Τίποτα δεν άλλαξε, απλά έρχονται εκλογές

Όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο φρόντιζαν να διατηρούν ικανοποιημένη την εκλογική τους πελατεία. Τον κόσμο που αποτελούσε την πελατεία αυτή  Αυτούς που σέρνονται από τη μία άκρη της παλέτας των κομματικών επιλογών, στην άλλη. Φυσικά δεν πρόκειται για πολιτικές επιλογές, αφού δεν έχουν ίχνος πολιτικής σκέψης κατά την συνειδητή ή όχι πρόκριση τους, από τον κάθε ένα πελάτη. Την ίδια οδό άσκησης της κατ' όνομα πολιτικής, στην ιδιότυπη ελληνική πολιτική σκηνή, επέλεξα και ο Συριζα. Μάλλον ήταν η ολοκλήρωση μίας διαδικασίας που είχε ξεκινήσει από καιρό και βρήκε το πρόσχημα για την προώθηση της διαδικασίας ολοκλήρωσης της, στην Αττική Τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018. Πράγματι, δεν υπάρχει χυδαιότερη στάση πολιτικού κόμματος, από τη μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα, όπως αυτή που σκαρφίστηκε η παρούσα κυβέρνηση. Με πρόσχημα την μη επανάληψη της τραγωδίας που έλαβε χώρα στις 23/7/2018, προωθεί την απόλυτη εξαφάνιση και των τελευταίων ιχνών φύσης που απέμειναν στην έρημη χώρα και πιο πολύ στο φαιό νταμάρι που λέγεται Αττική.

Περάστε κόσμε!

Επειδή η φρίκη σερβίρεται σε ανάλογα φρικτή συσκευασία και η παρανομία δεν πρέπει να εξαντλείται στο περιεχόμενο αλλά και στο πως αυτό φτάνει να ενσωματωθεί στη ζωή μας. Πως έρχεται να καταστρέψει το μέλλον μας. Έτσι και ο νόμος 4459/2018, ο οποίος αφορά το «Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιόνιο Πανεπιστήμιο και άλλες διατάξεις», έρχεται με το άρθρο 40 να παρατείνει τις προθεσμίες για την υποβολή των ορίων οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης (3889/10) δηλαδή με την νεότερη ορολογία, των  εκτρωματικών "Οικιστικών πυκνώσεων". Tη δικαίωση δηλαδή του καταπατητή, του εκχερσωτή, του αυθαιρετούχου και όλων εκείνων που έκλεψαν με περισσό θράσος, φύση από τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές. Αυτών δηλαδή που αποτελούν την κρίσιμη μάζα της νέας εκλογικής πελατείας του κόμματος που κάποτε υπερασπιζόταν τη φύση, την οικολογία και καυτηρίαζε αυτούς που δiaτηρούσαν ομήρους τους αυθαιρετούχους, προκειμένου να τους ενσωματώνουν στη δική τους εκλογική πελατεία. Ειδικά η ανατολική Αττική βρίθει από πολιτευτές που μάζευαν ψήφους καταπατητών στους οποίους υπόσχονταν "κλείσιμο της υπόθεσης τους" με τον ευνοϊκότερο για αυτούς τρόπο, Ο Σύριζα μύρισε την πελατεία και με έναν νόμο που μοιάζει με συρραφή τυχαίων κειμένων τους χάρισε τη γη και τον ουρανό.

Με το άρθρο 52 που οι φτηνοί ψηφοθήρες, οι κοινοί  απατεώνες διαλαλούν πως αρχίζουν οι κατεδαφίσεις των παρανόμων, αποδεικνύουν το πόσο ηλίθιους μας θεωρούν. Το άρθρο 52 περιλαμβάνει τις επείγουσες ρυθμίσεις για κατεδαφίσεις αυθαίρετων κτισμάτων σε αιγιαλό, δασικές εκτάσεις, ρέματα και επικίνδυνες οικοδομές. 

Για την περίπτωση των αυθαίρετων κτισμάτων σε δασικές εκτάσεις αποσαφηνίζει πως ο νόμος αφορά μόνο τα αυθαίρετα κτίσματα και κατασκευές που βρίσκονται σε δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν από πυρκαγιά και έχουν κηρυχτεί αναδασωτέες.

Επειδή τα παραλειπόμενα δυσκόλως εννοούνται, δύσκολα καταλάβατε πως οι οικοδομές σε δάση δεν θεωρούνται πια αυθαίρετες. Εμπρός λοιπόν, μην αφήσετε τίποτα. 

Οι υγρότοποι της Αττικής

Στο άρθρο 54 υποτίθεται πως αποτυπώνεται το καθεστώς προστασίας υγροτόπων

Λέει το άρθρο 54

Στις περιοχές των υγροτόπων Α΄ προτεραιότητας της υποπερίπτωσης αα΄ της περίπτωσης γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 20 του ν. 4277/2014 (Α’ 156), όπως αυτές φαίνονται εντός των περιγραμμάτων τους με διακεκομμένη γραμμή στα σχετικά πρωτότυπα διαγράμματα, που θεωρήθηκαν από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Τοπογραφικών Εφαρμογών και που αντίτυπό τους σε φωτοσμίκρυνση προσαρτάται ως Παράρτημα Α’ στον παρόντα νόμο, και μέχρι την οριοθέτησή τους σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 3937/2011 (Α’ 60), απαγορεύεται η δόμηση, η επιχωμάτωση, η άσκηση οχλουσών δραστηριοτήτων και κάθε δραστηριότητα που υποβαθμίζει την οικολογική κατάστασή τους, καθώς και η έκδοση αδειών δόμησης.

Δηλαδή όλες οι μελέτες για τσιμεντώματα ρεμάτων αναστέλλονται. Ή μήπως όχι;

Η διάταξη αφορά τους υγροτόπους της Αττικής με έκταση έως 80 στρέμματα. Όμως πως καθορίζεται η έκταση; Μόνο από το περίγραμμα (την διακεκομμένη)

Τα ρέματα που έχουν χαρακτηρισθεί με προεδρικό διάταγμα ως ιδιατέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνονται; ή δεν ισχύει το ΠΔ;

Επίσης, ο νόμος αυτός ενσωματώνει τη νομολογία του ΣτΕ που ορίζει πως η έκταση, την οποία καταλαμβάνει ένα ρέμα δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται ως χώρος οικοδομήσιμος ή προοριζόμενος για την ανέγερση κοινωφελών κτιρίων, αλλά αποκλειστικά ως κοινόχρηστος χώρος (Σ.τ.Ε. 2656/1999, 4654/1996); Άρα αν η έκταση που μπαίνει στο στόχαστρο είναι μεγαλύτερη από 80 στρέμματα δεν προστατεύεται;

Αφού απαγορεύονται οι οχλούσες δραστηριότητες στους υγροτόπους της Αττικής, θα εξαιρέσουν το Μέγα Ρέμα για να φτιάξουν το ΚΕΛ τους και για να τσιμεντώσουν κοίτη και εκβολή;

Τα κενά που έχουν αφήσει μυρίζουν να είναι επίτηδες αφημένα προκειμένου και να ικανοποιήσουν τους καταπατητές αλλά από την άλλη να μην το παρακάνουν με τον κόσμο που βλέπει και επισημαίνει τις παρανομίες τους.

Το φθινόπωρο δεν φάνηκε ακόμα (παρά τις βροχές) αλλά με τέτοιους νόμους -σκούπες που ρυθμίζουν από πανεπιστήμια μέχρι τακτοποιήσεις καταπατητών αλλά και την επέκταση του ...κοιμητηρίου της Νέας Μάκρης (άρθρο 55) δείχνουν όχι μόνο αθλιότητα, διατήρηση του πελατειακού κράτους, αισχρή συνδιαλλαγή αλλά και ότι τελικά τίποτα δεν άλλαξε. Ότι υπήρχε πριν, εξακολουθεί να υπάρχει και να κυβερνά και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή πια. Είμστε βαθιά μέσα στη βρωμιά. Πολύ βαθιά.

__________________________________

ΥΓ Δεν ξέρω ανα θα μπορέσω να εξηγήσω στα παιδιά γιατί τους επιστρέφουμε έναν τέτοιο κόσμο για να ζήσουν

ΥΓ2 Θυμήθηκα την Ζωή Κωνσταντοπούλου που επέστρεφε τροπολογίες που τις έδιναν, όταν ήταν άσχετες με το θέμα του κάθε φορά συζητούμενου σχεδίου νόμου. Γι' αυτό είναι εκτός Βουλής. Λογικό.

Ο οικολόγος οικοπεδοφάγος - Μία καλοκαιρινή ιστορία

Σήμερα λέγονται οικιστικές πυκνώσεις

Και ποιος δεν ξέρει ή δεν έχει ακούσει ιστορίες για απατεώνες που έφραζαν ένα κομμάτι γης, για να το πουλήσουν στους φρεσκοαφιχθέντες,  τότε που η Αθήνα ξεχείλιζε από το μεγάλο κύμα αστυφιλίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και όλη την επόμενη δεκαετία. Λέξεις του τότε συρμού ήταν τα περιφραστικά επίθετα «εκτός σχεδίου», «εντός σχεδίου», τα μονολεκτικά «άρτιο», «οικοδομήσιμο», τεχνικοί όροι όπως «ρίξιμο βάσης», «ρίξιμο θεμελίων», «λυόμενο», αλλά και ιδιότητες όπως «μεσίτης» και «οικοπεδοφάγος».

