Μία πρωτόγνωρη διαδικασία - Χαρίζονται οικόπεδα, Χαρίζονται χρέη*

Οι Φάμελλος και Τσιρώνης στο πλευρό του κ. Μιλτιάδη Τζαλαζίδη

Αναδημοσίευση άρθρου της Χαράς Τζαναβάρα από την ΕΦΣΥΝ

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι: "Ο ψεύτης και ο κλέφτης όλα τα χρόνια χαίρονται". Αξίζει να επισημανθεί το ότι όλη η διαδικασία, σύμφωνα με το ΣτΕ είναι αντισυνταγματική (1,2). Αλλά, ποιος νοιάζεται; Η συνταγματικότητα δεν φέρνει ούτε κέρδη ούτε ανάπτυξη ούτε ψήφους.

Ερχεται ρύθμιση για δασικά αυθαίρετα

Με χωριστό νομοσχέδιο, που θα τεθεί σε διαβούλευση ως το τέλος του χρόνου, θα αντιμετωπιστούν οι «οικιστικές πυκνώσεις», όπως ονομάστηκαν οι διαμορφωμένοι οικισμοί που βρίσκονται σε περιοχές οι οποίες είχαν δασικό χαρακτήρα με βάση τις αεροφωτογραφίες του 1945.

Πρόκειται για κτίσματα που, με βάση τους ισχύοντες νόμους αλλά και το υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα, δεν επιτρέπεται να τακτοποιηθούν. 

Οι βασικές διατάξεις του βρίσκονται υπό διαμόρφωση, ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», το υπουργείο Περιβάλλοντος προσανατολίζεται στην πλήρη καταγραφή της υπάρχουσας κατάστασης και στη δημιουργία χωριστού μητρώου «δασικών» αυθαιρέτων.

Στη συνέχεια οι ιδιοκτήτες τους θα κληθούν να υποβάλουν δηλώσεις για τα ακίνητά τους, πληρώνοντας μόνον ένα πολύ χαμηλό παράβολο.

Οι αρχικές προτάσεις προβλέπουν νομιμοποίηση μέσω των αδιάθετων τίτλων μεταφοράς συντελεστή δόμησης, του θεσμού που ενεργοποιείται με το νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα το οποίο βρίσκεται ήδη στη Βουλή.

Η διαδικασία θα γίνει χωρίς την εμπλοκή των δύο ενδιαφερόμενων μερών, μέσω ηλεκτρονικού συστήματος που θα δημιουργηθεί στην υπό ίδρυση Τράπεζα Γης. 

Χθες, μία ημέρα μετά την καθορισμένη ημερομηνία, το σύνολο των 120 δήμων κατέθεσε χάρτες και στοιχεία για τις «οικιστικές πυκνώσεις» που βρίσκονται στα διοικητικά τους όρια.

Μικρή καθυστέρηση είχαν μόνον οι Δήμοι Κιμώλου, Ωραιοκάστρου και Νότιου Πηλίου, για τους οποίους αποφασίστηκε να γίνουν δεκτοί στο ηλεκτρονικό σύστημα, ώστε να μην ταλαιπωρηθούν οι πολίτες.

Την Τρίτη ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η πρώτη μεγάλης κλίμακας ανάρτηση δασικών χαρτών, που καλύπτει το 35% της χώρας.

Στις 12 Οκτωβρίου θα ξεκινήσει η διαδικασία για άλλο ένα 17%, ενώ αύριο ολοκληρώνεται η ανάθεση των μελετών για το υπόλοιπο 48% της χώρας. 

Για την πρώτη ομάδα των δασικών χαρτών υποβλήθηκαν 110.411 αντιρρήσεις, από τις οποίες οι 17.111 έχουν υποβληθεί ατελώς γιατί διορθώνουν πρόδηλα σφάλματα. Για 15.365 εκκρεμεί η πληρωμή.

Με βάση τη νομοθετική ρύθμιση, οι πολίτες που εντάσσονται στην τελευταία κατηγορία είχαν περιθώριο ώς χθες να πληρώσουν το παράβολο και άλλη μία εβδομάδα για να αποστείλουν το παραστατικό στην τοπική δασική υπηρεσία.

Να σημειωθεί ότι τα ποσά μειώθηκαν ώς και 80% σε σχέση με τα προβλεπόμενα με τον νόμο του 2014. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη εικόνα για τις ενστάσεις που έχουν κατατεθεί στις κατά τόπους υπηρεσίες. 

Από τη Δευτέρα οι δασάρχες θα προχωρήσουν σε διόρθωση των προφανών σφαλμάτων, που υπολογίζονται σε 15.387 περιπτώσεις, και στη συνέχεια στην οριστική ανάρτηση των περιοχών για τις οποίες δεν υποβλήθηκαν αντιρρήσεις.

Το σημαντικότερο βήμα είναι η συγκρότηση των επιτροπών που θα εξετάσουν τις ενστάσεις. 

Οι πρώτες αναρτήσεις ανέδειξαν σοβαρά προβλήματα που δεν είχαν αντιμετωπιστεί επί δεκαετίες: 

Εξαιρέθηκαν καμένες περιοχές που είχαν χαρακτηριστεί αναδασωτέες παρόλο που δεν είχαν δασικό χαρακτήρα. Καταγράφηκαν πρώτη φορά οι περιοχές αναδασμών. 

Οριοθετήθηκαν περιοχές που εντάσσονται στις κοινοτικές επιδοτήσεις. Δόθηκε δικαίωμα εξαγοράς ή χρήσης εκτάσεων που είχαν εκχερσωθεί ώς το 2007, εφόσον χρησιμοποιούνται ώς σήμερα για αγροτοκτηνοτροφικές χρήσεις. Τα ποσά εξαγοράς μειώθηκαν και θεσπίστηκαν πρώτη φορά οι 100 δόσεις. 

«Μια πρωτόγνωρη διαδικασία για όλους μας ολοκληρώθηκε με επιτυχία», αναφέρει σε χθεσινή δήλωσή του ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος. Επισημαίνει πως η κυβέρνηση πήρε την πολιτική απόφαση να επιλύσει προβλήματα χρόνων και να τα αντιμετωπίσει με τη βοήθεια των αρμόδιων υπηρεσιών και των δήμων.
_____________________________
*Το πλήρες όνομα του κινήματος Τσιρώνη - Φάμελλου ή Φαμελλου - Τσιρώνη, είναι

«Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ.Ε.Κ.Ε.)

με ιδρυτή και επίτιμο αρχηγό τον Μιλτιάδη Τζαλαζίδη

Αστικοί χώροι πρασίνου προς αξιοποίηση και εκμετάλλευση. (Προσεχώς Mall)

Νέα «φάμπρικα» Φάμελλου - Ξεπάτωμα των Τεχνητών Δασικών Φυτειών

(αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Κόντρα" 16/9/2017)

Μη αξιοποιημένος χώρος. Προσεχώς Mall

Ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Σ. Φάμελλος, με εγκύκλιό του διατάζει τους προϊσταμένους Διευθύνσεων Δασών και Δασαρχείων να εντοπίσουν -είτε αυταπαγγέλτως είτε μετά από αίτημα ιδιοκτητών- τις εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ισχύει (χορτολιβαδικές που βρίσκονται επί ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών… και βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών…) που φυτεύτηκαν με τεχνητές φυτείες και με Πράξεις Διαπιστωτικές, δηλαδή Πράξεις Χαρακτηρισμού, να τις αποχαρακτηρίσουν ώστε οι εκτάσεις αυτές να μην υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας.

Με την εγκύκλιο αυτή διαταγή, ο Φάμελλος θέλει να εφαρμοστεί γρήγορα η παράγραφος 23 του άρθρου 52 του δασοκτόνου νόμου 4280/2014 (εισήχθη με το άρθρο 143 του νόμου 4483/2017). Αυτό προβλεπόταν και από την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του δασοκτόνου νόμου 4280, όμως ψήφισε νέα διάταξη όχι εκ παραδρομής, αλλά γιατί στην αρχική διάταξη της παραγράφου 23 του άρθρου 52 προβλεπόταν ότι οι Τεχνητές Δασικές Φυτείες που έγιναν σε πάρκα και άλση πρέπει να μην υπάγονται στη Δασική Νομοθεσία. Αυτή η επίθεση στα πάρκα και άλση ήταν πολύ προκλητική και ο Φάμελλος δεν τόλμησε προς το παρόν να την υλοποιήσει. Προκειμένου, λοιπόν, να μη φανεί ότι υποχωρεί άτακτα την τροποποίησε. Και έβαλε αυτή τη διάταξη, που αφορά τις εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, παρά το γεγονός ότι αυτή είχε ψηφιστεί με την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του δασοκτόνου νόμου 4280/2014. 

Να γιατί την ψήφισε για δεύτερη φορά.

Όμως, τα πάρκα και τα άλση δεν απέφυγαν οριστικά τον κίνδυνο του αποχαρακτηρισμού. Γιατί το, λέμε αυτό; 

• Γιατί πρώτον, με προηγούμενους νόμους, τα πάρκα και τα άλση δεν καταγράφονται στους δασικούς χάρτες-καρικατούρα. 

• Γιατί δεύτερον, τα πάρκα και άλση της Αττικής και Θεσσαλονίκης προέκυψαν με Τεχνητές Δασικές Φυτείες. 

Εάν δεν αγωνιστούμε, λοιπόν, ενάντια στην αντιδασική λαίλαπα, που τώρα τη διαχειρίζεται η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, θα δούμε το επόμενο διάστημα τον Φάμελλο να βάζει χέρι στα πάρκα και άλση, αποχαρακτηρίζοντάς τα ως Τεχνητές Δασικές Φυτείες.

