Ερχεται η 1η Ιουνίου 2008. Ένας χρόνος μετά

Άκουσε κανείς τίποτα για το περιβάλλον;

Έγινε και το debate. Ωραία και "αμερικάνικα". Σκηνικά, συντονίστρια, δημοσιογράφοι ,"αρχηγοί". Ολοι μία ωραία ατμόσφαιρα.

Ξεκίνησε εντυπωσιακά, με τον Αλ. Παπαχελά να ρωτάει τον Κ. Καραμανλή για τις πυρκαγιές και το υποτιθέμενο υπουργείο "Περιβάλλοντος". Απάντηση; Καμία. Τα ίδια στερεότυπα.

Εξαντλήθηκε το θέμα. Πήγαμε στο ασφαλιστικό, στην οικονομία, στην εξωτερική πολιτική. Ακούσατε καμία ερώτηση και πολύ περισσότερο καμία απάντηση για την πρόθεση χάραξης στρατηγικής για το περιβάλλον; για τα δάση; για τα νερά; Μηδέν.

Πως να τα εκλάβει κανείς όλα αυτά; Μήπως μας προϊδεάζουν ώστε να μη περιμένουμε τίποτα στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος; Νομίζω πως ναι.

Αν εξαιρέσει κανείς τον Αλ. Αλαβάνο, ο οποίος -δίχως να δώσει στοιχεία, προφανώς λόγω χρόνου- έδωσε πιο πειστικά την εντύπωση πως το περιβάλλον είναι απο τα πρώτα θέματα στην "ατζέντα" του, τίποτα και κανείς δε με έπεισε πως θα υπάρξει στο μέλλον μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το φυσικό περιβάλλον. Και όλα αυτά λίγο καιρό μετά την καταστροφή 3.000.000 στρεμάτων του λαϊκού μας αγαθού. Του δάσους.

Πως άραγε να υπάρξει ενδιαφέρον από τα κόμματα, όταν οι συνειδήσεις των πολιτών, δεν μπορούν να το αγαπήσουν αληθινά;

Με θλίβει η ιδέα, πως τα κόμματα εξουσίας (ο δικομματισμός δηλαδή) δεν έχουν κανένα στρατηγικό σχέδιο για το δάσος, για το νερό, για το περιβάλλον. Αποδείχθηκε περίτρανα πως, τουλάχιστον τα δύο "μεγάλα" κόμματα (σε ψήφους όχι σε ιδέες) είναι πραγματικά ανεπαρκή.

Η ΝΔ εμμένει σε μία πολιτική του 1950 όσον αφορά στο περιβάλλον που θέλει να το ενσωματώνει στον ίδιο διαχειριστή που ενσωματώνει και αυτούς που η έννοια "διαχείριση περιβάλλοντος" είναι ίδια με την έννοια "καταστροφή περιβάλλοντος". Επιφορτίζει με την ευθύνη διαχείρισης και προστασίας το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Δηλαδή οι μηχανικοί (με πλήρη άγνοια της λειτουργίας και της ορθής διαχείρισης) θα αναλάβουν να διαφυλάξουν το πολυτιμότερο αγαθό της φύσης. Βάζουνε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας που αναφέρω στο προηγούμενο post, αποκτάει έτσι σάρκα και οστά.

Το ΠΑΣΟΚ έδειξε (δια του αρχηγού του) πως το μόνο που ξέρει για το περιβάλλον είναι ότι γνωρίζει από τα ρομαντικά σονέτα. Το ηλιοβασίλεμα, οι έρωτες κάτω από το δεντρί κ.ά.

Δεν ξέρω ειλικρινά ποιος είναι πιο επικίνδυνος.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν πιο ρεαλιστές χωρίς όμως να δώσουν στοιχεία για τη στρατηγική τους. Δεν ξέρω, ίσως να ηταν λόγω χρόνου. Πάντως μάλλον είναι οι μόνοι που έχουν περιβαλλοντική συνείδηση.

