Μάτειος Ίππος ή η αναβάθμιση της υπαιτιότητας

Φωτ: http://www.gasarxio.com

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο http://www.dasarxeio.com στις 02.12.2018. Είναι γραμμένο από τον Δ. Η. Παπαστερίου, ομότιμο καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και επισημαίνει την ύβρι, την αναβάθμιση της κοινωνικής υπαιτιότητας που βρήκε έρεισμα στην τραγωδία του Ιουλίου του 2018.

Εμείς επισημαίνουμε πως πρόκειται για αμφίστομο ύβρι, για δικέφαλο τέρας που καταδικάζει την Αττική και την χώρα ολόκληρη. Πρόκειται για ένα τέρας που τρέφεται τόσο από την πολιτική αγυρτεία της απόφασης να θυσιαστεί οριστικά το φυσικό περιβάλλον της Αττικής, όσο και την απαίσια ανάγκη να ξεπλύνει η κυβέρνηση τις δασοκτόνες επιδόσεις της, χαρίζοντας στο πολεοδομικό κήτος τις τελευταίες φυσικές ομορφιές της ανατολικής Αττικής. 

Στο ίδιο μενού των τεράτων ανήκει, εκτός από το Μάτι και η περίπτωση του Μεγάλου της Ραφήνας Ρέματος. Και ο μοχλός της προώθησης των δόλιων στόχων της μοχθηρής εκτελεστικής εξουσίας θεσπίστηκε πρόσφατα με την κατοχύρωση του επαγγελματικού δικαιώματος σύνταξης δασικής μελέτης σε …μηχανικούς με το ΠΔ 99/2018.

Ο λόγος στον καθηγητή Δ,Η. Παπαστερίου

Μάτειος Ίππος

Δημήτριος Η. Παπαστερίου,

Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Ένας νέος οικιστικοκεντρισμός διέπει το άρθρο 5 ν. 4576/2018. Ρυθμιστικό αντικείμενο είναι οι εκτάσεις των περιοχών της Περιφέρειας Αττικής, οι οποίες υπέστησαν την πρωτοφανή ερήμωση από τις πυρκαγιές της 23ης και της 24ης Ιουλίου 2018. 

Δίνεται η εντύπωση ότι πρόκειται για την εισαγωγή ενός τοπικού δικαίου. Η οικεία Διεύθυνση Δασών ανακτά την αρμοδιότητα να εκδίδει βεβαιώσεις μη υπαγωγής στη δασική νομοθεσία κάθε φορά που συγκεκριμένη έκταση χαρακτηρίζεται ως μη δασική στο θεωρημένο δασικό χάρτη είτε περιλαμβάνεται στον αναρτημένο δασικό χάρτη είτε έχει εξαιρεθεί κατ’ άρθρο 23 του ν. 3889/2010. 

Είναι σαφής η παραπομπή στις λεγόμενες «οικιστικές πυκνώσεις», που επανέρχονται στην νομική επιφάνεια, τη φορά αυτή (και) στο Μάτι, αγνοώντας δύο αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και εν αναμονή της εκδόσεως αποφάσεως από την Ολομέλειά του. 

Μια εκατόμβη νεκρών συνέχεται με το παραπάνω άρθρο του ν. 3889/2010 με Δούρειο Ίππο το Μάτι. Καμία αναφορά στο άρθρο 24 Συντάγματος. Παραγκωνίζεται, ως μη υπάρχον, το άρθρο 117, παρ. 3, Συντάγματος, για την υποχρεωτική αναδάσωση των εδαφών που κάηκαν. Ο Μάτειος Ίππος υπέρ των «οικιστικών πυκνώσεων». 

Η διελκυστίνδα αρμόδιου Υπουργείου και Συμβουλίου της Επικρατείας προοιωνίζεται λαμπρή. Θα αρκεί μια απλή αναφορά στη συγκεκριμένη παράγραφο 5 ν. 4576/2018 σε κάθε επόμενο νομοθέτημα για να γιγαντωθούν οι λεγόμενες «οικιστικές πυκνώσεις». Τα πραγματικά περιστατικά μπορεί να μην είναι τα ίδια. Μπορεί να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν νεκροί. Αντί (της νομοθετικής) σιωπής, αντί (της αρμόζουσας δικαστικής) κραυγής, η ύβρις ορθώνεται και πάλι στο Μάτι. Η κοινωνική υπαιτιότητα, αναπαραγόμενη, αναβαθμίζεται.

Δημοσιεύτηκε στο dasarxeio.com | 02.12.2018

Γιατί τους σιχάθηκα, γιατί δεν τους πιστεύω, γιατί δεν τους θέλω.

Με έπεισαν για το ποιοι είναι. Πρόθυμα τους βοήθησα. Δεν ήταν τελικά αυτοί που έλεγαν πως είναι. 

Με έπεισαν για το με ποιους είναι. Πίστεψα πως είμαι κι εγώ μαζί τους. Έλεγαν ψέματα. Δεν ήμαστε ποτέ μαζί, σε καμία διεκδίκηση, σε κανέναν αγώνα. Το απέδειξαν τελικά πως ήταν πάντα απέναντι.

Με έπεισαν για το για το ποιους θα υποστηρίξουν. Ψέματα. Πάντα δολίως, υποστήριζαν τον δυνατό αλλά και τον ακίνδυνο για τα συμφέροντα τους και μόνο γι’ αυτά.

Με έπεισαν για τους αγώνες τους για την προστασία της φύσης, του περιβάλλοντος, του Συντάγματος και της Δημοκρατίας. Από την πρώτη μέρα έδειξαν το ψέμα. Με ένα κουρελιασμένο δημοψήφισμα και με το άπλωμα της πιο σκοτεινής νομοθεσίας για το περιβάλλον. Μοίρασαν ψέματα για οικολόγους, για παθολόγους, για δασολόγους και για όλους τους λόγους. Ψέματα και για συνταγματολόγους.

Ψέματα για ιδιωτικούς υπαλλήλους, ψέματα για δημοσίους υπαλλήλους, ψέματα για αυτοαπασχολούμενους, ψέματα ακόμα και για αργόσχολους.

Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Πάντα στο πλευρό των δυνατών, των συντεχνιών τους και των αρπαχτών τους. Αυτοί που θα ήταν «το νέο» είχαν σαπίσει ήδη από καιρό, όπως δεν σάπισε ποτέ το σάπιο παλιό, που υποτίθεται πως το αντιμάχονταν.

Το χειρότερο είναι πως κι αυτοί έγιναν ότι και οι άλλοι. Σκουπίδια. Και τώρα ο δρόμος ανοίγει διάπλατος για τον φασισμό και τον ναζισμό των σημερινών ταγματαλητών. Παραφράζοντας τον Πλούταρχο θα μπορούσα να συνοψίσω πως στον αγαθό άνθρωπο για κανένα λόγο δεν γεννιέται φθόνος ούτε φόβος ούτε οργή ούτε μίσος. Μόνο αηδία. 

Ούτε ο φόβος του φασισμού όμως δεν μπορεί να με κάνει να δώσω ξανά χέρι βοηθείας σε τέτοιους αλήτες, σε τέτοιους ψεύτες, σε τέτοιους αλιτήριους. Ούτε και ο φόβος της εγειρόμενης νεοφιλελεύθερης σαπίλας. Άλλωστε και αυτοί το ίδιο φελλοί είναι και έρχονται να αρπάξουν και πάλι  με τη σειρά τους.

Τελικά όλα συντείνουν στο να αποδείξουν πως οι εκλογές είναι προσχηματικές. Επαναλαμβάνονται κατά περιόδους ως επίφαση δημοκρατίας, απλά για να πείθουν πως «ο λαός αποφασίζει». 

Στην Ελλάδα ζούμε την πιο μαύρη εκδοχή του μαύρου σκοταδιού που σκεπάζει την ήπειρο και τον πλανήτη  δίχως προοπτική καμία.

Ο αγώνας από τα μέσα, τώρα που 'χουμε τα μέσα. (παλιό λαϊκό τραγούδι)

Ο Ιώβ

Έχω βαρεθεί να ακούω για το πόσο αγωνίζονται οι κυβερνητικοί. Για το πόσο ματώνουν. Ποτάμι έτρεξε το αίμα του Σαμαρά. Ποτάμι που συνάντησε τον ποταμό αίματος που έχυσε και ο Αλέξης. Από τις πηγές είχαν κυλήσει κι άλλα αιματοβαμμένα νερά. Με το αίμα του ΓΑΠ, του Βενιζέλου και άλλων αιμορροφιλικών υπάτων και ανθυπάτων. 

Και όσο κυλούσαν τα μακάβρια και δρακουλιάρικα ποτάμια, τόσο η τανάλια έκλεινε γύρω από τον λαιμό ενός λαού που καθόταν με γουρλωμένα μάτια και αιμάσσουσα θλίψη, να ακούει για τον αγώνα που έδιναν οι αιμορραγούντες. Την ίδια ώρα που το αίμα του ίδιου αυτού λαού κυλούσε για να βρει τη θάλασσα της ίδιας του της ανυπαρξίας.

