Και οι χορτολιβαδικές εκτάσεις στο σφυρί;

Παράκτια χορτολιβαδική έκταση η οποία αποδίδεται ως
«Άλλης μορφής έκταση» στον αναρτημένο Δασικό Χάρτη

Του Δ. Παλάσκα, Δασολόγου PhD

Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις, ή αλλιώς χορτολιβαδικά εδάφη, αποτελούν εκτάσεις οι οποίες βρίσκονται, εννοιολογικά, μεταξύ των δασικών και γεωργικών εκτάσεων, αφού ούτε καλλιεργούνται συστηματικά, ούτε όμως και συγκεντρώνουν τα χαρακτηριστικά των δασικών οικοσυστημάτων, κυρίως λόγω μικρού ποσοστού κάλυψης από άγρια ξυλώδη φυτά.

Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις που βρίσκονται υπεράνω των δασών (ψευδαλπικά ή θερινά λιβάδια), καθώς επίσης και όσες βρίσκονται εντός δασών και δασικών εκτάσεων (δασικά διάκενα), προστατεύονταν από παλιά και συνεχίζουν να προστατεύονται από τη δασική νομοθεσία ως δασικές εκτάσεις, για λόγους διατήρησης του ενιαίου και αδιάσπαστου χαρακτήρα των δασικών οικοσυστήματων, αλλά και για περιβαλλοντικούς λόγους (π.χ. προστασία εδαφών των ορεινών λεκανών απορροής).

Μέχρι το 2014 οι δημόσιες χορτολιβαδικές και βραχώδεις εκτάσεις χαρτογραφούνταν κατά τη σύνταξη των Δασικών Χαρτών, το δε Δημόσιο διά των Δ/νσεων Δασών συμπεριλάμβανε αυτές στη δήλωση του Δημοσίου κατά τη διαδικασία της κτηματογράφησης του Εθνικού Κτηματολογίου.

Με το ν.4280/2014 επήλθε μία αλλαγή που μάλλον πέρασε στα «ψιλά». Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις κατά τρόπο αυθαίρετο (στην εισηγητική έκθεση του νόμου δεν υπάρχει κάποια σχετική τεκμηρίωση) διακρίθηκαν σε πεδινές και ορεινές – ημιορεινές ή ευρισκόμενες επί ανωμάλων εδαφών. Οι πεδινές δημόσιες χορτολιβαδικές εκτάσεις αποδεσμεύονται πλήρως από τις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας! Ακόμα και τελεσίδικες Πράξεις Χαρακτηρισμού ανακαλούνται με την έκδοση διαπιστωτικών πράξεων.

Με δεδομένο ότι τα κριτήρια διαχωρισμού των πεδινών χορτολιβαδικών εκτάσεων είναι σωρευτικά (π.δ.32/2016) το υψόμετρο (100 μ.), η μέση κλίση (8%) και η μέγιστη κλίση (12%) αναρωτιέται κανείς ποια ήταν η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης αλλαγής; Μήπως η διευκόλυνση της παραχώρησης δημόσιων (ή αμφιβόλου ιδιοκτήτη) εκτάσεων στην παράκτια ζώνη, η οποία συγκαλύφθηκε από μία εικονική προστασία των μη πεδινών χορτολιβαδικών εκτάσεων, χωρίς να μπλέκεται η Δασική Υπηρεσία στα πόδια των επίδοξων επενδυτών; Ποιος διασφαλίζει πλέον την ακίνητη περιουσία του Δημοσίου στην υψομετρική ζώνη των 100 μ., στην πλέον κρίσιμη ζώνη από άποψη ανθρωπογενών επεμβάσεων και καταπατήσεων, όταν, στις περισσότερες περιπτώσεις, τα δικαιώματα του Δημοσίου βασίζονται στη διαπίστωση του χορτολιβαδικού χαρακτήρα μιας έκτασης διαχρονικά (τουλάχιστον από το έτος 1945);

Επομένως για την αποφυγή της νομιμοποίησης καταπατήσεων στην παράκτια ζώνη, η χαρτογράφηση των δημόσιων πεδινών χορτολιβαδικών εκτάσεων θα πρέπει να επανέλθει στην αρμοδιότητα της Δασικής Υπηρεσίας και να αποτελέσει ειδική κατηγορία εκτάσεων στους Δασικούς Χάρτες.

Πηγές: -Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας

           -Δασαρχείο

Πόσο απέχει ο Ελικώνας από την Πεντέλη;

Τα ξέφωτα, αναπόσπαστα τμήματα του δάσους, πολλοί τα θεωρούν
χορτολιβαδικές εκτάσεις  πρόσφορες για οικοπεδοποίηση. 