Με τις παραγράφους 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ίσχυαν μετά την ψήφιση του νόμου 4280/2014 και πριν την εισαγωγή της παραγράφου 23 στο άρθρο 52 αυτού του νόμου, οι χορτολιβαδικές εκτάσεις και οι βραχώδεις εκτάσεις επί ημιορεινών και ορεινών περιοχών υπάγονταν στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας. Και μετά την εισαγωγή της παραγράφου 23 οι εκτάσεις αυτές  εξακολουθούν να υπάγονται στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας. Ομως τα πράγματα αλλάζουν όταν αυτές οι εκτάσεις έχουν φυτευτεί με Τεχνητές Δασικές Φυτείες. Στην περίπτωση αυτή, οι εκτάσεις, σύμφωνα με την παράγραφο 6 του άρθρου 32 του νόμου 4280 και την παράγραφο 23 του άρθρου 52 του ίδιου νόμου, παύουν να υπάγονται στη δασική νομοθεσία! Να γιατί μιλάμε για παραλογισμό και μάλιστα ιδιαίτερα προκλητικό, των Σαμαροβενιζέλων και των Τσιπροκαμμένων.

Παραπέρα, ο νόμος 4280/2014 και η διάταξή του (παράγραφος 6 του άρθρου 32) δεν μπορεί να έχει αναδρομική εφαρμογή στις Τεχνητές Δασικές Φυτείες προηγούμενων χρόνων. Για τον λόγο αυτό, ο Φάμελλος είχε προσφύγει στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους για να γνωμοδοτήσει σχετικά με το αν οι Τεχνητές Δασικές Φυτείες υπάγονται στη δασική νομοθεσία. Το Γ’ Τμήμα του ΝΣΚ έβγαλε την παράνομη γνωμοδότηση 337/2016. Οπως έχουμε δείξει, το ΝΣΚ δεν μπορεί να γνωμοδοτεί για τον δασικό ή μη χαρακτήρα των δασών και δασικών εκτάσεων.

Από την άλλη, το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την 3459/2009 απόφασή του (αφορούσε την υπόθεση Αστέρια Γλυφάδας), έκρινε ότι οι εκτάσεις που καλύπτονται από δασική βλάστηση, είτε αυτή δημιουργήθηκε με φυσικά είτε με τεχνητά μέσα, υπάγονται στη δασική νομοθεσία. Αυτή η απόφαση του ΣτΕ δημιουργούσε σοβαρά εμπόδια στην επιδίωξη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος να αποχαρακτηριστούν τα 135 στρέμματα στο Ελληνικό, που είχαν γίνει με Τεχνητές Δασικές Φυτείες εδώ και δεκαετίες.           

Η γνωμοδότηση 337/2016 του Γ’ Τμήματος του ΝΣΚ, ως παράνομη, δεν κάλυπτε τον Φάμελλο στις επιδιώξεις του να αποχαρακτηριστούν τα 135 στρέμματα και έτσι κατέφυγε στην εγκύκλιο διαταγή της 30ής Αυγούστου του 2017. Με την εγκύκλιο αυτή διαταγή ο Φάμελλος επιδιώκει να αποχαρακτηριστούν και άλλες ακόμα εκτάσεις που προήλθαν από Τεχνητές Δασικές Φυτείες, εκτάσεις των παραγράφων 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, που είναι πάρα πολλές στην Ελλάδα και που -όπως αναφέραμε- εξακολουθούν να υπάγονται στη δασική νομοθεσία.

Επειδή είναι προκλητικό να προστατεύονται οι εκτάσεις 5α και 5β του άρθρου 3 του νόμου 998/1979 και να μην προστατεύονται οι ίδιες εκτάσεις όταν φυτεύονται με Τεχνητές Δασικές Φυτείες, επειδή είναι εξόφθαλμα αντισυνταγματικές τόσο η παράγραφος 23 του άρθρου 52 του 4280 όσο και η εγκύκλιος διαταγή του Φάμελλου, αυτός σπεύδει να υποχρεώσει τους προϊσταμένους των Διευθύνσεων Δασών και των Δασαρχείων να αποχαρακτηρίσουν όλες αυτές τις εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες, είτε για να προλάβουν προσφυγές στο ΣτΕ είτε για να προκαταλάβουν αποφάσεις του ΣτΕ.

Η παράγραφος 4 του άρθρου 3 του νόμου 998/1979, όπως ψηφίστηκε και δημοσιεύτηκε (ΦΕΚ 289 Α, 29.12.1979) προέβλεπε: «Στις διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται και οι εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών ευρισκόμενες εκτάσεις, οι οποίες καλύπτονται υπό δασικής βλαστήσεως φυσικώς ή τεχνητώς δημιουργημένης (πάρκα και άλση), ως και αι οπουδήποτε δημιουργούμεναι δενδροστοιχίαι ή δασικαί φυτείαι».

Οι κινήσεις του Φάμελλου δεν πρέπει να περάσουν!

Η συνταγματική σφαλιάρα στους εμπνευστές των "πυκνώσεων"

Forest Precedes Man, Desert Follows Him

(από τη δημοσίευση της Σ. Παυλάκη, δικηγόρου στο dasarxeio.com)

Αναμενόμενη η απόφαση, πάνω σε ένα ξεκάθαρα αντισυνταγματικό "colpo grosso" κάποιων ευφάνταστων. Η Σόφη Παυλάκη, δικηγόρος ανάρτησε στο dasarxeio.com ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο "Η αντισυνταγματικότητα των διατάξεων περί «οικιστικών πυκνώσεων» κατά την απόφαση ΣτΕ 1942/2017". Πέρα των όσων αναφέρει στην τελευταία παράγραφο που φέρει τον πλαγιότιτλο "Σκέψεις και Συμπεράσματα" και που αξίζει να διαβάσετε, πιστεύω πως αξίζει να θαυμάσουμε το σκεπτικό του ΣτΕ και να απολαύσουμε τη σφαλιάρα στα μούτρα των εμπνευστών της πιο απαράδεκτης ρύθμισης, που αφορά το φυσικό και ειδικότερα το δασικό περιβάλλον στη χώρα μας. 

Διατυπώνει λοιπόν το ΣτΕ τη θέση του περί της αντισυνταγματικότητας της ιδέας των οικιστικών πυκνώσεων και γράφει:

Το Δικαστήριο δέχθηκε κατά πλειοψηφία τα εξής:

Από τις διατάξεις των άρθρων 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3 του Συντάγματος συνάγεται ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, ως φυσικά αγαθά, ανεξαρτήτως της ειδικότερης ονομασίας ή της θέσεώς τους, υπάγονται σε ιδιαίτερο και αυστηρό προστατευτικό καθεστώς, με σκοπό τη διατήρηση της κατά προορισμόν χρήσεώς τους, ανατίθεται δε στον κοινό νομοθέτη η θέσπιση των επιβαλλομένων προληπτικών ή κατασταλτικών μέτρων για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Η συνταγματική υποχρέωση διαφυλάξεως του εν γένει δασικού πλούτου της χώρας καθιστά κατ΄ εξαίρεση μόνον επιτρεπτή τη μεταβολή της μορφής των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, τούτο δε εφ΄ όσον προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση επιβαλλόμενη από λόγους δημοσίου συμφέροντος. Στην περίπτωση αυτή, ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος που επιδιώκεται να εξυπηρετηθεί με την απώλεια δασικού πλούτου οφείλει να σταθμίζεται προς τη διατήρηση άθικτου του τελευταίου, η οποία αποτελεί εξ ορισμού σκοπό δημοσίου συμφέροντος, συνταγματικής εμβέλειας.

Η στάθμιση αυτή πρέπει να δινεργείται από τα αρμόδια δημόσια όργανα -νομοθετικά και διοικητικά- δεν είναι δε ανεκτή καταστροφή της δασικής βλάστησης ορισμένης εκτάσεως δασικού χαρακτήρα από οποιονδήποτε τρίτο. Η καταστροφή αυτή, εφ΄ όσον παρά ταύτα λάβει χώρα, καθιστά υποχρεωτικώς ληπτέο το συνταγματικό μέτρο της αναδάσωσης και την υπαγωγή της δασικής εκτάσεως που καταστράφηκε σε προστατευτικό καθεστώς ακόμη αυστηρότερο από το προβλεπόμενο για τις εκτάσεις που διατηρούν τη δασική τους μορφή.

Ο συνταγματικός νομοθέτης, γνωρίζοντας ότι η προστατευτική του δασικού πλούτου νομοθεσία, οσοδήποτε ολοκληρωμένη και αυστηρή και αν είναι, δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την αποτελεσματική προστασία του χωρίς τον έγκυρο εντοπισμό και την καταγραφή των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, ανήγαγε σε συνταγματική υποχρέωση την κατάρτιση Δασολογίου, προαπαιτούμενο της οποίας είναι η κατάρτιση των δασικών χαρτών. Τούτο δε προκειμένου τα δασικά όργανα να προβαίνουν έγκαιρα στις αναγκαίες ενέργειες σε περίπτωση αθέμιτων παρεμβάσεων σε δάσος ή δασική έκταση και να διευκολύνεται η άμεση αποκατάσταση του δασικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις αλλοίωσης ή μεταβολής του από ανθρώπινες ενέργειες ή άλλα αίτια.

Η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 προβλέπει την αποτύπωση με ιώδες χρώμα και την εξαίρεση από την ανάρτηση δασικών χαρτών των περιοχών, στις οποίες έχουν αναπτυχθεί «οικιστικές πυκνώσεις», των οποίων ωστόσο δεν περιέχει ορισμό. Οι εν λόγω συγκεντρώσεις κτηρίων δεν εμπίπτουν ούτε σε περιοχές εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων ή νομίμως υφισταμένων οικισμών, οι οποίες κατά το σύστημα του νόμου αποτυπώνονται στο υπόβαθρο του δασικού χάρτη με πορτοκαλί χρώμα, ούτε σε περιοχές οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης ή έστω υπό έγκριση σχεδίων ή υπό οριοθέτηση οικισμών, οι οποίες αποτυπώνονται με κίτρινο χρώμα.