Ματωμένοι όλοι, τι αξιοπρέπεια θα μπορούσαν να αξιώσουν; 

Παράδειγμα, φρέσκο και αναμενόμενο πια, το λεγόμενο παράλληλο πρόγραμμα. Από την εξαγγελία του ακόμα, πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το άκουσμα της έκφρασης "παράλληλο πρόγραμμα" προκαλούσε εκνευρισμό σε μεγάλο μέρος των μελών του κόμματος - κορμού της σημερινής κυβέρνησης. Προκαλούσε νεύρα γιατί δεδομένων των συμφωνιών του καλοκαιριού, πολύ απλά έμοιαζε με ένα τεράστιο ψέμα. Ένα χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Του θανάτου της ελπίδας (εκείνης που ερχόταν αλλά μετάνιωσε), του θανάτου της λογικής και της αλήθειας.

Σίγουρα η τερατολογία είναι μέσο άσκησης πολιτικής. Στην Ελλάδα έχουμε πείρα και ουδείς σώφρων άνθρωπος μπορεί να το αμφισβητήσει. Η τερατολογία περί παράλληλου προγράμματος την ίδια ώρα που υπογράφεις συνθήκη παράδοσης, είναι αν όχι φαιδρή, τουλάχιστον ύποπτη. Ύποπτη για καλοσχεδιασμένη απάτη. Και φυσικά για τους γνωρίζοντες πως δεν επρόκειτο να ισχύσει κανένα παράλληλο πρόγραμμα, η επόμενη φράση στον "πολιτικό διάλογο" ήταν ήδη γραμμένη: "Προσπαθήσαμε, μας τα χάλασε το νεοφιλελεύθερο μπλοκ αλλά δεν τα παρατάμε" 

Και έτσι περιμένουν να περάσουν τα χρόνια. Με τον λαό κοιμώμενο αφού και η τελευταία του ελπίδα, εκείνη της "ριζοσπαστικής -λέμε τώρα- αριστεράς" φάνηκε ανίκανη να τον βοηθήσει.

Σαν να μην έφτανε η προσβολή της λογικής και του συναισθήματος, σαν να μην έφτανε η χυδαιότητα που αποπέμπεται κάθε φορά που οι ασκούντες την βαρβαρότερη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, αυτοαποκαλούνται "Ριζοσπαστική Αριστερά", έρχεται και η επίκληση της έλλειψης αναγνώρισης των "θυσιών" τους. [Μα τους χίλιους βούβαλους που θα έλεγε και ο καθηγητής "Μυστήριος]

Ψιχάλες και ροχάλες

"Εμείς που μείναμε μέσα παλεύουμε" ή ακόμα πιο χυδαία "Είναι εύκολο να είσαι απ' έξω και να κάνεις κριτική". Ειδικά το τελευταίο, φοριέται πολύ τελευταία. Μόνο που δεν πρόκειται για την ψιχάλα της κριτικής στην εξουσία, αλλά για το φτύσιμο των απατεώνων θεσιθήρων και των λιγούρηδων που ανέλαβαν από τους -εξίσου λιγούρηδες- προκατόχους τους να συνεχίσουν τη βαρβαρότητα. Πρόκειται για το φτύσιμο και την καταδίκη  της απάτης που σχεδιάστηκε από χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και κεφαλαιούχους και πρόθυμα, αλλά γαρνιρισμένο με επιτηδευμένη βαρυθυμία, εκτελείται στο όνομα της "επιβίωσης της χώρας". Μόνο που η επιβίωση της χώρας δεν υπάρχει στην αιματοβαμμένη (κατά τους εξουσιαστές) αυτή πορεία. Μόνο η επιβίωση των εκόντων ακόντων,  υπηρετών των σχεδιαστών του θανάτου της χώρας.

Υπάρχουν και εκείνοι, που ως καλοπροαίρετοι τηρούν στάση αναμονής μιμούμενοι τον βιβλικό Ιώβ, που δεν υπήρξε δοκιμασία που να μη βίωσε αλλά έμεινε αδρανής μέχρι τη λύτρωση. Αυτό όμως είναι βιβλικό παραμύθι - παραμυθία για ανθρώπους που δεν βλέπουν, πως θα μπορέσουν να επιβιώσουν μόνο όταν το επιτρέψουν τα αφεντικά του μονεταριστικού δόγματος το οποίο μας έχουν επιβάλει. Και βέβαια μόνο όταν η ζωή των απογόνων του Ιώβ, δεν διαταράσσει τη σχέση κόστους / οφέλους στη μακάβρια εξίσωση των αφεντικών.

Τα κινήματα ως ντεκόρ

Την άνοδο της σημερινής εξουσιαστικής ομάδας, υποστήριξαν ένθερμα πολλά κινήματα. Κινήσεις ενεργών πολιτών, ομάδες πολιτικού διαλόγου και δράσης, περιβαλλοντικές κινήσεις. Όλοι αυτοί, μαζί με τα κινήματα που είχαν συνδιαμορφώσει, άρχισαν να αποχωρούν από την εποχή της σύμπηξης του "ενιαίου κόμματος ΣΥΡΙΖΑ". Έμεινε μόνο η ανάμνηση τους στο βιογραφικό του πολιτικού σχηματισμού, από την εποχή του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας. Μερικές φορές ούτε και αυτή η ανάμνηση, αφού είναι ενοχλητικό για ένα κόμμα εξουσίας το να ανέχεται αντίθετες γνώμες και αντίρροπες τάσεις στο εσωτερικό του. Είναι ενοχλητικό γιατί είναι αντίθετο με τα επιβεβλημένα ως προαπαιτούμενα, για την "πολιτική σταθερότητα" που είναι ευφημισμός της έκφρασης "πολιτική αφασία" ενός ολόκληρου λαού.

Έμειναν λοιπόν, μερικοί εκπρόσωποι των πάλαι ποτέ κινημάτων, προκειμένου να λάβουν και αυτοί τα επίχειρα της συμμετοχής τους στη συνέχιση της βαρβαρότητας που σκέπασε τη χώρα. Και το αποτέλεσμα είναι, αυτοί ακριβώς οι πρώην "κινηματικοί" να είναι αυτοί ακριβώς που εφαρμόζουν τις αντίθετες ακριβώς πολιτικές, από όσα κάποτε διατείνονταν πως επεδίωκαν. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τα πρόσφατα νομοθετήματα και παρεμβάσεις που παραπέμπουν πιο πολύ στο πράσινο του Πασόκ παρά στο πράσινο της Οικολογίας.

Έμεινε όμως το θαμπό ντεκόρ, με τη σβηστή πια ονομασία των κινημάτων από τα οποία προέρχονται.

Μη να 'ναι η απογοήτευση; Μη να 'ναι η πίκρα;

Όπως πολλές φορές τονίζαμε, αυτοί "που έμειναν μέσα για να αγωνιστούν" και αυτοί που ντρεπόμαστε για τη μετάλλαξη που συνέβη, "Το να επαναλαμβάνεις τα ίδια πράγματα περιμένοντας άλλο αποτέλεσμα, είναι ο ορισμός της βλακείας". Μόνο που το λέγαμε για κάποιους αετονύχηδες που έχτισαν την πολιτική τους καριέρα πάνω στην βλακεία των άλλων, πάνω στην ευκολοπιστία του αιωνίως αθώου και αδρανούς λαού.

Πως να νιώθει κανείς όταν ανακαλύπτει πως νόμιζε πως ήταν στην ίδια πλευρά με ανθρώπους που περίμεναν πως και πως, να έρθει η ώρα της εξουσίας για να αλλάξουν θέσεις και φυσικά στρατόπεδο; Και φυσικά με το ακράδαντο επιχείρημα πως αγωνίζονται από θέσεις ευθύνης, από θέσεις εξουσίας. Ο Φώτης Κουβέλης είχε δώσει πρώτος το σύνθημα περί ευθύνης, αλλά βιάστηκε να το εξαργυρώσει και πήγε σε λάθος ταμείο. Οι υπομονετικοί απολαμβάνουν σήμερα τα αγαθά της άσκησης της εξουσίας, με άλλοθι την επιχειρηματολογία Κουβέλη.

Ο διάλογος, Η ανοχή, Η υπομονή

Σήμερα, τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να σταθεί. 

Διάλογος δεν υπάρχει. Διαβούλευση δεν υπάρχει. Αποδίδεται στα ΜΜΕ το έγκλημα της χαλιναγώγησης της γνώμης, της ψήφου, της επιλογής. Είναι αλήθεια πως τα ΜΜΕ (και όλες οι κορυφές του τριγώνου) ασκούν πολιτική με δόλιο τρόπο. Και δεν το αρνούνται. Είναι χυδαία κυνικοί και το πράγμα είναι οφθαλμοφανές. Για πόσο όμως τα ΜΜΕ θα είναι το άλλοθι για όλες τις παρεκκλίσεις της κυβέρνησης, από τις λαϊκές προσδοκίες;

Η ένταση και η διάρκεια της ανοχής είναι στενά συνδεδεμένα με την ελπίδα (εκείνη που ερχόταν, έφυγε και ξαναγυρίζει με άλλο φόρεμα μήπως και τσιμπήσει κανείς). Όσο λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που είτε ελπίζουν αληθινά είτε περιμένουν υστερόβουλα, η ανοχή θα διατηρείται σε ικανοποιητικά για την πολιτική αφασία, επίπεδα. 