Μία κλασική μέθοδος καταπάτησης δημοσίων δασικών γαιών, εδώ και πολλά χρόνια είναι η αναγνώριση και η απόδοση  πρώτα του χορτολιβαδικού χαρακτήρα των ασκεπών εκτάσεων (που .όμως αποτελούν οργανικά μέρη του δάσους) άσχετα αν αποτελούν αναχλοασμένες επιφάνειες από πυρκαγιά ή αυτός ήταν ήδη ο χαρακτήρας τους. Ο λόγος απλός. Η χορτολιβαδική έκταση περνάει ως γεωργική γη και οικοπεδοποιείται  πανεύκολα. 

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε μεμονωμένα παραδείγματα. Απλά κάντε μία βόλτα, μία Κυριακή πρωί, σε Πεντέλη, Υμηττό και Πάρνηθα και αναρωτηθείτε πάνω στον χαρακτήρα των ασκεπών εκτάσεων (που είναι πολλές) που θα δείτε. Αν είστε κάπως σχετικοί με τη νομοθεσία ή τη δασική επιστήμη, απλά ρωτήστε κάποιο άλλο μέλος της παρέας σας. Τι πιθανότητες υπάρχουν να αναγνωρίσει κάποιος τον δασικό χαρακτήρα της ασκεπούς έκτασης; Υποστηρίζω πως δεν υπάρχει καμία.

Στο dasarxeio.com βρήκα ένα δημοσίευμα που αναφέρεται στην παραγωγή νομολογίας από υπόθεση απόρριψης αίτησης ακύρωσης πράξης κήρυξης έκτασης ως αναδασωτάς στον Ελικώνα. Την αναδημοσιεύω λοιπόν και αξίζει να την προσέξουμε αρκετά καλά.

Στην κρινομένη υπόθεση, επί της οποίας εξεδόθη η υπ΄ αριθ. 1202/2015* απόφαση του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, ζητήθηκε η ακύρωση πράξης κήρυξης αναδασωτέας εκτάσεως στην περιοχή Ελικώνα Δήμου Λιβαδειάς Ν. Βοιωτίας. Το Δικαστήριο έκανε δεκτό ότι κάθε αποψιλούμενη δασική έκταση, δημόσια ή ιδιωτική, κηρύσσεται υποχρεωτικώς αναδασωτέα με μόνη την αντικειμενική διαπίστωση της συνδρομής των προϋποθέσεων που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 117 παρ. 3 του Συντάγματος.

Η απόφαση περί αναδασώσεως πρέπει να αιτιολογείται πλήρως ως προς τον χαρακτηρισμό της εκτάσεως ως δάσους ή δασικής και το πραγματικό γεγονός της καταστροφής της δασικής βλαστήσεως, η αιτιολογία δε μπορεί να συμπληρώνεται και από τα λοιπά στοιχεία του φακέλου.

Στα δάση και τις δασικές εκτάσεις περιλαμβάνονται και οι εντός αυτών οιασδήποτε φύσεως ασκεπείς εκτάσεις, όπως χορτολιβαδικές ή φρυγανώδεις εκτάσεις, βραχώδεις εξάρσεις και γενικώς ακάλυπτοι χώροι. Το εκτός ορίων οικισμού ευρισκόμενο τμήμα ιδιοκτησίας λαμβάνεται μεν υπ΄ όψη για τον υπολογισμό της απαιτούμενης αρτιότητας, το τμήμα όμως αυτό δεν παύει εκ του λόγου τούτου να υπόκειται κατά τα λοιπά στη διέπουσα τούτο ως εκτός οικισμού περιοχή νομοθεσία, αναλόγως του χαρακτήρα της, όπως η νομοθεσία για την προστασία των δασών και δασικών εν γένει εκτάσεων.

Εν προκειμένω, προέκυψε κατά την κρίση του Δικαστηρίου, αφ΄ ενός μεν ο χαρακτήρας της επίδικης εκτάσεως ως δασικής κατ΄ άρθρο 3 ν. 998/1979, ως εκτάσεως δηλαδή με φρυγανώδη και χορτολιβαδική βλάστηση, βραχώδεις εξάρσεις και άτομα θαμνώδους δασικής βλαστήσεως, που περιβάλλεται από δασικές εκτάσεις, αφ΄ ετέρου δε η καταστροφή της βλαστήσεώς της χωρίς άδεια της δασικής υπηρεσίας. Επομένως, η προσβαλλομένη απόφαση, με την οποία η έκταση αυτή κηρύσσεται αναδασωτέα κρίθηκε νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη, οι δε περί του αντιθέτου προβαλλόμενοι λόγοι ακυρώσεως απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Σοφία Ε. Παυλάκη, Δικηγόρος

sofiap@nb.org

Νομολογία για τα βιβλία - Mortuus est Lex

Η προαναφερθείσα υπόθεση μου θύμισε κάτι εκκρεμότητες με μία αναδάσωση στο ανατολικό Πεντελικό, όπου μάλιστα έχουν πρόσθετα εκδοθεί και 2 αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας*.