Οι «οικιστικές πυκνώσεις» αποτελούν κατά την απόφαση συγκεντρώσεις κτηρίων κατά τεκμήριο αυθαιρέτων, η δε εξαίρεσή τους από τον αναρτώμενο δασικό χάρτη και τη διαδικασία αντιρρήσεων κατ΄ αυτού νοείται από τον νομοθέτη ως οριστική. Τούτο συνάγεται από το γεγονός ότι η διάταξη αυτή αφ΄ ενός δεν προβλέπει άλλη διαδικασία, η οποία υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς θα διασφάλιζε ότι οι εντός των «πυκνώσεων» δασικές εκτάσεις θα συμπεριληφθούν στους οριστικούς δασικούς χάρτες και εν τέλει στο Δασολόγιο, αφ΄ ετέρου δε από τον ρητώς διατυπούμενο σκοπό της, που είναι η «περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση» των οικιστικών πυκνώσεων, τμήματα των οποίων έχουν εν τούτοις εγνωσμένο δασικό χαρακτήρα.

Η εξαίρεση αυτών των περιοχών από τους δασικούς χάρτες και κατ΄ επέκταση από το Δασολόγιο δεν υπαγορεύεται από κανέναν σκοπό δημοσίου συμφέροντος, είναι δε ιδίως απρόσφορη και για την επιτάχυνση της κύρωσης των δασικών χαρτών. Και τούτο, διότι για μεν τα τμήματα των δασικών χαρτών, ως προς τα οποία δεν υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, η κύρωση των δασικών χαρτών προβλέπεται ως άμεση και χωρεί ανεξαρτήτως της εκβάσεως των αντιρρήσεων, που άλλωστε δεν αφορούν τα τμήματα αυτά, για δε τα υπόλοιπα τμήματα, ως προς τα οποία υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, μετατίθεται μεν για τον μετά την εξέταση των αντιρρήσεων χρόνο, γεγονός που επιφέρει μοιραίως τις αναγκαίες καθυστερήσεις, πρόσφορος όμως τρόπος αντιμετώπισής τους δεν είναι προδήλως η εκ προοιμίου έκταξή τους από τους δασικούς χάρτες, η οποία αφ΄ ενός μεν στερεί χωρίς αποχρώντα λόγο τα τμήματα αυτά και από την προσωρινή αλλά άμεση ισχύ της καταγραφής τους ως δασικών στον καταρτισθέντα χάρτη και αφ΄ ετέρου όχι απλώς δεν επιταχύνει αλλά ματαιώνει, υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, τη συμπερίληψή τους στο Δασολόγιο.

Όσον αφορά το πρόβλημα της αυθαίρετης δόμησης εντός δασών και δασικών εκτάσεων, η απόφαση δέχεται ότι δεν είναι επιτρεπτό να επιβραβεύεται η αυθαίρετη δόμηση εντός δασών κατά παράβαση των άρθρων 4 του Συντάγματος περί της αρχής της ισότητας των Ελλήνων ενώπιον του νόμου και 25 του Συντάγματος περί του κράτους δικαίου και της απαγόρευσης της καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος. Ομοίως είναι ανεπίτρεπτο κατά την απόφαση η μεταχείριση όσων οικοδομούν αυθαιρέτως σε δάση να καθίσταται ευνοϊκότερη ακόμη και έναντι εκείνων που δόμησαν σε εκτάσεις κίτρινου περιγράμματος, δηλαδή εντός οικισμών έστω και μη νομίμως οριοθετημένων, οποιαδήποτε δε λύση του προβλήματος αυτού όχι μόνο δεν αποκλείει, αλλ΄ αντιθέτως προϋποθέτει την έγκυρη καταγραφή των εκτάσεων ως δασικών στον αναρτώμενο δασικό χάρτη.

Η εξαίρεση των εν λόγω περιοχών από τους δασικούς χάρτες, περιστέλλοντας την πληρότητα του υπό κατάρτιση Δασολογίου, δεν συνιστά κατά την απόφαση πρόσφορο μέσο ούτε για την εξυπηρέτηση του σκοπού ενημέρωσης της Διοικήσεως ως προς τα χαρακτηριστικά των «οικιστικών πυκνώσεων», αφού αντιθέτως τον σκοπό αυτό θα εξυπηρετούσε η υπαγωγή και των εκτάσεων αυτών στη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και των κατ΄ αυτών αντιρρήσεων, με τις οποίες οι ενδιαφερόμενοι θα έθεταν οι ίδιοι υπ΄ όψη της Διοικήσεως οποιοδήποτε στοιχείο θα συνηγορούσε υπέρ των απόψεών τους, στην περίπτωση δε αυτή θα εξαιρούνταν από το Δασολόγιο μόνον οι εκτάσεις για τις οποίες θα συνέτρεχε νόμιμος λόγος και όχι όλες συλλήβδην οι εκτάσεις που αποτελούν την «οικιστική πύκνωση», δομημένες αυθαιρέτως ή αδόμητες.

Τέλος, η πρόβλεψη στην επίμαχη διάταξη ότι εξακολουθεί να εφαρμόζεται η δασική νομοθεσία σε όσες από τις ως άνω περιοχές έχουν δασικό χαρακτήρα, δεν θεραπεύει σύμφωνα με την απόφαση την πλημμέλεια της διατάξεως αυτής ούτε προσδίδει νομιμότητα στη ρύθμιση των «οικιστικών πυκνώσεων», δεδομένου ότι η προστασία των δασών μέσω της δασικής νομοθεσίας ολοκληρώνεται κατά το Σύνταγμα με την προσήκουσα απογραφή τους από το Δασολόγιο, την οποία όμως παρακωλύει η εν λόγω διάταξη κατά τα προαναφερόμενα.

Εν όψει τούτων σύμφωνα με την άποψη της πλειοψηφίας, η επίμαχη διάταξη η οποία εξαιρεί από τη διαδικασία δασικών χαρτών τις οικιστικές πυκνώσεις, οι οποίες εντοπίζονται και υποδεικνύονται από τους οικείους ΟΤΑ, αντίκειται στο άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος.

Το Δικαστήριο διατύπωσε περαιτέρω την άποψη ότι η εξεταζόμενη εξουσιοδοτική διάταξη, κατ΄ επίκληση της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, περιέχει τον όρο της «οικιστικής πύκνωσης», ως περιοχής υπαγομένης σε ειδικό νομικό καθεστώς (εξαίρεση από τη διαδικασία των δασικών χαρτών -μόνιμη ή πρόσκαιρη, ειδική περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση κ.λπ.), χωρίς όμως να δίνει η ίδια τον ορισμό της ή να εκθέτει τα ληπτέα υπ΄ όψη στοιχεία για την υπαγωγή ορισμένης περιοχής στην έννοια της «οικιστικής πύκνωσης» ή να προβλέπει έστω σε αδρές γραμμές τα χαρακτηριστικά της, ούτε να προβλέπει τη διαδικασία για τον χαρακτηρισμό της.

Η ρύθμιση των θεμάτων αυτών ανατίθεται εξ ολοκλήρου στη Διοίκηση, εν όψει δε τούτου μόνο όργανο, προς το οποίο θα μπορούσε να παρασχεθεί η σχετική εξουσιοδότηση είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπό τα δεδομένα αυτά, η εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 (όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016), αντίκειται και στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος,[17] διότι εξουσιοδοτεί άλλο όργανο, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη ρύθμιση θέματος το οποίο δεν είναι ειδικότερο κατά την έννοια του άρθρου 43 παρ. 2 εδάφιο β΄ του Συντάγματος, η δε προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, έρεισμα της οποίας αποτελεί η εν λόγω ανίσχυρη για τους λόγους που αναλύθηκαν διάταξη τυπικού νόμου, θα ήταν παράνομη και ακυρωτέα.

Εν όψει τούτων, το Δικαστήριο ετάχθη υπέρ της ακύρωσης της προσβαλλόμενης υπουργικής απόφασης, για τον λόγο ότι εκδόθηκε κατ΄ εξουσιοδότηση διάταξης τυπικού νόμου, η οποία αντιβαίνει στο Σύνταγμα. Παρέπεμψε δε την υπόθεση κατά τα μη οριστικώς επιλυθέντα ζητήματα στην Ολομέλεια.

Στιβαρή αιτιολόγηση και αδιάβλητη νομική τεκμηρίωση (οι παραπομπές στην πρωτότυπη ανάρτηση της Σ. Παυλάκη στο dasarxeio.com στον σύνδεσμο που δίνεται παραπάνω)

Η συνταγματική αναθεώρηση που ετοιμάζεται, νομίζω θα είναι ένας πραγματικός περιβαλλοντικός (μαζί και κοινωνικός, πολιτικός, επαγγελματικός και εκπαιδευτικός) Αρμαγεδδών.

Κουτόφραγκοι και Κουτοέλληνες

(από το dasarxeio.com)

Ο τίτλος από το ένθετο της Καθημερινής

Τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν κρατικές ενισχύσεις, που παραβιάζουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των αγροτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιμετωπίζει η νομοθετική διάταξη του υπουργείου Περιβάλλοντος, με βάση την οποία οι Έλληνες αγρότες μπορούν να εξαγοράσουν με χαμηλότερο αντίτιμο από αυτό που ισχύει στην αγορά τις δασικές εκτάσεις που χρησιμοποιούσαν τα προηγούμενα χρόνια ως καλλιεργήσιμες και έχουν πάψει να είναι δάση.

Στο μικροσκόπιο της Κομισιόν μπήκε η συγκεκριμένη διάταξη, όπως αποκαλύπτει το περιοδικό «Agricola» της «Καθημερινής» της 25ης Ιουνίου, με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας (DG AGRI) της Κομισιόν, που απευθύνεται στην ελληνική αντιπροσωπεία στην Ε.Ε. με τίτλο «Σχέδιο δασικής νομοθεσίας».

Στο δημοσίευμα των Νίκου Φιλιππίδη και Προκόπη Χατζηνικολάου αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Στον «αέρα» βρίσκεται η ρύθμιση του υπουργείου Περιβάλλοντος σχετικά με τη δυνατότητα εξαγοράς σε προνομιακές τιμές από αγρότες καταπατημένων εκτάσεων, χαρακτηρισμένων ως δασικών, προκειμένου να συνεχίσουν να τις καλλιεργούν, σύμφωνα με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας της Κομισιόν που αποκαλύπτει το «Α».