Όλα τα παραπάνω ήταν συνιστώσες μίας ευρύτερης έννοιας, μίας τάσης στην οποία επιδόθηκαν όσοι Έλληνες δεν έφυγαν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μπορεί όχι όλοι όσοι δεν έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που έμειναν, μπήκαν στο τρενάκι της ανάπτυξης της χώρας το οποίο είχε το όνομα «Ανοικοδόμηση». Ήταν ένας κύκλος που ξεκινούσε από την δυστυχία της υπαίθρου, η οποία ωθούσε τους κατοίκους της να την εγκαταλείψουν. Όσοι μετοικούσαν στα αστικά κέντρα, έβρισκαν δουλειά στην οικοδομή, χτίζοντας τα σπίτια που θα αγόραζαν ή θα ενοικίαζαν αλλά όπως και να ήταν, θα κατοικούσαν κάποιοι άλλοι μέτοικοι. Ένας ανατροφοδοτούμενος οικονομικός κύκλος δηλαδή. Επειδή όμως πουθενά δεν υπάρχουν κλειστά συστήματα, τα οποία δηλαδή παράγουν την ενέργεια την οποία καταναλώνουν (υπάρχουν και οι τριβές μας λέει η θερμοδυναμική), η τροφοδοσία με συνάλλαγμα γινόταν από τις λίγες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, τους μετανάστες εξωτερικού και βέβαια τους ναυτικούς. Ήταν τότε που η ελληνική ναυτιλία πρώτευε στον κόσμο αλλά όπως και τώρα, ο Έλληνας ναυτικός δεν συμμετέχει στα επινίκια. Ίσως γιατί την γιορτή την οργανώνουν σε κλειστό κύκλο οι εφοπλιστές.

Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στον κύκλο της οικοδομής, που είναι και το θέμα μας (αν δεν το αντιληφθήκατε ακόμα). Το να χτίζεις δεν είναι δουλειά εύκολη. Ούτε και απλή. Η οικοδομή, σαν γνήσιο προϊόν του σύγχρονου καπιταλισμού, ενσωματώνει πολλές αξίες πριν προστεθεί και το εργολαβικό όφελος, το οποίο δεν είναι αξία αλλά ποσοστό επί των αξιών, εισπραττόμενο και συνήθως συσσωρευόμενο από τον εργολάβο. Τον στρατηγικό «επενδυτή» θα λέγαμε σήμερα. Η οικοδομή ενσωματώνει λοιπόν την αξία της γης, την αξία των υλικών, την αξία της εργασίας, την φορολογία και τις ασφαλιστικές δαπάνες πάσης φύσεως, τα κόστη της ενέργειας (καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια), τα κόστη των αστοχιών και της ανακατασκευής ή επιδιόρθωσης μερών, την αμοιβή μελέτης, την αξία της άδειας, ακόμα και το φακελάκι που ενδεχομένως θα χρειαστεί προκειμένου να λιπανθεί η οδός και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, μέχρι την παραλαβή του προϊόντος από τους αγοραστές. Δεν περιλαμβάνω συμβολαιογράφους, δικηγόρους, επιτόκια και κόστος δανεισμού, όπως και το ψυχολογικό κόστος που πληρώνει όποιος ζήσει την περιπέτεια αυτή από κοντά.

Η αρχή πάντα γίνεται από τη γη και το κόστος απόκτησης της, προκειμένου να ξεκινήσουν όλα. Εκεί λοιπόν είναι που αρχίζει – επιτέλους- η ιστορία μας, μετά από μία σχοινοτενή εισαγωγή, που όμως πιστεύω πως δεν πήγε τελείως χαμένη.

Η γη

Οι πιο πονηροί από τους μέτοικους, που όπως είπαμε στην εισαγωγή, ασχολήθηκαν με την ευγενή δραστηριότητα της οικοδομής, διέγνωσαν από νωρίς πως το πιο ξεκούραστο κέρδος προκύπτει από το εμπόριο της γης, αφού δίχως γη δεν υπάρχει και οικοδομή. Το πρόβλημα που πρόκυπτε ήταν το που θα έβρισκαν το εμπόρευμα με το οποίο σκόπευαν να πλουτίσουν. Επειδή οι τσιφλικάδες ανά την επικράτεια ήταν λίγοι αλλά η γη που κατείχαν ήταν πολλή, υπήρχε πρόβλημα με τις αξίες οι οποίες ρυθμίζονταν από τους τσιφλικάδες που με μία τούρκικη σφραγίδα ή μία πράξη από μοναστήρι ή την Εκκλησία, εμφανίζονταν ως κύριοι γης και αξιών. Όσο ήθελαν και αν ήθελαν, πουλούσαν. Το πράγμα έδειχνε αδιέξοδο για όποιον νόμιζε πως μπορεί να ασκήσει με επιτυχία δραστηριότητα με εμπόρευμα τα δικαιώματα κτήσης ή χρήσης  της γης. Ενώπιον του αδιεξόδου, γεννήθηκε η μεγαλοπρεπής ιδέα. Σε μία δασοσκεπή Αττική, τι νόημα έχει να μένει τόση γη αναξιοποίητη και καλυμμένη με δέντρα και θάμνους που στην τελική ούτε απέφεραν έσοδα. Τι αξία είχαν τα βελανίδια ή τα κουκουνάριια; Το ρετσίνι είχε αξία και πολλές χρήσεις αλλά πόσο ρετσίνι να μαζέψει κανείς και πόσο να διαθέσει; Ενώ η γη….)

Προϊόν της μεγαλοπρεπούς ιδέας της αξιοποίησης της γης, ήταν οι μαζικές εκχερσώσεις αρχικά και το κύριο ποσοστό των συστηματικών, ετησίων δασικών πυρκαγιών, από το 1975 και μετά. Οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο ήταν το moto της εποχής. Και εντός σχεδίου (ή υπό ένταξη). Ενός σχεδίου που υπήρχε μόνο στα λόγια που ξεστόμιζε για να διαφημίσει την πραμάτια του ο μεσίτης. Ενός σχεδίου που είχε φτιάξει ο καταπατητής, με τη βοήθεια ενός μηχανικού που από τη σφραγίδα του οποίου υπήρχε μόνο μία αχνή μπλε γραμμή πάνω στα σχέδια ή και ένα όνομα που θα μπορούσε να είναι το όνομα του οποιουδήποτε.

Αυτοί οι τύποι ήταν πρωταγωνιστές μίας εποχής. Όλοι ξέραμε πως υπάρχουν αλλά στο όνομα του νομότυπου και του καθώς πρέπει, δεν ομολογούσαν πως ήταν οι ίδιοι που έκαιγαν δάση και μετά με τη συνεργασία των υπολοίπων μελών της συμμορίας άτυπης εταιρίας, δηλαδή συμβολαιογράφων, δικηγόρων κλπ ανακάλυπταν ή εκμαίευαν  διαθήκες και δικαιώματα χρήσης, οπότε κατέληγαν στην κατάρτιση τίτλων στο όνομα του «επιχειρηματία γης». Η υπόλοιπη πορεία είναι γνωστή και ως θεωρία και ως βίωμα. Τις πόλεις που παρήχθησαν με αυτό τον τρόπο ζούμε όλοι. 

Ένας τέτοιος οικοπεδοφάγος τον οποίο γνώρισα σε πόλη της βόρειας Ελλάδας είναι η αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Στην κουβέντα που είχαμε με αφορμή τα τραγικά περιστατικά των πυρκαγιών σε ανατολική και δυτική Αττική την περασμένη εβδομάδα. Σε ηλικία μεγάλη πια, ο δραστηριοποιούμενος στο πεδίο του real estate (πολιτικά ορθή απόδοση της λέξης οικοπεδοποίηση) κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 επιχειρηματίας, με αφοπλιστική ειλικρίνεια μέχρι του βαθμού της βλακείας, ισχυριζόταν πως στα οικόπεδα που πουλούσε ο ίδιος δεν υπήρχαν πυρκαγιές γιατί είχε φροντίσει να κόψει τα δέντρα από πριν. Κατόπιν με ζώα ή με τρακτέρ, όργωνε την περιοχή. Έτσι μείωνε την πιθανότητα πυρκαγιάς!!! 

Άκουγα άφωνος τις περιγραφές της «σκληρής δουλειάς» που έριξε τότε , όπως και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την ικανοποίηση του, που η ζωή τον αντάμειψε για την σκληρή δουλειά του και την «εργατικότητα» του. Όσο μου μιλούσε, αντί να θυμώνω περίμενα να ακούσω την συνέχεια των ιστοριών του, εστιάζοντας στο πόσο οργανωμένα ήταν όλα. Πόσο καθετοποιημένα. Από τον μεσίτη και τον εργολάβο (συχνά υπήρχε ταυτοπροσωπία), τον συμβολαιογράφο, τους απαραίτητους δικηγόρους, ακόμα και τους επαγγελματίες μάρτυρες, στα δικαστήρια που δικαίωναν τους διακατόχους που έριζαν επί της ιδιοκτησίας του «ξένου αχυρώνα», δηλαδή επί της ιδιοκτησίας της δημόσιας γης.