Συγκεκριμένα:
1. Απόφάση του δασαρχείου Πεντέλης (πράξη 2532/1980) 
2. Κήρυξη αναδασωτέας επιφάνειας  μετά τις πυρκαγιές του 1995 (ΦΕΚ 749Δ/2-10-1995) και του 2009 (ΦΕΚ 35Δ/3-2-2010). 
Αυτό αποτυπώνεται και σε δασικούς χάρτες (φύλλα 115986, 115987, 115996 Διευθ. Δασών Ανατ. Αττικής), . 
3.  Απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Ανατολικής Αττικής (3002/21.9.1995) περί κήρυξης αναδασωτέων καμένων δασικών εκτάσεων από την πυρκαγιά της 21ης Ιουλίου 1995, με σκοπό "να αποκλεισθεί η διάθεση των εκτάσεων για άλλο προορισμό [και να διασφαλισθεί] η διατήρηση του χαρακτήρα αυτών ως δάση και δασικές εκτάσεις και η επαναδημιουργία της δασικής βλάστησης...".
4. απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής (2354/25.8.1997) περί συμπληρωματικής κήρυξης αναδασωτέων καμένων δασικών εκτάσεων.

Όσον αφορά τους ενιστάμενους, εκεί το Συμβούλιο της Επικράτειας αποφάσισε

Στο ΣτΕ απορρίφθηκε  η αίτηση ακύρωσης  (του Σπ. Ροσόλιμου) της απόφασης 892/3.6.2003 περί μερικής ανάκλησης αποφάσεων κήρυξης αναδασωτέων, στο μέρος εκείνο που δεν ανακαλεί την κήρυξη ως αναδασωτέας της έκτασης που δηλώνει ότι του ανήκει.

Το Συμβούλιο της Επικρατείας με την απόφαση 4254/2014 (δημοσιεύθηκε 1/12/ 2014) απέρριψε ως απαράδεκτη την αίτηση του Σπ. Ροσόλιμου να ακυρωθούν αποφάσεις της Περιφέρειας Αττικής περί κήρυξης αναδασωτέων εκτάσεων στις οποίες περιλαμβάνεται έκταση στο Δασαμάρι που δηλώνει ότι του ανήκει («κτήμα Ροσόλιμου»). Συγκεκριμένα απορρίφθηκε η αίτηση του Σπ. Ροσόλιμου να ακυρωθούν 2 αποφάσεις περί κήρυξης αναδασωτέων εκτάσεων στην βορειο-ανατολική Αττική. 

Δηλαδή το ΣτΕ απέρριψε τις αιτήσεις ακύρωσης

Το δε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε όλες τις προσπάθειες κάτι συνεταιρισμών να ακυρώσουν τις πράξεις αναδάσωσης του ανατολικού Πεντελικού.

Ναι, προέκυψε νομολογία που επιβάλει την αναδάσωση αλλά.....

Ο νόμος το επιβάλλει αλλά οι υπηρεσίες είναι απρόθυμες. Φοβάμαι πως και στην περίπτωση του Ελικώνα θα πανηγυρίζουμε για τη νομολογία και το προηγούμενο που δημιουργείται, στην πράξη όμως οι υπηρεσίες θα είναι απρόθυμες (με την μονότονη δικαιολογία της οικονομικής στενότητας).

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη. Ήταν πολλά και τώρα είναι ακόμα περισσότερα.

__________________________________

*Μάλιστα οι πρόσφατες βροχές απέδειξαν πόσο απαραίτητες είναι οι αναδασώσεις στην περιοχή. 

Ομιλείτε την a la μπουρνεζικήν; (Τα ρέματα και η ονοματοθεσία τους)

Πως να ονομάσουμε το ρέμα; Να το πούμε Βαγγέλη;

Από το ιστολόγιο της Πρωτοβουλίας, Δασαμάρι SOS, αναδημοσιεύω μία πάρα πολύ καλή δουλειά πάνω στο θέμα της ονοματοθεσίας, της μετονομασίας και των άλλων παθών των ονομάτων των ρεμάτων. Τα πάθη αυτά οφείλονται κυρίως στη θέση που κατέχει το κάθε ρέμα στον πίνακα των χρηματιστηριακών αξιών γης και η συχνότητα αλλαγής του είναι σχεδόν πάντα συνάρτηση του μέτρου που το όνομα θα επηρεάσει την αξία του κάθε οικοπέδου ή αγροτεμαχίου. 

Επίσης, η ονοματοθεσία αν πέσει σε επιδέξιους χειριστές (συνήθως δικηγόρους ή συμβολαιογράφους αλλά δυστυχώς και αρκετούς κακώς αποκαλούμενους "Δασολόγους") μπορεί να κάνει θαύματα στη μετατόπιση ολόκληρων εκτάσεων που τελούν υπό προεδρικών διαταγμάτων προστασίας ή καθορισμού χρήσης. 

