητήσω δράση προς τις κατευθύνσεις αυτές. Όχι μόνο φύτευση, όχι μόνο σπορά (ή υδροσπορά) και κατόπιν εγκατάλειψη.

Δεν ξέρω, μπορεί να υπάρχουν φύλακες, φυλάκια, κρουνοί, αλλά ανησυχώ για τα δασοπονικά μέτρα προστασίας που λαμβάνονται στον χώρο.

Δρατσικά μέτρα υπέρ του δασικού πλούτου (!!!)

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 1ης Ιουλίου

EΛΛAΔA Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-07-08

Κυνηγούν όσα γλίτωσαν από τη φωτιά Στο φαράγγι Γκούρα Το «δικαίωμα» στο κυνήγι υπερασπίστηκε το δασαρχείο Βυτίνας, γνωμοδοτώντας αρνητικά στο αίτημα του Δήμου Ηραίας Αρκαδίας να απαγορευτεί η θήρα στο φαράγγι Γκούρα. Οι φωτιές του περασμένου καλοκαιριού έχουν περιορίσει δραματικά τους βιοτόπους των θηραμάτων, τα οποία συνωστίζονται στο φαράγγι, όπως όμως και εκείνοι που τα κυνηγούν. «Μας κάνουν τον βίο αβίωτο» υποστηρίζουν οι τοπικοί άρχοντες, απευθύνοντας έκκληση να «απελευθερωθεί» η περιοχή από τους ενοχλητικούς επισκέπτες της ώστε, επιτέλους, να αξιοποιηθεί για εναλλακτικό τουρισμό και για περιβαλλοντική εκπαίδευση.

και

EΛΛAΔA Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-07-08

Μετά τις φωτιές η επέλαση των κυνηγών... «Υπερτοπικά» συμφέροντα απειλούν την πανίδα Της Λινας Γιανναρου Τι σημαίνει άραγε «τοπική αυτοδιοίκηση», εάν όχι η δυνατότητα μιας περιοχής να επιλέγει η ίδια πώς θα αναπτυχθεί, να έχει τη δυνατότητα να απαγορεύει οχλούσες δραστηριότητες, να επενδύει σε άλλες, ηπιότερες, να διαφοροποιείται εντέλει από την «πεπατημένη», έστω και με ρίσκο; Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα ούτε ακόμα και ένας πυρόπληκτος δήμος δεν μπορεί να πάρει την τύχη στα χέρια του, ιδίως όταν προσκρούει σε «υπερτοπικά» συμφέροντα. Για τον Δήμο Ηραίας, του νομού Αρκαδίας, αυτά ονομάζονται «κυνηγοί». Εύλογο ήταν το αίτημα του δημοτικού συμβουλίου προς το δασαρχείο Βυτίνας: να απαγορευθεί το κυνήγι στο φαράγγι Γκούρας, καθώς μετά τις περσινές πυρκαγιές και τη συρρίκνωση των «άκαυτων» βιοτόπων, εκεί έχει βρει καταφύγιο τεράστιος αριθμός θηραμάτων. Πίσω από την πρόταση, ήταν εμφανής η διάθεση της τοπικής αρχής να αξιοποιηθεί το φαράγγι για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού - τα περιθώρια άλλωστε στενεύουν για τους ορεινούς δήμους της Πελοποννήσου, η προσέλκυση τουριστών γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Επειτα από προσπάθειες χρόνων, επίσης, έχει δημιουργηθεί από τον δήμο και Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, με στόχο στο μέλλον να φθάνουν εκεί παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, να παρατηρούν και να μαθαίνουν για την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Οποία έκπληξις, λοιπόν, όταν στις 19 Ιουνίου έφθασε η απάντηση του δασαρχείου και ήταν... αρνητική. Το αιτιολογικό; Συνοψίζεται στο ότι λόγω των πυρκαγιών έχουν ήδη εκδοθεί απαγορευτικές διατάξεις για την άσκηση της θήρας σε αρκετές περιοχές, με αποτέλεσμα οι κυνηγοί να μην έχουν πού να ασκήσουν το χόμπι τους! Οπως αναφέρεται, μάλιστα, για τη λήψη της απόφασης ζητήθηκαν οι απόψεις «αρμόδιων Κυνηγετικών Οργανώσεων». Τι κι αν, όπως λέει στην «Κ» ο αντιδήμαρχος Ηραίας κ. Αθ. Μπόρας, «εξαιτίας του περιορισμού των περιοχών προς άσκηση του κυνηγιού, έρχονται στην Γκούρα κυνηγοί απ’ όλη την Ελλάδα, κανείς δεν μπορεί να ξεμυτίσει, οι κτηνοτρόφοι φοβούνται να βγουν να βοσκήσουν τα ζώα τους, πόσω μάλλον παιδιά να κάνουν βόλτα». Τι κι αν ακόμα και οι ίδιοι οι κυνηγοί του Δήμου Ηραίας, όπως ο κ. Βασίλης Αναστασόπουλος, έχουν ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης του κυνηγιού. «Εμείς δεν έχουμε καμία αντίρρηση να “κλείσει” το φαράγγι», σημειώνει στην «Κ». «Οι περιοχές για κυνήγι είναι υπεραρκετές. Είναι αδιανόητο ένα παιδί να μην μπορεί να πάει στο δάσος επειδή είμαι εγώ εκεί». Φαίνεται όμως ότι οι φωτιές δεν είναι οι μόνες που «καίνε» τις ελπίδες μιας περιοχής να ορθοποδήσει.