Μαγεύτηκα, όπως μαγεύομαι με όλες τις αφηγήσεις που με ταξιδεύουν στα ήθη μίας εποχής που ενώ την έζησα δεν είχα τα μέσα να καταλάβω την κοσμογονία που λάβαινε χώρα τότε. Την γέννηση ενός κόσμου απαίσιου, που στόχο είχε το κέρδος για όλο και λιγότερους εις βάρος όλο και περισσοτέρων, εις βάρος του συνόλου. Αυτοί οι τύποι* είναι που έκαψαν και έχτισαν την Πεντέλη, έκαψαν και έχτισαν τον Υμηττό, έκαψαν και έχτισαν την Πάρνηθα. Αυτοί είναι που έφτιαξαν τα Περιβολάκια Ραφήνας και όλες τις οικιστικές πυκνώσεις που έρχονται τώρα οι Τσιρωνοφάμελοι να τους χαρίσουν (λες και είναι δικά τους χωράφια). Και σκέφτομαι. Τελικά ποιος κέρδισε; Ποιος είναι αυτός που εξασφάλισε μια καλή ζωή ευχαριστώντας τον θεό του δικαίου,  που του φέρθηκε τόσο καλά γιατί εκτίμησε την εργατικότητα του;

Ζούμε σε μία νεκρή χώρα. Ζούμε σε μία χώρα που ότι ζήσαμε, ότι μας σκοτώνει δεν κάναμε τίποτα για να το αποφύγουμε. Γιατί δεν αντιδράσαμε ποτέ στην αδικία. Μάλιστα πολλοί επωφεληθήκαμε και από αυτή την αδικία, αυτή την ανηθικότητα. Σήμερα η ανηθικότητα αυτή γίνεται κυνικά αποδεκτή από το επίσημο κράτος, με την ονομασία «οικιστικές πυκνώσεις» και εντείνεται περισσότερο με την πολεοδόμηση των τερατουργημάτων αυτών. Η κοροϊδία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και η ντροπή βαθύτερη, όταν μας περιγελούν με τον ίδιο κυνισμό και με αυστηρό δήθεν ύφος διαλαλούν πως θα γκρεμίσουν αυθαίρετα σε δάση και παραλίες (εκτός οικιστικών πυκνώσεων και κάποιων ακόμα περιπτώσεων).

Ο οικοπεδοφάγος της ιστορίας μας έκοβε τα δέντρα για να μην ανάβουν πυρκαγιές. Σε τι διαφέρει από τον οικολόγο υπουργό που νομιμοποιεί αυθαίρετα σε δάση (οικιστικές πυκνωσεις) για να δώσει τέλος στις στρεβλώσεις του παρελθόντος;

__________________________

*Οι τύποι αυτοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά με τους λεγόμενους «οικοδομικούς συνεταιρισμούς». Απλά οι συνεταιρισμοί είχαν καλύτερα «μέσα»

Κουτόφραγκοι και Κουτοέλληνες

(από το dasarxeio.com)

Ο τίτλος από το ένθετο της Καθημερινής

Τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν κρατικές ενισχύσεις, που παραβιάζουν τον ανταγωνισμό μεταξύ των αγροτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αντιμετωπίζει η νομοθετική διάταξη του υπουργείου Περιβάλλοντος, με βάση την οποία οι Έλληνες αγρότες μπορούν να εξαγοράσουν με χαμηλότερο αντίτιμο από αυτό που ισχύει στην αγορά τις δασικές εκτάσεις που χρησιμοποιούσαν τα προηγούμενα χρόνια ως καλλιεργήσιμες και έχουν πάψει να είναι δάση.

Στο μικροσκόπιο της Κομισιόν μπήκε η συγκεκριμένη διάταξη, όπως αποκαλύπτει το περιοδικό «Agricola» της «Καθημερινής» της 25ης Ιουνίου, με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας (DG AGRI) της Κομισιόν, που απευθύνεται στην ελληνική αντιπροσωπεία στην Ε.Ε. με τίτλο «Σχέδιο δασικής νομοθεσίας».

Στο δημοσίευμα των Νίκου Φιλιππίδη και Προκόπη Χατζηνικολάου αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Στον «αέρα» βρίσκεται η ρύθμιση του υπουργείου Περιβάλλοντος σχετικά με τη δυνατότητα εξαγοράς σε προνομιακές τιμές από αγρότες καταπατημένων εκτάσεων, χαρακτηρισμένων ως δασικών, προκειμένου να συνεχίσουν να τις καλλιεργούν, σύμφωνα με έγγραφο της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας της Κομισιόν που αποκαλύπτει το «Α».

Στην επιστολή, που απειλεί να «τινάξει» στον αέρα τη διαδικασία εξαγοράς δασικών εκτάσεων, που είχαν εκχερσωθεί, αναφέρεται ότι «βάσει των πληροφοριών που έχει στη διάθεσή της, η Επιτροπή δεν μπορεί να αποκλείσει ότι τα μέτρα αυτά περιέχουν στοιχείο κρατικής ενίσχυσης, η οποία δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογηθεί βάσει των εφαρμοστέων κανόνων των κρατικών ενισχύσεων».

Η επιστολή της Γενικής Διεύθυνσης Γεωργίας  της ΕΕ

Η γενική διευθύντρια Γεωργίας της Ε.Ε. στην επιστολή της προσθέτει ότι η ευνοϊκή ρύθμιση θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως ενίσχυση που δεν ενέχει στοιχείο κρατικής ενίσχυσης, στην περίπτωση που έχει υπαχθεί στο καθεστώς ενισχύσεων ήσσονος σημασίας στον γεωργικό Τομέα. Κάτι που ωστόσο δεν προκύπτει από την απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος.

Μάλιστα, η Κομισιόν ζητάει από τις ελληνικές αρχές εντός μηνός να διαβιβάσουν στην Επιτροπή όλες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για την εξέταση των μέτρων. Επιπλέον διαφαίνεται άγνοια από πλευράς της Κομισιόν ότι όχι μόνο έχει ψηφιστεί η σχετική διάταξη, αλλά και έχει εκδοθεί η υπουργική απόφαση εφαρμογής της, καθώς συστήνει στις ελληνικές αρχές «να μη μετατρέψουν το σχετικό σχέδιο νόμου σε νόμο πριν η Επιτροπή εξετάσει τη συμβατότητα των μέτρων με την εσωτερική αγορά».

Στην περίπτωση που οι εξηγήσεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν πείσουν τις κοινοτικές αρχές, σύμφωνα με το δημοσίευμα του περιοδικού «Agricola» της «Καθημερινής», η χώρα βρίσκεται προ του κινδύνου να της επιβληθούν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σημαντικές δημοσιονομικές διορθώσεις και χιλιάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι είναι πιθανό να κληθούν να επιστρέψουν ακόμα και τα ποσά των επιδοτήσεων που έλαβαν στο παρελθόν.

Πηγές:

– Περιοδικό «Agricola» της «Καθημερινής» της 25ης Ιουνίου

– http://www.thessaliatv.gr

dasarxeio.com: Ν.4345/2015 Τροποποιήσεις διατάξεων του ν. 4280/2014

Με το άρθρο 32 του ν. 4342/2015  που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Α´ 143/9-11-2015) τροποποιούνται διατάξεις του ν. 4280/2014 (Α´ 159). 

Πιο συγκεκριμένα:

Άρθρο 32

Τροποποιήσεις διατάξεων του ν. 4280/2014 (Α´ 159)

1. Η παράγραφος 1 του άρθρου 38 του ν. 998/1979, όπως ισχύει, αντικαθίσταται ως εξής: 

«1. Τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται συνεπεία πυρκαγιάς, αποψίλωσης ή άλλης αιτίας, κηρύσσονται υποχρεωτικά ως αναδασωτέα ανεξαρτήτως της ειδικότερης κατηγορίας αυτών ή της θέσης στην οποία βρίσκονται. Της κήρυξης της αναδάσωσης εξαιρούνται εκτάσεις για τις οποίες, πριν την καταστροφή της δασικής βλάστησής τους από πυρκαγιά, έχει χορηγηθεί έγκριση επέμβασης σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Κεφάλαιο Έκτο του παρόντος νόμου».

2. Η παράγραφος 4 του άρθρου 52 του ν. 4280/2014 τροποποιείται ως εξής:

«4. Aποφάσεις εκδοθείσες μέχρι την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου με τις οποίες κηρύχθηκαν δάση ή δασικές εκτάσεις ως αναδασωτέα λόγω καταστροφής τους από πυρκαγιά ανακαλούνται υποχρεωτικά με πράξη του αρμόδιου οργάνου ως προς το τμήμα αυτών που η απώλεια της δασικής βλάστησής του, πριν από την καταστροφή του από πυρκαγιά, είχε εγκριθεί με την έκδοση της έγκρισης επέμβασης σύμφωνα με τα οριζόμενα στο Κεφάλαιο Έκτο του νόμου 998/1979, όπως ισχύει. Ομοίως ανακαλούνται λοιπές πράξεις της διοίκησης που τυχόν εκδόθηκαν για την προστασία των εκτάσεων της παρούσας παραγράφου, καθ ́ ο μέρος αφορούν το ανωτέρω τμήμα αυτών. Μέχρι την ολοκλήρωση της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ανάκληση της αναδάσωσης σύμφωνα με την παρούσα παράγραφο, δεν εκδίδονται διοικητικές πράξεις για την προστασία του τμήματος αυτού κατ’ εφαρμογή της δασικής νομοθεσίας.»

Φύση υπό προθεσμία

Απώλειες δάσους στην Ελλάδα (Global Forest Watch 2015)

Διαβάζω στην Εφημερίδα των Συντακτών το Σάββατο 31/10/2015 στο άρθρο του Γ. Φ. Ιωαννίδη, δικηγόρου και  τ. γ.γ. Υπουργείου Εσωτερικών πως 

"Με το νομοσχέδιο για τα «προαπαιτούμενα», που συζητείται με διαδικασίες-εξπρές, επιχειρείται, κατά προφανή παράβαση του Συντάγματος, η δραματική υποβάθμιση της προστασίας των δασών.