Η υπομονή είναι ίδιον όσων βρίσκονται σε αδράνεια, ηθελημένη ή αθέλητη, ανίκανοι να αντιδράσουν δυναμικά και περιμένοντας τον Ρομπέν των Δασών να τους φέρει κάτι να την περάσουν. Και μέχρι τότε, ...υπομονή.

Όπως φαίνεται, οι δυνάμεις της διατήρησης της πολιτικής αφασίας σταθερότητας είναι εξασθενημένες αρκετά, μετά από 5 χρόνια διαρκών πυροβολισμών στο σώμα της κοινωνίας. Η κοινωνία όμως, είναι πια διαλυμένη και γι' αυτό οι εξασθενημένες δυνάμεις τη διατηρούν ακόμα υπό αυστηρό έλεγχο. Τώρα μάλιστα που η εξουσία έχει και αριστερό προφίλ, οι εξασθενημένες δυνάμεις της πολιτικής αφασίας σταθερότητας, μπορούν να εφαρμόσουν ακόμα περισσότερη βαρβαρότητα με μεγαλύτερη άνεση. Ήδη κανέναν δεν πειράζει η απόσυρση, ματαίωση, αναστολή, καθυστέρηση του παραλλήλου προγράμματος. Σαν να το ήξεραν και απλά χαμογέλασαν συγκαταβατικά όταν άκουσαν τα νέα.

Δεν πειράζει. Το πράγμα έχει και καλές πλευρές. Αυτές που διαπιστώνονται από τα παραπάνω

1. Ο διάλογος τελείωσε. 

2. Η ανοχή είναι έγκλημα πια.

3. Η υπομονή εξαντλήθηκε όπως εξαντλήθηκαν και οι άνθρωποι

Προεόρτια Χριστουγέννων 2015

Υπουργοί και αιρετοί σταματούν τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων

Μνημεία νεοελληνικού πολιτισμού. Εκεί που κάποτε βαδιζαν νύμφες, τώρα περνάνε οι κίτρινες γραμμές της "σήμανσης"

Οι υπουργοί, οι άνθρωποι της εξουσίας και οι αιρετοί του τόπου αποδεικνύουν άλλη μία φορά πως τελικά είναι σάρκα από την σάρκα του εκλογικού σώματος, τη σάρκα της εκλογικής τους πελατείας. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο ήταν το παλιό ρητό. Είτε αγοράζει ρέματα, είτε καταπατά δάση, έχει πάντα δίκιο.

Αναδημοσιεύουμε το σχετικό άρθρο του Γ. Λιάλιου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ήταν όλοι εκεί. Ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης, οι δημοτικοί σύμβουλοι, ακόμα και κάποιοι βουλευτές της περιοχής. Όταν οι μπουλντόζες έφθασαν στην περιοχή «Περιβολάκια» της Ραφήνας, από κοινού με τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων της περιοχής έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τις εμποδίσουν. Φώναξαν, έσπρωξαν, απείλησαν, λιποθύμησαν μπροστά στις ρόδες. Και τελικά τα κατάφεραν.
Τις επόμενες ημέρες ξεκίνησε η… δεύτερη φάση του «αγώνα»: τηλέφωνα σε υπουργούς και βουλευτές. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσουν πολύ: λίγες ημέρες αργότερα, ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Κουρουμπλής ζήτησε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (που είναι υπεύθυνη για κατεδαφίσεις σε δάση και αιγιαλό) να αναβάλει επ’ αόριστον την κατεδάφιση στη Ραφήνα (να σημειωθεί ότι σε όλη αυτή την ιστορία το υπουργείο Περιβάλλοντος λάμπει διά της απουσίας του). «Επειδή η περιοχή αυτή (σ.σ. τα Περιβολάκια Ραφήνας) είναι ένας ολόκληρος συνοικισμός και τα σπίτια αυτά (σ.σ. τα προς κατεδάφιση αυθαίρετα) βρίσκονται ανάμεσα στα σπίτια του, αποφασίσαμε να μείνει σε εκκρεμότητα μέχρι να δημοσιευτούν οι δασικοί χάρτες», λέει στην «Κ» ο κ. Κουρουμπλής. «Η Πολιτεία πρέπει κάποτε να πάρει τις ευθύνες της. Η Πολιτεία έδωσε δικαίωμα να γίνουν οικόπεδα και να κατατμηθούν και έρχεται μετά από τόσα χρόνια να διώξει τους ανθρώπους».

Φταίνε οι δασικοί χάρτες!

Ανάλογες είναι και οι απόψεις του βουλευτή Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Πάντζα, ο οποίος πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Ραφήνα. «Αν δεν κυρωθούν οι δασικοί χάρτες, δεν ξέρουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο» λέει στην «Κ». «Οι υποθέσεις αυτές εκκρεμούν εδώ και 30 χρόνια. Πρέπει οι κατεδαφίσεις να σταματήσουν, είναι απάνθρωπες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άνεργοι και συνταξιούχοι, η περιοχή είναι πλέον συνοικισμός. Το κράτος τόσα χρόνια δέχεται ότι είναι σύννομοι, έχουν δρόμους, τηλέφωνα, πληρώνουν ΕΝΦΙΑ». Πιο «προχωρημένη» είναι η άποψη της Περιφέρειας Αττικής. Χθες ο αντιπεριφερειάρχης Πέτρος Φιλίππου προειδοποίησε τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Εσωτερικών να σταματήσουν άμεσα… όλες τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων στην Αττική! «Σας ενημερώνουμε ότι οι εντολές κατεδαφίσεων συνεχίζονται, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση στις τοπικές κοινωνίες.

Ηδη έχει σταλεί νέα εντολή κατεδάφισης αυθαίρετης κατασκευής στη θέση Πράσινος Λόφος της κοινότητας Αρτέμιδας (Λούτσας) στην Ανατολική Αττική για τις 19/10/2015» αναφέρει στη χθεσινή του επιστολή. «Σας ενημερώνουμε ότι έχουν αποφασιστεί και δρομολογηθεί κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και είναι εξαιρετικά πιθανός ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων λόγω της μεγάλης αντίδρασης – αγανάκτησης που έχει προκληθεί στην τοπική κοινωνία. Παρακαλούμε μέχρι την οριστική επίλυση του ζητήματος να δοθεί προσωρινή αναστολή» καταλήγει.

Οι παραδοξότητες στην υπόθεση αυτή είναι πολλές. Τι κι αν τα επίμαχα κτίρια στα Περιβολάκια της Ραφήνας έχουν χαρακτηριστεί οριστικά και τελεσίδικα αυθαίρετα (δηλαδή με αποφάσεις δικαστηρίων) από το 1994; Ο υπουργός, οι βουλευτές και οι λοιποί προστάτες των παρανομούντων υποστηρίζουν ότι η υπόθεση βρίσκεται σε κάποιου είδους αδιευκρίνιστη εκκρεμότητα. Το δε επιχείρημα περί δασικών χαρτών είναι επιεικώς αστείο, για όποιον έχει στοιχειώδη γνώση… του τι είναι ένας δασικός χάρτης. Στη διαδικασία κατάρτισης ενός δασικού χάρτη, λοιπόν, οι πράξεις χαρακτηρισμού των δασαρχείων (δηλαδή τι θεωρείται δασικό και τι όχι, βάσει του οποίου εκδίδονται τα πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαιρέτων, οι διοικητικές αποβολές κ.λπ.) λαμβάνονται ως δεδομένα, δηλαδή δεν αλλάζουν. Επομένως, ο δασικός χάρτης της Ραφήνας δεν πρόκειται να δείξει κάτι διαφορετικό. Να σημειωθεί δε ότι όλοι οι δασικοί χάρτες της Ανατολικής Αττικής έχουν ολοκληρωθεί και παραδοθεί στις υπηρεσίες του κράτους από τον Μάιο του 2010, όμως δεν έχει αναρτηθεί (ή κυρωθεί) ούτε ένας!

Εν πάση περιπτώσει, τα τελευταία δύο με τρία χρόνια, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (μαζί με κάποιες, ελάχιστες άλλες στην υπόλοιπη χώρα) ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια για κατεδαφίσεις αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλούς. Οι προσπάθειές της αντί να τυχαίνουν της απόλυτης υποστήριξης των εκάστοτε κυβερνώντων και τοπικών αρχόντων, υπονομεύονται.