Είναι ένα σύνθετο πρόβλημα η αγκύρωση των τοπωνυμίων και των άλλων ονομάτων, πάνω στον χάρτη με τρόπο μη αμφισβητήσιμο. Γίνεται ακόμα συνθετότερο και πιο δυσεπίλυτο στα χέρια τον καλούμενων "οραματιστών της ανάπτυξης" που κοινώς αποκαλούνται απλά, "λαμόγια". Τόσο κακόηχη και χυδαία λέξη που ταιριάζει γάντι στα εγγόνια αυτών που έκοψαν και πούλησαν, με "φως-νερό-τηλέφωνο" όλη τη χώρα. 

Αν είναι να βγάλουν κατιτίς, ακόμα και τον Αμαζονιο, Νείλο τον φωνάζουν (χρόνια τώρα)

Είναι από τις λίγες φορές που εντοπίζω ένα κείμενο πάνω στο θέμα και γι' αυτό το αναδημοσιεύω με χαρά και έχοντας κατά νου, να το τοποθετήσω (σαν φιλόδοξος επιμελητής) στο εισαγωγικό σημείωμα σε κάποιο εγχειρίδιο του καλού κλέφτη γης, που ίσως κάποτε κυκλοφορήσει. (Ακολουθεί η αναδημοσίευση από το Δασαμάρι SOS)

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομα τους.

Πριν μερικές εβδομάδες το Περιφερειακό Συμβούλιο Aττικής γνωμοδότησε υπέρ της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου «Οριστική Οριοθέτηση Τμημάτων Ρέματος Βαλανάρη» [απόφ. 244/27-8-2015]. 

Για τη συγκεκριμένη μελέτη έχουμε ήδη κάνει εκτενείς αναφορές και έχουμε καταθέσει αναλυτικό υπόμνημα στα αρμόδια όργανα της διοίκησης. Πρόκειται για μια προχειρότατη μελέτη που με πρόσχημα την οριοθέτηση, προχωρά σε έργα διευθέτησης, αντι-περιβαλλοντικά, αντι-οικολογικά, άχρηστα και επιβλαβή ως προς τις πλημμυρικές συνέπειές τους. Οπως γράφουμε και στο υπόμνημά μας “η μελέτη πρέπει να ανακληθεί και να συνταχθεί εξ αρχής” με σωστά δεδομένα, ξεκινώντας από την καταγραφή των πραγματικών ονομάτων των ρεμάτων της περιοχής όπου σκόπιμα επικρατεί μια τρομερή σύγχυση. Τέτοια λανθασμένα δεδομένα διαχέονται σε επάλληλες αποφάσεις της διοίκησης επιτείνοντας αυτή τη σύγχυση, π.χ. το ίδιο Περιφ. Συμβούλιο είχε γνωμοδοτήσει κατά της ΜΠΕ για την οριοθέτηση του ρέματος Μπάκα (ψευδεπίγραφα Δασαμάρι) χρησιμοποιώντας πάλι λανθασμένη ονοματοθεσία [απόφ. 231/23-7-2015]. 

Θεωρούμε ότι το ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων είναι κρίσιμο, μιας και δείχνει την προχειρότητα με την οποία οι τεχνικές υπηρεσίες της τοπικής διοίκησης (Δήμου και Περιφέρειας) αποφασίζουν για το φυσικό περιβάλλον του Πικερμίου, ακολουθώντας αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές που εξυπηρετούν αλλότρια καταστροφικά συμφέροντα. Στο παρόν άρθρο θα αποκαταστήσουμε την πλήρη αλήθεια σχετικά με τις ονομασίες των ρεμάτων που περιγράφονται στις προαναφερθείσες ΜΠΕ. 

Στη ΜΠΕ Βαλανάρη εξετάζονται τρία τμήματα ρέματος. Το πρώτο τμήμα είναι πράγματι ο Βαλανάρης (από ΧΘ 1+650 έως 3+960). Το δεύτερο τμήμα (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) στη μελέτη ονομάζεται εσφαλμένα (άνω) Βαλανάρης ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι, του οποίου η αριστερή όχθη αποτελεί το δυτικό όριο των οικισμών Διώνης-Αιολίδας (κατά μήκος των οδών Επτανήσων-Κλεάνδρου) και η δεξιά του όχθη γειτνιάζει με τη δασική έκταση Δασαμάρι. Το ρέμα αυτό είναι μικρότερος παρακλάδος του Βαλανάρη που συμβάλλει με τον Βαλανάρη λίγα μέτρα πιο πάνω από τη γέφυρα της Διώνης (οδός Ταϋγέτου-Πίνδου). Επιτόπια αυτοψία στο σημείο συμβολής (ΧΘ 0+000) αποδεικνύει ότι ο κύριος κλάδος του Βαλανάρη (1ο τμήμα) συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά προς το Ντράφι, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη και στη συνέχεια κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών φτάνοντας μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη. Στη ΧΘ 0+000 συμβάλλει με το εμφανώς μικρότερο ρέμα Δασαμάρι (μόλις 1μ. πλάτος). Σημειωτέον ότι ο Βαλανάρης έχειμόνιμη ροή καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου ενώ στη μελέτη αναφέρεται εσφαλμένα ως “μη μόνιμης ροής” [σελ. 4612] και “διαλείπουσας ροής” [σελ. 496]. Αντιθέτως, το μικρότερο ρέμα Δασαμάρι τους καλοκαιρινούς-φθινοπωρινούς μήνες είναι στεγνό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Βαλανάρης κατονομάζεται από τους κατοίκους της περιοχής με αρσενικό γένος (“ο ποταμός Βαλανάρης”) ενώ το Δασαμάρι με ουδέτερο (“το ρέμα Δασαμάρι”). 

Στο τρίτο τμήμα του ρέματος (από ΧΘ 0+000 έως 1+298) εσφαλμένα εξαφανίζεται η ονομασία Βαλανάρης και ονομάζεται Λυκόρεμα, ενώ πρόκειται για τη συνέχεια του κύριου κλάδου του ρέματος Βαλανάρη (1ο τμήμα) προς ανάντη. Οπως παρατηρήσαμε προηγουμένως, μετά τη ΧΘ 0+000 ο Βαλανάρης συνεχίζει προς ανάντη βορειοδυτικά, πλευρικά με την οδό Βαλανάρη(!), φτάνει μέχρι τον καταρράκτη του Βαλανάρη (στο ύψος περίπου της Αχαιών και Θεμιστοκλέους) και από εκεί και βορειότερα συνεχίζει ως Βαλανάρης ή Λυκόρεμα και διακλαδώνεται με το Βαθύρεμα της Πεντέλης. 

Επιπλέον, σε Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό των οριογραμμών του Βαλανάρη, το τμήμα αυτό που η τωρινή ΜΠΕ ονομάζει Λυκόρεμα καταγράφεται με την πραγματική του ονομασία, δηλ. ρέμα Βαλανάρη [ΦΕΚ 681Δ/20-9-1999]. Ομοίως και το Κοινοτικό Συμβούλιο Πικερμίου με ομόφωνη απόφασή του “αποδέχεται τις οριστικές οριογραμμές του ρέματος” σε αυτό το τμήμα που ορθά το ονομάζει Βαλανάρη [ΚΣ Πικερμίου, απόφ. 11/26-2-1998]. 

Αλλωστε και σε πρόσφατες αποφάσεις της Περιφέρειας Αττικής που αφορούν άλλα έργα, αποδίδεται η σωστή ονομασία Βαλανάρης στον ίδιο κλάδο του ρέματος λίγο βορειότερα από το ψευδεπίγραφο Λυκόρεμα, π.χ. στην απόφαση για την επισκευή της γέφυρας Βαλανάρη (ΚΑΕ 9785.02.001.01) στην οδό Βεργίνας που συνδέει το Ντράφι με τη Νταού Πεντέλη [αποφ. 210/9-7-2015 Π.Σ. Αττικής, αποφ. 1449/3-7-2015 Οικον. Επιτρ. Περιφ. Αττ.] καθώς και στις διακηρύξεις «Καθαρισμού ρεμάτων Περιφ. Ενότητας Ανατ. Αττικής ΥΔΡ14» [Κωδ. 2014ΕΠ58500043] όπου το τμήμα κατά μήκος της λεωφ. Αχαιών ονομάζεται ορθά Βαλανάρης. 

Γιατί άραγε στις ΜΠΕ αλλάζουν τα ονόματα των ρεμάτων και προκαλείται τέτοια σύγχυση; Μεταφέροντας επί χάρτου αλλού γι' αλλού τα ρέματα, αλλάζει το καθεστώς προστασίας τους; Αναφέρουν στη ΜΠΕ Βαλανάρη ότι “το υδατόρεμα Βαλανάρης έχει χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερου φυσικού περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [σελ. 19]. Και πράγματι αυτός ο χαρακτηρισμός υιοθετήθηκε άκριτα και επιπόλαια από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου -αναμενόμενο- αλλά ακόμη και από δημοτικές κινήσεις, παραπέμποντας ως συνήθως στην Υπουργ. Απόφ. 9173/1642/3-3-1993 [ΦΕΚ 281Δ/23-3-1993]. Τούτο όμως αποτελεί τη μισή αλήθεια! Διότι η Υ.Α. δεν κάνει καμία συγκεκριμένη αναφορά στον Βαλανάρη, αλλά αναφέρεται γενικά στα “ρέματα, χείμαρρους και ρυάκια του νομού Αττικής, όπως φαίνονται σημειωμένα με κόκκινο χρώμα στα επτά πρωτότυπα σχετικά διαγράμματα σε κλίμακα 1:50.000”. Ανατρέχοντας σε αυτά τα τοπογραφικά διαγράμματα για την περιοχή μας, το ρέμα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος που καταγράφεται στα υπόβαθρα είναι το “ρέμα Ραφήνας”, τα δε υπόλοιπα ρέματα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος σημειώνονται με κόκκινο ράστερ μόνο στις βασικές κοίτες της υδρολογικής λεκάνης. Σχετικό έγγραφο της Δ/νσης Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων (ΥΠΑΠΕΝ) για τις προστατευόμενες περιοχές της Υ.Α. 9173/1642/1993 διευκρινίζει σαφώς ότι “ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος έχουν χαρακτηρισθεί ολόκληρες οι υδρολογικές λεκάνες των υδατορευμάτων που ενδεικτικά μόνο οι κύριες πεδινές κοίτες εμφανίζονται με ράστερ στα υπόβαθρα... Επομένως τα οποιαδήποτε τμήματα με την όποια τοπική ονομασία παροχετεύουν όμβρια ύδατα, τα οποία μέσω του Μεγάλου Ρέματος εκβάλλουν στον τελικό αποδέκτη στην Ραφήνα, και στο σύνολό της η υδρολογική λεκάνη, χαρακτηρίζονται σαν ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος” [ΥΠΑΠΕΝ, Δ/νση Μελετών & Εργων Αστικών Αναπλάσεων, Τμ. Β', αρ. πρωτ. 22321/22-5-2015]. Ως γνωστόν, όλα τα ρέματα της Δημοτικής Ενότητας Πικερμίου καταλήγουν στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και επομένως όλα τα ρέματα του Πικερμίου, πολλά εκ των οποίων διέρχονται μέσα από τους οικισμούς Αιολίδα, Διώνη και Ντράφι, είναι χαρακτηρισμένα ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος! Αρα η πλήρης αλήθεια είναι ότι τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα της περιοχής μας είναι τουλάχιστον τα εξής: Αγ. Παρασκευής, Βαθύρεμα, Βαλανάρης, Δασαμάρι, Λυκόρεμα, Μπάκα, Ντράφι, Παλιού Μύλου, Ραφήνας, Σαμπάνη, Σερδάρη, κ.α. άγνωστης ονομασίας. 

Επακόλουθα θα πρέπει να εφαρμοστούν και όλοι οι περιορισμοί που προστατεύουν τα ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος ρέματα από τις επιχωματώσεις και την τσιμεντοποίηση, όπως π.χ. ο καθορισμός, με Προεδρικό Διάταγμα, ελεύθερης ζώνης πλάτους 50μ. εκατέρωθεν της οριογραμμής τους [ΠΔ άρθρο 3 §12 ΦΕΚ 199Δ/6-3-2003]. 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ειδικά τα ρέματα Βαλανάρη και Δασαμάρι συνιστούν όρια μεταξύ πολεοδομημένων και δασικών εκτάσεων στο Πικέρμι. Στην ομόφωνη απόφαση 52/2014 του Δήμoτικού Συμβουλίου Ραφήνας-Πικερμίου για την προστασία της δασικής έκτασης Δασαμάρι, τα όρια της δασικής έκτασης προσδιορίζονται ακριβώς: “το Δασαμάρι, το οποίο εκτείνεται βόρεια του Πικερμίου, μεταξύ Ντραφίου και Διώνης-Αιολίδας... περιβάλλεται από τα ρέματα Δασαμάρι και Βαλανάρη” [ΑΔΑ ΒΙΗΜΩ16-7Β6]. Είναι ευνόητο ότι η σύγχυση των ονομασιών των ρεμάτων και η μετακόμισή τους διαστρεβλώνει αποφάσεις της διοίκησης, κρίσιμες για την προστασία των οικοσυστημάτων της περιοχής. 

Τέλος, να επισημάνουμε ξανά ότι τα τεχνικά έργα διευθέτησης (γέφυρες, σεραζανέτια) που προτείνει η ΜΠΕ Βαλανάρη, δημιουργούν υποδομές για ιδιωτικά σχέδια οικοπεδοποίησης των καμένων δασικών εκτάσεων της περιοχής επιδιώκοντας δίοδο προς οιονεί οικισμούς εντός δασικών εκτάσεων. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι πολύχρωμες αναπτύξεις καραδοκούν. 

Αυτή είναι η αλήθεια για τα ρέματα της περιοχής μας.  

Ολα τ' άλλα ακούγονται ...à la μπουρνέζικα

Πηγή:http://dasamarisos.blogspot.com/2015/10/blog-post_13.html#ixzz3oXPIN800

Τίποτα όρθιο.

Όταν η ΝΔ κατάγγειλε τον 3208/03 ως δασοκτόνο δεν φανταζόμασταν πως στην ουσία επεδίωκε, τον ολοκληρωτικό αφανισμό του δάσους. Δεν αρκούσε η ζημιά που έκανε ένας νόμος που σήμερα,  μπροστά στο τερατούργημα που η ίδια η ΝΔ μαζί με τους καταγγελόμενους του 2003, ετοίμασε.

Ενδεικτικά μπορείτε να ανατρέξετε στα πρακτικά της Βουλής και να θαυμάσετε την αναξιοπιστία και  την αναξιοπρέπεια, όσων καλούνται να ψηφίσουν ονομαστικά (σιγά τα ονόματα) το άρθρο 36.