Συγκεκριμένα με το άρθρο 32 παρ. 1 αυτού καταργείται πλέον η υποχρέωση αναδάσωσης των δασών και δασικών εκτάσεων που έχουν με οποιονδήποτε τρόπο αποψιλωθεί, εκχερσωθεί ή καταπατηθεί και η αναδάσωση θα επιβάλλεται πλέον μόνο για τις καμένες από πυρκαγιά εκτάσεις....."

Eπίσης στο Πρώτο Ψέμα, ο selfie ποταμίσιος Γ. Αμυράς, προτρέπει "βγάλτε μία selfie με τα δάση για να τα θυμάστε", πάλι με το ίδιο αιτιολογικό. Στο newsbomb, γράφει αντίθετα πως ήδη από την προηγούμενη μέρα (30/10) ο Π. Σκουρλέτης είχε πάρει πίσω την ύποπτη διάταξη (την ξεκάθαρα εκ προθέσεως ανόσιας και εγκληματικής προστεθείσα διάταξη στα "προαπαιτούμενα").΄

Αναζητώντας σήμερα στη διαβούλευση εκείνη, τις επίμαχες διατάξεις, δεν έχει απομείνει ίχνος της.

Γνωρίζοντας από πείρα πως στην Ελλάδα, το φυσικό περιβάλλον και η προστασία του δεν αποτελούσε ποτέ προτεραιότητα μας, ούτε δική μας ούτε βέβαια καμίας από τις κατ' εικόνα και ομοίωση μας, εκλεγμένες κυβερνήσεις μας, έχω την έντονη αίσθηση πως η ρύθμιση θα επανέλθει με άλλο τρόπο και από άλλο δρόμο. Δεν μπόρεσε να μπει μέσα στο άρμα των προαπαιτούμενων του Οκτωβρίου, θα μπει στο επόμενο μπουκέτο με προαπαιτούμενα ή με υπό ψήφιση "αναπτυξιακή" νομοθεσία. Πάντα αυτό το Κράτος, ομοζυγωτός δίδυμος της Βίας κατά τον Αισχύλο, ήταν συνεργός, αρωγός και υπηρέτης αυτών που "μπορούσαν", αυτών που ονομάζονται "επενδυτές" αυτών που ορέγονται τη μετατροπή του δημοσίου αγαθού, του κοινού πλούτου σε δικό τους κέρδος.

Ο δρόμος ούτως ή άλλως έχει ανοίξει με τους νόμους του 2014. Τον 4258 (για τα υδατορέματα που στο τελευταίο άρθρο του έχει και τη νομιμόποίηση "οικισμού" αυθαιρέτων στη Νέα Ζωή) και τον 4280 (τον δασικό) αλλά και τους προηγούμενους τους αποκαλούμενους και "αναπτυξιακούς" που κατάργησαν την ισχυρότερη, έστω και διαρκώς βαλλόμενη νομοθεσία προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος και ειδικά του δάσους (998/79). Για να μη θυμηθούμε και τους 3889/2010, τον 3937/2011 και άλλα νομικά κοσμήματα.

Οι πιέσεις ήταν τόσο ισχυρές που με το άρθρο 32 του ν/σ που απέσυρε ο Π. Σκουρλέτης, τροποποιούνταν ακόμα και άρθρα του δασοκτόνου 4280/14. Η κατακραυγή ήταν τέτοια που αφύπνισε ακόμα και το νεκρωμένο από τον Ιούλιο (ίσως και νωρίτερα) αριστερό φιλότιμο της κυβέρνησης. Πλήθος διακατοχών στην Αττική, σε εκτάσεις που χυδαία αποκαλούνται "φιλέτα", τόσο ως προς την ιδιοκτησία αλλά και ως προς τη χρήση, θα έβρισκαν το δρόμο προς την πολεοδόμηση και τον προσπορισμό υψηλότατων κερδών, τόσο από επιτήδειους ιδιώτες όσο και από ομάδες - αγέλες αρπακτικών (συνεταιρισμοί, εκκλησία κλπ). Αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας ή ακόμα και του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου θα χτυπούσαν σε μία αλλαγή νομοθεσίας που περιμένουν όλα αυτά τα τσακάλια, τα αρπακτικά της γης, της φύσης και τελικά και του μέλλοντος του τόπου και των ανθρώπων. Εδώ μάλιστα, ο δίδυμος της Βίας, το Κράτος τηρεί μία ανόσια στάση μη υλοποιώντας αποφάσεις αναδάσωσης και αποκατάστασης κατεστραμμένων δασών και δασικών εκτάσεων. Το παράδειγμα του ανατολικού Πεντελικού είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Σε αδελφική πλην όμως σιωπηρή, ομόνοια με τα αρπακτικά της γης, δεν εφαρμόζει τον ισχύοντα νόμο για τις αναγκαστικές μετά από καταστροφή αναδασώσεις, ακόμα και όταν τα ανώτατα δικαστήρια το έχουν ξεκαθαρίσει απορρίπτοντας αιτήσεις ιδιωτών και οικοδομικών συνεταιρισμών για την άρση των αποφάσεων περί αναδάσωσης των δημοσίων δασικών εκτάσεων που οι αιτούντες προσπαθούν να βάλουν στο χέρι.

Η βέβαιη επιστροφή. Η προσπάθεια δεν τελειώνει ποτέ

Θα επιστρέψει το άρθρο 32 ή τουλάχιστον το πνεύμα του σε άλλο πακέτο. Θα επιστρέψει με άλλη μορφή. Ως προαπαιτούμενο, ως αναπτυξιακός νόμος, ως τροπολογία, ως κάτι. Βρισκόμαστε στην οδό της αποψίλωσης των περιττών δασών, ειδικά εκείνων της Αττικής αφού η γη επί της οποίας φύονται, αποτιμάται πολύ ψηλά στα χρηματιστήρια. Αποτιμάται πολύ ψηλότερα από το δάσος, από τη φύση από τη ζωή και το μέλλον των ανθρώπων που άλλωστε είναι επίσης περιττοί κόκκοι σκόνης πάνω στη χρυσή οικοπεδική γη που καλύπτεται από άχρηστη βλάστηση και ακόμα πιο ενοχλητική πανίδα. 

Ζούμε σε μία χώρα υπό προθεσμία. Το μέλλον έχει γκρίζο. Πολύ γκρίζο. 

  

Τα δικά μας μνημόνια

Ελληνοπρεπής, μνημονιακός  σχεδιασμός

Πολλά χρόνια πριν την έναρξη εφαρμογής μνημονίων οικονομικού - λογιστικού τύπου και πρωτοφανούς νεοφιλελεύθερης αγριότητας (χαρακτηριστικής των θεραπαινίδων του νεοφιλελευθερισμού τραπεζών) στην Ελλάδα είχε ξεκινήσει  μία άλλη διαδικασία απομείωσης αξιών. Μία εσωτερική υποτίμηση που όμως αφορούσε την αξία των ανθρώπων, την αξία της ζωής, την αξιοπρέπεια και τον πολιτισμό. Υποτίμηση της αξίας του μέλλοντος και του ανθρώπου. 

Η παλιά υποτίμηση είχε τους ίδιους στόχους με την τωρινή. Είχε τους ίδιους θύτες, αλλά περισσότερα θύματα από τη σημερινή. Επειδή όμως η χώρα ζούσε τον sui generis καπιταλισμό της, το ανατολίτικο κοσμοπολίτικο όραμα της, η υποτίμηση εκείνη είχε την προσαρμοσμένη στις συνθήκες της εποχής, μορφή. Ήταν δηλαδή ένα άγραφο μνημόνιο κατανόησης της βαρβαρότητας, ως στόχου και ως μέσου πιστοποίησης, της πλαστικής κοινωνικής επιτυχίας του ιδιώτη.

Και εξηγούμαι.

Τις δεκαετίες του 60 και του 70, η "ανάπτυξη" του 8% είχε τη ρίζα της στην "ανοικοδόμηση με κάθε κόστος" και στην εισαγωγή συναλλάγματος μεταναστών . Φυσικά, πάλι το κόστος της μετανάστευσης και της μετατροπής των ανθρώπων σε αναλώσιμα της κεντροευρωπαϊκής φάμπρικας, ήταν αδιάφορο μπροστά στο επίτευγμα της τιθάσευσης της φτώχειας των παραγωγών του πλούτου του 8%. Τότε, πάνω στα θεμέλια του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους, κατασκευάστηκε η υπερδομή  των δύο πυλώνων της ελληνικού τύπου, ανάπτυξης και του ελληνικού τύπου "εκσυγχρονισμού". Η αντιπαροχή και η εμπορευματοποίηση της ίδιας της χώρας, του ίδιου του κλίματος, του τοπίου, της φύσης, αποφασίστηκε πως ήταν οι δρόμοι της ανάπτυξης της χώρας.

Σήμερα, που ζούμε το δικό μας εξελικτικό στάδιο της μετάβασης από τον Homo habilis, η (υπό αμφισβήτηση) εθνική βαριά βιομηχανία, που κατά τους γνωστούς  μύωπες παπαγάλους είναι είτε ο τουρισμός ή ο πολιτισμός, έχει πάρει τη θέση της ατμομηχανής της οικονομίας, στο σύγχρονο λεξιλόγιο του οικονομίστικου καθωσπρεπισμού. Στην πραγματικότητα, η βαρβαρότητα είναι που έχει γίνει πρόταση ανάπτυξης από τους λίγους ισχυρούς, ή από τα πολλά παράσιτα των ισχυρών, οι οποίοι με προσωπεία "επενδυτών" και "οραματιστών", έχουν στήσει ήδη τραπέζι περιμένοντας να σερβιριστεί από τον υπηρέτη νόμο, ζεστό ζεστό, το σύνολο των φυσικών αποθεμάτων της χώρας που πεθαίνει.