Πλήθος τροπολογιών

Φυσικά, ο λαϊκισμός δεν είναι προνόμιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος (Γιάννης Μανιάτης – Νικ. Ταγαράς) δέχθηκε πλήθος τροπολογιών βουλευτών για αναβολή κατεδάφισης αυθαιρέτων: Για παράδειγμα, οι κατεδαφίσεις στο Μικρολίμανο του Πειραιά αναβλήθηκαν με τροπολογία του πρώην υπουργού Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλου (Ν.Δ. Α΄ Πειραιά). Οι κατεδαφίσεις στο Εθνικό Πάρκο Σχινιά με τροπολογία των Χρήστου Γκόγκα (ΠΑΣΟΚ Αρτας), Νίκου Τσούκαλη (ΔΗΜΑΡ Αχαΐας) και Κώστα Δαμαβολίτη (ΑΝΕΛ Ηρακλείου). Και οι πολιτικές παρεμβάσεις δεν αφορούν μόνο την πρώτη κατοικία, αλλά… και την τελευταία: για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης (ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών) κατέθεσε τροπολογία υπέρ της νομιμοποίησης όλων των παρανόμων νεκροταφείων. Ολα δείχνουν λοιπόν ότι οι αυθαιρετούντες στην Αττική, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι: εξακολουθούν να βρίσκονται σε καλά χέρια.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Γαϊδουρόδενε (αλλά δεν αρκεί)

Για να αποτραπεί η -καλά προετοιμασμένη από την αμέλεια και την αδιαφορία- καταστροφή, δεν αρκεί η τήρηση της γραφειοκρατικής τάξης και διαδικασίας.  

Σε μία πράξη, στη σωστή κατεύθυνση, η απαράδεκτη ολιγωρία και κατάπτυστη αδιαφορία του δήμου Ραφήνας Πικερμίου, του δημάρχου και ενδεχομένως, των "αρμοδίων" υπηρεσιών του, καταγγέλθηκε από τους ενεργούς δημότες. Οι ενεργοί δημότες άλλωστε, πρωτίστως είναι ενεργοί πολίτες αφού, η ιδιότητα του πολίτη είναι θέμα συνειδησιακής συγκρότησης και αυτό είναι που ωθεί κάποιον, στο να είναι ενεργός, παρά η εγγραφή του σε κάποιο δημοτολόγιο.

Έτσι λοιπόν, οι ενεργοί πολίτες του δήμου, κατήγγειλαν τον δήμαρχο της πυρκαγιάς. Όχι μόνο για την ανάπτυξη συνθηκών ανάφλεξης του τόπου αλλά και για το χείριστο παράδειγμα που δίνει ο δήμος προς τους δημότες του (αυτούς που αρκούνται στη δημοτολογική εγγραφή και αρνούνται τη συνειδησιακή εμπειρία). Αυτούς που ρίχνουν τα μπάζα τους δίπλα σε εκείνα στου δημάρχου, που είναι οι ίδιοι που ρίχνουν τα σκουπίδια τους στον δρόμο, οι ίδιοι που συνδέουν υπογείως τις αποχετεύσεις τους με ρέματα. Οι ίδιοι που αρκούνται σε μία "προφορική άδεια" τοπικού παραγοντίσκου, για να μπαζώσουν ρέματα (λες και το έγκλημα με προφορική άδεια έχει ηθική νομιμοποίηση), οι ίδιοι που ζητάνε "ανάπτυξη με κάθε τίμημα", οι ίδιοι που επιδιώκουν "αποχετευτικές λύσεις" αδιαφορώντας για την βέβαιη ζημιά, σε αρχαιολογικούς τόπους, σε βιότοπους και σε ευαίσθητα οικοσυστήματα. Οι ίδιοι που ιεραρχούν πρώτα τα "αυτοδιοικητικά κριτήρια" -ακόμα και αν αυτά είναι ο βαθμός συγγένειας και το ρουσφετάκι- όταν πάνε να ψηφίσουν, γιατί δεν έχουν συνείδηση της πολιτικής τους ασυνειδησίας. Οι ίδιοι που γεννούν την αποπνικτική ατμόσφαιρα των περί τα δημοτικά.

Η καταγγελία εις βάρος του δημάρχου της πυρκαγιάς, είναι μια αρχή. Πρέπει όμως να γίνει ευκαιρία για περαιτέρω εξελίξεις. Εξελίξεις που αφορούν τόσο τα διαδικαστικά και τα τεχνικά θέματα (το να μαζευτούν επιτέλους τα προσανάμματα από το δάσος) αλλά -και αυτό είναι ευχή- και τα πολιτικά. 

Την εμπέδωση επιτέλους της συνείδησης,  πως, αν στο σπίτι μας ζούμε το παρόν μας, στο περιβάλλον μας ετοιμάζουμε το μέλλον μας. Και αν τα σκουπίδια τα βγάζουμε από το σπίτι και τα απορρίπτουμε στο περιβάλλον, απλά τα κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές.

Η καταγγελία εις βάρος του δημάρχου της πυρκαγιάς, ας γίνει ευκαιρία για την αφύπνιση της πολιτικής συνείδησης. Δύσκολο; Μπορεί, αλλά τουλάχιστον έγινε μια αρχή που δεν πρέπει να να πάει χαμένη.

17 Ιουνίου: Παγκόσμια ημέρα κατά της Ερημοποίησης. (Η έρημος, είναι πια μέσα μας).

Χθες, ήταν η παγκόσμια μέρα κατά της ερημοποίησης. 

Και ως συνήθως, παγκόσμιες μέρες ορίζονται για όλα τα δεινά τα οποία  μεθοδεύουμε για τα παιδιά μας και χρειαζόμαστε ένα άλλοθι (άλλοθι ιστορικό για τα παιδιά και ηθικό για εμάς τους ίδιους).

Δεν υπάρχει κανένα νόημα σε καμία παγκόσμια ημέρα όταν δεν υπάρχει ο βούληση για προστασία των ανθρωπίνων αξιών. 

Και αυτό μπορεί να εξηγηθεί για τους δόλιους, που στην αστικοποίηση, στην εξυπηρέτηση των οικιστικών πιέσεων εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, στην εντατικοποίηση μέχρι ληστείας, της εκμετάλλευσης φυσικών πόρων και αποθεμάτων, βλέπουν το μέλλον (για την ακρίβεια "το μέλλον τους" και όχι του συνόλου) αλλά για όλους εμάς; Για εμάς τους αδρανείς, που μας παίρνουν το φυσικό περιβάλλον και μας δίνουν "παγκόσμιες ημέρες"; Δεν εξηγείται, εκτός αν είναι μέρος της συνολικότερης επιλογής μας ως -ιδιώτες πλέον- κάτοικοι αυτού του πλανήτη.

Στο τέλος φοβάμαι πως οι παγκόσμιες ημέρες θα μείνουν όπως οι μέρες του εορτολογίου που παραπέμπουν σε ένα αόριστο και μυθικό, συναξάρι.

Δεν αμφιβάλλω πως υπάρχουν και ενεργοί πολίτες. Ενεργοί στη διεκδίκηση της προστασίας του δάσους, των επιφανειακών ή των υπογείων υδάτων, των φαλαινών, του περιβάλλοντος γενικότερα. Ο καθένας στα επιμέρους αλλά κανένας στο γενικό. Και το γενικό πρόταγμα είναι η δημοκρατία. Αυτό που απουσιάζει από το σύνολο του πλανήτη, από το σύνολο των κοινωνιών μας.

Τα κινήματα της οικολογίας, τα κινήματα της οικονομίας, τα κινήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να είναι μόνο τέτοια. Πρέπει να είναι όλα τα επιμέρους, αλλά και το ένα. Και το ένα είναι το πρόταγμα που δεν έχει καμία παγκόσμια ημέρα. 

Ή μήπως έχετε ακούσει καμία "Παγκόσμια ημέρα των λαών;"
_____________________________________
Η αφορμή να γράψω κάτι για την Παγκόσμια μέρα κατά της ερημοποίησης μου δόθηκε από το εξαιρετικό Δασαμάρι SOS, που αποτελεί κίνηση με πιο ανοιχτή κοινωνική δράση, αντίθετα από κάτι "Εξωραϊστικά" ή "Πολιτιστικά Σωματεία" που έχουν πρόταγμα τους μία αόριστη οικολογία, φυσιολατρικού τύπου, κατάλληλη μόνο για κλειστές λέσχες και συζητήσεις αναμνήσεων από εκδρομές μετά τεϊου.

Δρατσικά μέτρα υπέρ του δασικού πλούτου (!!!)

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 1ης Ιουλίου

EΛΛAΔA Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-07-08

Κυνηγούν όσα γλίτωσαν από τη φωτιά Στο φαράγγι Γκούρα Το «δικαίωμα» στο κυνήγι υπερασπίστηκε το δασαρχείο Βυτίνας, γνωμοδοτώντας αρνητικά στο αίτημα του Δήμου Ηραίας Αρκαδίας να απαγορευτεί η θήρα στο φαράγγι Γκούρα. Οι φωτιές του περασμένου καλοκαιριού έχουν περιορίσει δραματικά τους βιοτόπους των θηραμάτων, τα οποία συνωστίζονται στο φαράγγι, όπως όμως και εκείνοι που τα κυνηγούν. «Μας κάνουν τον βίο αβίωτο» υποστηρίζουν οι τοπικοί άρχοντες, απευθύνοντας έκκληση να «απελευθερωθεί» η περιοχή από τους ενοχλητικούς επισκέπτες της ώστε, επιτέλους, να αξιοποιηθεί για εναλλακτικό τουρισμό και για περιβαλλοντική εκπαίδευση.

και

EΛΛAΔA Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-07-08

Μετά τις φωτιές η επέλαση των κυνηγών... «Υπερτοπικά» συμφέροντα απειλούν την πανίδα Της Λινας Γιανναρου Τι σημαίνει άραγε «τοπική αυτοδιοίκηση», εάν όχι η δυνατότητα μιας περιοχής να επιλέγει η ίδια πώς θα αναπτυχθεί, να έχει τη δυνατότητα να απαγορεύει οχλούσες δραστηριότητες, να επενδύει σε άλλες, ηπιότερες, να διαφοροποιείται εντέλει από την «πεπατημένη», έστω και με ρίσκο; Φαίνεται όμως ότι στην Ελλάδα ούτε ακόμα και ένας πυρόπληκτος δήμος δεν μπορεί να πάρει την τύχη στα χέρια του, ιδίως όταν προσκρούει σε «υπερτοπικά» συμφέροντα. Για τον Δήμο Ηραίας, του νομού Αρκαδίας, αυτά ονομάζονται «κυνηγοί». Εύλογο ήταν το αίτημα του δημοτικού συμβουλίου προς το δασαρχείο Βυτίνας: να απαγορευθεί το κυνήγι στο φαράγγι Γκούρας, καθώς μετά τις περσινές πυρκαγιές και τη συρρίκνωση των «άκαυτων» βιοτόπων, εκεί έχει βρει καταφύγιο τεράστιος αριθμός θηραμάτων. Πίσω από την πρόταση, ήταν εμφανής η διάθεση της τοπικής αρχής να αξιοποιηθεί το φαράγγι για την ανάπτυξη του οικοτουρισμού - τα περιθώρια άλλωστε στενεύουν για τους ορεινούς δήμους της Πελοποννήσου, η προσέλκυση τουριστών γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Επειτα από προσπάθειες χρόνων, επίσης, έχει δημιουργηθεί από τον δήμο και Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, με στόχο στο μέλλον να φθάνουν εκεί παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, να παρατηρούν και να μαθαίνουν για την πλούσια χλωρίδα και πανίδα της περιοχής. Οποία έκπληξις, λοιπόν, όταν στις 19 Ιουνίου έφθασε η απάντηση του δασαρχείου και ήταν... αρνητική. Το αιτιολογικό; Συνοψίζεται στο ότι λόγω των πυρκαγιών έχουν ήδη εκδοθεί απαγορευτικές διατάξεις για την άσκηση της θήρας σε αρκετές περιοχές, με αποτέλεσμα οι κυνηγοί να μην έχουν πού να ασκήσουν το χόμπι τους! Οπως αναφέρεται, μάλιστα, για τη λήψη της απόφασης ζητήθηκαν οι απόψεις «αρμόδιων Κυνηγετικών Οργανώσεων». Τι κι αν, όπως λέει στην «Κ» ο αντιδήμαρχος Ηραίας κ. Αθ. Μπόρας, «εξαιτίας του περιορισμού των περιοχών προς άσκηση του κυνηγιού, έρχονται στην Γκούρα κυνηγοί απ’ όλη την Ελλάδα, κανείς δεν μπορεί να ξεμυτίσει, οι κτηνοτρόφοι φοβούνται να βγουν να βοσκήσουν τα ζώα τους, πόσω μάλλον παιδιά να κάνουν βόλτα». Τι κι αν ακόμα και οι ίδιοι οι κυνηγοί του Δήμου Ηραίας, όπως ο κ. Βασίλης Αναστασόπουλος, έχουν ταχθεί υπέρ της απαγόρευσης του κυνηγιού. «Εμείς δεν έχουμε καμία αντίρρηση να “κλείσει” το φαράγγι», σημειώνει στην «Κ». «Οι περιοχές για κυνήγι είναι υπεραρκετές. Είναι αδιανόητο ένα παιδί να μην μπορεί να πάει στο δάσος επειδή είμαι εγώ εκεί». Φαίνεται όμως ότι οι φωτιές δεν είναι οι μόνες που «καίνε» τις ελπίδες μιας περιοχής να ορθοποδήσει.

Τελικά τι είναι φυσικός πλούτος, τι είναι δάσος κατά την εθνική ονοματοδοσία;

Η οργανική σχέση χλωρίδας - πανίδας και ανθρώπου πάντα θα υπακούει στα δίαφορα συμφέροντα του τελευταίου. Ακόμα και αν είναι τα hobbies του.

Στις 5 Ιουνίου

Ο ΟΗΕ, θέσπισε ακόμα μία μέρα απενοχοποίησης συνειδήσεων. Την Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος.

Πέρυσι (το 2007) ήταν αφιερωμένη στην τήξη των πάγων. Υπήρξε δράση έντονη (!!!) και με αποτελέσματα (!!!!!). Ένα από αυτά ήταν πως πριν από 10 μέρες αποφέσισαν οι πιο ανεπτυγμένες βιομηχανικώς χώρες, να μειώσουν τις "επιπτώσεις από τη βιομηχανία τους" στα επόμενα 50 χρόνια στο μισό. (Αν αυτό δεν είναι δούλεμα, τι είναι;)

Μάθαμε να δεχόμαστε τα ψίχουλα που πετάνε, για να πάψουμε να απαιτούμε το καρβέλι.

Στην Ελλάδα φέτος θα εορτασθεί η Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος στο πνεύμα της αποπομπής μας από το Κιότο. Θα αναρτηθούν πανώ, με την απόφαση CC-2007-1-8/Greece/EB του τμήματος επιβολής της Επιτροπής Συμμόρφωσης του ΟΗΕ για το Πρωτόκολλο του Κιότο. Επίσης θα γίνει εκδήλωση αποψίλωσης στην Πάρνηθα, στην Πεντέλη, στον Ταϋγετο και στον Χορτιάτη. Αν πάει καλά, του χρόνου και στον Ψηλορείτη.

Λόγω της ειδικής αφιέρωσης της ημέρας στο Κιότο, παραθέτω και το μεταφρασμένο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης (από το greenpeace.org):

12. ... οι προσκεκλημένοι ειδικοί, μέλη της ελεγκτικής ομάδας ειδικών που αξιολόγησε την αρχική έκθεση της Ελλάδας, επεσήμαναν τρία σημεία ιδιαίτερης ανησυχίας που προέκυψαν από την αξιολόγηση, η οποία συνέπεσε με τη μετάβαση του εθνικού συστήματος απογραφής της Ελλάδας:

(α) Έλλειψη σαφήνειας σχετικά με το χαρακτήρα των θεσμικών και διαδικαστικών διευθετήσεων για τη διασφάλιση της συνέχειας της διαδικασίας προετοιμασίας απογραφής (συμπεριλαμβανομένου και του διαχωρισμού των αρμοδιοτήτων μεταξύ των εμπλεκομένων στην εφαρμογή του εθνικού συστήματος)

(β) Έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τη μεταφορά γνώσης από το συμβαλλόμενο φορέα με την τεχνική ευθύνη της προετοιμασίας της απογραφής, προς τη νέα ομάδα.

(γ) Αδυναμία συνάντησης της ελεγκτικής ομάδας ειδικών με το προσωπικό που αναλαμβάνει την τεχνική ευθύνη για την προετοιμασία της απογραφής, ώστε να αξιολογήσει τις διευθετήσεις για την τεχνική επάρκεια του προσωπικού αυτού. Αυτές οι ίδιες ανησυχίες, οι οποίες σχετίζονται με την ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει την απαραίτητη θεσμική και τεχνική ικανότητα, εγείρονται σε συνδυασμό με τη δεύτερη μετάβαση.

...

18. Σε συμφωνία με το μέρος XV, το τμήμα επιβολή εφαρμόζει τις ακόλουθες συνέπειες:

(α) Η Ελλάδα κρίνεται ότι βρίσκεται σε μη-συμμόρφωση

(β) Η Ελλάδα θα πρέπει να αναπτύξει ένα σχέδιο, που αναφέρεται στην παράγραφο 1 του μέρους XV και να το υποβάλλει στο τμήμα επιβολής εντός τριών μηνών... Το σχέδιο θα πρέπει να επιδεικνύει μέτρα που θα διασφαλίζουν τη λειτουργία του εθνικού συστήματος απογραφής κατά τη διάρκεια μεταβατικών περιόδων και να περιλαμβάνει κατάλληλες διοικητικές διευθετήσεις για να υποστηρίξει μια αξιολόγηση του νέου εθνικού συστήματος απογραφής της Ελλάδας από την ελεγκτική ομάδα ειδικών, συντονιζόμενη από τη γραμματεία (του ΟΗΕ) και σε συνδυασμό με τον έλεγχο μιας ετήσιας έκθεσης απογραφής που θα παραχθεί από αυτό το εθνικό σύστημα απογραφής.

(γ) Η Ελλάδας δε δικαιούται να συμμετέχει στους μηχανισμούς που προβλέπονται από τα άρθρα 6, 12 και 17 του Πρωτοκόλλου του Κιότο, εκκρεμούσης της απόφασης για το ερώτημα της εφαρμογής.

Δείτε ολόκληρη την απόφαση της Επιτροπής συμμόρφωσης στα αγγλικά

Πέρα από το γελοίο του πράγματος, η 5η Ιουνίου 2008, θα έπρεπε να είναι μία βουβή μέρα για την Ελλάδα. Μία μέρα περίσκεψης και ενδοσκόπησης. Τι θα γίνει όμως αντί αυτού; Το θέατρο σκιών θα εορτάσει με "ομιλίες", "παράτες", εκδηλώσεις και αφιερώματα. Μετά σιωπή...

Οι χωματερές θα είναι στη θέση τους, τα δάση θα καίγονται, τα ποτάμια θα παραμείνουν οι φυσικοί οχετοί των λυμάτων μας, τα λίγα εργοστάσια μας θα εξακολουθήσουν να "χρωματίζουν και να αρωματίζουν" την ατμόσφαιρα μας. Θα συνεχίσουμε να καμαρώνουμε το νέο σούπερ ΙΧ μας με γκάζια και φιούμες.

Τι σημαίνει άραγε η λέξη "περιβάλλον" για τον νεοέλληνα; Μα φυσικά το χώρο μέχρι 10 μέτρα πέρα από εκεί που στέκεται. Όλα τα άλλα είναι απλά "άλλα".

Το μέλλον ζυγώνει και η γενιά μας ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΩΣ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ.

Η 5η Ιουνίου έρχεται μεθαύριο. Θα κλείσω ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Δε θα πάρω εφημερίδα. Δε θέλω ακόμα μία φορά να με κάνουν να αισθανθώ "μειωμένης αντίληψης". Δε θέλω να τους ξαναδώ, να τους ξανακούσω, ούτε την 5η Ιουνίου, ούτε ποτέ ξανά.

Ο κύριος "Μ" ξεκινάει την καμπάνια

φωτό:Από το zougla.gr

Ο γνωστός "Μάκης", "κύριος Μ", Δημοσιογράφος, "Ταρζάν" κλπ, ασχολήθηκε με το μεταιχμιακό πλέον ζητημα που καίει τον τόπο, εδώ και χρόνια.

Όπως βέβαια γίνεται αντιληπτό, ασχολήθηκε με τρόπο "δημοσιογραφικό", καταγραφής του χρονικού μίας ακόμα γραφειοκρατικής και στείρας διαδικασίας, που αποφασίζονται τα πάντα, εξάγονται συμπεράσματα, αλλά τίποτα δεν εφαρμόζεται και το νερό μένει στάσιμο, σαν σε βάλτο.

Συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί, παρατηρήσεις που έχουν γεράσει, προτάσεις που ακούγονται εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια. Και τα αποτελέσματα ίδια και απαράλλαχτα.

Εντύπωση μου προκάλεσε το πόσρισμα υπ' αριθμόν 6 (για να διατηρούμε και το γραφειοκρατικό γλωσσικό ιδίωμα), ήτοι:

...6. Συνέχιση και επέκταση των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA), RISK-EOS και εκμετάλλευση άλλων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πχ EFFIS, GMES.

αλλά και το

...11. Προσπάθεια δημιουργία εθνικής συνείδησης προστασίας περιβάλλοντος, φύσης και δασών, μέσω καμπάνιας άμεσης επαφής με τους πολίτες.

Το οξύμωρο του 6 (πότε αλήθεια στάθηκε ικανή η χώρα τούτη να αξιοποιήσει ικανά νέες τεχνολογίες για κοινωφελείς σκοπούς;) είναι σαφέστατη ειρωνία απέναντι στη λογική εκείνου που βιώνει την "ελληνική πραγματικότητα".

Η ειρωνία του 11 είναι ξεκάθαρο "φτύσιμο" στην παιδεία και εν γένει την κουλτούρα του νεοέλληνα. Όταν για την εμπέδωση του αυτονόητου απαιτείται καμπάνια διαφημιστική, αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη της ηθικής καταρράκωσης της νεοελληνικής κοινωνίας.

Δεν ξέρω, για ακόμα μία περίοδο, για ακόμα ένα καλοκαίρι, είμαι απαισιόδοξος...

Η απαξίωση του Υπουργού ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. μάλλον φέρνει δώρα

Ο καιρός έχει φτάσει προ πολλού. Η ανάγκη είναι επιτακτική. Όμως η αναισθησία (η οποία είναι εξίσου σοβαρή) δεν επέτρεπε τη δημιουργία ανεξάρτητου Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Έτριβα τα μάτια μου το πρωί. Από το PRESS-GR πληροφορήθηκα (όσο αξιόπιστη μπορεί να είναι η πληροφορία) την επικείμενη ίδρυση του απαραίτητου αυτού υπουργείου.

Τι θα προλάβει να κάνει, τουλάχιστον για το θέρος που έρχεται -απειλητικό- και τι θα οργανώσει; Τουλάχιστον ας λάβει μέριμνα για τα κακώς κείμενα που άφησε (;) ο Δημοσίων Έργων Υπουργός και ας μπαλώσει όσες τρύπες χάσκουν, έτοιμες να καταπιούν και φέτος μέρος του Δασικού μας θησαυρού, από ότι μας απέμεινε. Για αρχή.

Μετά θα αναλάβει δράση για τη χρήση των λατομείων αδρανών και άλλων στην Αττική, για την Ψυττάλεια, για τις δράσεις της ΔΕΗ, για τον Ασωπό για τις χωματερές και τις κίτρινες κάρτες που έχουμε φάει, και πολλά άλλα ζητήματα, σε μία χώρα που το περιβάλλον ήταν πάντα στο περιθώριο.

Όπως λέει και ο +προφήτης+ "ο καιρός γαρ εγγύς"

Μάλιστα κύριε υπουργέ

Από τις 23 Μαΐου 2007 η Ε.Ε. έχει θεσπίσει το νέο χρηματοδοτικό μέσο μόνο για το περιβάλλον, το Life+.

Πρόκειται για την απάντηση της Ε.Ε. στο μόνιμο επιχείρημα του κ. Σουφλιά ότι με τα ποσά του Δ' ΚΠΣ πρέπει να καλυφθούν όλες οι ανάγκες του ΥΠΕΧΩΔΕ.

Να υποθέσουμε πως είναι ένας από τους λόγους που δε χρειαζόμαστε ανεξάρτητο υπουργείο Περιβάλλοντος; (πάντα κατά τη γνώμη σας κύριε υπουργέ)

Ο συνολικός προϋπολογισμός για τη χρονική περίοδο 2007-2013 ανέρχεται σε 2.143 δισ. ευρώ.

Τουλάχιστον 50% του ποσού, που προορίζεται για επιδοτήσεις δράσης στο πλαίσιο έργων, χορηγείται σε μέτρα στήριξης της διατήρησης της φύσης και βιοποικιλότητας.

Για τις επιδοτήσεις δράσης το μέγιστο ποσοστό συγχρηματοδότησης ανέρχεται στο 50% των επιλέξιμων δαπανών, ενώ για οικοτόπους μπορεί να φθάσει μέχρι 75%.

Το Life+ αποτελείται από τρία στοιχεία:

1 Life+ Φύση και Βιοποικιλότητα με στόχο να συμβάλει στην εφαρμογή της κοινοτικής πολιτικής και νομοθεσίας για τη φύση και τη βιοποικιλότητα: διατήρηση των άγριων πτηνών, της χλωρίδας, της πανίδας, των φυσικών οικοσυστημάτων και την υποστήριξη και περαιτέρω ανάπτυξη του δικτύου Natura 2000 συμπεριλαμβανομένων των παράκτιων και θαλάσσιων ειδών.

2 Life+ Περιβαλλοντική Πολιτική και Διακυβέρνηση για την εφαρμογή των στόχων του 6ου Προγράμματος Δράσης για το Περιβάλλον (για τις κλιματικές αλλαγές, το περιβάλλον και την υγεία και ποιότητα ζωής, τους φυσικούς πόρους και τα απόβλητα).

3 Life+ Πληροφόρηση και Επικοινωνία με στόχο τη διάχυση της πληροφόρησης και την αύξηση της ευαισθητοποίησης σε περιβαλλοντικά θέματα συμπεριλαμβανομένης της πρόληψης των δασικών πυρκαγιών.

Τι είπατε κύριε υπουργέ; Το μικτό και -κάνω τα πάντα- Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. θα διαχειριστεί το Life+; Αφού έχετε αποδείξει όλοι οι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ πως αν δε σας αναγκάσει η Ε.Ε. το περιβάλλον αποτελεί ΒΑΡΙΔΙ για το έργο σας (Εγνατία Οδός και καταφύγια, Κουρουπητός κ.α.)

Μάλιστα κύριε υπουργέ. Πόσο νομίζετε πως θα αντέξουμε να σας ακούμε αν και πάλι το περιβαλλον δοκιμάσει στο πετσί του την περιβαλλοντική σας ευαισθησία;

(Πηγές http://ec.europa.eu/environment/life/, iospress.gr,)

Τι 'χες Γιάννη; Τι' χα πάντα

Mr Karamanlis has promised to tackle corruption and push through reforms. Fears are growing that recent forest fires in Greece may pave the way for illegal construction projects.

Corruption watchdog Transparency International has said preventing illegal development on formerly forested land ought to be a priority for the new
government.