Το Λάος και η ΔΗΑΝΑ δεν πρότειναν τίποτα. Άλλωστε δεν μπορεί κανείς να απαιτήσει από μορφώματα ευκαιριακά και με αόριστους στόχους εν γένει να έχουν μία σαφώς χαραγμένη πολιτική για το περιβάλλον.

Προβάλλει η ανάγκη (και είναι επιτακτική πια) για κυβερνήσεις συνεργασίας, που να περιέχουν οπωσδήποτε ένα κόμμα της αριστεράς. Ένα κόμμα της αριστεράς, το οποίο λόγω της πολύ καλύτερης σχέσης του με το θέμα περιβάλλον, θα δώσει τον παλμό για νέες αντιλήψεις. Για τον ίδιο λόγο ίσως πετύχει να καλλιεργήσει περιβαλλοντική συνείδηση στον ασυνείδητο νεοέλληνα.

Είναι ανάγκη πια. Όχι απλά επιθυμία. Αλλιώς το μέλλον προδιαγράφεται δυσοίωνο.

Εμπρηστές συνειδήσεων

Από το http://jungle-report.blogspot.com/2007/09/blog-post_03.html
Από το http://roides.wordpress.com/2007/09/03/epistoli_sept07/
Από το http://nikitidis.blogspot.com/2007/06/blog-post_28.html
Από το http://atheofobos.blogspot.com/2007/08/blog-post_29.html
Από το http://teleologikos.wordpress.com/2007/09/03/03092007/

Καθίσταται ξεκάθαρο πως η Ελλάδα είναι πια καταδικασμένη. Όλοι μιλούν για τους εμπρηδμούς τις δασικές πυρκαγιές, την προστασία της φύσης. Αλήθεια πόσα χρόνια χρειάστηκαν για να φτάσουμε στο σημείο σαν λαός να συνειδητοποιήσουμε πως δεν έχουμε μέλλον;

Όλα τα παραπάνω δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν πως όχι μόνο τόσα χρόνια που βλέπουμε το φυσικό μας περιβάλλον να καταστρέφεται στο όνομα, είτε του ανόμου κέρδους είτε της αμφισβητούμενης "ανάπτυξης" ουσιαστικά δεν κάναμε τίποτα για να γίνει η βαθιά τομή, ο επαναπροσδιορισμός του τρόπου που ζούμε το παρόν.

Αντιθέτως, όταν προβάλλουν προτάσεις οι οποίες καταργούν και νομοθετικά τυην προστασία της φύσης, τότε μπορούμε να μιλάμε για τον εκσυγχρονισμό των ηθών. Τη νέα μαζική (και όχι λαϊκή) συνείδηση. Τότε ο μέσης ευφυίας κάτοικος του Γιουνανιστάν, καταλαβαίνει άνετα πως προδιαγράφεται το μέλλον.

Τότε είναι που ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ.
Μέσα στην απογοήτευση από την έκπτωση του ήθους, έρχονται από παντού και οι διαβεβαιώσεις για την ανικανότητα των νεοελλήνων να προστατεύσουν ότι πολυτιμότερο έχουν

•  για το μέλλον τους αφού η καταστροφή που προκαλούν είναι ένα πρώτης τάξεως κληρονομικό άχθος για τους απογόνους τους (μας).

• για το παρόν τους αφού αναδεικνύεται ακόμη μία φορά η λατρεία τους προς το εφήμερο και η τοτεμοποίηση της ευδαιμονίας τους που πηγάζει από την πλαστή αίσθηση "ιδιοκτησίας"
  

• για το παρελθόν που σφετερίζονται. Το παρελθόν που άνηκε σε άνθρώπους που σέβονταν τη φύση και δημιούργησαν μοναδικό πολιτισμό σε αρμονία με αυτήν. Οι σφετεριστές του πολιτισμού τους νεοέλληνες, κατέτστρεψαν τον θεμέλιο λίθο του πολιτισμικού εποικοδομήματος των αρχαίων. Την ίδια τη φύση.
  