Ξαναζεί η αντιπαροχή, η μόνη διαδικασία που έδωσε ρυθμούς ανάπτυξης ικανού μεγέθους. Δώσε δάση, πάρε οικόπεδα - Δώσε οικόπεδα, πάρε διαμερίσματα. Έτσι σήμερα οι μεγάλοι επενδυτικοί όμιλοι φέρονται ως μικροαστοί του 60, μόνο που αντί για διαμερίσματα, απλά αντέχουν να παίρνουν ολόκληρα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, με ρέματα, με δάση που μετατρέπονται σε golf courts. 
Ο κάθε καπιταλιστής δουλεύει στη δική του κλίμακα.

Όπως ζούμε σήμερα την απομείωση των αξιών και τη συγκέντρωση της παγωμένης εργασίας που καλείται κεφάλαιο στα χέρια των ολίγων, έτσι και τότε οι αιώνιες και πραγματικές αξίες των φυσικών αποθεμάτων υπέστησαν απομείωση για να καταλήξουν στα χέρια των λίγων προς εκμετάλλευση. Εκμετάλλευση που μόλις σταμάτησε να είναι κερδοφόρα, παρατήθηκε. Κάθε εκμετάλλευση (αξιοποίηση καλείται κατά το ήπιο) πρόκειται να εγκαταλειφθεί εφόσον δεν "γράφει" καλά στο ταμπλό του χρηματιστηρίου "τουριστικών μονάδων".

Κατεστραμμένες εκτάσεις που φιλοξένησαν ξενοδοχειακές μονάδες. παρατήθηκαν στη μοίρα τους, φορτώνοντας σε εμάς (στους φανατισμένους με την ανάπτυξη ιθαγενείς) και τις επόμενες γενιές τη ζημιά, από τη μείωση των αξιών, την καταστροφή των φυσικών αποθεμάτων. Τα παραδείγματα πολλά, τα περισσότερα σε παραλιακές κωμοπόλεις της Ελλάδας που ο ξεπεσμός τους έφερε και τη λήθη αυτού που προϋπήρχε* και θυσιάστηκε στο βωμό της ανάπτυξης. Μήπως το ίδιο δεν έγινε, ακόμα πιο έντονα και σκληρά και στην Ισπανία με τα κουφάρια των "συνθέτων τουριστικών καταλυμάτων" να είναι σπαρμένα εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση, βράχια και παραλίες μοναδικού κάλλους; Βέβαια εκεί είναι πιο πρόσφατα και πιο έντονα, τα γεγονότα αυτά. Από την καντίνα που στήνει ένας δήμος σε μία παραλία, αδιαφορώντας για την όχληση της πανίδας, τη ρύπανση από τα απόβλητα, την αλλοίωση του τοπίου, μέχρι το τεράστιο τουριστικό κατάλυμα που καταλαμβάνει δασικές εκτάσεις, λίμνες, ρέματα, κορυφές, η απόσταση είναι πιο μικρή από ότι νομίζουμε. Αυτό φαίνεται με την εγκατάλειψη του "αξιοποιημένου χώρου" μετά το πέρας της κάθε παραχώρησης / εκμετάλλευσης. Η καντίνα θα καταφέρει να καταστρέψει μία παραλία. Το κατάλυμα, ένα βουνό, μία πόλη ή και έναν νομό της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για τις καταπατημένες εκτάσεις, τις σπαρμένες με αυθαίρετα. Η καταστρεπτική τους δυνατότητα δεν εστιάζεται στον τόπο ανέγερσης αλλά και σε όλη την περιοχή που αναπτύσσονται τα δίκτυα πρόσβασης της, ηλεκτροδότησης της, ύδευσης της και ακόμα χειρότερα, αποχέτευσης της.
Η κάθε αξιοποίηση / εκμετάλλευση έχει τη δική της καταστρεπτική δυνατότητα. Το δικό της μερίδιο στην καταστροφή του μέλλοντος μας.

Εκτός από την οργανωμένη καταστροφή που έφερνε και φέρνει εδώ και χρόνια, αυτό το δικό μας μνημόνιο, μία σειρά από άλλα παλιότερα κατορθώματα, μας θυμίζει πως πάντα μαζί με το μνημόνιο αυτό ζούσαμε. Η συμβίωση ετών με το δικό μας μνημόνιο παρουσίασε επιτεύγματα  χαρακτηριστικά του Homo expansi barbarus. Του ιθαγενούς της ελληνικής επικράτειας. Είναι επιτεύγματα αλλά και συμπτώματα της βαρβαρότητας μας, που δεν περίμενε το πρότυπο βαρβαρότητας (το μνημόνιο) για να εκφραστεί αλλά επικρατούσε ήδη στη χώρα. 
Τώρα συνεχίζει να υπάρχει και ελέω μνημονίου, αναμένεται η επίταση της.

Μερικές όψεις της βαρβαρότητας του δικού μας μνημονίου

Το δικό μας μνημόνιο, πάντα ήθελε τα δημόσια δάση να καίγονται και να μετατρέπονται σε δασικές εκτάσεις. Πάντα, ο χαρακτηρισμός "δημόσιος" γινόταν αντιληπτός ως "αδέσποτος - ελεύθερος ιδιοκτήτη" στη χώρα μας. Σύμφωνα και με το δικό μας αλλά και με το ξένο μνημόνιο, οτιδήποτε δημόσιο πρέπει να εξαφανιστεί. Εμείς ως πρωτοπόροι είμαστε στη φάση υλοποίησης της μνημονιακής αυτής επιταγής, από το 1970.

Ο άλλος όρος που ήταν και ακατανόητος και μισητός ως αντιμνημονιακός (αφού δεν φέρνει κέρδος) είναι ο όρος "δάσος". Έτσι. με τη φωτιά, οι οπαδοί του δικού μας μνημονίου κατάφερναν να μετατρέπουν τα δάση σε "δασικές εκτάσεις" και να αδυνατίζουν σημαντικά και το δημόσιο χαρακτήρα τους.

Ο δημόσιες δασικές εκτάσεις (δεδομένης της έλλειψης δασολογίου – κτηματολογίου), περνούσαν στην επόμενη φάση όπου (ακόμη) μπαίνουν σε εφαρμογή παράνομες μέθοδοι μετατροπής των δασικών εκτάσεων σε αγροτικές, σε οικόπεδα και σε εκτάσεις για εκμετάλλευση)**. Στην "αναπτυξιακή" (διάβαζε εγκληματική) επιχείρηση της -πολυετούς- επιβολής του δικού μας μνημονίου, συμμετέχουν πολύ ικανοί μαχητές όπως καταπατητές και εμπρηστές, βοηθούμενοι από οικοδομικούς συνεταιρισμούς, δικηγόρους, ενίοτε και από φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης και την Εκκλησία (υπόθεση Βατοπεδίου). Αυτή είναι μια τακτική που εφαρμόσθηκε επανειλημμένα στην πράξη και πέτυχε, όπως στον Υμηττό, στην Πεντέλη, στην Πάρνηθα, στη Χαλκιδική και την υπόλοιπη Ελλάδα.  
Βέβαια για τους κατοίκους του ανατολικού Πεντελικού, οι μαχητές αυτοί ακόμα δίνουν τον εγκληματικό και ατιμωτικό για κάθε άνθρωπο, αγώνα τους.

Ο Λ. Ρακιντζής -Γεν. Επιθ/της Δημ. Διοίκησης, μας ενημερώνει για όλα τα παραπάνω μπουμπούκια, πως μόνο στο λεκανοπέδιο  Αττικής υπάρχουν 300.000 αυθαίρετες οικοδομές, ενώ για όλη την Ελλάδα ξεπερνούν το 1.000.000. Τα αυθαίρετα στα  παράλια της Αττικής προς Σούνιο, στην Πεντέλη,  στη Διασταύρωση της Ραφήνας,  οι αυθαίρετες κατασκευές στην παραρεμάτια (αλλά και στην "ενδορεμάτια" ζώνη -κοίτη για να μείνουμε στα του δήμου μας). 

Γιατί είναι όλα συμφωνημένα στην υλοποίηση του δικού μας μνημονίου;

Με το μάτι του Google Earth, εντοπίζουμε οικοδομές πλήρεις μέσα σε ρέματα στους οικισμούς πέριξ του Πικερμίου ή της Ραφήνας και με το Street view βλέπουμε πως τα αυθαίρετα αυτά (τριώροφα ενίοτε) διαθέτουν και υποδομή οχετών για την διέλευση του ρέματος, αν τύχει και περάσει από εκεί (μόνο που δεν θα τους ρωτήσει ούτε το πότε θα περάσει ούτε και το πως).

Το Google Earth και το Stret view τα βλέπουν. Οι δασικές αρχές και να τα δουν, τα ξεχνάνε γρήγορα. Πως άλλωστε να θυμάσαι ένα τριώροφο σε δάσος ή ένα άλλο μέσα σε ρέμα; Εϊναι άλλωστε τόσα πολλά. Ας μη ξεχνάμε ότι το σκάνδαλο Βατοπεδίου αναδείχθηκε γιατί το αποφάσισαν τα ΜΜΕ. Όχι γιατί το αποφάσισε κάποιος ελεγκτής. Το δικό μας μνημόνιο είναι συμφωνημένο εδώ και χρόνια. 

Ο φόβος πιστός βοηθός στην επιβολή και του δικού μας μνημονίου

Στη χώρα μας συχνά  βιώνουμε καταστροφές από πλημμύρες σε πόλεις, χωριά, σε έργα πολιτισμού, τις οποίες τα ΜΜΕ, αλλά και παράγοντες του τόπου αποδίδουν σε έλλειψη έργων προστασίας στον κάμπο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψεύδος. Ένα ψέμα που δικαιολογεί μόνο τη διακήρυξη εργολαβιών καθαρισμού ρεμάτων ή αντιπλημμυρικών έργων στο ... πουθενά. Είναι απλά, η εφαρμογή του δόγματος πως ο εμφυτευμένος φόβος, κάνει ακόμα και τη χειρότερη επιλογή, να μοιάζει ως "η μόνη λύση".

Οι καταστροφές από τις πλημμύρες (ακόμα και μέσα στην "ήπια" Αττική) θα ήταν ολέθριες αν δεν είχε προηγηθεί ένα σημαντικό έργο της δασικής υπηρεσίας με δασοτεχνικά και φυτοκομικά έργα διευθέτησης*** των χειμάρρων στη χώρα μας τις δεκαετίες πριν το 1980.  Την περίοδο εκείνη κατασκευάσθηκαν χιλιάδες φράγματα βάρους και τοίχοι υποστήριξης των χειμάρρων, πετρόκτιστα, πραγματικά έργα τέχνης  τα οποία τιθάσευσαν τους χείμαρρους.  Σήμερα ακολουθείται η μέθοδος της "διευθέτησης" προκειμένου να μην υποστούν μείωση χρηματιστηριακών αξιών γης, διάφοροι διάσημοι "οικισμοί" συνεταιρισμών και "οργανισμών". Και οι μέθοδοι διακρίνονται από τη βαρβαρότητα του μπετού με την αισθητική παιχνιδάδικου JUMBO, του serazzanetti (μία μόδα που αποκαλείται από αναλφάβητους "οικολογική μέθοδος" σαν το φριζαρισμένο μαλλί των 80's ή το παντελόνι καμπάνα των '70s)

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η δασική υπηρεσία που διαχειριζόταν τα ορεινά ύδατα, είχε την ολιστική θεώρηση διαχείρισης. Με έργα δασοτεχνικά, αναδασώσεις λεκάνης, αναβαθμούς από πέτρα. Ιδρύθηκαν δεκάδες δασικά φυτώρια σε όλα τα Δασαρχεία και υλοποιούταν ένα συνεχές πρόγραμμα αναδασώσεων.   Σήμερα, έκλεισαν όλα τα δασικά φυτώρια (στο σύνολο πάνω από 40 σε όλη την Ελλάδα) και σταμάτησαν οι αναδασώσεις. Αυτό και μόνο το δεδομένο αποκαλύπτει την δασοκτόνα δασική πολιτική των κυβερνήσεων που την σχεδίασαν, την υλοποίησαν και εξακολουθούν δίχως ντροπή, να την εφαρμόζουν. 

Μία ακόμα επιλογή των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν και ΔΥΣΤΥΧΩΣ και της παρούσας, είναι η εξυπηρέτηση τεραστίων  συμφερόντων, μέσω:  

της μη ύπαρξης δασικών χαρτών και δασικού κτηματολογίου (κάνοντας πάμπλουτους πάσης φύσεως καταπατητές δασικών εκτάσεων και δασών τα οποία μετατράπηκαν σε οικόπεδα φιλέτα  και εκτάσεις προς αξιοποίηση).

των πυρκαγιών με τις οποίες οι εμπρηστές – καταπατητές άλλαζαν τον χαρακτήρα του δάσους σε δασική έκταση και στη συνέχεια σε έκταση προς εκμετάλλευση. 

της ανοχής στην παράνομη δόμηση σε δασικές εκτάσεις και δάση. Με την τακτική αυτή είναι αδύνατος ο χωροταξικός σχεδιασμός και η ανάπτυξη αλλά εξυπηρετούνται οι πελατειακές σχέσεις που αποφέρουν ψήφους και μάσα..

Τα δικά μας μνημόνια λοιπόν ήταν, είναι και δυστυχώς θα είναι για πολλά χρόνια εδώ γιατί εμείς το θέλουμε και γιατί πάντα το θέλαμε. Θα είναι εδώ ακόμα και όταν τα ξένα θα έχουν φύγει. Για αυτό το τελευταίο, δεν είμαι και πολύ σίγουρος  γιατί βλέπω ξένους "στρατηγικούς επενδυτές"  να έχουν ήδη μεθύσει από όρεξη, όταν ανακαλύπτουν τι δυνατότητες έχουν εδώ, με την τεχνογνωσία και την εμπειρία που διαθέτουμε οι ιθαγενείς, στην υλοποίηση εδώ και χρόνια, του ελληνικού μνημονίου - πρωτοκόλλου καταστροφής της χώρας.
______________________________

Μόλις έπεσε στην αντίληψη μου και το συνημμένο οξύμωρο. 
Η καταστροφή έχει συντελεστεί ήδη.

______________

*

Παράδειγμα τα παλιά ξενοδοχεία σε λουτροπόλεις (πλησίον ή και εντός αρχαιολογικών χώρων), χτισμένα βράχια σε νησιά, οι αμμοθίνες με τα αυθαίρετα στην Ηλεία και πολλές ακόμα περιπτώσεις που ξεχάστηκαν

**

Ι. Κακαράς, τ. καθηγητής ΤΕΙ Θεσσαλίας

***
Σε πρότυπα που καμία σχέση δεν έχουν με αυτό που εννοούν σήμερα "διευθέτηση"

Υπουργοί και αιρετοί σταματούν τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων

Μνημεία νεοελληνικού πολιτισμού. Εκεί που κάποτε βαδιζαν νύμφες, τώρα περνάνε οι κίτρινες γραμμές της "σήμανσης"

Οι υπουργοί, οι άνθρωποι της εξουσίας και οι αιρετοί του τόπου αποδεικνύουν άλλη μία φορά πως τελικά είναι σάρκα από την σάρκα του εκλογικού σώματος, τη σάρκα της εκλογικής τους πελατείας. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο ήταν το παλιό ρητό. Είτε αγοράζει ρέματα, είτε καταπατά δάση, έχει πάντα δίκιο.

Αναδημοσιεύουμε το σχετικό άρθρο του Γ. Λιάλιου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ήταν όλοι εκεί. Ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης, οι δημοτικοί σύμβουλοι, ακόμα και κάποιοι βουλευτές της περιοχής. Όταν οι μπουλντόζες έφθασαν στην περιοχή «Περιβολάκια» της Ραφήνας, από κοινού με τους ιδιοκτήτες αυθαιρέτων της περιοχής έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τις εμποδίσουν. Φώναξαν, έσπρωξαν, απείλησαν, λιποθύμησαν μπροστά στις ρόδες. Και τελικά τα κατάφεραν.
Τις επόμενες ημέρες ξεκίνησε η… δεύτερη φάση του «αγώνα»: τηλέφωνα σε υπουργούς και βουλευτές. Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσουν πολύ: λίγες ημέρες αργότερα, ο υπουργός Εσωτερικών Πάνος Κουρουμπλής ζήτησε από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (που είναι υπεύθυνη για κατεδαφίσεις σε δάση και αιγιαλό) να αναβάλει επ’ αόριστον την κατεδάφιση στη Ραφήνα (να σημειωθεί ότι σε όλη αυτή την ιστορία το υπουργείο Περιβάλλοντος λάμπει διά της απουσίας του). «Επειδή η περιοχή αυτή (σ.σ. τα Περιβολάκια Ραφήνας) είναι ένας ολόκληρος συνοικισμός και τα σπίτια αυτά (σ.σ. τα προς κατεδάφιση αυθαίρετα) βρίσκονται ανάμεσα στα σπίτια του, αποφασίσαμε να μείνει σε εκκρεμότητα μέχρι να δημοσιευτούν οι δασικοί χάρτες», λέει στην «Κ» ο κ. Κουρουμπλής. «Η Πολιτεία πρέπει κάποτε να πάρει τις ευθύνες της. Η Πολιτεία έδωσε δικαίωμα να γίνουν οικόπεδα και να κατατμηθούν και έρχεται μετά από τόσα χρόνια να διώξει τους ανθρώπους».

Φταίνε οι δασικοί χάρτες!

Ανάλογες είναι και οι απόψεις του βουλευτή Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Πάντζα, ο οποίος πρωτοστάτησε στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στη Ραφήνα. «Αν δεν κυρωθούν οι δασικοί χάρτες, δεν ξέρουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο» λέει στην «Κ». «Οι υποθέσεις αυτές εκκρεμούν εδώ και 30 χρόνια. Πρέπει οι κατεδαφίσεις να σταματήσουν, είναι απάνθρωπες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι άνεργοι και συνταξιούχοι, η περιοχή είναι πλέον συνοικισμός. Το κράτος τόσα χρόνια δέχεται ότι είναι σύννομοι, έχουν δρόμους, τηλέφωνα, πληρώνουν ΕΝΦΙΑ». Πιο «προχωρημένη» είναι η άποψη της Περιφέρειας Αττικής. Χθες ο αντιπεριφερειάρχης Πέτρος Φιλίππου προειδοποίησε τα υπουργεία Περιβάλλοντος και Εσωτερικών να σταματήσουν άμεσα… όλες τις κατεδαφίσεις αυθαιρέτων στην Αττική! «Σας ενημερώνουμε ότι οι εντολές κατεδαφίσεων συνεχίζονται, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση στις τοπικές κοινωνίες.