Στην επιστολή, που απειλεί να «τινάξει» στον αέρα τη διαδικασία εξαγοράς δασικών εκτάσεων, που είχαν εκχερσωθεί, αναφέρεται ότι «βάσει των πληροφοριών που έχει στη διάθεσή της, η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλείσει ότι τα μέτρα αυτά περιέχουν στοιχείο κρατικής ενίσχυσης, η οποία δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογηθεί βάσει των εφαρμοστέων κανόνων των κρατικών ενισχύσεων».

Η επιστολή της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας  της ΕΕ

Η γενική διευθύντρια Γεωργίας της Ε.Ε. στην επιστολή της προσθέτει ότι η ευνοϊκή ρύθμιση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως ενίσχυση που δεν ενέχει στοιχείο κρατικής ενίσχυσης, στην περίπτωση που έχει υπαχθεί στο καθεστώς ενισχύσεων ήσσονος σημασίας στον γεωργικό Τομέα. Κάτι που ωστόσο δεν προκύπτει από την απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Μάλιστα, η Κομισιόν ζητάει από τις ελληνικές αρχές εντός μηνός να διαβιβάσουν στην Επιτροπή όλες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την εξέταση των μέτρων. Επιπλέον διαφαίνεται άγνοια από πλευράς της Κομισιόν ότι όχι μόνο έχει ψηφιστεί η σχετική διάταξη, αλλά και έχει εκδοθεί η υπουργική απόφαση εφαρμογής της, καθώς συστήνει στις ελληνικές αρχές «να μη μετατρέψουν το σχετικό σχέδιο νόμου σε νόμο πριν η Επιτροπή εξετάσει τη συμβατότητα των μέτρων με την εσωτερική αγορά».

Στην περίπτωση που οι εξηγήσεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν πείσουν τις κοινοτικές αρχές, σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού «Agricola» της «Καθημερινής», η χώρα βρίσκεται προ του κινδύνου να της επιβληθούν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σημαντικές δημοσιονομικές διορθώσεις και χιλιάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι είναι πιθανό να κληθούν να επιστρέψουν ακόμα και τα ποσά των επιδοτήσεων που έλαβαν στο παρελθόν.

Πηγές:

– Περιοδικό «Agricola» της «Καθημερινής» της 25ης Ιουνίου

– http://www.thessaliatv.gr

Μηνυτήρια αναφορά κατά Σπίρτζη και υπηρεσιακών παραγόντων για το «γήπεδο Μελισσανίδη»

Πηγή: εφημερίδα ΚΟΝΤΡΑ 

Το φύλλο της 24ης Ιουνίου

Δελτίο Τύπου

Αθήνα, 27-6-2017

Μηνυτήρια αναφορά κατά Σπίρτζη και υπηρεσιακών παραγόντων

για το «γήπεδο Μελισσανίδη»

Μηνυτήρια αναφορά κατέθεσαν σήμερα στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών ο Γεράσιμος Λιόντος (δημοσιογράφος της εφημερίδας «Κόντρα») και ο Πέτρος Γιώτης (εκδότης-διευθυντής της ίδιας εφημερίδας) κατά του υπουργού Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστου Σπίρτζη, και υπηρεσιακών παραγόντων του υπουργείου, καθώς και των διοικούντων την εταιρία «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ, για σωρεία αδικημάτων (απιστία στην υπηρεσία σε βαθμό κακουργήματος, σε συνδυασμό με το νόμο περί ευθύνης υπουργών, σε συνδυασμό με το άρθρο 1 Ν. 1608/1950 περί καταχραστών του Δημοσίου, παράβαση καθήκοντος, ηθική αυτουργία στα παραπάνω αδικήματα, υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης και ηθική αυτουργία σ’ αυτή κτλ.).

   

Η μηνυτήρια αναφορά ασκείται απ’ αφορμή την απόφαση έγκρισης της υψομετρικής μελέτης των δύο αδιάνοικτων πεζοδρόμων του γηπέδου και αφορά τη δόλια νομιμοποίηση της εταιρίας «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ, συμφερόντων της οικογένειας Μελισσανίδη, ως φορέα υλοποίησης του έργου.

   

Σύμφωνα με το μακρύ ιστορικό της υπόθεσης, που περιγράφεται στις έντεκα σελίδες της μηνυτήριας αναφοράς και τεκμηριώνεται με σωρεία εγγράφων, το ζήτημα της νομιμοποίησης της «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ τέθηκε ήδη από τον Αύγουστο του 2014, όταν η εν λόγω εταιρία υπέβαλε αίτηση για Εγκριση Δόμησης στην αρμόδια Διεύθυνση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Το δικαίωμα ενός κερδοσκοπικού νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, να ανεγείρει γήπεδο σε ένα οικόπεδο που έχει παραχωρηθεί από το Ελληνικό Δημόσιο στο αθλητικό σωματείο ΑΕΚ, κατά χρήση, διοίκηση και διαχείριση, και επομένως αποτελεί πράγμα εκτός συναλλαγής (που απαγορεύεται να παραχωρηθεί σε οποιονδήποτε τρίτον) αμφισβητήθηκε.

   

Το Αυτοτελές Τμήμα Νομοθετικής Πρωτοβουλίας και Εργου του ΥΠΕΝ, στο οποίο τέθηκε το σχετικό ερώτημα, ουδέποτε γνωμοδότησε θετικά υπέρ της νομιμοποίησης της «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ.

    

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους έχει γνωμοδοτήσει από το 2006 σε παρεμφερή υπόθεση (απόφαση 112 Β’ Τμήματος) ότι αυτού του τύπου τα ακίνητα είναι πράγματα εκτός συναλλαγής που δεν μπορούν να εκχωρηθούν σε τρίτους.

   

Στο μεταξύ, η υπόθεση αυτή εκκρεμεί και δικαστικά, μετά από αγωγή μελών του αθλητικού σωματείου ΑΕΚ κατά της παραχώρησης του οικοπέδου στην «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ. Η υπόθεση εκδικάστηκε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών στις 2.3.2017, και αναμένεται η απόφαση του δικαστηρίου.

   

Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Χρήστος Σπίρτζης, και οι υπηρεσιακοί παράγοντες Δημήτριος Τασιόπουλος (προϊστάμενος της Διεύθυνσης Οδικών Υποδομών) και Εμμανουήλ Παπαδόπουλος (προϊστάμενος του Τμήματος Μελετών Οδοποιίας και Κυκλοφοριακών Μελετών) δεν περιορίστηκαν σε έγκριση της υψομετρικής μελέτης των δύο αδιάνοικτων πεζοδρόμων του γηπέδου (που και αυτή πάσχει διοικητικά), αλλά προχώρησαν σε νομιμοποίηση της «Δικέφαλος 1924» Κατασκευαστική ΑΕ ως φορέα υλοποίησης του έργου.

   

Πρόκειται για παράνομη πράξη, που προκαλεί βλάβη και στο Ελληνικό Δημόσιο και στο ερασιτεχνικό σωματείο ΑΕΚ. Εγινε δε με δόλο, γιατί οι υπηρεσιακοί παράγοντες είχαν ενημερωθεί και προειδοποιηθεί από εμάς, και προφορικά και εγγράφως.

Αναλυτική ενημέρωση για την αιτιολογική βάση της μηνυτήριας αναφοράς μπορείτε να δείτε σε δημοσίευμά μας στο φύλλο της «Κόντρας» που κυκλοφόρησε το Σάββατο 24.6.2017 (δείτε εδώ).

   

Η μηνυτήρια αναφορά στρέφεται επίσης κατά των υπευθύνων της ιστοσελίδας aek365.com, για συκοφαντικό, υβριστικό και απειλητικό δημοσίευμα κατά του Γεράσιμου Λιόντου.

   

Ως νομικό παραστάτη μας σ’ αυτή την υπόθεση έχουμε διορίσει τον δικηγόρο Κώστα Παπαδάκη (Κυρίλλου Λουκάρεως 11 – 1ος όροφος, τηλ. 210 - 3834545 και 6937- 068612).

   

Περιττεύει να σημειώσουμε πως είμαστε στη διάθεση των συναδέλφων για κάθε παραπέρα διευκρίνιση, παροχή αποδεικτικού υλικού κτλ.

Γεράσιμος Λιόντος (6972158305)

Πέτρος Γιώτης (6976127545)

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Μέσα σε καιρούς δίσεκτους και χρόνους δύσβατους, για όσους επιμένουν να ζητούν δικαιοσύνη και ανθρώπινο μέτρο στην αλόγιστη σπατάλη πόρων και περιβάλλοντος. 

Σε καιρούς που η (με καπιταλιστικούς όρους) κινεζοποίηση, πριν επέλθει ολοκληρωτικά στην τσέπη μας, φώλιασε στη συνείδηση μας, κάποιοι δουλεύουν συστηματικά στην υγιή κατεύθυνση που ιεραρχεί τη ζωή πάνω από το κέρδος. Δουλεύουν αναζητώντας τα ξεχασμένα τεκμήρια του ότι κάποτε υπήρχε ζωή στη χώρα. Ζωή και προοπτική συνέχισης της. Και πράγματι, όσο καλά και αν θάβουν, οι οραματιστές της κινεζικού τύπου ανάπτυξης, την αλήθεια κάτω από τόνους ιστορικής και γραφειοκρατικής  σκόνης και κάτω από κυβικά μέτρα ανθρώπινης αδιαφορίας, η αλήθεια σηκώνεται για να λάμψει με βοήθεια την επίμονη δουλειά αυτών των ανθρώπων.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η επιχείριση μετατόπισης του καθεστώτος προστασίας των ρεμάτων του ανατολικού Πεντελικού από οραματιστές "κίτρινης ανάπτυξης" με επιχείρημα το αλάνθαστο των χαρτών της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού - ΓΥΣ (που ούτε η ίδια η ΓΥΣ το έχει επικαλεστεί ποτέ). Πάνω σε πειραγμένους χάρτες που ενσωματώνονταν σε ελλιπείς και πρόχειρες, μελέτες επιπτώσεων, επιχειρήθηκε να αλλάξει η ονομαστική φυσιογραφία ενός τόπου.