Τελικά τι είναι φυσικός πλούτος, τι είναι δάσος κατά την εθνική ονοματοδοσία;

Η οργανική σχέση χλωρίδας - πανίδας και ανθρώπου πάντα θα υπακούει στα δίαφορα συμφέροντα του τελευταίου. Ακόμα και αν είναι τα hobbies του.

Αντιπυρική προστασία - Η λατρεία του εφήμερου - Αύγουστος 2007

Μέσα από πυρκαγιές, καταστροφές υπερδεκαπλάσιες από τις αντίστοιχες ετήσιες των προηγούμενων ετών (πλην των "παραδοσιακών" πυρκαγιών της Πεντέλης) φθάσαμε και στην καρδιά του μήνα των μελτεμιών. Δηλαδή το μήνα που συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την ταχύτατη εξάπλωση των δασικών πυρκαγιών.

Επίσης η παρατεταμένη άνομβρη περίοδος και η ιδαίτερα ξηρή ατμόσφαιρα ευνοούν, εκτός από την εξάπλωση των πυρκαγιών και το άναμμα νέων. Ο Αύγουστος είναι ο παραδοσιακά μήνας των εμπρηστών. Φέτος βέβαια αγχώθηκαν και προέτρεξαν για το απαίσιο έργο τους από τον Ιούνιο κιόλας.

Τον Αύγουστο, στην αύξηση του κινδύνου πυρκαγιάς, συντελεί πάρα πολύ και η μετακίνηση του πληθυσμού προς την ύπαιθρο. Η "ανθρώπινη πίεση" όπως χαρακτηρίζεται. Ο όρος αυτός τα τελευταία χρόνια έχει προσλάβει άλλο νόημα βέβαια, αναφερόμενος κυρίως στη ρύθμιση των τιμών της γης και όχι στο τυχαίο άναμμα μίας πυρκαγιάς από παραθεριστές.

Καλύτερα θα ήταν να αναφερόμαστε σε "διεύρυνση" του όρου και όχι σε αλλαγή του νοήματος του, αφού η επιφυλακή για την πρόληψη της καταστροφής του ότι απέμεινε πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους κινδύνους.

Τι περιλαμβάνει λοιπόν αυτή η επιφυλακή, σήμερα μετά από όλο αυτό το φλογερό καλοκαίρι; Τίποτα που να μην περιελάμβανε, ας πούμε το Μάιο που μας πέρασε. Καμία ενίσχυση καμία αλλαγή. Η εικόνα που φθάνει σε μας μέσα από τα ΜΜΕ αναφέρεται σε χίλιες δύο παρεμβάσεις και εντατικοποιήσεις των μέτρων προστασίας, αλλά μία βόλτα σε ένα δάσος ή μία δασική έκταση πέριξ των μεγάλων πόλεων είναι απογοητευτική.

Πυροφυλάκια που δε λειτούργησαν και δε λειτουργούν (Σταμάτα Αττικής, Διόνυσος, Σέιχ-Σου, Ρετζίκι Θεσ/νίκη)
Υποδομές (όπως αγωγοί νερού και κρουνοί) σε άθλια κατάσταση.
Περίπολοι ανύπαρκτοι (ή ελλιπείς)

Ποια τα αυξημένα μέτρα; Τα αεροπλάνα; Μα αυτά είναι μέτρα για την αντιμετώπιση πυρκαγιών που ΗΔΗ ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΑΝ. Κατασταλτικά.

Ακόμα μία φορά, η χώρα μας κινείται σε γραμμές εντυπωσιοθηρίας και πλαστής σοβαρότητας, προφασιζόμενη τις προμήθειες εξοπλισμού και οργάνωσης αντιπυρικών συνεργείων ενώ στον τομέα της πρόληψης, το απόλυτο μηδέν. Η λατρεία του εφήμερου, η λατρεία του σήμερα σε όλο της το μεγαλείο.

Εύχομαι ο Αύγουστος να κυλήσει ήρεμα χωρίς περιστατικά που θα αναδείξουν ακόμα μία φορά το ξεβράκωμα μας, όσον αφορά στη διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Του αγαθού που κόντρα στις αντιλήψεις των καιρών, έχει αξία γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟ.