Νομιμοποίηση (υπό όρους) αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλό Το σενάρια για κτίσματα πριν και μετά το 1975

Το δάσος που περπάταγες, τώρα να το ξεχάσεις

ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3/6/2018 της Μάχης Τράτσα

Δύο νομικά «τείχη» υπήρχαν ως σήμερα για την υπεράσπιση δασών και αιγιαλού έναντι της αυθαίρετης δόμησης. Και τα είχε... θεμελιώσει με σαφήνεια σε αποφάσεις του το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), ερμηνεύοντας το Σύνταγμα. Κανένα αυθαίρετο δεν μπορεί να τακτοποιηθεί αν έχει χτιστεί μέσα σε δασικές εκτάσεις ή στον αιγιαλό. Και τα δύο όμως τείνουν πλέον να καταρρεύσουν.

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή που έχει συστήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) για να εξετάσει τον τρόπο νομιμοποίησης των οικισμών αυθαιρέτων που έχουν «φυτρώσει» στα δάση (των λεγόμενων «οικιστικών πυκνώσεων») προσπαθεί να ισορροπήσει σε... τεντωμένο σκοινί. Ακόμη δεν έχει καταφέρει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» ώστε να προχωρήσει, χωρίς μπουλντόζα, η τακτοποίηση των δασικών αυθαιρέτων (άλλωστε έρχονται και εκλογές), ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον «σκόπελο» του ΣτΕ, καθώς με το Σύνταγμα καθίσταται σαφές ότι τα δάση που καταστρέφονται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρακτήρα.

Και δεν είναι λίγες οι δασικές εκτάσεις που τσιμεντώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Σύμφωνα με τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία (Μάιος 2018) της εταιρείας Ελληνικό Κτηματολόγιο, 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν τα αυθαίρετα χωριά στα ελληνικά δάση. Αυτό καταγράφεται στους δασικούς χάρτες που έχουν μέχρι στιγμής κυρωθεί ή αναρτηθεί και αφορούν το 50% της έκτασης της χώρας. Τα νέα δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση του τέως αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος κ. Γιάννη Τσιρώνη (είχε θεσπίσει τη ρύθμιση για τις πυκνώσεις) για περίπου 700.000 στρέμματα αυθαίρετων δασικών οικισμών ανά την Ελλάδα.

Ακόμη και στη Γαύδο

Στην Αττική, σύμφωνα με το Κτηματολόγιο και με βάση τα στοιχεία που έχουν δώσει 55 δήμοι (από τους 66 συνολικά), οι πυκνώσεις καταλαμβάνουν 105.125 στρέμματα, με τις περισσότερες να βρίσκονται σε Μέγαρα, Μαραθώνα, Κρωπία και Ωρωπό, Μαρκόπουλο, Σαλαμίνα, Ραφήνα - Πικέρμι, Σπάτα - Αρτέμιδα, Φυλή, Ασπρόπυργο, Μάνδρα - Ειδυλλία.

Στη Θεσσαλονίκη τα αυθαίρετα δασικά χωριά απλώνονται σε 19.050 στρέμματα (σε πέντε από τους 13 δήμους όπου έχουν αναρτηθεί χάρτες) και στη Χαλκιδική σε 19.465 στρέμματα (κυρίως στους δήμους Σιθωνίας και Προποντίδας). Πλούσιοι σε πυκνώσεις είναι και άλλοι δήμοι, όπως Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων (35.600 στρέμματα), Λιβαδειάς (8.023 στρέμματα), Πύλης Τρικάλων (4.232 στρέμματα) κ.λπ.

Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζουν και ορισμένες άλλες περιοχές, όπως τα Κεντρικά Τζουμέρκα, όπου εμφανίζονται οικιστικές πυκνώσεις σε έκταση 41.095 στρεμμάτων. Ή η Γαύδος, στην οποία δεν καταγράφονται περιοχές εντός εγκεκριμένων ορίων πόλεων ή οικισμών, παρά μόνο 64 στρέμματα οικισμών με σχέδια που στερούνται νόμιμης ισχύος, αλλά και 934 στρέμματα οικιστικών πυκνώσεων. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στην Κίμωλο οι εκτάσεις εντός σχεδίου και οι πυκνώσεις έχουν παρόμοια έκταση, 1.023 και 1.045 στρέμματα αντίστοιχα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, συνολικά σε σύνολο 250 δήμων, περί τα 4 εκατ. στρέμματα βρίσκονται εντός ορίων πόλεων ή οικισμών, 2,1 εκατ. στρέμματα σε περιοχές με μη εγκεκριμένα σχέδια και 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν οι αυθαίρετοι οικισμοί σε δάση.

Με «άξονα» το 1975

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή έχει καταλήξει σε κάποιες βασικές κατευθύνσεις που πρέπει να έχει η ρύθμιση για τις πυκνώσεις. Οπως αναφέρουν στο «Βήμα» στελέχη του ΥΠΕΝ, η σκέψη είναι να υπάρξει ένας... χρονικός διαχωρισμός των παράνομων δασικών κτισμάτων.

Οσα ολοκληρώθηκαν πριν από τις 9.6.1975 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του Συντάγματος) θα εξαιρούνται, υπό προϋποθέσεις, οριστικά από την κατεδάφιση έναντι ενός τιμήματος το οποίο θα μπορεί να καταβάλλεται σε δόσεις. Για όσα ανεγέρθηκαν αργότερα, η πρόταση που έχει τεθεί από τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι να δοθεί παράταση της διατήρησής τους για κάποια χρόνια, με την καταβολή ενός υψηλότερου τιμήματος. Με άλλα λόγια, για αυτά τα δασικά αυθαίρετα η σκέψη είναι να «μετατεθεί» στο απώτερο μέλλον η επίλυση του ζητήματος.

Προκειμένου η ρύθμιση να μην αντιμετωπίσει συνταγματικά εμπόδια, θα αναζητηθεί ένα είδος «δασικού ισοζυγίου». Δηλαδή, τα ποσά των προστίμων θα διατίθενται για την αποκατάσταση δασικών εκτάσεων, για δασικά έργα, αναδασώσεις κ.λπ. Το αν η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων στις πυκνώσεις θα γίνει με μεταφορά συντελεστή δόμησης, μέσω της Τράπεζας Γης, όπως ισχύει σήμερα για τα αυθαίρετα με μεγάλες παραβάσεις, ακόμη δεν έχει αποφασιστεί. Αλλωστε, η Τράπεζα ακόμη δεν λειτουργεί, αν και θεσμοθετήθηκε το 2013.

Ως το φθινόπωρο

Το υπουργείο έχει πλέον μικρό χρονικό διάστημα για να καταλήξει στο τελικό κείμενο της ρύθμισης, καθώς το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο του έδωσε παράταση ως το φθινόπωρο για να ετοιμάσει το σχετικό σχέδιο νόμου. Το περασμένο καλοκαίρι το Ε' Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματική τη ρύθμιση για την οριοθέτηση των οικιστικών πυκνώσεων και την εξαίρεσή τους από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών, αλλά λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης είχε παραπέμψει την υπόθεση στην Ολομέλεια. Η εκδίκαση, η οποία είχε οριστεί για τις 5 Μαΐου, τελικά αναβλήθηκε για τις 10 Οκτωβρίου.

Ο όρος των «οικιστικών πυκνώσεων» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον Ν. 4389/16, ο οποίος τροποποιούσε τη διαδικασία κατάρτισης των δασικών χαρτών. Σύμφωνα με αυτόν, οι δασικοί οικισμοί αυθαιρέτων πρέπει να οριστούν από τους δήμους, προκειμένου να εξαιρεθούν από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και να εξεταστούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο διαχωρισμός των πυκνώσεων έχει ως στόχο τον περιορισμό του αριθμού των αντιρρήσεων που υποβάλλουν οι πολίτες και την επιτάχυνση της τελικής κύρωσης των δασικών χαρτών που αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση.

Ως σήμερα το Ελληνικό Κτηματολόγιο έχει καταρτίσει δασικούς χάρτες για το 55% της έκτασης της χώρας. Από αυτούς έχουν κυρωθεί οι χάρτες για το 33% της επικράτειας (με «τρύπες», καθώς οι πυκνώσεις εξαιρούνται), έχει ξεκινήσει η διαδικασία ανάρτησης για το 17% και απομένουν να αναρτηθούν εκείνοι που αντιστοιχούν στο 5%. Για το υπόλοιπο 45% δεν υπάρχουν χάρτες και έχει προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την κατάρτισή τους.

Τακτοποίηση και πάνω στο κύμα

Μετά τις προσπάθειες για την τακτοποίηση των αυθαίρετων δασικών οικισμών, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσανατολίζεται και στη νομιμοποίηση παράνομων κτισμάτων σε αιγιαλό και παραλία. Σύμφωνα με το υπό επεξεργασία σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών, η σύνταξη του οποίου βρίσκεται στην τελική ευθεία, δίνεται δυνατότητα για τακτοποίηση αυθαιρέτων ιδιωτών (έχουν προηγηθεί ρυθμίσεις για ιδιοκτησίες του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα) πάνω στο... κύμα. Ειδικότερα, για τη διατήρηση ή μη αυθαιρέτων που έχουν κατασκευαστεί από ιδιώτες, στους οποίους έχει παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού ή παραλίας, θα αποφασίζει ο υπουργός Οικονομικών. Μάλιστα, το ίδιο προβλέπεται και για παράνομα κτίσματα που έχουν κατασκευάσει ιδιώτες που εκμεταλλεύονται παραλία ή αιγιαλό χωρίς καμία άδεια, αρκεί να προηγηθεί διακανονισμός για την αποζημίωση με την κτηματική υπηρεσία και να είναι στατικά επαρκές.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη παραμένει σε εκκρεμότητα η χάραξη του αιγιαλού. Σήμερα μόνο το 20% αποσπασματικών τμημάτων του αιγιαλού είναι οριοθετημένο, αν και η «Προκαταρκτική Οριογραμμή του Αιγιαλού» είχε ολοκληρωθεί το 2008. Η αποτύπωση της ακτογραμμής και η κύρωσή της έχει πλέον μετατεθεί από το υπουργείο Οικονομικών για τα τέλη του 2018.

Λύκοι με ταυτότητα

Τα τελευταία χρόνια, από το 1999 και μετά, η εντατικοποίηση έτι περαιτέρω της  αστικοποίησης στην Αττική, έχει οδηγήσει σε καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από κάθε λογική ερμηνεία. Με τον όρο "λογική ερμηνεία" εννοώ την ενδεχόμενη ερμηνεία αποφάσεων και έργων της αυτοδιοίκησης ειδικότερα, οι οποίες να τεκμηριώνονται από την προφανή επιδίωξη του κοινού καλού, την αναβάθμιση του τόπου και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στο "φαιό Αττικό νταμάρι", κατά τον τετριμμένο αλλά αγαπημένο, λόγω του ποιητή που τον συνέθεσε, χαρακτηρισμό του τόπου.

Είναι γεγονός πως η Αττική έπασχε από υποδομές, όχι γιατί δεν υπήρχε πρόθεση να κατασκευαστούν, αλλά γιατί η ελληνική ιδιαιτερότητα του να οικοδομείται πρώτα (αυθαίρετα) μία περιοχή και μετά να ακολουθούν οι υποδομές της, δεν επέτρεπε την ορθή χωροθέτηση και ανάπτυξη υποδομών. 

Η πολιτική του "κλείνω το μάτι στον αυθαίρετο" για να "του τα πάρω" με τα πρόστιμα και στο τέλος να τον νομιμοποιήσω εις βάρος του περιβάλλοντος, αποτέλεσε τον χρυσό κανόνα της περιοχής με τον οποίο πλούτισαν εργολάβοι, μηχανικοί, υπηρεσίες, "ανεκτικοί" υπάλληλοι, δήμοι, κοινότητες, μαντράδες  και πλείστοι όσοι "ων ουκ έστιν αριθμός". Στο τέλος ερχόταν η "νομιμοποίηση" και την πλήρωνε η φύση του καημένου πια, τόπου.

Υπάρχουν περιπτώσεις παραχωρήσεων γαιών από το ελληνικό κράτος (από τις παραχωρήσεις προς τους πρόσφυγες του 1922 έως τις παραχωρήσεις προς τους παλιννοστούντες της δεκαετίας 1990-2000. Οι παραχωρήσει αυτές γρήγορα επεκτάθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις. Οι πιο τρανές από αυτές είναι οι περιπτώσεις που τα παραχωρούμενα τμήματα επεκτάθηκαν προς τις συνταγματικά ορισμένες σήμερα, ως δημόσιες γαίες, δηλαδή τα ρέματα, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις παραλίες κλπ. Θυμηθείτε την παράγραφο αυτή όταν ακούσετε πρώην δήμαρχο Ραφήνας στο βίντεο πιο πάνω, να μιλάει για παραχωρήσεις νόμιμες -από το 1934- δίπλα στο Μεγάλο Ρέμα, το οποίο βέβαια δεν ήταν οριοθετημένο τότε (αλλά ούτε και σήμερα). Εξακολουθούν όμως οι "επεκταθέντες και μη" παραχωρησιούχοι να κατέχουν γη που το Σύνταγμα θεωρεί δημόσια.

Επανερχόμαστε στο θέμα μας. Η έντονη λοιπόν πίεση της αστικοποίησης οδηγεί το δίχως άλλο στην αστικοποίηση του συνόλου σχεδόν του νομού Αττικής και όχι μόνο του μέχρι σήμερα υφιστάμενου πολεοδομικού συγκροτήματος πρωτευούσης 'η αλλιώς Αθήνας - Πειραιά - Προαστίων. Μεγάλωσαν τόσο πολύ οι πόλεις και οι "οικισμοί" που είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε τετραγωνικό μέτρο αδόμητο στον νομό Αττικής. Αυτή τη φορά όμως με πρότερη και υπερδιαστασιολογημένη επέκταση υποδομών. Πρόκειται για την ανάπτυξη που έχουν υποσχεθεί και που είναι η ίδια που οδηγούσε πάντα την παραγωγική μηχανή του τόπου. Αυτή ήταν και είναι (και δείχνει πως θα είναι και στο μέλλον) η οικοδομή. Τα όσα λέγονται για τον τουρισμό, είναι απλά ευφημισμοί και διαφημιστικά κολπάκια για να προβάλλουν οι υπουργοί τουρισμού το λαμπερό τους χαμόγελο..

Οικοδομικός οργασμός έρχεται εκ νέου στην τελευταία (;) αυτή φάση της Αττικής Μεταμόρφωσης. Με έργα οδοποιίας, συνοδά κατ' όνομα "αντπλημμυρικά", αλλαγές (επικαιροποιήσεις τις λένε) του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της Αθήνας, επέκταση του νέου ΓΠΣ στα πέριξ, νέο ρυθμιστικό που να χωροθετεί τις νέες δραστηριότητες εκεί που βολεύει τους επενδυτές, παραχωρήσεις οικοδομικών συγκροτημάτων στο κέντρο και άλλα πολλά. Όλα προσανατολισμένα στον στόχο της συνολικής οικοδόμησης με την παράλληλη παροχή κάθε διευκόλυνσης προς τους "επενδυτές" και ταυτόχρονης αποστέρησης κάθε υπολείμματος φύσης, φυσικού περιβάλλοντος από τη μεγάλη μάζα που αποκαλείται κατ' ευφημισμό "λαός" εις μνήμην αυτού που θα έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι πια.

Μερικά τρανταχτά παραδείγματα είναι η γέννηση της "Αττικής -Αθηναϊκής- Ριβιέρας", η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου (μήτρα προστιθέμενης αξίας), η εγκεκριμένη (σχεδιαζόμενη την αποκαλούν αλλά είναι ήδη εγκεκριμένη)  "επένδυση" του Ελληνικού, οι τεραστίου μεγέθους εγκαταστάσεις υποδομών στην ανατολική Αττική (ΧΥΤΑ Γραμματικού και ΚΕΛ Βορείων Μεσογείων μαζί με τα μικρότερα περιφερειακά), η επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού και τώρα ξεκίνησε και η διαδικασία για τη  δυτική Αττική.

Για όλα τα παραπάνω θα απαιτηθούν χωματερές, χώροι απόθεσης και διάστρωσης προϊόντων εκσκαφών, δανειοθάλαμοι, φυσικοί οχετοί ομβρίων και υγρών αποβλήτων (οι τεχνητοί κοστίζουν), όλα σε μικρή απόσταση από τις θέσεις των έργων για να εξυπηρετούν την οικονομία των έργων. Κάποια που υπήρχαν (εξοφλημένα λατομεία πχ Γλυκών Νερών, Τουρκοβούνια κ.α.) πληρώθηκαν με τα προϊόντα εκσκαφών της Αττικής Οδού τότε, αποκαθιστώντας μάλιστα και την χαμένη από καιρό φυσιογραφία των περιοχών αυτών. Τώρα όμως, που έρχονται αυτά τα έργα τι θα γίνει;

Οι προτεινόμενες και σχεδιαζόμενες λύσεις είπαμε, δεν πρέπει να αποκλίνουν από τα όσα θέτει ως προαπαιτούμενα η οικονομία των έργων. Έτσι, για το Ελληνικό και τη "Ριβιέρα" θα βρεθούν δανειοθάλαμοι (δυσκολότερα) - αποθεσιοθέλαμοι (ευκολότερα) στον πολλάκις βιασμένο Υμηττό, για την επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού να είναι καλά η Πεντέλη και το Γραμματικό, για τη δυτική Αττική τα προϊόντα εκσκαφών δείχνουν κατάλληλα για την κάλυψη και αποκατάσταση της Φυλής. Τα υγρά απόβλητα θα καταλήξουν στα διευθετημένα και μετασχηματισμένα σε αγωγούς ομβρίων με αυξημένη φέρουσα ικανότητα, επιλογή που είναι οικονομικότατη αφού για την αποστράγγιση των άπειρων δομημένων επιφανειών που θα προκύψουν θα χρειαστούν αποδέκτες των συλλεκτήρων ομβρίων, εξαρχής σχεδιασμένοι ως "ευρύχωροι". 

Οι δρόμοι θα πρέπει να είναι ικανοί να δεχτούν την κίνηση χιλιάδων δρομολογίων φορτηγών, μπαζάδικων. Με τη σημερινή κατάσταση προβλέπεται επανάληψη αλλά σε άλλη κλίμακα του κυκλοφοριακού εφιάλτη του 2004 στην Αθήνα αλλά και στην Αττική γενικότερα.

Όλα όσα περιγράφονται εδώ είναι η πραγματικότητα. Η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα, που θα εξαφανίσει ότι απέμεινε στην Αττική από φυσικό περιβάλλον. Η Αττική είναι πια νεκρή. Αυτό που αναμένεται είναι η έκδοση της ληξιαρχικής πράξης του θανάτου της. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ψάχνουν να βρουν πότε ξεκίνησε η καταστροφή, πότε μεγεθύνθηκε, πότε ολοκληρώθηκε. Ποιοι ήταν υπεύθυνοι. Γιατί δεν εξέτασαν άλλες λύσεις. Και άλλα πολλά, που είναι τελικά  μόνο για τους ιστορικούς αφού ποτέ δεν παραδειγματιστήκαμε από την ιστορία και την εμπειρία των παθόντων λαών και τόπων. 

Να γιατί η υπόθεση που με τόση θέρμη υποστηρίζουν τα μειράκια της κάθε αμείλικτης εξουσίας και που παραδειγματικά συμπυκνώνεται στην υπόθεση της εξαφάνισης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την αντικατάσταση του από έναν αγωγό ομβρίων τε και ακαθάρτων είναι μία τελειωμένη υπόθεση.

Να γιατί δεν μπορεί να "κάτσουν σε ένα τραπέζι και να τα βρούνε οι αντιμαχόμενες πλευρές" όπως αφελώς (ή ιδιαιτέρως πονηρά) καταλήγει ο αφηγητής του παραπάνω βίντεο. Είναι σαν να κάθεται σε ένα τραπέζι ο λύκος και το αρνί, για να διαπραγματευτούν τον τρόπο που θα φάει ο πρώτος το δεύτερο.

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που γνωρίζει τι σημαίνει οικοσύστημα να δεχτεί τη "μερική καταστροφή" του, όπως και κανείς δεν θα θεωρούσε λογική τη δικαιολογία της "ολίγον έγκυος" ανήλικης κόρης του.

Η ιστορία του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας γεννάει θλίψη και απογοήτευση για τους ανθρώπους εκείνους που δεν βλέπουν (ή δεν θέλουν να δουν γιατί ενδεχομένως κερδίζουν) τη ζημιά που πρόκειται να προκληθεί στον τόπο τους. Ίσως γιατί με το αποκτημένο δια της χρησικτησίας δικαίωμα τους, νιώθουν ιδιοκτήτες του τόπου τους άρα και εξουσιοδοτημένοι από τις επόμενες γενιές να αποφασίζουν την καταστροφή 'η την επιβίωση του.

Οι λύκοι τελικά δεν χορεύουν όπως θα ήθελε ο παραγωγός του παραπάνω βίντεο. Οι λύκοι πεινούν και τρώνε. Οι ανθρώπινοι λύκοι όμως πεινούν περισσότερο, αλλά δεν σταματούν όταν κορεστεί η πείνα τους. 
Οι ανθρώπινοι λύκοι είναι αδηφάγα ζώα.

_____________________
Οι λύκοι έχουν μία αξιοπρέπεια όμως. Οι ανθρωπόμορφοι λύκοι και τα ανθρωπόμορφα όρνεα αντίθετα, δεν έχουν κανένα τέτοιο ενδοιασμό. Ψευδολογούν κραυγάζοντας πως "θέλουν την οικολογική αναβάθμιση του τόπου". 
Με τσιμέντα, συρματοκιβώτια και κάθε λογής συνδιαλλαγές που εξηγούν ένα μέρος της προσκόλλησης τους στο πρόχειρο και το απαράδεκτο (εάν αυτό είναι που τους φέρνει το όφελος στο πιάτο τους).

Έμποροι του φόβου ΙΙ - Ο τρόμος απέναντι στους κλόουν

Όπως έγραφα σε παλαιότερη ανάρτηση μου στην Καμένη Γη, το κυριότερο μέσο και όπλο κατά της ανθρώπινης ζωής και λογικής, που χρησιμοποιούν οι αφανιστές της φύσης, οι ψευτοειδήμονες με τα τσιμεντωμένα μυαλά, που ονειρεύονται τσιμεντωμένα ρέματα, είναι ο φόβος. Εκμεταλλεύονται τα καταστροφικά αποτελέσματα των παρεμβάσεων που ονειρεύονται και σχεδιάζουν για να επιτείνουν τον φόβο απέναντι στις αντίθετες προτάσεις που θέλουν τον άνθρωπο σε πλήρη σύμπνοια με τη φύση. 

Το παράδοξο που εκτοξεύουν είναι προφανές πια. Κάποτε κοροϊδευαν τον κόσμο και τον έπειθαν πως το τσιμεντωμένο ρέμα θα τους γλιτώσει. Τα τελευταία τραγικά φαινόμενα τους ξεβράκωσαν. (βλ. συνέντευξη Δ. Θεοδοσόπουλου στον Real fm καιτον Β. Κουφόπουλο)

Ξεβρακώθηκαν μεν αλλά υπάρχουν και εκείνοι που νομίζουν πως ακόμα και τώρα μπορούν να κοροϊδεύουν. Μάλιστα, μέσα στην άγνοια τους αλλά με δεδομένο τον στόχο τους, αρθρογραφούν πρόχειρα και στρατευμένα (!!) και έτσι γίνονται ακόμα πιο …..., τέλος πάντων.

Αφορμή για την παρούσα ανάρτηση -συνέχεια εκείνης για το εμπόριο φόβου, ήταν ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε σε τοπική ιστοσελίδα της Ραφήνας ενόψει του αυριανού δημοτικού συμβουλίου. Του δημοτικού συμβουλίου που δημοτικοί σύμβουλοι και διάφοροι άλλοι φερόμενοι ως δημοτικοί σύμβουλοι, θα δώσουν τη γνωμοδότηση τους για μία μελέτη, η οποία απειλεί να πνίξει τη Ραφήνα, τσιμεντώνοντας και ταπώνοντας το Μέγα Ρέμα και επιταχύνοντας παράλληλα την κίνηση του νερού μέσα του, ενώ μειώνεται και ο χρόνος συρροής του.

Το δημοσίευμα έχει τον ακόλουθο τίτλο

Παναγ. Καλφαντής για το Μεγάλο Ρέμα: Προέχει η διαφύλαξη ανθρωπίνων ζωών και περιουσιών σε συνδυασμό με την διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος

και είναι ένα προπαγανδιστικό κείμενο του αντιδημάρχου τεχνικών υπηρεσιών του δήμου Ραφήνας, του δήμου δηλαδή που έχει υψηλότατες επιδόσεις σε αντιπεριβαλλοντικές ενέργειες. Βέβαια είναι ένα προκατασκευασμένο κείμενο από τους μελετητές (πολύ πιθανόν αφού διαπνέεται από την ίδια προχειρότητα που διαπνέει τη μελέτη) που δεν θα αντέξουν να τους επιστραφεί η μελέτη ως απαράδεκτη, αν και οικονομικά τους συμφέρει να τους γυρνάνε μελέτες που επαναπροκηρύσσονται (sic)  και να τις επαναεκπονούν (sic) με copy paste των παλαιοτέρων.

Τέλος πάντων αφού ο συγγραφέας απλώσει το τρομερό κείμενο,  που διακρίνεται  βέβαια από εκφραστικό λογιοτατισμό και υποτίθεται πως παραθέτει προτάσεις, παίρνει τον μονόδρομο που έχει προκαθορίσει και λέει:

Το ρέμα σήμερα είναι σε άσχημη κατάσταση με πολλά μπαζώματα, καταπατήσεις, παράνομα κτίρια στην ζώνη του και συνεχείς επιχώσεις της κοίτης του από τα φερτά υλικά που παρασύρει με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της ενεργού διατομής του, όπως φαίνεται στην κεντρική φωτογραφία στην γέφυρα Ευβοϊκού.

Με την παρούσα ενεργό διατομή, υπολογίστηκε από τους μελετητές ότι θα έχουμε πλημμύρες στη πόλη της Ραφήνας κάθε τρία –τέσσερα χρόνια και στην βροχόπτωση 50ετιας, δηλαδή 10-12 ώρες συνεχούς βροχής στην λεκάνη απορροής, θα πλημμυρίσουν 1000 στρέμματα και εκατοντάδες σπίτια στον ιστό της πόλης όπως φαίνεται στην 2η φωτογραφία με ποσότητες απορροών της τάξης των 500 μ3/δλδ (!!!)

Συνοδεύει τις παραπάνω σοφίες με το γνωστό σχέδιο που είχαμε δημοσιεύσει στους "Εμπόρους του φόβου Ι"

Το σκιάχτρο

Με λίγα λόγια λέει ο "σοφός" πως αν δεν το τσιμεντώσουμε, χαθήκαμε. Κουβέντα δεν λέει  για τις εναλλακτικές και κυρίως κουβέντα δεν αναφέρει για το ποιες είναι οι συμβατές με το περιβάλλον πρακτικές που ακολουθούνται στις πολιτισμένες χώρες. Τα όσα προτείνει ο μελετητής και ο φερόμενος ως «αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών» είναι προτάσεις απηρχαιωμένες που εφαρμόζονται σε τριτοκοσμικές χώρες και ανήκουν σε μία μελέτη και μία φιλοσοφία που παλεύει να εφαρμόσει (μήπως γιατί την έχει έτοιμη;) ο ίδιος μελετητής, εδώ και 13 χρόνια. 

Αφού την είχε έτοιμη, γιατί να κάτσει και να μελετήσει πρώτα απ’ όλα τη διεθνή εμπειρία και να κάνει σεβαστές τις περιβαλλοντικές παραμέτρους; ΄Πασάρει την από το 2004 μελέτη του με ένα "τσίτι από το Μοναστηράκι" για να δείχνει φρέσκια, εγκρίνεται από τους χαχόλους, πληρώνεται και ωφελείται, δίχως δαπάνη.  100% κέρδος δηλαδή. Η «μελέτη» (η βασική της φιλοσοφία) υπάρχει και εδώ, σε παρουσίαση του 2004 σε ημερίδα του ΤΕΕ (μανία με αυτό το ρέμα Ραφήνας)

Με συμμάχους τον φόβο και ένα συμβούλιο που περιλαμβάνει μία εύκολα χειραγωγούμενη πλειοψηφία (πράγμα που έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν,  το Μεγάλο Ρέμα, ο τελευταίος ίσως σημαντικός οικότοπος της ανατολικής Αττικής θα γίνει παρελθόν. Δεν πρέπει να συμβεί αν πιστεύουμε ως ζούμε σε πολιτισμένη χώρα.

Τελειώνοντας με τους εμπόρους του φόβου, ήθελα να προβάλλω και την άλλη υπόσταση του φερόμενου ως αντιδημάρχου τεχνικών υπηρεσιών. Εκείνη του stand up comedian.

Ομολογώ [ως την αγνοούσα, διαβάζοντας όμως ότι κατάλαβε και προτείνει  την ανακάλυψα. Μεταφέροω με πλάγια γράμματα όσα αναφέρει στο διαφημιστικό  της μελέτης "πόνημα" του

Επίσης να προβλεφθούν δράσεις μάστευσης και επαναχρησιμοποίησης όμβριων υδάτων από τα κτίρια ώστε αυτά να μην καταλήγουν στο ρέμα, χρήση διαπερατών υλικών επικάλυψης στην οδοποιία και στις πλακοστρώσεις κοινοχρήστων χώρων και κατασκευή φυτεμένων δωμάτων στα κτίρια… Είναι μέτρα προς την σωστή κατεύθυνση και συμβατά με το περιβάλλον και ο Δήμος μας προκρίνει την εφαρμογή τους.

Συνειδητοποίησα το μεγάλο ταλέντο στην stand up comedy που έκρυβε η πόλη της Ραφήνας. Ένα ταλέντο που όμως δεν καταφέρνει να υποβαθμίσει την τραγική φύση αυτών που περιγράφει με τα ακραία κωμικά επιχειρήματα του.

Και μερικά ψέμματα του σοφού:

Με πλάγια γράμματα, πάλι το κείμενο του σοφού

1. Σημειώνω όπως φαίνεται και στην 4η φωτογραφία ότι το ρέμα Ραφήνας έως την Λ. Σπάτων είναι διευθετημένο με κοίτη σκυροδέματος διατομής 20 χ 4 μ περίπου, κατασκευασμένο ως παράλληλο αποστραγγιστικό έργο της Αττικής οδού.

Μάλλον δεν έχει πάει ποτέ του. Το ρέμα έχει σκυροδετηθεί κατά τμήματα μεν αλλά όχι στο σύνολο του. Αλλά λέγε λέγε,.......

2. Το ρέμα σήμερα είναι σε άσχημη κατάσταση με πολλά μπαζώματα, καταπατήσεις, παράνομα κτίρια στην ζώνη του και συνεχείς επιχώσεις της κοίτης του από τα φερτά υλικά που παρασύρει με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της ενεργού διατομής του, όπως φαίνεται στην κεντρική φωτογραφία στην γέφυρα Ευβοϊκού

Και η διευθέτηση θα λύσει το θέμα; Ας καθαρίσουμε καταπατήσεις και παράνομες επιχωματώσεις και όλα θα έρθουν στο νόμιμο και φυσιολογικό. Η διευθέτηση απλά θα έρθει να προσθέσει και άλλες στενώσεις στις υπάρχουσες και επιπλέον θα καταστρέψει και το οικοσύστημα

3. Το ρέμα να οριοθετηθεί στην φυσική του κοίτη χωρίς έργα διευθέτησης .Η πρόταση οδηγεί σε απαλλοτριώσεις περίπου 3000 στρεμμάτων και 1000 κτιρίων που πρέπει να κατεδαφιστουν με απαγορευτικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος.

Δηλαδή 15 χιλιόμετρα Χ 2 όχθες = 30 χιλιόμετρα όχθης. 30.000 μέτρα :1.000 σπίτια = 1 σπίτι κάθε 30 μέτρα. !!! Παράλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό!

3.000 στρέμματα; Τι στρέμματα είναι αυτά; Αγροτική γη; Να το δούμε, γιατί αν αναφέρεται σε αυθαίρετες κατασκευές, αυτές δεν απαλλοτριώνονται παρά μόνο ως γη.

4. Η επένδυση με συρματοκιβώτια η γεωπλέγματα δεν δημιουργεί νέο βιότοπο στο ρέμα. Είναι βέβαιο ότι οι οικοδομικές εργασίες διευθετησης,εκσκαφες και επενδυσεις,θα επηρεάσουν δραστικά την υπάρχουσα πανίδα και χλωρίδα και θα υπάρχει κοπή και απομάκρυνση μεγάλων φυλλοβόλων δέντρων από την κοίτη, αλλά στην μελέτη προβλέπεται η φύτευση 1300 νέων μεγάλων φυλλοβόλων δέντρων ….πλατάνια, λεύκες, ιτιές, ευκάλυπτοι, στις όχθες καθώς και φύτευση των συρματοκιβωτίων και των επιχωμάτων με θάμνους και έρποντα φυτά, άρα η πανίδα θα επανέλθει σε κάποιο βαθμό και σε βάθος χρόνου.

Ακριβώς αυτό που όλοι ξέρουν, πως οι ρεματοφονιάδες έχουν τόση σχέση με την έννοια οικοσύστημα όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Με τα δεντράκια από το διπλανό φυτώριο θα αποκαταστήσουν οικοσύστημα ετών. Οι άνθρωποι είναι απολύτως επικίνδυνοι.

5. Να προβλεφθούν έργα ορεινής υδρονομείας (ΣτΣ sic) που περιορίζουν τις ροές άλλα και την μεταφορά φερτών από την λεκάνη στην εκβολή. Στην πρόσφατη πλημμύρα στην Μάνδρα η καταστροφή προσήλθε (sic) εκτός από τα νερά που κατέκλυσαν τα πεδινά και από την λάσπη που μεταφέρθηκε.

Εδώ ο φερόμενος ως αντιδήμαρχος τεχνικών υπηρεσιών συμφωνεί μαζί μας αφού αυτό λέμε. Πως τα έργα ορεινής υδρονομίας μειώνουν τη στερεοπαροχή και αυξάνουν τον χρόνο συρροής του νερού. Δηλαδή αποτρέπουν τις πλημμύρες στα κατάντη και τα ανάντη. Ευχαριστούμε σοφέ που μας δικαιώνεις. Μάλλον θα γνωμοδοτήσεις αρνητικά το βράδυ της Τρίτης 21/11

Και bonus track, μάθημα περί αποτελεσμάτων των παρεμβάσεων τύπου "αντιπλημμυρικά έργα" που μικραίνουν (διευθετούν) τις κοίτες των ρεμάτων: 

Δρακουμέλ, δεν μας τα λες καλά

Τα έξι αττικά τέρατα. Από το masterplan στο monsterplan

To masterplan

Στις 21/7/2017, στην Εφημερίδα των Συντακτών είχε δημοσιευθεί το ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα  με τίτλο “Εξι «τέρατα» με πράσινη... γαρνιτούρα". Επρόκειτο για μία πρώτη παρουσίαση του Σχεδίου Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης (ΣΟΑ) για το Ελληνικό, που μαζί με τη στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ και τέθηκε  σε διαβούλευση 45 ημερών

Το Μητροπολιτικό πάρκο 2.000 στρεμμάτων και άλλα 1.500 στρέμματα διάσπαρτο κοινόχρηστο πράσινο, στα οποία όμως προβλεπόταν η ανέγερση  έξι ουρανοξυστών με ύψος έως 200 μέτρα και απροσδιόριστου αριθμού κτιρίων έως 50 μέτρα.

Όπως επισημαίνει η συντάκτρια, πρόκειται για το ιδιότυπο ισοζύγιο, μέσα από το οποίο μειώθηκε η δόμηση, από 3,6 σε 2,7 εκατ. τετραγωνικά και αυξήθηκαν οι ελεύθεροι χώροι, αλλά πολλαπλασιάστηκε το ύψος των κτιρίων που θα διαθέτουν έως και 67 ορόφους!

Η πρόταση για τα κτίρια-τοπόσημα (landmarks), από τα οποία το ένα θα έχει συνολική επιφάνεια 350 χιλιάδων τετραγωνικών(!!!) και χωροθετείται μέσα στο μητροπολιτικό πάρκο, προβάλλεται από τη μελέτη ως διεθνής πρόταση για τη «σύγχρονη εικονογραφία της πόλης» και συνοδεύεται από επιχειρήματα ότι η καθ’ ύψος δόμηση συμβάλλει στη δημιουργία ελεύθερων χώρων και στη μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος των κτιρίων.

Η ίδια η μελέτη πάντως καταγράφει ότι σε όλο το λεκανοπέδιο έχουν κατασκευαστεί μόνον 11 κτίρια με ύψος που κυμαίνεται από 62 έως 103 μέτρα, σχεδόν το μισό από το προβλεπόμενο για το Ελληνικό.  Τώρα προστίθεται και ο ουρανοξύστης που προβλέπεται να κατασκευαστεί μέσα στο μητροπολιτικό πάρκο και θα βρίσκεται κοντά στο διατηρούμενο «ανατολικό αεροδρόμιο» όπως το λέγαμε παλιά. Βέβαια, αυτός είναι ο landmark ουρανοξύστης γιατί θα κατασκευαστούν ακόμα 5, που όπως φαίνεται θα αποτελέσουν ένα μεγάλο φράγμα, μία ασυνέχεια στην πνοή της θαλάσσια αύρας, η οποία είναι κυρίαρχος παράγοντας στη συνδιαμόρφωση, για  χιλιάδες χρόνια, του μικροκλίματος της περιοχής. 

Γράφτηκαν(;) ή αντιγράφηκαν και τυπώθηκαν 1.332 σελίδες (ΣΜΠΕ – Στρατηγική Μελέτη Επιπτώσεων) για να γίνει πειστική η θέση πως οι επιπτώσεις στην περιοχή (αλλά κάθε νοήμων άνθρωπος θα διεύρυνε τη ζώνη μελέτης σε όλη την δυτική παραλία της Αττικής) θα είναι ελάχιστες. Αυτό μοιάζει ασφαλώς παραδοξολογία αν αναλογιστούμε πως οι προβλέψεις θεωρούν πως σε μια δεκαπενταετία θα δημιουργηθεί στην μια νέα πόλη 16 έως και 25 χιλιάδων κατοίκων, χωρίς να συνυπολογίζονται οι εργαζόμενοι, οι επισκέπτες και οι τουρίστες. Η ΣΜΠΕ έρχεται να απαντήσει με Βασικό επιχείρημα το μητροπολιτικό πάρκο, που αναμφισβήτητα θα έχει θετικές επιπτώσεις στο κλίμα του Λεκανοπεδίου, καθώς και η ανάδειξη του παραλιακού μετώπου. Οι παραδοξολογίες όμως επιμένουν και αυτό τεκμηριώνεται από τη ΣΜΠΕ η οποία υποθέτει πως «οι  υπόλοιπες δράσεις δεν θα επιδεινώσουν την ατμοσφαιρική ρύπανση, παρά μόνο στη φάση των κατασκευών». Αυτό το τελευταίο, ακόμα και ο τελευταίος με γνώση του τι σημαίνει Περιβαλλοντικές Επιπτώσεις να είναι κανείς, δυσκολεύεται πολύ να το χωνέψει. 

Προσέξτε στο ακόλουθο σχέδιο από τη ΣΜΠΕ, τη ζώνη του πάρκου (πράσινη στη μέση), την πολεοδομημένη ζώνη (κίτρινες ζώνες που κλείνουν το πάρκο) και την ζώνη "ανάπτυξης" (μπλε δεξιά ζώνη)

Φτάσαμε σήμερα, 22/8/17 και στο φύλλο της Εφημερίδας των Συντακτών, πάλι από τη Χαρά Τζαναβάρα και το άρθρο της με τίτλο «Είναι κακό στο πάρκο να χτίζεις ουρανοξύστες» διαβάζουμε για τα συμπεράσματα της πολυμελούς ομάδας ειδικών, που μελέτησε το ογκώδες υλικό που ετοίμασε η Lamda Development και κατέθεσε ένα κείμενο 100 σελίδων με το οποίο απορρίπτει βασικές επιλογές των επενδυτικών σχεδίων. 

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη παρέμβαση σε μήκος τριών χιλιομέτρων στο παράκτιο μέτωπο της Αττικής, από τα οποία μόνο σε ένα χιλιόμετρο θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση, στοιχείο που έρχεται σε αντίθεση με το διάταγμα 254/2004, επισημαίνει η Επιτροπή Αγώνα και προβλέπει ότι θα αποτελέσει αφορμή για την αλλοίωση ολόκληρης της παραλιακής ζώνης από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας ώς το Λαύριο, που παρά τις ανθρώπινες επεμβάσεις εξακολουθεί να παρουσιάζει ενδιαφέροντα τοπικά χαρακτηριστικά, καθώς και πλήθος φυσικών και ιστορικών μνημείων. 

Τέλος, η Επιτροπή Αγώνα επισημαίνει ότι οι κοινόχρηστοι δρόμοι, τα πεζοδρόμια και οι χώροι πράσινου μέσα στις οικιστικές περιοχές δεν προβλέπεται να μεταγραφούν υποχρεωτικά στους όμορους δήμους και επομένως θα παραμείνουν στη διαχείριση του επενδυτικού σχήματος, όπως ήδη ισχύει για τις περιπτώσεις ιδιωτικής πολεοδόμησης αλλά έρχεται σε αντίθεση με τα ισχύοντα στις πόλεις.

Αντιαναπτυξιακά πρότυπα

Μαζί με το παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε και το ότι τα μεγαθήρια που σχεδιάζουν, ορμώμενοι από την κερδοσκοπική νοοτροπία του να πρέπει να ξεπεραστεί το «εμπόδιο» της μείωσης της επιτρεπόμενης δόμησης (μείωση από 3.600.000 τ.μ. σε 2.700.000 τ.μ.) ώστε οι εκμεταλλευόμενοι χώροι να παραμείνουν ίδιοι, θα αποτελέσουν φράγμα στη φυσική ροή των αερίων μαζών, θαλάσσια και απόγειος αύρα, με σοβαρές επιπτώσεις στο μικροκλίμα της περιοχής αλλά και στην όψη του αττικού κλίματος, όπως το γνωρίζει η περιοχή, για χιλιάδες χρόνια.

Μητροπολιτικό πάρκο - Ένα θνησιγενές project ή ένα πολύ επιτυχημένο σχέδιο με μελλοντικά πρόσθετα ωφέλη (για τον ένα βέβαια);

Δεν αντέχω να κοιτάζω το σχέδιο με τις χώνες πολεοδόμησης που προτείνει το ΣΟΑ και να μη πάει ο νους μου στο κακό.  Φέρτε στον νου σας το παραπάνω σχέδιο "Οριοθέτησης ζωνών" της ΣΜΠΕ (τρίτο σχέδιο στην ανάρτηση αυτή) και αντιπαραθέστε το με το σχέδιο "Ζωνών πολεοδόμησης" της ΣΜΠΕ που ακολουθεί

Είναι πάρα πολύ έντονη η αίσθηση πως η πολεοδομημένες ζώνες αγκαλιάζουν θανάσιμα το μητροπολιτικό πάρκο (ή ότι απέμεινε από αυτό). Μόνο η ζώνη "ανάπτυξης" χωρίζεται από το πάρκο με μία πολεοδομημένη λωρίδα, εξασφαλίζοντας τη γην επαφή των "πολιτισμένων δραστηριοτήτων". Η παλιά συζήτηση για την επαφή του πάρκου με το θαλάσσιο μέτωπο πήγε περίπατο, όπως επίσης και κάθε σκέψη περί βιωσιμότητας του ίδιου το μητροπολιτικού πάρκου. Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για να τεκμηριώσουμε και λογικά ή απλά τεχνικά το γιατί το πάρκο είναι ένα θνησιγενές project. Απλά λόγω της πίεσης που θα δέχεται και που είναι απείρως μεγαλύτερη από την πίεση που μπορεί αυτό να ασκήσει. Είναι θέμα χρόνου η απορρόφηση του είτε από τη μία ή από την άλλη, γειτνιάζουσα χρήση. Ή και από τις δύο από κοινού.

Σκέφτομαι αν ο σχεδιασμός προέβλεψε τη θανάσιμη αυτή αγκαλιά, σε ένα πλάνο μεσοπρόθεσμης πρόσθετης μεγέθυνσης του οικονομικού αποτελέσματος, προκειμένου να ικανοποιηθεί επαρκώς ο "πελάτης" του.

Εδώ είναι Αττική. Φαιό νταμάρι με μαύρο μέλλον

Μπητσόμπαρα, ντουσιέρες, ξαπλώστρες.
[Αν δεν τα βλέπετε, δεν έχετε όραμα]

Ένα μικρό μπουκέτο από την ανθρώπινη επίδραση στο φυσικό περιβάλλον, στα ρέματα και τις παραλίες της ανατολικής Αττικής, όσο αυτά αντέχουν και υπάρχουν ακόμα. 

1. Οικολογική καταστροφή στο Ζούμπερι και η απάντηση του Δημάρχου.

2. Την κατασκευή οργανωμένης πλαζ στην παραλία "Μαρίκες" προγραμματίζει η διοίκηση του Λιμένος Ραφήνας - Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δρομολογεί ο Εξωραϊστικός Σύλλογος της Ραφήνας "Νηρέας"

3. Καταγγελία παράνομης απόρριψης αδρανών και προϊόντων εκσκαφής και κατεδαφίσεως στο Μεγάλο Ρέμα

4. Μπάζα στο Μεγάλο Ρέμα στη Ραφήνα

5. Ξανά λάσπη στην παραλία Σέσι Γραμματικού

6. Αυτό είναι το έγκλημα που απειλεί την Αττική και τις παραλίες της!

7. Εικόνες από το βυθό της παραλίας Σέσι Γραμματικού μετά τις βροχοπτώσεις 27.03.2014. Η λήψη του βίντεο έγινε στις 30.04.2014. ( Τα σχόλια δικά σας, αν υπάρχουν )

8. Το διαρκές σκάνδαλο της παραλίας Αρτέμιδος

9. Δεν πέφτει καρφίτσα ανάμεσα στο κύμα και την αμμουδιά

10. Οι παραλίες, τα «μπιτσόμπαρα» και η αυθαιρεσία των δήμων

Ο αναγνώστης θα πρόσεξε πως δεν υπάρχει αναφορά στα δάση της ανατολικής Αττικής. Αυτό γίνεται σκόπιμα αφού, αν στο δυσώδες "μπουκέτο" μας περιλαμβάναμε και τη γενικευμένη επίθεση των ιθυνόντων των ΟΤΑ α και β βαθμού (Δήμοι και Περιφέρεια) ή άλλων που επιβουλεύονται τα δάση και τις δασικές εκτάσεις, η ανάρτηση αυτή θα αποκτούσε ουρανομήκεις διαστάσεις.

Διαβάζουμε στην επικαιρότητα όπως καταγράφεται από τα Μέσα, τοπικής ή υπερτοπικής εμβέλειας, καταγγελίες για αντιπεριβαλλοντικές ενέργειες, οι οποίες αφορούν ως επί το πλείστον παραλίες και αιγιαλούς καθώς και τις οικοδομικές λαθροχειρίες επιτηδείων επ' αυτών. Σε μία χώρα που χειμάζεται οικονομικά και ηθικά, οι λαθροχειρίες αυτές μάλλον θα εθεωρούντο αναμενόμενες, αλλά για τον νοήμονα άνθρωπο, ποτέ δεν θα εθεωρούντο φυσιολογικές ή ακόμα περισσότερο, αιτιολογημένες. Άλλωστε όλες αυτές οι λαθροχειρίες τελικά, δεν είναι "σημεία των καιρών" αφού συνέβαιναν από αρκετά χρόνια πριν, στις περισσότερες περιοχές της Αττικής (βλέπε δυτική ακτή την επονομαζόμενη και "Αττική Ριβιέρα" ή την εξωτική Λούτσα της ανατολικής ακτης). Απλά σήμερα με το πρόσχημα της ευαγγελιζόμενης "ανάπτυξης", το πράγμα έχει ξεχειλώσει. Ο κάθε ανόητος, που μοίρα σκληρή και αδυσώπητη, τον τοποθέτησε σε θώκο εξουσίας (ιιξουσίας κατά το ορθόν), νομίζει πως διαθέτει την "αναπτυξιακή δύναμη" επειδή στον ύπνο του -και στον ξύπνιο του- βλέπει σε οράματα τον εαυτό του σαν κάτι μεταξύ Bill Gates και Λουδοβίκου XIV.

Οι Μαρίκες (φωτ. Αντ. Λαζαρής)

Πέρα από τους "οραματιστές" δίχως όραμα, των ΟΤΑ (δήμων και περιφερειών), στον μακάβριο χορό της καταστροφής της φύσης, παίρνουν μέρος και άλλοι οργανισμοί, με πιο συνηθισμένους τους οργανισμούς λιμένων. Στο μπουκετάκι πιο πάνω, αναφέρεται η αντίδραση που ξεσήκωσε η ενέργεια του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας και της διευθύνουσας συμβούλου του, να διενεργήσει διαγωνισμό (2) για την "παραχώρηση έκτασης 240 τ.μ. της παραλίας "Μαρίκες", προκειμένου να κατασκευαστεί αναψυκτήριο 10 τ.μ. με 30 τ.μ. εξέδρες, τουαλέτες και ανάπτυξη ομπρελών/τραπεζοκαθισμάτων σε έκταση 200 τ.μ. χωρίς περιορισμούς* στη χρήση μουσικής και στο ωράριο λειτουργίας."  

Οι ερωτευμένοι αναπτυξιολάγνοι θα απορήσουν. Μα να αντιδρούν στην απόκτηση μίας επιτέλους "οργανωμένης και φιλόξενης" παραλίας που θα φέρει και κόσμο στην περιοχή αλλά και ανάπτυξη στα μαγαζιά και την τοπική κοινωνία;

Μα μικρά μου αναπτυξιακοχτυπημένα, δεν νοείται ανάπτυξη αν αυτή δεν είναι αειφόρος και αν δεν εξασφαλίζει τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος δίχως φορτίσεις, οι οποίες μπορούν να το πλήξουν ανεπανόρθωτα. Με λίγα λόγια, οι Μαρίκες δεν μπορούν να δεχτούν την "ανάπτυξη" της οραματίστριας του οργανισμού λιμένα, αφού αποτελούν κλειστό σύστημα, με ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα παραθαλάσσια δάση ή έστω ομάδα συστάδων, διαθέτει λιβάδια Ποσειδωνίας και τέλος γειτνιάζει με σχηματισμούς αμμοθινών. Άρα η ανάπτυξη που οραματίζεται ο εμπνευστής του διαγωνισμού αντιβαίνει στον πρώτο στοιχείο από εκείνα που μπορούν να χαρακτηρίσουν ως βιώσιμη μία "αναπτυξιακή" απόπειρα αυτού του τύπου.

Μεταναστευτικές οδοί

Δίπλα στις Μαρίκες εντοπίζεται η εκβολή του Μεγάλου Ρέματος. Το Μέγα Ρέμα είναι το τελευταίο ρέμα της Αττικής, από τα 55 εναπομείναντα, το οποίο έχει σημαντική και σταθερή ροή υδάτων. Αυτό συμβαίνει και λόγω του ότι εκτός από την τροφοδοσία του με νερά από τον Βαλανάρη (ποτάμι της Πεντέλης που διασχίζει το Πικέρμι) και το ρέμα Παλλήνης, τροφοδοτείται και με τα νερά του Ποδονίφτη που εξετράπη προς το ρέμα Παλλήνης με τα έργα της Αττικής οδού. 

Στάθμευση μηχανημάτων στη ζώνη του ρέματος

Το Μέγα Ρέμα αποτελεί και προσωρινό ενδιαίτημα της μεταναστευτικής ορνιθοπανίδας που διέρχεται από την βορειοανατολική  Αττική (βλ. χάρτη) στον δρόμο προς  τις νότιες χώρες. Αυτό λοιπόν το ρέμα, με τη μεγάλη σημασία για την ορνιθοπανίδα, τη διατήρηση του περιβάλλοντος της περιοχής (τα ρέματα εκτός από νερό μεταφέρουν και αέριες μάζες οι οποίες συντελούν στην ανανέωση της ατμόσφαιρας και την εξυγίανση του ατμοσφαιρικό αέρα μίας περιοχής), η τοπική ιδιωτική πρωτοβουλία, με την απαράδεκτη ανοχή του δήμου επί χρόνια, το έχει καταντήσει χωματερή και χώρο απόρριψης πάσης φύσεως αποβλήτου. Υγρού, στερεού και αερίου. Η καταγγελία που αναφέρεται στο μπουκέτο μας (3) αλλά και το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών (4), αφορούν στη δράση ενός τοπικού χωματουργού, που θεωρώντας πως βρίσκεται στο τσιφλίκι τιυ μαζεύει σωρούς από απορρίμματα, υλικά εκσκαφών και καθαιρέσεων εντός της ζώνης του ρέματος. Υπάρχουν και άλλοι που αδειάζουν τους βόθρους τους στο ρέμα αφού "καταλήγει στη θάλασσα" αλλά και άλλοι που απορρίπτουν άμεσα ή έμμεσα, αστικά απορρίμματα εντός της κοίτης. Και σε αυτόν τον ζόφο, μειώνεται η επιφάνεια της εκβολής με οικοδομικά στοιχεία (προεκτάσεις χώρων στάθμευσης ή παρακειμένου πάρκου με αναψυκτήριο) περιορίζοντας περαιτέρω τη δυνατότητα του ρέματος να συνεχίσει να υπάρχει.

Δυσοίωνος τόπος η Ραφήνα, όπως θέλουν να τον καταντήσουν. Θαυμάσαμε τη "φιλοπεριβαλλοντική" ανάπτυξη που "οραματίζονται για τη Ραφήνα, ο δήμος και ο Οργανισμός Λιμένα της. Μέσα σε αυτό το μαύρο περιβάλλον, σε μία άλλη παραλία της Ραφήνας, στο "Μελτέμι" σχεδιάζεται η εγκατάσταση του αγωγού μεταφοράς και διάχυσης του επεξεργασμένου νερού του βιολογικού καθαρισμού που πρόκειται να κατασκευαστεί για τους δήμους Ραφήνας Πικερμίου και Σπάτων Αρτέμιδας. Η εγκατάσταση, όπως πάει θα χωρέσει και όλους τους γείτονες από Κάντζα και Παλλήνη μέχρι τον Ν. Βουτζά και ίσως και Ν. Μάκρη. Μαζεύεται δηλαδή ένας σοβαρός όγκος λυμάτων προς επεξεργασία προκειμένου να συμφέρει οικονομοτεχνικά το έργο. Εκεί λοιπόν, οι εκροές του "προχωρημένου δευτεροβάθμιου" βιολογικού δεν προβλέπεται να είναι οι καλύτερες ποιοτικά που μπορεί να πετύχει, αλλά αρκετά χαμηλότερης ποιότητας, για οικονομικούς λόγους βέβαια. Και αυτές οι εκροές που βρίσκονται εκτός ορίων για τις γνωστές μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ, θα πέσουν στον κλειστό Νότιο Ευβοϊκό, στην παραλία Μελτέμι. Δαπανήθηκαν μέρες και μήνες συζητήσεων για να πειστούν όλοι. Προτάθηκαν ψευδολύσεις εκ των προτέρων απορριφθείσες προκειμένου να πείσουν για τις προσπάθειες του δήμου. Τελικά πείστηκαν όσοι χρειάζονταν να πειστούν. Με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Οι αριθμοί και η αλήθεια τους σώπασαν και άφησαν την επερχόμενη θλιβερή πραγματικότητα να μιλήσει γι' αυτούς. Όταν πια θα είναι πολύ αργά.

Προετοιμασία για το γαρμπίλι

Ας κάνουμε και ένα βήμα βορειότερα. Ας δούμε το Ζούμπερι (1 στο μπουκέτο). Ο "επιχειρηματίας" της προς εγκατάσταση καντίνας πήρε έναν φορτωτή και έστρωσε χαλίκι μπροστά στο οικόπεδο που θα στηθεί η καντίνα. Το χαλίκι (γαρμπίλι) κάλυψε την άμμο και τα βράχια μέχρι τη θάλασσα που είναι και σοβαρό ποινικό αδίκημα. Επιπροσθέτως λίγο παραπέρα και σύμφωνα με μαρτυρίες, έχει κλειστεί με χαλίκι και ένα μικρό λιμανάκι¨.

Με λίγα λόγια η άμμος της παραλίας του Ζούμπερι εξαφανίζεται σιγά σιγά και γεμίζει με οικοδομικό χαλίκι (γαρμπίλι) που ολοένα και προχωρά με γοργούς ρυθμούς, αλλά κανείς δεν γνωρίζει και δεν έχει ευθύνη. Το γαρμπίλι σκεπάζει την άμμο, τα βράχια, το λιμανάκι και εισχωρεί και στη θάλασσα με ό,τι συνεπάγεται για το οικοσύστημα και το περιβάλλον. (πηγή: fmvoice)

Η λάσπη από τον ΧΥΤΑ μέσω του ρέματος που είχαν
εξαφανίσει από τους χάρτες

Ο βυθός στο Σέσι

 Ακόμα πιο βόρεια, στο Γραμματικό, στήθηκε η σκηνή για το ακόμα μεγαλύτερο δράμα που παίχτηκε στα πλαίσια ενός πειράματος, μίας δοκιμής πάνω στην ανοχή που δείχνει απέναντι στο ψέμα αυτός ο λαός. Το Γραμματικό δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα για τις αντιδράσεις του λαού των Ελλήνων, αλλά μπορεί να ισχυριστεί πως οι κάτοικοι του δοκίμασαν πρώτοι απ' όλους τους Έλληνες, το ψέμα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί η μέχρι το 2014 υποψήφια περιφερειάρχης Αττικής στεκόταν στο πλευρό των κατοίκων και της κίνησης κατά  του ΧΥΤΑ Γραμματικού. Αυτό βέβαια άλλαξε μετά τις εκλογές, αφήνοντας τον κόσμο της κίνησης και γενικότερα τους ψηφοφόρους της "Δύναμης Ζωής" άφωνους. Υπήρξαν αντιδράσεις, οι ομόσταυλοι με την περιφερειάρνη, αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί διασπάστηκαν αλλά ο ΧΥΤΑ προχώρησε. Πρόχώρησε παραβλέποντας όσα αποτυπώνονταν σε κάθε βροχή, σε κάθε καιρική μεταβολή ή απλά δίχως καμία συγκεκριμένη αιτία, ως επίπτωση στο περιβάλλον από τα έργα για τον ΧΥΤΑ. Οι αναρτήσεις (5,6,7 της δυσώδους ανθοδέσμης μας) από την παραλία Σέσι, μία μέχρι πρότινος, από τις ομορφότερες παραλίες που απέμειναν στην Αττική, είναι αποκαλυπτικές.