Δεν υπάρχει μέλλον. Υπάρχει "ανάπτυξη" όπως παραπλανητικά ονομάζουν την καταστροφή

Απελπισμένα ζητώ τους εμπρηστές των φονικών αυτών συνειδήσεων

Η Ευρώπη στις φλόγες. Η ΕΛλάδα στα κάρβουνα

Εικ. 1 Ελλάδα 1/6/2007 - 31/8/2007

Εικ. 2 Ευρώπη 1/8/2007 - 31/8/2007

Οι εικόνες προέρχονται από το σύστημα MODIS που σε συνεργασία με τη NASA εντοπίζει και παρακολουθεί τις δασικές πυρκαγιές ανά τον κόσμο. Αναφέρονται στον Αύγουστο του 2007 (από 1/8 έως 30/8) για την Ευρώπη και στο καλοκαίρι 2007 (1/6 - 31/8) για την Ελλάδα.

Ο ευρωπαϊκός νότος, πραγματικά έγινε κόλαση. Ακόμα και σε προστατευμένες περιοχές (βάσει συνθηκών)

Η διαφορά η οποία δε φαίνεται στο χάρτη, είναι η εξέλίξη μετά τις πυρκαγιές όπως και η αντιμετώπιση τους.

Ακόμα και αν δεχτούμε πως ο κοινός παρονομαστής για τα αίτια των πυρκαγιών αυτών, ήταν οι ακραίες θερμοκρασίες και η ακραια περυσινή ανομβρία, σε συνδυασμό με τους εποχικούς ανέμους που είναι σύνηθες φαινόμενο, αυτά ήταν γνωστά από το Μάρτιο, όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωνε "σε ετοιμότητα" για την αντιμετώπιση "ενδεχόμενων πυρκαγιών". Η ετοιμότητα αυτή, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι περιελάμβανε. Καθαρισμούς; Διάνοιξη αντιπυρικών ζωνών; Εγκατάσταση πυροφυλακίων; Εξοπλισμό; Δασοπυροσβέστες; Τι;

Ενδιαφέρον προκαλεί, η κατάσταση στη νότια Γαλλία, η οποία δοκιμάστηκε εξίσου από υψηλότατες θερμοκρασίες. Τίποτα.

Τελικά ο βαθμός ετοιμότητας για την πρόληψη και δευτερευόντως την αντιμετώπιση ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΩΝ ΦΥΣΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΩΝ είναι και ο καθρέφτης του πολιτισμού μίας χώρας. Να τον χαιρόμαστε τον πολιτισμό μας (που ελάχιστα διαφέρει από τη βαρβαρότητα)

Τα αποτελέσματα γνωστά.

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

To ποστ της 9ης Αυγούστου τελείωνε κάπως έτσι:

Εύχομαι ο Αύγουστος να κυλήσει ήρεμα χωρίς περιστατικά που θα αναδείξουν ακόμα μία φορά το ξεβράκωμα μας, όσον αφορά στη διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Του αγαθού που κόντρα στις αντιλήψεις των καιρών, έχει αξία γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟ.

και ήρθε η 16η Αυγούστου να με πείσει πως ματαιοπονούσα. Όταν καίγεται 3 φορές σε ένα καλοκαίρι η πρωτεύουσα ενός θεωρητικά ευνομούμενου κράτους, τότε ή το επίθετο δεν είναι σωστό, ή το ουσιαστικό. Πιστεύω πως ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι σωστά. Δεν ζούμε σε ένα ευνομούμενο κράτος αλλά σε ένα κράτος της πλάκας, του χαβαλέ, του προσωρινού, του "έχει ο Θεός" του "δε βαριέσαι", της παραλίας, του "τρέχα να προλάβεις" του, του, του κακού μας του καιρού.