Ηδη έχει σταλεί νέα εντολή κατεδάφισης αυθαίρετης κατασκευής στη θέση Πράσινος Λόφος της κοινότητας Αρτέμιδας (Λούτσας) στην Ανατολική Αττική για τις 19/10/2015» αναφέρει στη χθεσινή του επιστολή. «Σας ενημερώνουμε ότι έχουν αποφασιστεί και δρομολογηθεί κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και είναι εξαιρετικά πιθανός ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων λόγω της μεγάλης αντίδρασης – αγανάκτησης που έχει προκληθεί στην τοπική κοινωνία. Παρακαλούμε μέχρι την οριστική επίλυση του ζητήματος να δοθεί προσωρινή αναστολή» καταλήγει.

Οι παραδοξότητες στην υπόθεση αυτή είναι πολλές. Τι κι αν τα επίμαχα κτίρια στα Περιβολάκια της Ραφήνας έχουν χαρακτηριστεί οριστικά και τελεσίδικα αυθαίρετα (δηλαδή με αποφάσεις δικαστηρίων) από το 1994; Ο υπουργός, οι βουλευτές και οι λοιποί προστάτες των παρανομούντων υποστηρίζουν ότι η υπόθεση βρίσκεται σε κάποιου είδους αδιευκρίνιστη εκκρεμότητα. Το δε επιχείρημα περί δασικών χαρτών είναι επιεικώς αστείο, για όποιον έχει στοιχειώδη γνώση… του τι είναι ένας δασικός χάρτης. Στη διαδικασία κατάρτισης ενός δασικού χάρτη, λοιπόν, οι πράξεις χαρακτηρισμού των δασαρχείων (δηλαδή τι θεωρείται δασικό και τι όχι, βάσει του οποίου εκδίδονται τα πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαιρέτων, οι διοικητικές αποβολές κ.λπ.) λαμβάνονται ως δεδομένα, δηλαδή δεν αλλάζουν. Επομένως, ο δασικός χάρτης της Ραφήνας δεν πρόκειται να δείξει κάτι διαφορετικό. Να σημειωθεί δε ότι όλοι οι δασικοί χάρτες της Ανατολικής Αττικής έχουν ολοκληρωθεί και παραδοθεί στις υπηρεσίες του κράτους από τον Μάιο του 2010, όμως δεν έχει αναρτηθεί (ή κυρωθεί) ούτε ένας!

Εν πάση περιπτώσει, τα τελευταία δύο με τρία χρόνια, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής (μαζί με κάποιες, ελάχιστες άλλες στην υπόλοιπη χώρα) ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια για κατεδαφίσεις αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλούς. Οι προσπάθειές της αντί να τυχαίνουν της απόλυτης υποστήριξης των εκάστοτε κυβερνώντων και τοπικών αρχόντων, υπονομεύονται.

Πλήθος τροπολογιών

Φυσικά, ο λαϊκισμός δεν είναι προνόμιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος (Γιάννης Μανιάτης – Νικ. Ταγαράς) δέχθηκε πλήθος τροπολογιών βουλευτών για αναβολή κατεδάφισης αυθαιρέτων: Για παράδειγμα, οι κατεδαφίσεις στο Μικρολίμανο του Πειραιά αναβλήθηκαν με τροπολογία του πρώην υπουργού Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλου (Ν.Δ. Α΄ Πειραιά). Οι κατεδαφίσεις στο Εθνικό Πάρκο Σχινιά με τροπολογία των Χρήστου Γκόγκα (ΠΑΣΟΚ Αρτας), Νίκου Τσούκαλη (ΔΗΜΑΡ Αχαΐας) και Κώστα Δαμαβολίτη (ΑΝΕΛ Ηρακλείου). Και οι πολιτικές παρεμβάσεις δεν αφορούν μόνο την πρώτη κατοικία, αλλά… και την τελευταία: για παράδειγμα, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Απ. Κακλαμάνης (ΠΑΣΟΚ Β΄ Αθηνών) κατέθεσε τροπολογία υπέρ της νομιμοποίησης όλων των παρανόμων νεκροταφείων. Ολα δείχνουν λοιπόν ότι οι αυθαιρετούντες στην Αττική, όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα, μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι: εξακολουθούν να βρίσκονται σε καλά χέρια.

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Καταγγελία φορέων για τους υπό δημοπράτηση καθαρισμούς των ρεμάτων της Αττικής

Από ομάδα φορέων, λάβαμε την παρακάτω καταγγελία σχετικά με τις διακηρύξεις δημοπρασιών της περιφέρειας Αττικής για τον καθαρισμός ρεμάτων.

Το πριν την επέμβαση

Και το μετά

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ-ΑΙΤΗΜΑ

Στα μέσα του καλοκαιριού η Περιφέρεια Αττικής προκήρυξε διαγωνισμό για τον καθαρισμό των ρεμάτων της Δυτικής-Ανατολικής Αττικής και του Κεντρικού-Βόρειου-Δυτικού-Νότιου τομέα Αθήνας με τρεις διακηρύξεις ηλεκτρονικών δημοπρασιών υπό τον Κωδικό 45246410-0 του Κοινού Λεξιλογίου Δημοσίων Συμβάσεων (Common Procurement Vocabulary Code) με προϋπολογισμό 1.000.000€ κάθε μία. Η Περιφέρεια στη διακήρυξη έχει παντελώς αγνοήσει και αδικαιολόγητα παραλείψει την εφαρμογή βασικών νομικών διατάξεων όπως το ευρωπαϊκό νομοθετικό πλαίσιο σχετικά με τα ρέματα (ρόλος και προστασία τους) καθώς και την αντιμετώπιση πλημμυρών. Ενδεικτικά παραλείπονται:

- Η εφαρμογή του Ν.1739/87 κατ' εφαρμογή του Συντάγματος για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, με τον οποίο θεσμοθετείται, μεταξύ άλλων, η διαίρεση της χώρας σε 14 υδατικά διαμερίσματα.

- Η ενσωμάτωση της Οδηγίας 2000/60/ΕΚ σε εφαρμογή της οποίας εκδόθηκε ο Ν.3199/2003 για τον ορισμό των λεκανών απορροής και τον ορισμό των αρμόδιων Περιφερειών διαχείρισης των υδατικών πόρων.

- Τα ανωτέρω σε συνδυασμό με το ΠΔ 51/2007 και την ΚΥΑ 31822/1542/Ε103/21-7-2010 για το πλαίσιο διαχείρισης και αξιολόγησης κινδύνου πλημμύρας σε κάθε λεκάνη απορροής. Συνεπώς δεν εφαρμόζεται η νομοθεσία για την πλημμύρα, τον κίνδυνο πλημμύρας και την επικινδυνότητα όπως ορίζονται, όχι από τη βούληση κάθε εμπλεκόμενου υπαλλήλου και ιδιώτη, αλλά από την κείμενη νομοθεσία.

- Η ΥΑ 9173/1642/93 «Χαρακτηρισμός ως διατηρητέου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρεμάτων, χειμάρων, ρυακίων του Νομού Αττικής».

- Ο Ν.3010/2002 που αναφέρεται και ορίζει μεταξύ άλλων τις όχθες, τις γραμμές πλημμύρας των ρεμάτων και τις ζώνες προστασίας τους από τον Οργανισμό Αθήνας για τη προστασία του Αττικού τοπίου και τον ρόλο των ρεμάτων ως αντιπλημμυρικών αγωγών.

- Αποφάσεις του ΣΤΕ (2656/99,4728/97,42/00,146/00,2470/09 κ.λπ.) σχετικά με: 1. την οριοθέτηση και λειτουργία των ρεμάτων ως οικοσυστημάτων, 2. την ιδιαίτερη προστασία τους που αποβλέπει στη διατήρηση της φυσικής τους κατάστασης και τη διασφάλιση της λειτουργίας τους, 3. τη λαθεμένη αντιμετώπιση του ρέματος μεμονωμένα και όχι ενιαία.

Επειδή οι τρεις διακηρύξεις αφορούν και υγροτότοπους που προστατεύονται από την ελληνική νομοθεσία και διεθνείς συμβάσεις, δηλώνουμε την αντίθεσή μας στις υπό δημοπράτηση συμβάσεις, για τους ακόλουθους λόγους:

1.    Ο φάκελος δεν περιλαμβάνει τεκμηρίωση σκοπιμότητας των προβλεπόμενων παρεμβάσεων στα ρέματα. Δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά σε προϋπάρχουσες περιβαλλοντικές ή αντιπλημμυρικές μελέτες που έχουν διενεργηθεί με δαπάνη της ίδιας της Περιφέρειας Αττικής ή και άλλων δημόσιων φορέων (ΥΠΥΜΕΔΙ, δήμοι, κ.λπ.), προκειμένου να προσδιοριστούν τα σημεία που χρήζουν παρέμβασης. Τα σημεία παρέμβασης δεν τεκμηριώνονται ούτε βάσει άλλων στοιχείων, όπως ιστορικών δεδομένων πλημμυρών κ.λπ.