Η Πρωτοβουλία Ανεξαρτήτων πολιτών Δασαμάρι SOS, αντέδρασε μαζί με άλλους ενεργούς πολίτες και φορείς. Ακόμα και όταν το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, κατάπιε αμάσητο την πρόχειρη και ¨πειραγμένη" μελέτη, δεν το έβαλε κάτω. Δούλεψε πάνω σε ιστορικά αρχεία και επιτόπου συστηματική μελέτη και με την ανάρτηση που αναδημοσιεύω εδώ, απέδειξε την παραποίηση των δεδομένων (συνήθως η παραποίηση τέτοιου τύπου αποκαλείται μπαλαμούτιασμα)

Ας δούμε την τρομερή αυτή ανάρτηση, προϊόν συστηματικής δουλειά που κυρίως, ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ.

Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Επανερχόμαστε στο ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων του Πικερμίου, προσκομίζοντας ένα σημαντικό ντοκουμέντο που επιβεβαιώνει τις θέσεις μας όσον αφορά το μπάχαλο που επικρατεί με τις πρόσφατες μελέτες για τις οριοθετήσεις των ρεμάτων Βαλανάρη-Δασαμάρι. Υπενθυμίζουμε ότι για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου οριοθέτησης του Βαλανάρη εισηγήθηκαν/γνωμοδότησαν θετικά τα ακόλουθα όργανα της τοπικής διοίκησης: Τεχνική Υπηρεσία Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, Τοπικό Συμβούλιο Πικερμίου, Δημοτικό Συμβούλιο Ραφήνας-Πικερμίου, Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Αντίθετα, μόνον η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου γνωμοδότησε αρνητικά, συμμεριζόμενη τις τεκμηριωμένες θέσεις και προβληματισμούς των φορέων και συλλογικοτήτων της περιοχής.

Προκειμένου να καταδείξουμε την προχειρότητα με την οποία δόθηκαν οι θετικές γνωμοδοτήσεις θα χρησιμοποιήσουμε την περίπτωση του ρέματος Δασαμάρι. Οπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενη δημοσίευση, στη ΜΠΕ Βαλανάρη το δεύτερο τμήμα ρέματος που μελετάται (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) ονομάζεται εσφαλμένα "Ανω Βαλανάρης" ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι.

Απόσπασμα του χάρτη 5 υης ΜΠΕ Βαλανάρη όπου καταγράφονται οι λανθασμένες ονομασίες "Άνω Βαλανάρης" (δεξιός κλάδος) και "Λυκόρεμα" (αριστερός κλάδος)

Στα πλαίσια της συνεχιζόμενης έρευνάς μας προκειμένου να αποκαταστήσουμε την πραγματικότητα που πλήττεται από την ασχετοσύνη κάποιων γραφειοκρατών μηχανικών της τοπικής διοίκησης, ανατρέξαμε στους «Χάρτες της Αττικής» (Karten von Attica) του τοπογράφου-χαρτογράφου Johann August Kaupert (1822-1899) και του αρχαιολόγου-ιστορικού Ernst Curtius (1814-1896). Πρόκειται για ένα μνημειώδες έργο που εκτελέστηκε από το 1875 έως το 1894 από άριστους επιστήμονες της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του πρωσικού στρατού. Για την πολλαπλή αξία τους αρκεί να παραθέσουμε τον καθηγητή Αρχιτεκτονικής Μανόλη Κορρέ: "Από όλες τις εργασίες του 18ου και 19ου αιώνα μία είναι κατά την έκταση, τη λεπτομέρεια και τη μετρική ακρίβεια ασυγκρίτως ανώτερη και αποδεικνύεται σχεδόν εφάμιλλη με τα καλύτερα προϊόντα της σύγχρονης χαρτογραφίας, ενώ κατά τον πλούτο των ιστορικών πληροφοριών δεν έχει ως σήμερα όμοιό της."

Οι «Χάρτες της Αττικής» έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι αναρτημένοι με ελεύθερη πρόσβαση στην ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ανατρέχοντας στον χάρτη του Πεντελικού βουνού και εστιάζοντας στην περιοχή μας, βλέπουμε το ρέμα Δασαμάρι (στον χάρτη επιγράφεται Dasomari) στην πραγματική του θέση και όχι εκεί που το μετακόμισαν οι ΜΠΕ Βαλανάρη και Δασαμάρι (δηλ. στο ρέμα Μπάκα). Σημειωτέον ότι το ρέμα Δασαμάρι είναι χαραγμένο στον χάρτη εμφανώς ως συμβάλλων κλάδος στο κύριο ρέμα Βαλανάρη που την εποχή εκείνη ονομαζόταν Μεγάλο Ρέμα (Megálo Rhévma) από τις πηγές του στην Πεντέλη ως την εκβολή του στη Ραφήνα.

Το ρέμα Δασαμάρι στον χάρτη του Πεντελικού [Karten von Attika, Pentelikon]

Ομοίως και στον συνολικό χάρτη της Αττικής, το ρέμα Δασαμάρι (επιγράφεται Dasomari Rhevma) απεικονίζεται ως συμβάλλων κλάδος του Μεγάλου Ρέματος. Επιπλέον ο κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος στα ανάντη, ονομάζεται Καλισιόρεμα (επιγράφεται Bach v. Kalisia), που ήταν η παλαιότερη ονομασία του ανάντη τμήματος του Βαλανάρη.

Το Καλισιόρεμα - Βαλανάρης (κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος αριστερά και το ρέμα Δασαμάρι, συμβάλλων κλάδος δεξιά)  [Karten von Attika, Übersichtskarte von Attika]

Συμπέρασμα: Θέλει κόπο να αποδεικνύεις το αυτονόητο σε μια τοπική διοίκηση που ανθίσταται σθεναρά στην αλήθεια. Όμως η προχειρότητά της, μαζί με ό,τι η μέθοδος αυτή καλύπτει και με ό,τι εξοικειώνει, δεν είναι ανεκτή. Πάντα θα υπάρχουν ανιδιοτελείς άνθρωποι που θα δουλεύουν ενάντια στην παραποίηση της πραγματικότητας.

Καιρός, λοιπόν, να αποκατασταθούν οι πραγματικές ονομασίες των ρεμάτων σε όλα τα δημόσια έγγραφα/αποφάσεις υπό το φως και των νέων στοιχείων.

________________________________________

Από κάτω υπάρχει και ένα σχόλιο από τους διαχειριστές του Δασaμάρι SOS, που αναφέρει: 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά τα "Ο.Σ. Ντράφι" και "Ο.Σ. Ν. Κωνσταντινούπολη" που φαίνονται στον χάρτη της ΜΠΕ Βαλανάρη εντός δασικής έκτασης ...ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΑΤΙ.

Το σχόλιο αναφέρεται συνοπτικά στην ιστορία των διακατόχων της γης του Πεντελικού, του τμήματος αυτού που η χυδαία νοοτροπία τους (που την έχουν επιβάλει πια σε όλους) ορίζει ως "Φιλέτο"

Τα δικά μας μνημόνια

Ελληνοπρεπής, μνημονιακός  σχεδιασμός

Πολλά χρόνια πριν την έναρξη εφαρμογής μνημονίων οικονομικού - λογιστικού τύπου και πρωτοφανούς νεοφιλελεύθερης αγριότητας (χαρακτηριστικής των θεραπαινίδων του νεοφιλελευθερισμού τραπεζών) στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει  μία άλλη διαδικασία απομείωσης αξιών. Μία εσωτερική υποτίμηση που όμως αφορούσε την αξία των ανθρώπων, την αξία της ζωής, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό. Υποτίμηση της αξίας του μέλλοντος και του ανθρώπου. 

Η παλιά υποτίμηση είχε τους ίδιους στόχους με την τωρινή. Είχε τους ίδιους θύτες, αλλά περισσότερα θύματα από τη σημερινή. Επειδή όμως η χώρα ζούσε τον sui generis καπιταλισμό της, το ανατολίτικο κοσμοπολίτικο όραμα της, η υποτίμηση εκείνη είχε την προσαρμοσμένη στις συνθήκες της εποχής, μορφή. Ήταν δηλαδή ένα άγραφο μνημόνιο κατανόησης της βαρβαρότητας, ως στόχου και ως μέσου πιστοποίησης, της πλαστικής κοινωνικής επιτυχίας του ιδιώτη.

Και εξηγούμαι.

Τις δεκαετίες του 60 και του 70, η "ανάπτυξη" του 8% είχε τη ρίζα της στην "ανοικοδόμηση με κάθε κόστος" και στην εισαγωγή συναλλάγματος μεταναστών . Φυσικά, πάλι το κόστος της μετανάστευσης και της μετατροπής των ανθρώπων σε αναλώσιμα της κεντροευρωπαϊκής φάμπρικας, ήταν αδιάφορο μπροστά στο επίτευγμα της τιθάσευσης της φτώχειας των παραγωγών του πλούτου του 8%. Τότε, πάνω στα θεμέλια του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους, κατασκευάστηκε η υπερδομή  των δύο πυλώνων της ελληνικού τύπου, ανάπτυξης και του ελληνικού τύπου "εκσυγχρονισμού". Η αντιπαροχή και η εμπορευματοποίηση της ίδιας της χώρας, του ίδιου του κλίματος, του τοπίου, της φύσης, αποφασίστηκε πως ήταν οι δρόμοι της ανάπτυξης της χώρας.

Σήμερα, που ζούμε το δικό μας εξελικτικό στάδιο της μετάβασης από τον Homo habilis, η (υπό αμφισβήτηση) εθνική βαριά βιομηχανία, που κατά τους γνωστούς  μύωπες παπαγάλους είναι είτε ο τουρισμός ή ο πολιτισμός, έχει πάρει τη θέση της ατμομηχανής της οικονομίας, στο σύγχρονο λεξιλόγιο του οικονομίστικου καθωσπρεπισμού. Στην πραγματικότητα, η βαρβαρότητα είναι που έχει γίνει πρόταση ανάπτυξης από τους λίγους ισχυρούς, ή από τα πολλά παράσιτα των ισχυρών, οι οποίοι με προσωπεία "επενδυτών" και "οραματιστών", έχουν στήσει ήδη τραπέζι περιμένοντας να σερβιριστεί από τον υπηρέτη νόμο, ζεστό ζεστό, το σύνολο των φυσικών αποθεμάτων της χώρας που πεθαίνει.