Έλεγε το 2003 (για τον 3208/03 η ΝΔ δια στόματος Τζαμτζή

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΤΖΑΜΤΖΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, θέλω να καταγγείλω από το Βήμα της Βουλής, τις αυταρχικές, καθεστωτικές και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις της Κυβέρνησης και του Προεδρείου της επιτροπής για τη διαδικασία συζήτησης και ψήφισης του εκτελεστικού νόμου του Συντάγματος, του νομοσχεδίου για τα δάση σε μία και μόνη συνεδρίαση. 

Έχω στα χέρια μου ένα άρθρο του κ. Βενιζέλου, εισηγητή της Πλειοψηφίας κατά την Αναθεώρηση του Συντάγματος, όπου λέει ότι στόχος της προτεινόμενης αναθεώρησης της παραγράφου 1 ήταν εξαρχής η ειδική θέσπιση ατομικού δικαιώματος στην προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Δεν δικαιολογείται, λοιπόν, κανείς σε αυτήν την Αίθουσα να λέει ότι ο νόμος αυτός θα έπρεπε να περάσει με τη διαδικασία του άρθρου 72 του Κανονισμού της Βουλής. Το νομοσχέδιο αυτό είναι ένας εκτελεστικός του Συντάγματος νόμος ...

αλλά και αλλού

Με τις διατάξεις του άρθρου 1 αυτού του νομοσχεδίου κατά τους ειδικούς πιθανότατα αποχαρακτηρίζονται επτά εκατομμύρια στρέμματα διάσπαρτα δάση, έντεκα εκατομμύρια στρέμματα αραιών θάμνων και δεκαπέντε κόμμα εννέα εκατομμύρια στρέμματα χορτολιβαδικών εκτάσεων. Οι αποχαρακτηρισμοί αφορούν ουσιαστικά παραλιακές εκτάσεις και εκτάσεις σε νησιά. Συνολικά δηλαδή θα αποχαρακτηριστούν περίπου τριάντα τρία εκατομμύρια στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων. 
Γιατί όμως αλλάζετε την έννοια του δάσους; Ο νέος αυτός ορισμός της έννοιας του δάσους και των δασικών εκτάσεων είναι αυθαίρετος και αντισυνταγματικός. Στο Σύνταγμα υπάρχει και ερμηνευτική δήλωση. Αναφέρεται εκεί το εξής: «Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο αγρίων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους τα οποία μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλεπίδρασής τους ιδιαίτερη βιοκοινότητα, δασοβιοκοινότητα και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον δασογενές. Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά.»
Σήμερα η Κυβέρνηση αλλάζει το ποσοστό συγκόμωσης από το 15% στο 25%. Αυτό είναι αντίθετο με τις διατάξεις του Συντάγματος όπως αυτές ορίστηκαν το 2001 και έρχεται σε αντίθεση με την κοινή θέση 46/2003 την οποία υιοθέτησε πρώτη η προεδρεύουσα στο Συμβούλιο Υπουργών Περιβάλλοντος κ. Παπανδρέου τον Ιούνιο του 2003. Είναι η κοινή θέση που υιοθέτησε η Κυβέρνησή σας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να εκδοθεί κανονισμός, η οποία ορίζει ότι δάσος είναι η έκταση η οποία έχει κάλυψη κόμης δένδρων άνω του 10% και δασική έκταση σημαίνει έκταση η οποία έχει κάλυψη κόμης δένδρων 5% έως 10%. 
Θα καταθέσω, κύριε Πρόεδρε, στα Πρακτικά την κοινή θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Και φτάνουμε στο 2014, εκσυγχρονισμένοι και με μεγαλη όρεξη για "ανάπτυξη"

Δεν παραθέτω απόσπασμα από σχόλια συναδέλφων, δασολόγων ή γεωτεχνικών εν γένει. Απλά επισυνάπτω τη θέση του Συλλόγου Ελλήνων Πολεοδόμων και Χωροτακτών (ΣΕΠΟΧ)

Τα συμπεράσματα στους αναγνώστες. Και επίσης, να έχετε όλοι κατά νου, πως ούτε η ονομαστική ψηφοφορία θα τους κάνει πιο ευαίσθητους. Είναι ταγμένοι στο να μην αφήσουν τίποτα όρθιο.

Θα ήθελα να πιστεύω πως αυτό γίνεται λόγω άγνοιας. Αλλά ποια άγνοια να επικαλεστεί κανείς όταν η πληροφορία (ακόμα και γι' αυτούς που δεν διαβάζουν -λέγε με Χρυσοχοϊδη- έχει ήδη παρουσιαστεί, αναλυτικά και τεκμηριωμένα από τόσους φορείς.