(BBC)

Κατα τα άλλα, ο κ. Σουφλιάς δήλωσε κατά την "παράδοση" ότι Υπουργείο Περιβάλλοντος δεν μπορεί να δημιουργηθεί για τρία ακόμα χρόνια τουλάχιστον.

(Ειδησεογραφία των τελετών παράδοσης - παραλαβής υπουργείων)

Κύριε Σουφλιά, λυπάμαι αλλά η δήλωση σας αυτή αντιβαίνει προς την υπόσχεση του κου Καραμανλή. Αν δεν το καταλαβαίνετε και θέλετε εξήγηση, αρκεί να παραδεχτείτε πως το να συνυπάρχουν κάτω από την ίδια διοίκηση οι φορείς διαχείρισης των κατασκευστικών οραμάτων και εκείνοι της προστασίας του περιβάλλοντος, είναι εξ' ορισμού ΑΔΙΑΦΑΝΕΣ.

Όπως και να θελήσετε να δικαιολογηθείτε όμως, αυτό θα φανεί (και θα είναι) εμπαιγμός των πολιτών. Ξεκάθαρος εμπαιγμός.

Το είχαμε ξαναπεί σε προηγούμενο post πως

"Η ΝΔ εμμένει σε μία πολιτική του 1950 όσον αφορά στο περιβάλλον που θέλει να το ενσωματώνει στον ίδιο διαχειριστή που ενσωματώνει και αυτούς που η έννοια "διαχείριση περιβάλλοντος" είναι ίδια με την έννοια "καταστροφή περιβάλλοντος". Επιφορτίζει με την ευθύνη διαχείρισης και προστασίας το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Δηλαδή οι μηχανικοί (με πλήρη άγνοια της λειτουργίας και της ορθής διαχείρισης) θα αναλάβουν να διαφυλάξουν το πολυτιμότερο αγαθό της φύσης. Βάζουνε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.

Ας είναι όμως, όταν προτεραιότητα του εκλογικού σώματος δεν είναι το περιβάλλον, ούτε τα δάση (για την καταστροφή των οποίων όλοι μοιράζεστε μεγάλη ευθύνη) αλλά ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, απλά αντικατοπτρίζετε την σύγχρονη έκπτωση των συνειδήσεων.

Πίστευα πως θα κάνετε τη διαφορά, σε σχέση με τους συναδέλφους σας που όντας λάτρεις του εφήμερου που κυριαρχεί στη χώρα, ανανέωσαν τις συμβάσεις των εποχικών πυροσβεστών για 5 χρόνια, καθιστώντας τους έτσι απλά, ομήρους για περισσότερο χρόνο.

Κρίμα γιατί πίστεψα προς στιγμήν πως είστε ο μοναδικός που ρεαλιστικά αντιμετώπισε το θέμα "Περιβάλλον" και "Δάσος" πιο ειδικά. Κρίμα, ειλικρινά.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Ρητορικό ερώτημα του "Εθνάρχη" περασμένων χρόνων που δημιουργούσε συνειρμούς και σκέψεις, οντολογικές μέχρι ενός σημείου για την ίδια τη χώρα.

Οι ίδιοι συνειρμοί επικαιροποιούνται σήμερα, με κέντρο την πολιτική μας συνείδηση.

ΠΡΕΠΕΙ να επιλέξουμε. Πρέπει να συμμετάσχουμε στη συμμετοχική διαδικασία των εκλογών και το αποτέλεσμα να είναι αυτό που αναδεικνύεται από τη συμμετοχή συνειδητοποιημένων ψηφοφόρων στις εκλογές. Πρέπει να ορίσουμε ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Με την έγκριση μας.

Σκεφτείτε τα όσα έχουν γίνει. Πρέπει να αποδείξουμε πως η μνήμη μας και η κρίση μας, είναι ανθρώπινες και ξεπερνούν τις αντίστοιχες του χρυσόψαρου και του βατράχου.

Να κρίνουμε με βάση τον άνθρωπο και τον ανθρωπισμό ως γνώμονα. Να δείξουμε πως έχουμε την παιδεία του πολίτη που ξέρει να κρίνει. Να μην αφήσουμε τους εαυτούς μας να παραπλανηθούν από απατεώνες λαϊκιστές και τυχάρπαστους ευκαιριοθήρες. Να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, τον λαϊκισμό από την πολιτική, την απάτη από την πραγματική ανάγκη.

Να βάλουμε το περιβάλλον που τόσο χτυπήθηκε, ως ένα από τα βασικά μας κριτήρια.

Να μη χαριστούμε σε φτηνοκολπαδόρους και αριβίστες της καθημερινότητας μας, ούτε σε τηλεοπτικούς αστέρες και καναλάρχες.

Ας προσπαθήσουμε να ενσωματωθούμε επάξια στη μεγάλη ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινωνική μερίδα που αγωνίζεται για την προστασία, του περιβάλλοντος, τα δικαιώματα του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, του γονέα του παιδιού. Ας δούμε με ρεαλισμό τα προβλήματα που μας τίθενται και τις επιλογές μας.

Ας μη δώσουμε την ευκαιρία σε κανέναν επίδοξο καβαλλάρη της εξουσίας, να μας αλώσει κυματίζοντας τη σημαία της αυτοδυναμίας. Ας ενισχύσουμε την άποψη που θέλει τον άνθρωπο ως Άνθρωπο και όχι αυτήν που τον θέλει Έλληνα, Αλβανό, Πακιστανό, Άγγλο, Γάλλο, Πορτογάλο και ότι άλλο.

Ας δικαιώσουμε το ότι θεωρούμαστε νοήμονα όντα ικανά για λογική κρίση.

Καλή ψήφο.

U P D A T E!!! Τελευταία νέα. Ακόμα και προεκλογικά δείχνουν ποιοι είναι οι καβαλάρηδες της εξουσίας και του ίδιου του μέλλοντος μας.

U P D A T E 2: Συμφωνώ και αναμεταδίδω από http://kaltsovrako.wordpress.com Ακριβώς έτσι είναι. Η ψήφος θέλει σκέψη και όχι όνειρα για τη "θαλπωρή" που μας υπόσχονται.

Άκουσε κανείς τίποτα για το περιβάλλον;

Έγινε και το debate. Ωραία και "αμερικάνικα". Σκηνικά, συντονίστρια, δημοσιογράφοι ,"αρχηγοί". Ολοι μία ωραία ατμόσφαιρα.

Ξεκίνησε εντυπωσιακά, με τον Αλ. Παπαχελά να ρωτάει τον Κ. Καραμανλή για τις πυρκαγιές και το υποτιθέμενο υπουργείο "Περιβάλλοντος". Απάντηση; Καμία. Τα ίδια στερεότυπα.

Εξαντλήθηκε το θέμα. Πήγαμε στο ασφαλιστικό, στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική. Ακούσατε καμία ερώτηση και πολύ περισσότερο καμία απάντηση για την πρόθεση χάραξης στρατηγικής για το περιβάλλον; για τα δάση; για τα νερά; Μηδέν.

Πως να τα εκλάβει κανείς όλα αυτά; Μήπως μας προϊδεάζουν ώστε να μη περιμένουμε τίποτα στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος; Νομίζω πως ναι.

Αν εξαιρέσει κανείς τον Αλ. Αλαβάνο, ο οποίος -δίχως να δώσει στοιχεία, προφανώς λόγω χρόνου- έδωσε πιο πειστικά την εντύπωση πως το περιβάλλον είναι απο τα πρώτα θέματα στην "ατζέντα" του, τίποτα και κανείς δε με έπεισε πως θα υπάρξει στο μέλλον μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το φυσικό περιβάλλον. Και όλα αυτά λίγο καιρό μετά την καταστροφή 3.000.000 στρεμάτων του λαϊκού μας αγαθού. Του δάσους.

Πως άραγε να υπάρξει ενδιαφέρον από τα κόμματα, όταν οι συνειδήσεις των πολιτών, δεν μπορούν να το αγαπήσουν αληθινά;

Με θλίβει η ιδέα, πως τα κόμματα εξουσίας (ο δικομματισμός δηλαδή) δεν έχουν κανένα στρατηγικό σχέδιο για το δάσος, για το νερό, για το περιβάλλον. Αποδείχθηκε περίτρανα πως, τουλάχιστον τα δύο "μεγάλα" κόμματα (σε ψήφους όχι σε ιδέες) είναι πραγματικά ανεπαρκή.

Η ΝΔ εμμένει σε μία πολιτική του 1950 όσον αφορά στο περιβάλλον που θέλει να το ενσωματώνει στον ίδιο διαχειριστή που ενσωματώνει και αυτούς που η έννοια "διαχείριση περιβάλλοντος" είναι ίδια με την έννοια "καταστροφή περιβάλλοντος". Επιφορτίζει με την ευθύνη διαχείρισης και προστασίας το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Δηλαδή οι μηχανικοί (με πλήρη άγνοια της λειτουργίας και της ορθής διαχείρισης) θα αναλάβουν να διαφυλάξουν το πολυτιμότερο αγαθό της φύσης. Βάζουνε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας που αναφέρω στο προηγούμενο post, αποκτάει έτσι σάρκα και οστά.

Το ΠΑΣΟΚ έδειξε (δια του αρχηγού του) πως το μόνο που ξέρει για το περιβάλλον είναι ότι γνωρίζει από τα ρομαντικά σονέτα. Το ηλιοβασίλεμα, οι έρωτες κάτω από το δεντρί κ.ά.

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιος είναι πιο επικίνδυνος.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πιο ρεαλιστές χωρίς όμως να δώσουν στοιχεία για τη στρατηγική τους. Δεν ξέρω, ίσως να ηταν λόγω χρόνου. Πάντως μάλλον είναι οι μόνοι που έχουν περιβαλλοντική συνείδηση.

Το Λάος και η ΔΗΑΝΑ δεν πρότειναν τίποτα. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει από μορφώματα ευκαιριακά και με αόριστους στόχους εν γένει να έχουν μία σαφώς χαραγμένη πολιτική για το περιβάλλον.

Προβάλλει η ανάγκη (και είναι επιτακτική πια) για κυβερνήσεις συνεργασίας, που να περιέχουν οπωσδήποτε ένα κόμμα της αριστεράς. Ένα κόμμα της αριστεράς, το οποίο λόγω της πολύ καλύτερης σχέσης του με το θέμα περιβάλλον, θα δώσει τον παλμό για νέες αντιλήψεις. Για τον ίδιο λόγο ίσως πετύχει να καλλιεργήσει περιβαλλοντική συνείδηση στον ασυνείδητο νεοέλληνα.

Είναι ανάγκη πια. Όχι απλά επιθυμία. Αλλιώς το μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο.

Η κουλτούρα του νεοέλληνα και οι φωτιές

"Δεν είναι μόνον οι λάτρεις της εθνικά ορθής ιστοριογραφίας που χαίρονται στην αναμπουμπούλα.....(για το βιβλίο της ΣΤ Δημοτικού ο λόγος)

Ο πρόεδρος ενός σωματείου τριτέκνων (αλήθεια, τι ποσοστό αυτής της κατηγορίας του πληθυσμού εκπροσωπούν αυτά τα σωματεία;) δηλώνει από τα παράθυρα ότι από τη Νέα Δημοκρατία μετακινείται στο ΛΑΟΣ.

Είναι προφανές ότι δεν το κάνει ούτε για το βιβλίο της ιστορίας, ούτε για να αντισταθεί στην παγκοσμιοποίηση. Πιέζει την κυβέρνηση για να εκπληρώσει εκείνη την ατυχή προεκλογική της υπόσχεση να αποδώσει τα ευεργετήματα των πολυτέκνων και σε όσους έχουν τρία παιδιά.

Μαζί μ’ αυτούς παρ’ ολίγον να έκαναν πάρτι και όσοι έχτισαν στα δάση."

το κείμενο από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Περασμένης Παρασκευής και το medium.gr

Επειδή λοιπόν δεν είναι οι πρώτες εκλογές αυτές που έρχονται, γίνεται αμέσως αντιληπτό πως από το 48% της δασοκάλυψης της χώρας, βρεθήκαμε στο 12% και βαδίζουμε ολοταχώς προς το 5%.

Παρεμπιπτόντως τόνισα και τον πολύ εύστοχο χαρακτηρισμό λατρεις της ΕΘΝΙΚΑ ΟΡΘΗΣ ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑΣ.

Με ένα σμπάρο δύο τρυγώνια. Ο Πάσχος Μανδραβέλης, αν και ιδεολογικά αποστασιοποιημένος από τις θέσεις μου, είναι πάντα εύστοχος και ικανότατος σχολιαστής - δημοσιογράφος.

Ενιαίος Φορέας Δασοπροστασίας

«Είναι ένα θέμα συζητήσιμο, αλλά δεν θα λείψει η Γενική Γραμματεία, δεν θα
λείψει το Πυροσβεστικό Σώμα, δεν θα λείψει η Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν θα λείψουν οι εθελοντές και ο στρατός από την αντιμετώπιση των πυρκαγιών», δήλωσε χθες ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Β Πολύδωρας, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του βουλευτή του ΚΚΕ Αν Σκυλλάκου στη Βουλή ।

Ποιος μπορεί να πει μετά πως υπάρχει πολιτική βούληση για αναδιάρθρωση της δασοπροστασίας; Ποιος μπορεί να μιλήσει για "επανίδρυση"; Κανείς.

Ο ενιαίος φορέας, δεν είναι κατ'ανάγκη αποκλειστικά δασοπυροσβεστικός ή δασοφύλακας. Όχι। Στην Έλλαδα εδώ και πολλά χρόνια η έννοια της καλλιέργειας του δάσους έχει εκλείψει. Τα δάση τα οποία καλλιεργόντουσαν (και δεν μιλάμε με την "γεωργική" έννοια του όρου, απολάμβαναν την προστασία των καλλιεργητών τους। Των ασκούντων την "Δασοκομική". Αφού εξαφανίστηκαν οι άνθρωποι αυτοί το δάσος πέρασε στην τελευταία φάση του πριν την εξαφάνιση. Αυτή που ζούμε σήμερα

Σε χώρες με ανεπτυγμένη την Εφαρμιοσμένη Δασοκομική, αυτό που ονομάζουν "Δασική Υπηρεσία" δεν είναι ττίποτα άλλο από τον αντίστοιχο ενιαίο φορέα ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ του δάσους. Του φορέα που βάζει τον "Ανθρωπο" μέσα στο δάσος, όχι για να το κάψει αλλά να το αγαπήσει και να το προστατέψει. Εδώ με την απηρχαιωμένη Δασική μας Υπηρεσία, με τη μουσειακή αντίληψη για το δάσος, δε στάθηκε δυνατό, να προσεγγίσει ο άνθρωπος τα δάση, για να τα αγαπήσει. Και να τα αποτελέσματα।

Μιλούσαμε κάποτε για υλοτόμους, ρητινοσυλλέκτες, παραδασόβιους πληθυσμούς, που προστατευαν το δάσος γιατί ήταν αυτό που τους συντηρούσε. Σε μία σύγχρονη οικονομία, δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν αυτοί οι πληθυσμοί, γιατί πολύ απλά άλλαξε η σχέση των συντελεστών παραγωγής με τη ζήτηση.

Καλώς μέχρι εδώ, αλλά γιατί δεν μπόρεσε η Δασι΄κή Υπηρεσία, να προσαρμοστεί στις σύγχρονες κατευθύνσεις της κοινωνίας ως προς το δάσος, όπως γίνεται παντού όπου ζούνε πολιτισμένοι και νοήμονες άνθρωποι; Γιατί είναι τόσο γραφειοκρατική και τόσο αποστασιοποιημένη από την κοινωνία όσο καμία άλλη υπηρεσία। Γι' αυτό και μόνο χρειάζεται ένας ενιαίος φορέας, που να μην έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με τη Δασική Υπηρεσία, τη νοοτροπία της και τις αντιλήψεις της।

Νέοι άνθρωποι (γιατί οι νέοι αγαπούν το δάσος και τη φύση) με όρεξη και ιδέες απαιτούνται για τη στελέχωση του φορέα διαχείρισης δασών। Νέοι άνθρωποι εκπαιδευμένοι, που θα προτείνουν και θα υλοποιήσουν ιδέες διαχείρισης καινούργιες και προτωποριακές για την Ελλάδα αλλά σχετικά παλιές και δοκιμασμένες στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στη Γερμανία।

Ο οικοτουρισμός για παράδειγμα, θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη διαχείριση του δάσους και πιστεύω ακράδαντα πως θα ήταν αποτελεσματικότατος, στην πρόληψη ζημιών στο δάσος। Τα κονδύλια υπάρχουν (και υπήρχαν πάντοτε) ο φορέας υλοποίησης όμως έλειπε। Θα μπορούσε η T-Rex Δασική Υπηρεσία να διαχειριστεί τέτοια σχέδια; Δεν το νομίζω. Εδώ επιστρέφουν χρήματα από τις ενισχύσεις για αναδάσωση και προστασία του δάσους, θα τα κατάφερναν με τόσο "περίπλοκα" προγράμματα;

Ο ενιαίος φορέας για τα δάση είναι πια ανάγκη. Οι υπόλοιπες υπηρεσίες απλά λειτουργούν επικουρικά και αποχιακά. Η διαχείριση του δάσους όμως είναι μόνιμη ΑΝΑΓΚΗ ΟΧΙ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ. Το ΚΚΕ το διέβλεψε και μπράβο.

Τι γράφω τώρα. Αφού όπως είπα στην αρχή, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ. Καλύτερα να προσλαμβάνουμε πυροσβέστες για να δουλεύουν και να μας ψηφίζουν παρά να επενδύσουμε σε έναν οργανισμό που θα προλαμβάνει και θα προσφέρει στην κοινωνία του μέλλοντος τα δάση που οι μικρόνοες πολιτικοί στέρησαν από την κοινωνία του παρόντος. Ημίμετρα και αποκλειστικά για κομματική εκμετάλλευση με τη δημιουργια στρατιών από πελάτες για το κάθε κυβερνητικό κόμμα.

Τα υπόλοιπα περιττεύουν.

Η επιστολή της Πανελλήνιας Κίνησης Δασολόγων

Το πλήρες κείμενο εδώ