Ξαναζεί η αντιπαροχή, η μόνη διαδικασία που έδωσε ρυθμούς ανάπτυξης ικανού μεγέθους. Δώσε δάση, πάρε οικόπεδα - Δώσε οικόπεδα, πάρε διαμερίσματα. Έτσι σήμερα οι μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι φέρονται ως μικροαστοί του 60, μόνο που αντί για διαμερίσματα, απλά αντέχουν να παίρνουν ολόκληρα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, με ρέματα, με δάση που μετατρέπονται σε golf courts. 
Ο κάθε καπιταλιστής δουλεύει στη δική του κλίμακα.

Όπως ζούμε σήμερα την απομείωση των αξιών και τη συγκέντρωση της παγωμένης εργασίας που καλείται κεφάλαιο στα χέρια των ολίγων, έτσι και τότε οι αιώνιες και πραγματικές αξίες των φυσικών αποθεμάτων υπέστησαν απομείωση για να καταλήξουν στα χέρια των λίγων προς εκμετάλλευση. Εκμετάλλευση που μόλις σταμάτησε να είναι κερδοφόρα, παρατήθηκε. Κάθε εκμετάλλευση (αξιοποίηση καλείται κατά το ήπιο) πρόκειται να εγκαταλειφθεί εφόσον δεν "γράφει" καλά στο ταμπλό του χρηματιστηρίου "τουριστικών μονάδων".

Κατεστραμμένες εκτάσεις που φιλοξένησαν ξενοδοχειακές μονάδες. παρατήθηκαν στη μοίρα τους, φορτώνοντας σε εμάς (στους φανατισμένους με την ανάπτυξη ιθαγενείς) και τις επόμενες γενιές τη ζημιά, από τη μείωση των αξιών, την καταστροφή των φυσικών αποθεμάτων. Τα παραδείγματα πολλά, τα περισσότερα σε παραλιακές κωμοπόλεις της Ελλάδας που ο ξεπεσμός τους έφερε και τη λήθη αυτού που προϋπήρχε* και θυσιάστηκε στο βωμό της ανάπτυξης. Μήπως το ίδιο δεν έγινε, ακόμα πιο έντονα και σκληρά και στην Ισπανία με τα κουφάρια των "συνθέτων τουριστικών καταλυμάτων" να είναι σπαρμένα εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση, βράχια και παραλίες μοναδικού κάλλους; Βέβαια εκεί είναι πιο πρόσφατα και πιο έντονα, τα γεγονότα αυτά. Από την καντίνα που στήνει ένας δήμος σε μία παραλία, αδιαφορώντας για την όχληση της πανίδας, τη ρύπανση από τα απόβλητα, την αλλοίωση του τοπίου, μέχρι το τεράστιο τουριστικό κατάλυμα που καταλαμβάνει δασικές εκτάσεις, λίμνες, ρέματα, κορυφές, η απόσταση είναι πιο μικρή από ότι νομίζουμε. Αυτό φαίνεται με την εγκατάλειψη του "αξιοποιημένου χώρου" μετά το πέρας της κάθε παραχώρησης / εκμετάλλευσης. Η καντίνα θα καταφέρει να καταστρέψει μία παραλία. Το κατάλυμα, ένα βουνό, μία πόλη ή και έναν νομό της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για τις καταπατημένες εκτάσεις, τις σπαρμένες με αυθαίρετα. Η καταστρεπτική τους δυνατότητα δεν εστιάζεται στον τόπο ανέγερσης αλλά και σε όλη την περιοχή που αναπτύσσονται τα δίκτυα πρόσβασης της, ηλεκτροδότησης της, ύδευσης της και ακόμα χειρότερα, αποχέτευσης της.
Η κάθε αξιοποίηση / εκμετάλλευση έχει τη δική της καταστρεπτική δυνατότητα. Το δικό της μερίδιο στην καταστροφή του μέλλοντος μας.

Εκτός από την οργανωμένη καταστροφή που έφερνε και φέρνει εδώ και χρόνια, αυτό το δικό μας μνημόνιο, μία σειρά από άλλα παλιότερα κατορθώματα, μας θυμίζει πως πάντα μαζί με το μνημόνιο αυτό ζούσαμε. Η συμβίωση ετών με το δικό μας μνημόνιο παρουσίασε επιτεύγματα  χαρακτηριστικά του Homo expansi barbarus. Του ιθαγενούς της ελληνικής επικράτειας. Είναι επιτεύγματα αλλά και συμπτώματα της βαρβαρότητας μας, που δεν περίμενε το πρότυπο βαρβαρότητας (το μνημόνιο) για να εκφραστεί αλλά επικρατούσε ήδη στη χώρα. 
Τώρα συνεχίζει να υπάρχει και ελέω μνημονίου, αναμένεται η επίταση της.

Μερικές όψεις της βαρβαρότητας του δικού μας μνημονίου

Το δικό μας μνημόνιο, πάντα ήθελε τα δημόσια δάση να καίγονται και να μετατρέπονται σε δασικές εκτάσεις. Πάντα, ο χαρακτηρισμός "δημόσιος" γινόταν αντιληπτός ως "αδέσποτος - ελεύθερος ιδιοκτήτη" στη χώρα μας. Σύμφωνα και με το δικό μας αλλά και με το ξένο μνημόνιο, οτιδήποτε δημόσιο πρέπει να εξαφανιστεί. Εμείς ως πρωτοπόροι είμαστε στη φάση υλοποίησης της μνημονιακής αυτής επιταγής, από το 1970.

Ο άλλος όρος που ήταν και ακατανόητος και μισητός ως αντιμνημονιακός (αφού δεν φέρνει κέρδος) είναι ο όρος "δάσος". Έτσι. με τη φωτιά, οι οπαδοί του δικού μας μνημονίου κατάφερναν να μετατρέπουν τα δάση σε "δασικές εκτάσεις" και να αδυνατίζουν σημαντικά και το δημόσιο χαρακτήρα τους.

Ο δημόσιες δασικές εκτάσεις (δεδομένης της έλλειψης δασολογίου – κτηματολογίου), περνούσαν στην επόμενη φάση όπου (ακόμη) μπαίνουν σε εφαρμογή παράνομες μέθοδοι μετατροπής των δασικών εκτάσεων σε αγροτικές, σε οικόπεδα και σε εκτάσεις για εκμετάλλευση)**. Στην "αναπτυξιακή" (διάβαζε εγκληματική) επιχείρηση της -πολυετούς- επιβολής του δικού μας μνημονίου, συμμετέχουν πολύ ικανοί μαχητές όπως καταπατητές και εμπρηστές, βοηθούμενοι από οικοδομικούς συνεταιρισμούς, δικηγόρους, ενίοτε και από φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης και την Εκκλησία (υπόθεση Βατοπεδίου). Αυτή είναι μια τακτική που εφαρμόσθηκε επανειλημμένα στην πράξη και πέτυχε, όπως στον Υμηττό, στην Πεντέλη, στην Πάρνηθα, στη Χαλκιδική και την υπόλοιπη Ελλάδα.  
Βέβαια για τους κατοίκους του ανατολικού Πεντελικού, οι μαχητές αυτοί ακόμα δίνουν τον εγκληματικό και ατιμωτικό για κάθε άνθρωπο, αγώνα τους.

Ο Λ. Ρακιντζής -Γεν. Επιθ/της Δημ. Διοίκησης, μας ενημερώνει για όλα τα παραπάνω μπουμπούκια, πως μόνο στο λεκανοπέδιο  Αττικής υπάρχουν 300.000 αυθαίρετες οικοδομές, ενώ για όλη την Ελλάδα ξεπερνούν το 1.000.000. Τα αυθαίρετα στα  παράλια της Αττικής προς Σούνιο, στην Πεντέλη,  στη Διασταύρωση της Ραφήνας,  οι αυθαίρετες κατασκευές στην παραρεμάτια (αλλά και στην "ενδορεμάτια" ζώνη -κοίτη για να μείνουμε στα του δήμου μας). 

Γιατί είναι όλα συμφωνημένα στην υλοποίηση του δικού μας μνημονίου;

Με το μάτι του Google Earth, εντοπίζουμε οικοδομές πλήρεις μέσα σε ρέματα στους οικισμούς πέριξ του Πικερμίου ή της Ραφήνας και με το Street view βλέπουμε πως τα αυθαίρετα αυτά (τριώροφα ενίοτε) διαθέτουν και υποδομή οχετών για την διέλευση του ρέματος, αν τύχει και περάσει από εκεί (μόνο που δεν θα τους ρωτήσει ούτε το πότε θα περάσει ούτε και το πως).

Το Google Earth και το Stret view τα βλέπουν. Οι δασικές αρχές και να τα δουν, τα ξεχνάνε γρήγορα. Πως άλλωστε να θυμάσαι ένα τριώροφο σε δάσος ή ένα άλλο μέσα σε ρέμα; Εϊναι άλλωστε τόσα πολλά. Ας μη ξεχνάμε ότι το σκάνδαλο Βατοπεδίου αναδείχθηκε γιατί το αποφάσισαν τα ΜΜΕ. Όχι γιατί το αποφάσισε κάποιος ελεγκτής. Το δικό μας μνημόνιο είναι συμφωνημένο εδώ και χρόνια. 

Ο φόβος πιστός βοηθός στην επιβολή και του δικού μας μνημονίου

Στη χώρα μας συχνά  βιώνουμε καταστροφές από πλημμύρες σε πόλεις, χωριά, σε έργα πολιτισμού, τις οποίες τα ΜΜΕ, αλλά και παράγοντες του τόπου αποδίδουν σε έλλειψη έργων προστασίας στον κάμπο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψεύδος. Ένα ψέμα που δικαιολογεί μόνο τη διακήρυξη εργολαβιών καθαρισμού ρεμάτων ή αντιπλημμυρικών έργων στο ... πουθενά. Είναι απλά, η εφαρμογή του δόγματος πως ο εμφυτευμένος φόβος, κάνει ακόμα και τη χειρότερη επιλογή, να μοιάζει ως "η μόνη λύση".