Πιέσεις στο περιβάλλον, εκτός από τους επίσημους φορείς και το κράτος, ασκούν και οι ιδιώτες. Αυτοί χαρακτηρίζονται απλά ιδιώτες γιατί όποιος φέρει και τιμά την ιδιότητα του πολίτη (που είναι αντίθετη από εκείνη του ιδιώτη) δεν χτίζει ούτε αυθαίρετα αλλά ούτε καταπατά δάση, δασικές εκτάσεις, παραλίες και αιγιαλούς. Τέτοιες πιέσεις εκφράζονται με τα αυθαίρετα σε πολλές περιοχές της Αττικής (Μάνδρα, Μαγούλα, Νέα Ζωή, Περιβολάκια Ραφήνας, παραλία Αρτέμιδας κλπ). Εκεί, το υπουργείο ανακάλυψε το νέο προϊόν που ονομάζεται "οικιστικές πυκνώσεις" το οποίο πουλάει εισπράττοντας με το ένα χέρι χρήμα σε "τακτοποιήσεις" και με το άλλο χέρι ψηφαλάκια με τις εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες. 

Μα αυτοί είναι οικισμοί!! - Γ. Τσιρώνης, υπουργός περιβάλλοντος 
(Φεβρουάριος  2015)

Στις αττικές παραλιακές καταπατήσεις. τα επίχειρα της αριστείας τα διεκδικεί η Αρτέμιδα, η γνωστή μας από παλιά, ως Λούτσα. Η Αρτέμιδα είναι η παραλία - σκάνδαλο, η παραλία - κόλαση για τους κατοίκους της Αρτέμιδος, η παραλία ενός διαρκούς περιβαλλοντικού εγκλήματος, συμφωνα με το attikanet. Μάλιστα η Λούτσα κέρδισε και διάκριση στην "Bienalle Αυθαιρέτων" και φυσικά θα είναι από τις πρώτες διακεκριμένες και πολυβραβευμένες οικιστικές πυκνώσεις πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος, πριν ακόμα γεννηθεί  ο κόσμος. Ακολουθούν μερικά δείγματα (από το attikanet).

                                        Μαγαζιά - καταπατητές         

Στην παραλία Αρτέμιδος, είναι σύνηθες  να μισθώνεται για μαγαζί ένας μικρός χώρος και μετά να καταπατάται χωρίς νόμιμη μίσθωση όση παραλία ...πιάνει το μάτι τους!  Αποτέλεσμα, εφιαλτική  ηχορύπανση με θηριώδη ηχεία σε υπαίθριο δημόσιο χώρο, ανεξέλεγκτοι οχετοί με ρύπανση της θάλασσας, κακογουστιά και πολύ θράσος.                                      

Τα ....λάβαρα της αθλιότητας        

Για κάποιο μυστήριο λόγο, οι κάθε είδους "επιχειρηματίες" της παραλίας έχουν πάθος με τις σημαίες. Έτσι, έχουν τη τιμητική τους η γαλανόλευκη, αλλά και τα αστέρια της Ε.Ε και φυσικά αυτές με το ...περήφανο σήμα του κάθε μαγαζιού. Επίσης, πανύψηλα λάβαρα, που τα περισσότερα έχουν κουρελιαστεί από τον αέρα, ανεμίζουν παντού με όλες τις μάρκες μπύρας και ποτών, μηδέ εξαιρουμένου του νεοανασκαφέντος αρχαιολογικού χώρου κοντά στο Ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, που πνίγεται κυριολεκτικά από αυτή την ασυδοσία.                                            

Γήπεδα, γήπεδα, γήπεδα...        

Με πρόσχημα την  άθληση, στην Αρτέμιδα στήνονται παράνομα γήπεδα και γηπεδάκια χωρίς προγραμματισμό και νόμιμη χωροθέτηση και πάντα στο γειτονικό χώρο ή την προέκταση των παραλιακών μαγαζιών.Κανένας δεν τηρεί το νόμο 2971/2001 άρθρα 13 και 14 για έργα στην παραλία. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε να προφυλάσσεται το περιβάλλον και αφορά  ό λ α  τα έργα, δηλαδή και αυτά που "βαφτίζονται" προσχηματικά,  δήθεν μη μόνιμα εξαπατώντας υπηρεσίες  και πολίτες και καταπατώντας σταθερά.  

H Bienalle αυθαιρέτων (μπορείτε να θαυμάσετε και άλλα εκθέματα σε προηγούμενη ανάρτηση της Καμένης Γης που αφορούσε τα Περιβολάκια Ραφήνας)

 Παρά τη συστηματική εξέταση της φωτογραφίας αλλά και του πραγματικού αυθαιρέτου δεν εστάθη εφικτό να κατανοήσουμε για τι ακριβώς πρόκειται καθώς και τι ήθελε να αποτυπώσει ο κατασκευαστής σε κάθε επιμέρους φάση της ανέγερσης. Τόπος: Λούτσα

Περιγραφή από το lubentv

"Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς που βρίσκεται αυτό το εμπνευσμένο οίκημα του ρεύματος μιξεντματς-πάτσγουερκ. Στην Λούτσα. Και εάν σας φαίνεται πολύ ζαλιστική η στριφογυριστή σκάλα, σας έχουμε και ασανσέρ εξωτερικού χώρου. Credits για τα λευκά κολωνάκια σήμα κατατεθέν της Λούτσας."

Ο κος Γρηγόρης αναλαμβάνει κάθε είδους αυθαίρετες εργασίες ανέγερσης
κατοικιών σε όλη την Αττική. Λογικά έχει έδρα την Λούτσα.

Ο σύνδεσμος με αριθμό 9 στο μπουκέτο μας αφορά στην  (ΚΥΑ ΔΔΠ005159/586Β/ΕΞ) που ορίζει ότι παραχωρείται απευθείας στους ΟΤΑ «το δικαίωμα της απλής χρήσης των κοινοχρήστων χώρων αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής τους περιφέρειας».

Βέβαια δεν γίνεται λόγος ούτε για όρους και προϋποθέσεις σεβασμού στο περιβάλλον, ούτε καν για την τυχόν ευαισθησία των συστημάτων μέσα στα οποία έρχεται ο "επιχειρηματίας" να αναπτύξει την δραστηριότητα του. Ούτε φορείς ελέγχου αναφέρονται ούτε διαδικασίες. Η ΚΕΔΕ με τον ειδικών προδιαγραφών και εγνωσμένης αισθητικής πρόεδρο της, καλεί τους δημάρχους να τηρήσουν απαρέγκλιτα την ΚΥΑ. 

Με την ΚΥΑ, ειδικά για τη Ραφήνα γεννιέται άλλος ένας κίνδυνος. Τα οράματα της διευθύνουσας συμβούλου του ΟΛΡ να τα αναλάβει ο δήμος και αυτό αποτελεί πραγματική απειλή, μία οικολογική βόμβα για την πόλη και το φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει. Η Λουτσοποίηση (νεολογισμός που μοιάζει ταιριαστός για τις υπό ανάπτυξη παραλιακές πόλεις της Αττικής) μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Και αυθαίρετα έχει αλλά και παραλιακό μέτωπο. Όλα δείχνουν το δρόμο προς τα εκεί.

Λαστ μπατ νοτ λιστ (Last but not least) με τον αριθμό 10 έχουμε τη διατράνωση αυτού που διαφαίνεται ως απειλή με το προηγούμενο θέμα (το 9) δηλαδή το τι θα γίνει αν με την εφαρμογή της ΚΥΑ περάσουν οι παραλίες στην αρμοδιότητα των δήμων και πιο ειδικά στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου. Εκεί τα αναπτυξιακά οράματα είναι ισχυρότερα και δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Υπάρχει επίσης μία συμπαγής πειθήνια στα αναφρανίλ "ανατυξιακά" οράματα του επιτελούντος χρέη δημάρχου πλειοψηφία μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Επιπλέον η πλειοψηφία αυτή δεν έχει καμία ανησυχία για το περιβάλλον, τις παραλίες, τα δάση, τα ρέματα, τα νερά και τον αέρα. Είναι μία πλειοψηφία πρόθυμη να εκτελέσει και το πιο ακραίο σχέδιο του δημάρχου ή του αναπληρωτή του. 

Η μοίρα της ανατολικής Αττικής δυστυχώς είναι δεμένη με την πόλη της Αθήνας η οποία μεγαλώνει, διευρύνεται και θέλει να καταπιεί όλο και περισσότερα μέρη. Στο εξωτερικό, η έντονη αστικοποίηση των μητροπόλεων επέφερε την ανάγκη διαφύλαξης και διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος στις πιο απόμερες πόλεις. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα του μαθήματος που έλαβαν οι κάτοικοι των μητροπόλεων από την έντονη βιομηχανική δραστηριότητα και δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Φοβάμαι πως εδώ πρέπει να πάθουμε πρώτα για να μάθουμε αλλά επειδή δεν έχουμε πλεονάσματα φυσικών αποθεμάτων, το μάθημα μας θα είναι οριστικό και μάλιστα, μη αναστρέψιμο....