Και για να μη μένουν απορίες σας παραπέμπουμε στην παρέμβαση του WWF Ελλάς, όπου τα πάντα παρουσιάζονται τόσο απλά που ακόμα και ο ...Ταμήλος μπορεί να καταλάβει

Ο κύριος "Μ" ξεκινάει την καμπάνια

φωτό:Από το zougla.gr

Ο γνωστός "Μάκης", "κύριος Μ", Δημοσιογράφος, "Ταρζάν" κλπ, ασχολήθηκε με το μεταιχμιακό πλέον ζητημα που καίει τον τόπο, εδώ και χρόνια.

Όπως βέβαια γίνεται αντιληπτό, ασχολήθηκε με τρόπο "δημοσιογραφικό", καταγραφής του χρονικού μίας ακόμα γραφειοκρατικής και στείρας διαδικασίας, που αποφασίζονται τα πάντα, εξάγονται συμπεράσματα, αλλά τίποτα δεν εφαρμόζεται και το νερό μένει στάσιμο, σαν σε βάλτο.

Συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί, παρατηρήσεις που έχουν γεράσει, προτάσεις που ακούγονται εδώ και 10 τουλάχιστον χρόνια. Και τα αποτελέσματα ίδια και απαράλλαχτα.

Εντύπωση μου προκάλεσε το πόσρισμα υπ' αριθμόν 6 (για να διατηρούμε και το γραφειοκρατικό γλωσσικό ιδίωμα), ήτοι:

...6. Συνέχιση και επέκταση των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA), RISK-EOS και εκμετάλλευση άλλων προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης πχ EFFIS, GMES.

αλλά και το

...11. Προσπάθεια δημιουργία εθνικής συνείδησης προστασίας περιβάλλοντος, φύσης και δασών, μέσω καμπάνιας άμεσης επαφής με τους πολίτες.

Το οξύμωρο του 6 (πότε αλήθεια στάθηκε ικανή η χώρα τούτη να αξιοποιήσει ικανά νέες τεχνολογίες για κοινωφελείς σκοπούς;) είναι σαφέστατη ειρωνία απέναντι στη λογική εκείνου που βιώνει την "ελληνική πραγματικότητα".

Η ειρωνία του 11 είναι ξεκάθαρο "φτύσιμο" στην παιδεία και εν γένει την κουλτούρα του νεοέλληνα. Όταν για την εμπέδωση του αυτονόητου απαιτείται καμπάνια διαφημιστική, αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη της ηθικής καταρράκωσης της νεοελληνικής κοινωνίας.

Δεν ξέρω, για ακόμα μία περίοδο, για ακόμα ένα καλοκαίρι, είμαι απαισιόδοξος...

Τι είναι το δάσος;

Τι είναι δάσος τελικά;

Ελάχιστες απαιτήσεις για το χαρακτηρισμό μιας έκτασης ως δάσος

σε 21 ευρωπαϊκές χώρες σε σχέση με τη συνολική τους δασοκάλυψη

Α/Α	ΧΩΡΑ	Έκταση (στρ.)	Συγκό-μωση (%)	Πλάτος (μ)	Άλλο	Δάσος (%)	Δασικές εκτάσεις (%)
1	Αυστρία	0,5	30	10		45,8	1,0
2	Βέλγιο	0,1-0,5	10-20	9-25		21,8	0,9
3	Δανία	5		20	6 μ ύψος δέντρων	11,3	2,2
4	Φινλανδία				0,1-1 m3/ha	65,2	2,5
5	Γαλλία	2,5	10	15	500 άτομα/ha	27,6	3,3
6	Γερμανία	1	50	10		30,1	0,0
7	Ελλάδα[3]	5	10	30	250 άτομα/ha	25,5	23,9
8	Ιρλανδία	5	20	40	4 m3/ha	8,9	0,6
9	Ιταλία	2	20	20		32,7	3,3
10	Λιχτενστάιν		20	25		43,8	0,0
11	Λουξεμβούργο	5	10	5	Ανεπίσημος ορισμός	33,2	1,2
12	Κάτω Χώρες	5	20	30		9,7	0,0
13	Νορβηγία	1			0,1-1 m3/ha	26,9	10,2
14	Πορτογαλία	2	10-15	15		35,9	0,4
15	Ισπανία	2	5-10	20		27,0	24,9
16	Σουηδία	2,5			1 m3/ha	60,4	7,2
17	Ελβετία		20	25	3 μ ύψος	28,4	1,5
18	Ηνωμένο Βασίλειο	20	20	50		11,3	0,1
19	Τσεχία	0,1		20		33,3	0,0
20	Πολωνία	1				29,1	0,0
21	Ρωσία				Σ/τής 0,3-0,4	47,4	4,2

(Πηγή: επεξεργασία πίνακα του APPENDICE 1 στο Internal Report 6 του EFI (2002). Συμπλήρωση από συνοπτικό πίνακα στην εργασία του Lund (2003). Η δασοκάλυψη από βασικά δεδομένα πίνακα 1.1, 1.2a, Annex IV, European Forestry Yearbook, 2003)