Οι καταστροφές από τις πλημμύρες (ακόμα και μέσα στην "ήπια" Αττική) θα ήταν ολέθριες αν δεν είχε προηγηθεί ένα σημαντικό έργο της δασικής υπηρεσίας με δασοτεχνικά και φυτοκομικά έργα διευθέτησης*** των χειμάρρων στη χώρα μας τις δεκαετίες πριν το 1980.  Την περίοδο εκείνη κατασκευάσθηκαν χιλιάδες φράγματα βάρους και τοίχοι υποστήριξης των χειμάρρων, πετρόκτιστα, πραγματικά έργα τέχνης  τα οποία τιθάσευσαν τους χείμαρρους.  Σήμερα ακολουθείται η μέθοδος της "διευθέτησης" προκειμένου να μην υποστούν μείωση χρηματιστηριακών αξιών γης, διάφοροι διάσημοι "οικισμοί" συνεταιρισμών και "οργανισμών". Και οι μέθοδοι διακρίνονται από τη βαρβαρότητα του μπετού με την αισθητική παιχνιδάδικου JUMBO, του serazzanetti (μία μόδα που αποκαλείται από αναλφάβητους "οικολογική μέθοδος" σαν το φριζαρισμένο μαλλί των 80's ή το παντελόνι καμπάνα των '70s)

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η δασική υπηρεσία που διαχειριζόταν τα ορεινά ύδατα, είχε την ολιστική θεώρηση διαχείρισης. Με έργα δασοτεχνικά, αναδασώσεις λεκάνης, αναβαθμούς από πέτρα. Ιδρύθηκαν δεκάδες δασικά φυτώρια σε όλα τα Δασαρχεία και υλοποιούταν ένα συνεχές πρόγραμμα αναδασώσεων.   Σήμερα, έκλεισαν όλα τα δασικά φυτώρια (στο σύνολο πάνω από 40 σε όλη την Ελλάδα) και σταμάτησαν οι αναδασώσεις. Αυτό και μόνο το δεδομένο αποκαλύπτει την δασοκτόνα δασική πολιτική των κυβερνήσεων που την σχεδίασαν, την υλοποίησαν και εξακολουθούν δίχως ντροπή, να την εφαρμόζουν. 

Μία ακόμα επιλογή των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν και ΔΥΣΤΥΧΩΣ και της παρούσας, είναι η εξυπηρέτηση τεραστίων  συμφερόντων, μέσω:  

της μη ύπαρξης δασικών χαρτών και δασικού κτηματολογίου (κάνοντας πάμπλουτους πάσης φύσεως καταπατητές δασικών εκτάσεων και δασών τα οποία μετατράπηκαν σε οικόπεδα φιλέτα  και εκτάσεις προς αξιοποίηση).

των πυρκαγιών με τις οποίες οι εμπρηστές – καταπατητές άλλαζαν τον χαρακτήρα του δάσους σε δασική έκταση και στη συνέχεια σε έκταση προς εκμετάλλευση. 

της ανοχής στην παράνομη δόμηση σε δασικές εκτάσεις και δάση. Με την τακτική αυτή είναι αδύνατος ο χωροταξικός σχεδιασμός και η ανάπτυξη αλλά εξυπηρετούνται οι πελατειακές σχέσεις που αποφέρουν ψήφους και μάσα..

Τα δικά μας μνημόνια λοιπόν ήταν, είναι και δυστυχώς θα είναι για πολλά χρόνια εδώ γιατί εμείς το θέλουμε και γιατί πάντα το θέλαμε. Θα είναι εδώ ακόμα και όταν τα ξένα θα έχουν φύγει. Για αυτό το τελευταίο, δεν είμαι και πολύ σίγουρος  γιατί βλέπω ξένους "στρατηγικούς επενδυτές"  να έχουν ήδη μεθύσει από όρεξη, όταν ανακαλύπτουν τι δυνατότητες έχουν εδώ, με την τεχνογνωσία και την εμπειρία που διαθέτουμε οι ιθαγενείς, στην υλοποίηση εδώ και χρόνια, του ελληνικού μνημονίου - πρωτοκόλλου καταστροφής της χώρας.
______________________________

Μόλις έπεσε στην αντίληψη μου και το συνημμένο οξύμωρο. 
Η καταστροφή έχει συντελεστεί ήδη.

______________

*

Παράδειγμα τα παλιά ξενοδοχεία σε λουτροπόλεις (πλησίον ή και εντός αρχαιολογικών χώρων), χτισμένα βράχια σε νησιά, οι αμμοθίνες με τα αυθαίρετα στην Ηλεία και πολλές ακόμα περιπτώσεις που ξεχάστηκαν

**

Ι. Κακαράς, τ. καθηγητής ΤΕΙ Θεσσαλίας

***
Σε πρότυπα που καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που εννοούν σήμερα "διευθέτηση"

Ομιλείτε την a la μπουρνεζικήν; (Τα ρέματα και η ονοματοθεσία τους)

Πως να ονομάσουμε το ρέμα; Να το πούμε Βαγγέλη;

Από το ιστολόγιο της Πρωτοβουλίας, Δασαμάρι SOS, αναδημοσιεύω μία πάρα πολύ καλή δουλειά πάνω στο θέμα της ονοματοθεσίας, της μετονομασίας και των άλλων παθών των ονομάτων των ρεμάτων. Τα πάθη αυτά οφείλονται κυρίως στη θέση που κατέχει το κάθε ρέμα στον πίνακα των χρηματιστηριακών αξιών γης και η συχνότητα αλλαγής του είναι σχεδόν πάντα συνάρτηση του μέτρου που το όνομα θα επηρεάσει την αξία του κάθε οικοπέδου ή αγροτεμαχίου. 

Επίσης, η ονοματοθεσία αν πέσει σε επιδέξιους χειριστές (συνήθως δικηγόρους ή συμβολαιογράφους αλλά δυστυχώς και αρκετούς κακώς αποκαλούμενους "Δασολόγους") μπορεί να κάνει θαύματα στη μετατόπιση ολόκληρων εκτάσεων που τελούν υπό προεδρικών διαταγμάτων προστασίας ή καθορισμού χρήσης. 

Είναι ένα σύνθετο πρόβλημα η αγκύρωση των τοπωνυμίων και των άλλων ονομάτων, πάνω στον χάρτη με τρόπο μη αμφισβητήσιμο. Γίνεται ακόμα συνθετότερο και πιο δυσεπίλυτο στα χέρια τον καλούμενων "οραματιστών της ανάπτυξης" που κοινώς αποκαλούνται απλά, "λαμόγια". Τόσο κακόηχη και χυδαία λέξη που ταιριάζει γάντι στα εγγόνια αυτών που έκοψαν και πούλησαν, με "φως-νερό-τηλέφωνο" όλη τη χώρα. 

Αν είναι να βγάλουν κατιτίς, ακόμα και τον Αμαζονιο, Νείλο τον φωνάζουν (χρόνια τώρα)

Είναι από τις λίγες φορές που εντοπίζω ένα κείμενο πάνω στο θέμα και γι' αυτό το αναδημοσιεύω με χαρά και έχοντας κατά νου, να το τοποθετήσω (σαν φιλόδοξος επιμελητής) στο εισαγωγικό σημείωμα σε κάποιο εγχειρίδιο του καλού κλέφτη γης, που ίσως κάποτε κυκλοφορήσει. (Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το Δασαμάρι SOS)

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομα τους.

Πριν μερικές εβδομάδες το Περιφερειακό Συμβούλιο Aττικής γνωμοδότησε υπέρ της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου «Οριστική Οριοθέτηση Τμημάτων Ρέματος Βαλανάρη» [απόφ. 244/27-8-2015]. 

Για τη συγκεκριμένη μελέτη έχουμε ήδη κάνει εκτενείς αναφορές και έχουμε καταθέσει αναλυτικό υπόμνημα στα αρμόδια όργανα της διοίκησης. Πρόκειται για μια προχειρότατη μελέτη που με πρόσχημα την οριοθέτηση, προχωρά σε έργα διευθέτησης, αντι-περιβαλλοντικά, αντι-οικολογικά, άχρηστα και επιβλαβή ως προς τις πλημμυρικές συνέπειές τους. Οπως γράφουμε και στο υπόμνημά μας “η μελέτη πρέπει να ανακληθεί και να συνταχθεί εξ αρχής” με σωστά δεδομένα, ξεκινώντας από την καταγραφή των πραγματικών ονομάτων των ρεμάτων της περιοχής όπου σκόπιμα επικρατεί μια τρομερή σύγχυση. Τέτοια λανθασμένα δεδομένα διαχέονται σε επάλληλες αποφάσεις της διοίκησης επιτείνοντας αυτή τη σύγχυση, π.χ. το ίδιο Περιφ. Συμβούλιο είχε γνωμοδοτήσει κατά της ΜΠΕ για την οριοθέτηση του ρέματος Μπάκα (ψευδεπίγραφα Δασαμάρι) χρησιμοποιώντας πάλι λανθασμένη ονοματοθεσία [απόφ. 231/23-7-2015]. 

Θεωρούμε ότι το ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων είναι κρίσιμο, μιας και δείχνει την προχειρότητα με την οποία οι τεχνικές υπηρεσίες της τοπικής διοίκησης (Δήμου και Περιφέρειας) αποφασίζουν για το φυσικό περιβάλλον του Πικερμίου, ακολουθώντας αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές που εξυπηρετούν αλλότρια καταστροφικά συμφέροντα. Στο παρόν άρθρο θα αποκαταστήσουμε την πλήρη αλήθεια σχετικά με τις ονομασίες των ρεμάτων που περιγράφονται στις προαναφερθείσες ΜΠΕ. 