2.    Ο φάκελος πάσχει από αοριστία ως προς τον ίδιο τον κατάλογο των ρεμάτων που πρόκειται να καθαριστούν καθώς και ως προς τα μήκη των παρεμβάσεων: “Τα προς καθαρισμό ρέματα αναγράφονται ενδεικτικά και όχι περιοριστικά και ως προς το μήκος τους [...] Πέραν των ανωτέρω ρεμάτων είναι πιθανό να γίνει παρέμβαση και σε άλλα ρέματα”. Εν τούτοις στο Τιμολόγιο-Προϋπολογισμό της μελέτης αναφέρονται ακριβείς ποσότητες εργασιών με τα αντίστοιχα άρθρα τους. Προκύπτει λοιπόν το ερώτημα πως έχουν προμετρηθεί αυτές οι ποσότητες εργασιών χωρίς να έχουν καθοριστεί τα τμήματα όπου θα γίνουν οι εργασίες; Και με ποιο κριτήριο θα επιλεγούν αυτά τα τμήματα κατά την εκτέλεση της εργολαβίας; Την αναγκαιότητα αντιπλημμυρικής προστασίας ή την ευκολία εκτέλεσης του έργου προς όφελος του αναδόχου;

3.    Προβλέπεται απομάκρυνση της -ατεκμηρίωτα- θεωρούμενης ως οχλούσας βλάστησης στα σημεία των παρεμβάσεων μετά από σύμφωνη με τον ανάδοχο υπόδειξη εκπροσώπου του Δασαρχείου (σελ. 2 της διακήρυξης). Αγνοείται ο Ν.4258/2014, άρθρο 5. «...1.1. Για την εκτέλεση των πάσης φύσεως εργασιών άρσης προσχώσεων, εξαιρουμένων των αμμοληψιών, καθαρισμού κοίτης, συντήρησης και αποκατάστασης, καθώς και επισκευής υφισταμένων αντιπλημμυρικών έργων. Ως καθαρισμός νοείται κάθε έργο, με εξαίρεση τις αμμοληψίες, που αποσκοπεί στον καθαρισμό της κοίτης από φερτά υλικά ή άλλα εμπόδια που δυσκολεύουν την ελεύθερη απορροή των υδάτων του υδατορέματος.» Στο άρθρο δεν προβλέπεται αποψίλωση της βλάστησης, η οποία προκαλεί ιδιαίτερα αρνητική επίπτωση στο οικοσύστημα του ρέματος και δεν μπορεί να γίνεται χωρίς στοιχεία που να τεκμηριώνουν τον υψηλό κίνδυνο πλημμύρας σε κάθε συγκεκριμένη θέση και χωρίς να ορίζεται η μέθοδος και τα κριτήρια επιλογής της βλάστησης που θα αφαιρεθεί και χωρίς αναφορά στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο σύνολο του οικοσυστήματος του ρέματος.

4.    Στο Τιμολόγιο των υπό δημοπράτηση συμβάσεων, προβλέπεται χρήση μηχανικών μέσων (εκσκαφέων, φορτωτών, προωθητών στις όχθες και στην κοίτη) κατά 98,03%, ενώ χειρωνακτική εργασία μόνο κατά 1,93%, πράγμα που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτες ζημιές στους υγροτόπους.

5.     Με το πρόσχημα ότι πρόκειται για εργασίες καθαρισμού–συντήρησης, δεν διαχωρίζονται και δεν κατατάσσονται τα ρέματα ως προς τη μεθοδολογία αντιμετώπισής τους, με κριτήριο το καθεστώς προστασίας τους. Ως εκ τούτου, ρέματα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος και χτισμένα ρέματα δεν τυγχάνουν σαφούς διαφορετικής αντιμετώπισης, ενώ είναι προφανές ότι οι εργασίες καθαρισμού μπορούν να προκαλέσουν τεράστια καταστροφή στο οικοσύστημα ενός προστατευόμενου ρέματος.

6.    Δεν προβλέπεται διάκριση και διαχωρισμός των σχεδιαζόμενων εργασιών ανάλογα με το αν αφορούν ορεινά τμήματα των ρεμάτων ή πεδινά τμήματα. Προβλέπονται εργασίες σε τμήματα ρεμάτων που βρίσκονται εντός ορεινών/δασικών εκτάσεων, τα οποία δεν ενέχουν κίνδυνο πλημμύρας λόγω κλίσης και ευρύτητας φυσικής κοίτης ή είναι προτιμότερος ο τοπικός πλημμυρισμός τους από την αφαίρεση βλάστησης που θα έχει ως αποτέλεσμα την επιτάχυνση καθόδου των νερών στα πεδινά και την εκεί αύξηση των πλημμυρικών φαινομένων.

7.    Περιλαμβάνει καθαρισμό ρεμάτων τα οποία είναι μπαζωμένα και χτισμένα (π.χ. περιοχή Διώνη). Αντίθετα δεν υπάρχει πρόβλεψη καθαρισμού για οχετούς διατομής μεγαλύτερης των 3 μέτρων.

8.    Δεν υπάρχει όρος υποβολής σχεδίου περιβαλλοντικής διαχείρισης του όγκου απορριμμάτων και των φερτών υλικών που απομακρύνονται από τα ρέματα, καθώς και απαρέγκλιτης τήρησης αυτού από τους υποψηφίους αναδόχους.

9.    Εντοπίζεται αναντιστοιχία μεταξύ της κατανομής των κονδυλίων και των προκηρυσσόμενων εργασιών. Αντίθετα προβλέπεται ισότιμη κατανομή ανά ανάδοχο: 1.000.000€ είτε πρόκειται για τις παρεμβάσεις σε μήκος 184 χλμ. στη Δυτική Αττική, είτε σε μήκος 261 χλμ. στην Ανατολική Αττική, είτε σε μήκος 67 χλμ. στον Κεντρικό-Βόρειο-Δυτικό-Νότιο τομέα Αθήνας.

10.  Πέραν της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος μέσα σε περίοδο οικονομικής κρίσης, οι εν λόγω διακηρύξεις αποτελούν εξόφθαλμη κατάτμηση του ίδιου συμβολαίου στα τρία για την αποφυγή προσυμβατικού έλεγχου. Η χρησιμοποιούμενη δε συμβατική μορφή της “παροχής υπηρεσιών” συγκαλύπτει στην ουσία έργο. Η αναθέτουσα αρχή καλείται να παραλάβει υπηρεσίες οι οποίες δεν έχουν καν συγκεκριμένη προμέτρηση αλλά και ούτε αντικειμενικό τρόπο επιμέτρησης. Επιπρόσθετα η χρήση μηχανημάτων, με τον τρόπο που υπαγορεύεται από το Τιμολόγιο που συνοδεύει τη διακήρυξη, δεν επιτρέπεται στις συμβάσεις υπηρεσιών και μάλιστα όταν η χρήση τους γίνεται συνεχώς και όχι παρεμπιπτόντως.

Συνολικά η διακήρυξη χαρακτηρίζεται από ασάφεια και απροσδιοριστία σχετικά με τα έργα, τη μέθοδο και το αντικείμενο σε ποσοτικό επίπεδο (τρέχοντα μέτρα, όγκος φερτών, κ.λπ.) και σε ποιοτικό επίπεδο (οχετοί, όχθη, κοίτη κ.λπ.). Η έλλειψη προσδιορισμού α) των ρεμάτων (με ορθό και έγκυρο τρόπο) σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία περί προστασίας και οριοθέτησής τους, β) των δεδομένων υπολογισμού της επικινδυνότητας πλημμυρικών φαινομένων σε κάθε θέση, έρχεται σε αντίθεση με την χρηστή διοίκηση, τη διασφάλιση και την προστασία του δημόσιου συμφέροντος.

Ως φορείς που εργαζόμαστε στις τοπικές κοινωνίες για την προστασία του δημόσιου φυσικού πλούτου, ζητάμε την άμεση ακύρωση των συγκεκριμένων διακηρύξεων και την άμεση επαναπροκήρυξη με γνώμονα την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, και συγκεκριμένα:

1. Την προστασία του περιβάλλοντος.

α. Κατάργηση των ανώφελων παρεμβάσεων.

β. Αντικατάσταση της μηχανικής αντιμετώπισης των καθαρισμών με χειρωνακτική μέθοδο. Με δεδομένο ότι το προβλεπόμενο στη διακήρυξη κόστος της χειρωνακτικής εργασίας διαφοροποιείται ελάχιστα έναντι της μηχανικής (και με την κατάργηση ανώφελων παρεμβάσεων) ο χειρωνακτικός καθαρισμός μπορεί να επιτευχθεί εντός του προβλεπόμενου κονδυλίου με παράλληλη προστασία των οικοσυστημάτων και δημιουργία θέσεων εργασίας για ανέργους.

2. Την προστασία των αστικών περιοχών από τις ανορθολογικές παρεμβάσεις στα ορεινά που συνεπάγονται πλημμυρικά φαινόμενα στα πεδινά.
3. Τη χρηστή διαχείριση των οικονομικών πόρων, περιορίζοντας τις παρεμβάσεις με σαφήνεια μόνο στις αναγκαίες.

9/9/2015

Οι φορείς (Ο κατάλογος προσυπογραφόντων είναι ανοικτός και ενημερώνεται διαρκώς)

Δασαμάρι S.O.S.
Δασοπροστασία Παπάγου - Χολαργού

Δημοτική Κίνηση Μέτωπο Ψηλά

Εξωραϊστικός Σύλλογος Νηρέας Ραφήνας

Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας

Οικολογικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χαϊδαρίου

Οικολόγοι Ριζοσπάστες

Συντονιστική Γραμματεία της Περιφερειακής Οργάνωσης Αττικής των Οικολόγων Πράσινων

Φίλοι της Φύσης / Naturefriends Greece
Περιβαλλοντική ομάδα Green it up again