______________________________

* Τι κι αν το νομικό πλαίσιο για την παραχώρηση χρήσης αιγιαλού απαγορεύει, για παράδειγμα, να καταλαμβάνουν τα καθίσματα πάνω από το 50% της παραλίας· η πραγματικότητα που αντικρίζει όποιος επισκέπτεται τις «οργανωμένες» πλαζ είναι διαφορετική: παραλίες σπαρμένες από άκρη σ' άκρη από τα γνωστά σετ ομπρελο-ξαπλώστρας, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο ώστε μαζί με τα σαρδελοποιημένα κορμιά να πολλαπλασιάζονται τα περιθώρια κέρδους.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται δασικούς χάρτες γιατί πολύ απλά δεν χρειάζεται δάση

Έρχονται

Αναρωτιέμαι πολύ συχνά γιατί αυτή η χώρα διαθέτει ακόμα δάση, βουνά, λίμνες ποτάμια, παραλίες και θάλασσες. Γιατί ακόμα διαθέτει αυτό που αποκαλείται "Φυσικό Περιβάλλον". Όσο διαθέτει έστω και ελάχιστα στρέμματα δασικής έκτασης κατατάσσεται αυτόματα στις τριτοκοσμικές χώρες που δεν έχουν ιδέα από παραγωγικές διαδικασίες, από ανάπτυξη. Δεν έχουν ιδέα το πόσο ανώτερο είναι το οικιστικό ενδιαφέρον μίας περιοχής η οποία ως δασική, είναι ανώφελη και πρόβλημα, αγκύλωση  που πρέπει άμεσα να αρθεί.

Τι κι αν δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις; Αν δεν βοηθούν οι  προϋποθέσεις την  οικοπεδοποίηση, τόσο το χειρότερο για τις προϋποθέσεις.

Έπεσε στο βλέμμα μου ένα "σπουδαίο" κείμενο - μνημείο του πεσόντος από την αγανάκτηση, καταπατητή. Καταπατητή κάθε τύπου. Καταπατητή που αγνοεί επιδεικτικά τον νόμο γιατί ο νόμος γι' αυτόν ήταν πάντα ala Carte. Γιατί αν δεν είναι έτσι ο νόμος, τότε είναι απλά "αγκύλωση".*

Το μνημείο αφορούσε και πάλι την περιοχή Περιβολάκια της Ραφήνας. Την περιοχή που συνετέλεσε καθοριστικά στο να γεννηθεί ο όρος "οικιστική πύκνωση" και από αυτόν ένας νόμος-μνημείο. Μνημείο αδιαφορίας για το περιβάλλον, ένα ακόμα μνημείο-είδωλο της "θεάς Ανάπτυξης" του νεοελληνικού τρόπου κοσμοθέασης.

Ο ίδιος καλλιτέχνης είχε φιλοτεχνήσει άλλο ένα ίδιας ποιότητας μνημείο. Με αυτό είχαμε ασχοληθεί σε προηγούμενη ανάρτηση.

Ars moriendis

Κάνει θόρυβο ο καλλιτέχνης. Τόσο θόρυβο που δεν ταιριάζει στη νεκρή φύση που επιδιώκει να διαμορφώσει. Επιδιώκειτην υποχώρηση του άχρηστου φυσικού περιβάλλοντος προκειμένου να επελάσουν θριαμβευτικά οι οικιστές (οι άπειροι αυθαίρετοι και οι ελάχιστοι νόμιμοι αλλά με μία νομιμότητα που ελέγχεται).

Τσαντίζεται ο καλλιτέχνης. Εκνευρίζεται γιατί τον πνίγει το "δίκιο". Το δικό του δίκιο, όπως αυτός το αντιλαμβάνεται. 

Και γράφει: 

Περιβολάκια-Ραφήνα: Τα Hot spots, η «χούντα» και οι δασικοί χάρτες

Τελικά στην χώρα μας η χούντα δεν έφυγε ποτέ. Η χούντα του Στρατού, που αποφασίζει και διατάζει. Η χούντα του δημοσίου που αποφασίζει και διατάζει, η χούντα του δασαρχείου που αποφασίζει και διατάζει και αμέτρητες άλλες «χούντες».

Δεν έχω δει καμία χούντα να προασπίζεται επιταγές ενός Συντάγματος και μάλιστα ενός Συντάγματος πολύ δημοκρατικού, όπως αυτό του 1975 από το οποίο ξεπήδησε και ο 998/79. Αλλά βολεύει να βαφτίζουμε όποιον δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα μας, χούντα και "σκοτεινό". Ο "οικιστικός πυκνωτής" είναι ακραία "δημοκράτης".. 

Οι πυκνώσεις και ο πυκνωτής

Με τον νεολογισμό των οικιστικών πυκνώσεων κάποιοι επωφελήθηκαν και είναι έτοιμοι να απολαύσουν μία προστιθέμενη αξία γης που θα έρθει από την εφαρμογή του αναμενόμενου γενικού πολεοδομικού σχεδίου που θα περιλάβει και τις πυκνώσεις. Δεν είναι λίγο να είσαι αρχικά αυθαίρετος με ένα κομμάτι γης που ακόμα και αν σου ανήκει, η χρήση του δεν αξίζει μία, να γίνεσαι ιδιοκτήτης οικιστικής πύκνωσης και τελικά να βρίσκεσαι με οικοπεδάκι στα προάστια της Ραφήνας. "Δεν' κακό" που  θα έλεγαν και κάτι γνωστές μου αλλά αργεί. Πως να μην εκνευριστεί ο καλλιτέχνης.

Το νόμιμον πλην όμως ανήθικον της διαδικασίας.

Ο οργισμένος καλλιτέχνης μας (ξανα-)παρουσιάζει τη δράση του. Τη δική του και των συν αυτώ: "Για την περιοχή συντάχθηκε και κατατέθηκε μελέτη οριοθέτησης του οικισμού σύμφωνα με την 34844 Υπουργική Απόφαση η οποία συμπληρώνει το Νόμο 4389/2016 και μάλιστα εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας που ζητούσε το 8468/17-8-2016 έγγραφο της Ε.Κ.Χ.Α. Α.Ε. αρμόδιας εταιρείας για την ανάρτηση των νέων δασικών χαρτών. Και ενώ η ανάρτηση ήταν προγραμματισμένη να γίνει 29/9/2016 ακόμα περιμένουμε…." 

Ναι, η οργή του είναι ιερή. Η κυβέρνηση, που δεν προλαβαίνει να υπογράφει μνημόνια και να προσαρμόζει τη νομοθεσία αναλόγως με αυτά,  δεν πρόλαβε να ικανοποιήσει και την ανήθικη παραχώρηση δάσους, δασικών εκτάσεων και χρήσεων προς τους αδημονούντες οικιστικούς πυκνωτές.  Δε νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερη πείνα, μεγαλύτερη αδημοσύνη από εκείνη του εν αδίκω τρεφομένου. Γιατί γνωρίζει πόσο εύκολα η υπόσχεση της παρανομίας του σήμερα μπορεί να μετατραπεί  σε υπόσχεση του απωτέρου μέλλοντος προκειμένου να βρεθεί και πάλι στην αρχή της ατέρμονης προσπάθειας του.

Μέσα στην οργή του παρουσιάζει και τα ψευδοτεκμήρια της αγωνίας του:

 "Οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν αφήνουν τα δασαρχεία γιατί θα χάσουν τους πελάτες τους…." αφού όπως πάντα, φταίει η υποβαθμισμένη εδώ και χρόνια, Δασική Υπηρεσία 

Για να αφορίσει και πάλι διερωτώμενος

"Να δούμε ποια χούντα θα υπερισχύσει.."

Ακολουθεί η υπογραφή του καλλιτέχνη την οποία δεν μεταφέρω εδώ. Όποιος θέλει μπορεί ακολουθώντας το παραπάνω link και να θαυμάσει την ιερή αγανάκτηση. Αυτό που με θλίβει είναι το ότι κανείς δε μιλά και κανείς δεν πονάει για τους βανδαλισμούς (κρατικούς και ιδιωτικούς) που υφίσταται το φυσικό περιβάλλον μίας περιοχής που κάποτε καλυπτόταν από πυκνά δρυοδάση (από την αρχαιότητα μέχρι και τον 19ο αιώνα) και στη συνέχεια από πευκοδάση (λόγω της συστηματικής μελισσοκομικής εκμετάλλευσης αλλά και της ρητινοσυλλογής.

Αλλά αυτά ήταν παλιά. Τα σταθερά συστήματα ανήκουν στο παρελθόν. Το σήμερα θέλει κατανάλωση γης, φυσικών πόρων και προπαντός λατρεία του εφήμερου. Έτσι, τι να τα κάνουμε τα δάση; Εμπρός και γι' άλλες πυκνώσεις. Εμπρός, η γη δεν προορίζεται για άχρηστες χρήσεις όπως δάση και δασικές εκτάσεις. Θέλουμε γη με προστιθέμενη αξία. Να παίρνουν σειρά και οι παραλίες, οι θάλασσες, οι κορυφές των βουνών και ότι μπορεί να πουληθεί. Άλλωστε δεν αξίζουμε τέτοιες ομορφιές. Ας τις καταστρέψουμε.

_______________
*Αγνοεί ο καλλιτέχνης πως ο νόμος δίνει το δικαίωμα χρήση στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας για έργα σε δάση και δασικές εκτάσεις. Άλλο βέβαια που το υπουργείο φέρεται ως τσιφλικάς. Τέτοιο δικαίωμα πάντως ο νόμος σε "πυκνωτές" δεν δίνει ...ακόμα