Στη ΜΠΕ Βαλανάρη εξετάζονται τρία τμήματα ρέματος. Το πρώτο τμήμα είναι πράγματι ο Βαλανάρης (από ΧΘ 1+650 έως 3+960). Το δεύτερο τμήμα (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) στη μελέτη ονομάζεται εσφαλμένα (άνω) Βαλανάρης ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι, του οποίου η αριστερή όχθη αποτελεί το δυτικό όριο των οικισμών Διώνης-Αιολίδας (κατά μήκος των οδών Επτανήσων-Κλεάνδρου) και η δεξιά του όχθη γειτνιάζει με τη δασική έκταση Δασαμάρι. Το ρέμα αυτό είναι μικρότερος παρακλάδος του Βαλανάρη που συμβάλλει με τον Βαλανάρη λίγα μέτρα πιο πάνω από τη γέφυρα της Διώνης (οδός Ταϋγέτου-Πίνδου). Επιτόπια αυτοψία στο σημείο συμβολής (ΧΘ 0+000) αποδεικνύει ότι ο κύριος κλάδος του Βαλανάρη (1ο τμήμα) συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά προς το Ντράφι, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη και στη συνέχεια κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών φτάνοντας μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη. Στη ΧΘ 0+000 συμβάλλει με το εμφανώς μικρότερο ρέμα Δασαμάρι (μόλις 1μ. πλάτος). Σημειωτέον ότι ο Βαλανάρης έχειμόνιμη ροή καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου ενώ στη μελέτη αναφέρεται εσφαλμένα ως “μη μόνιμης ροής” [σελ. 4612] και “διαλείπουσας ροής” [σελ. 496]. Αντιθέτως, το μικρότερο ρέμα Δασαμάρι τους καλοκαιρινούς-φθινοπωρινούς μήνες είναι στεγνό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Βαλανάρης κατονομάζεται από τους κατοίκους της περιοχής με αρσενικό γένος (“ο ποταμός Βαλανάρης”) ενώ το Δασαμάρι με ουδέτερο (“το ρέμα Δασαμάρι”). 

Στο τρίτο τμήμα του ρέματος (από ΧΘ 0+000 έως 1+298) εσφαλμένα εξαφανίζεται η ονομασία Βαλανάρης και ονομάζεται Λυκόρεμα, ενώ πρόκειται για τη συνέχεια του κύριου κλάδου του ρέματος Βαλανάρη (1ο τμήμα) προς ανάντη. Οπως παρατηρήσαμε προηγουμένως, μετά τη ΧΘ 0+000 ο Βαλανάρης συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη(!), φτάνει μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη (στο ύψος περίπου της Αχαιών και Θεμιστοκλέους) και από εκεί και βορειότερα συνεχίζει ως Βαλανάρης ή Λυκόρεμα και διακλαδώνεται με το Βαθύρεμα της Πεντέλης. 

Επιπλέον, σε Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό των οριογραμμών του Βαλανάρη, το τμήμα αυτό που η τωρινή ΜΠΕ ονομάζει Λυκόρεμα καταγράφεται με την πραγματική του ονομασία, δηλ. ρέμα Βαλανάρη [ΦΕΚ 681Δ/20-9-1999]. Ομοίως και το Κοινοτικό Συμβούλιο Πικερμίου με ομόφωνη απόφασή του “αποδέχεται τις οριστικές οριογραμμές του ρέματος” σε αυτό το τμήμα που ορθά το ονομάζει Βαλανάρη [ΚΣ Πικερμίου, απόφ. 11/26-2-1998]. 

Αλλωστε και σε πρόσφατες αποφάσεις της Περιφέρειας Αττικής που αφορούν άλλα έργα, αποδίδεται η σωστή ονομασία Βαλανάρης στον ίδιο κλάδο του ρέματος λίγο βορειότερα από το ψευδεπίγραφο Λυκόρεμα, π.χ. στην απόφαση για την επισκευή της γέφυρας Βαλανάρη (ΚΑΕ 9785.02.001.01) στην οδό Βεργίνας που συνδέει το Ντράφι με τη Νταού Πεντέλη [αποφ. 210/9-7-2015 Π.Σ. Αττικής, αποφ. 1449/3-7-2015 Οικον. Επιτρ. Περιφ. Αττ.] καθώς και στις διακηρύξεις «Καθαρισμού ρεμάτων Περιφ. Ενότητας Ανατ. Αττικής ΥΔΡ14» [Κωδ. 2014ΕΠ58500043] όπου το τμήμα κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών ονομάζεται ορθά Βαλανάρης. 

Γιατί άραγε στις ΜΠΕ αλλάζουν τα ονόματα των ρεμάτων και προκαλείται τέτοια σύγχυση; Μεταφέροντας επί χάρτου αλλού γι' αλλού τα ρέματα, αλλάζει το καθεστώς προστασίας τους; Αναφέρουν στη ΜΠΕ Βαλανάρη ότι “το υδατόρεμα Βαλανάρης έχει χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερου φυσικού περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [σελ. 19]. Και πράγματι αυτός ο χαρακτηρισμός υιοθετήθηκε άκριτα και επιπόλαια από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου -αναμενόμενο- αλλά ακόμη και από δημοτικές κινήσεις, παραπέμποντας ως συνήθως στην Υπουργ. Απόφ. 9173/1642/3-3-1993 [ΦΕΚ 281Δ/23-3-1993]. Τούτο όμως αποτελεί τη μισή αλήθεια! Διότι η Υ.Α. δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στον Βαλανάρη, αλλά αναφέρεται γενικά στα “ρέματα, χείμαρρους και ρυάκια του νομού Αττικής, όπως φαίνονται σημειωμένα με κόκκινο χρώμα στα επτά πρωτότυπα σχετικά διαγράμματα σε κλίμακα 1:50.000”. Ανατρέχοντας σε αυτά τα τοπογραφικά διαγράμματα για την περιοχή μας, το ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που καταγράφεται στα υπόβαθρα είναι το “ρέμα Ραφήνας”, τα δε υπόλοιπα ρέματα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος σημειώνονται με κόκκινο ράστερ μόνο στις βασικές κοίτες της υδρολογικής λεκάνης. Σχετικό έγγραφο της Δ/νσης Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων (ΥΠΑΠΕΝ) για τις προστατευόμενες περιοχές της Υ.Α. 9173/1642/1993 διευκρινίζει σαφώς ότι “ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος έχουν χαρακτηρισθεί ολόκληρες οι υδρολογικές λεκάνες των υδατορευμάτων που ενδεικτικά μόνο οι κύριες πεδινές κοίτες εμφανίζονται με ράστερ στα υπόβαθρα... Επομένως τα οποιαδήποτε τμήματα με την όποια τοπική ονομασία παροχετεύουν όμβρια ύδατα, τα οποία μέσω του Μεγάλου Ρέματος εκβάλλουν στον τελικό αποδέκτη στην Ραφήνα, και στο σύνολό της η υδρολογική λεκάνη, χαρακτηρίζονται σαν ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [ΥΠΑΠΕΝ, Δ/νση Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων, Τμ. Β', αρ. πρωτ. 22321/22-5-2015]. Ως γνωστόν, όλα τα ρέματα της Δημοτικής Ενότητας Πικερμίου καταλήγουν στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και επομένως όλα τα ρέματα του Πικερμίου, πολλά εκ των οποίων διέρχονται μέσα από τους οικισμούς Αιολίδα, Διώνη και Ντράφι, είναι χαρακτηρισμένα ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος! Αρα η πλήρης αλήθεια είναι ότι τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα της περιοχής μας είναι τουλάχιστον τα εξής: Αγ. Παρασκευής, Βαθύρεμα, Βαλανάρης, Δασαμάρι, Λυκόρεμα, Μπάκα, Ντράφι, Παλιού Μύλου, Ραφήνας, Σαμπάνη, Σερδάρη, κ.α. άγνωστης ονομασίας. 

Επακόλουθα θα πρέπει να εφαρμοστούν και όλοι οι περιορισμοί που προστατεύουν τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα από τις επιχωματώσεις και την τσιμεντοποίηση, όπως π.χ. ο καθορισμός, με Προεδρικό Διάταγμα, ελεύθερης ζώνης πλάτους 50μ. εκατέρωθεν της οριογραμμής τους [ΠΔ άρθρο 3 §12 ΦΕΚ 199Δ/6-3-2003]. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ειδικά τα ρέματα Βαλανάρη και Δασαμάρι συνιστούν όρια μεταξύ πολεοδομημένων και δασικών εκτάσεων στο Πικέρμι. Στην ομόφωνη απόφαση 52/2014 του Δήμoτικού Συμβουλίου Ραφήνας-Πικερμίου για την προστασία της δασικής έκτασης Δασαμάρι, τα όρια της δασικής έκτασης προσδιορίζονται ακριβώς: “το Δασαμάρι, το οποίο εκτείνεται βόρεια του Πικερμίου, μεταξύ Ντραφίου και Διώνης-Αιολίδας... περιβάλλεται από τα ρέματα Δασαμάρι και Βαλανάρη” [ΑΔΑ ΒΙΗΜΩ16-7Β6]. Είναι ευνόητο ότι η σύγχυση των ονομασιών των ρεμάτων και η μετακόμισή τους διαστρεβλώνει αποφάσεις της διοίκησης, κρίσιμες για την προστασία των οικοσυστημάτων της περιοχής. 

Τέλος, να επισημάνουμε ξανά ότι τα τεχνικά έργα διευθέτησης (γέφυρες, σεραζανέτια) που προτείνει η ΜΠΕ Βαλανάρη, δημιουργούν υποδομές για ιδιωτικά σχέδια οικοπεδοποίησης των καμένων δασικών εκτάσεων της περιοχής επιδιώκοντας δίοδο προς οιονεί οικισμούς εντός δασικών εκτάσεων. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι πολύχρωμες αναπτύξεις καραδοκούν. 

Αυτή είναι η αλήθεια για τα ρέματα της περιοχής μας.  

Ολα τ' άλλα ακούγονται ...à la μπουρνέζικα

Πηγή:http://dasamarisos.blogspot.com/2015/10/blog-post_13.html#ixzz3oXPIN800