Το κερασάκι;;; Δεν μπορούσε να μην είχε κερασάκι. Έρχεται η 17η Αυγούστου και ανακοινώνεται και το πιο σύντομο ανέκδοτο της δεκαετίας: Εκλογές. Χαχαχαχα . Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

Αντιπυρική προστασία - Η λατρεία του εφήμερου - Αύγουστος 2007

Μέσα από πυρκαγιές, καταστροφές υπερδεκαπλάσιες από τις αντίστοιχες ετήσιες των προηγούμενων ετών (πλην των "παραδοσιακών" πυρκαγιών της Πεντέλης) φθάσαμε και στην καρδιά του μήνα των μελτεμιών. Δηλαδή το μήνα που συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την ταχύτατη εξάπλωση των δασικών πυρκαγιών.

Επίσης η παρατεταμένη άνομβρη περίοδος και η ιδαίτερα ξηρή ατμόσφαιρα ευνοούν, εκτός από την εξάπλωση των πυρκαγιών και το άναμμα νέων. Ο Αύγουστος είναι ο παραδοσιακά μήνας των εμπρηστών. Φέτος βέβαια αγχώθηκαν και προέτρεξαν για το απαίσιο έργο τους από τον Ιούνιο κιόλας.

Τον Αύγουστο, στην αύξηση του κινδύνου πυρκαγιάς, συντελεί πάρα πολύ και η μετακίνηση του πληθυσμού προς την ύπαιθρο. Η "ανθρώπινη πίεση" όπως χαρακτηρίζεται. Ο όρος αυτός τα τελευταία χρόνια έχει προσλάβει άλλο νόημα βέβαια, αναφερόμενος κυρίως στη ρύθμιση των τιμών της γης και όχι στο τυχαίο άναμμα μίας πυρκαγιάς από παραθεριστές.

Καλύτερα θα ήταν να αναφερόμαστε σε "διεύρυνση" του όρου και όχι σε αλλαγή του νοήματος του, αφού η επιφυλακή για την πρόληψη της καταστροφής του ότι απέμεινε πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους κινδύνους.

Τι περιλαμβάνει λοιπόν αυτή η επιφυλακή, σήμερα μετά από όλο αυτό το φλογερό καλοκαίρι; Τίποτα που να μην περιελάμβανε, ας πούμε το Μάιο που μας πέρασε. Καμία ενίσχυση καμία αλλαγή. Η εικόνα που φθάνει σε μας μέσα από τα ΜΜΕ αναφέρεται σε χίλιες δύο παρεμβάσεις και εντατικοποιήσεις των μέτρων προστασίας, αλλά μία βόλτα σε ένα δάσος ή μία δασική έκταση πέριξ των μεγάλων πόλεων είναι απογοητευτική.

Πυροφυλάκια που δε λειτούργησαν και δε λειτουργούν (Σταμάτα Αττικής, Διόνυσος, Σέιχ-Σου, Ρετζίκι Θεσ/νίκη)
Υποδομές (όπως αγωγοί νερού και κρουνοί) σε άθλια κατάσταση.
Περίπολοι ανύπαρκτοι (ή ελλιπείς)

Ποια τα αυξημένα μέτρα; Τα αεροπλάνα; Μα αυτά είναι μέτρα για την αντιμετώπιση πυρκαγιών που ΗΔΗ ΕΚΔΗΛΩΘΗΚΑΝ. Κατασταλτικά.

Ακόμα μία φορά, η χώρα μας κινείται σε γραμμές εντυπωσιοθηρίας και πλαστής σοβαρότητας, προφασιζόμενη τις προμήθειες εξοπλισμού και οργάνωσης αντιπυρικών συνεργείων ενώ στον τομέα της πρόληψης, το απόλυτο μηδέν. Η λατρεία του εφήμερου, η λατρεία του σήμερα σε όλο της το μεγαλείο.

Εύχομαι ο Αύγουστος να κυλήσει ήρεμα χωρίς περιστατικά που θα αναδείξουν ακόμα μία φορά το ξεβράκωμα μας, όσον αφορά στη διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Του αγαθού που κόντρα στις αντιλήψεις των καιρών, έχει αξία γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟ.

Μη φωνάζετε. Ενοχλείτε το κράτος.

"Αν δεν είσαι εμπρηστής, συλλαμβάνεσαι! Με μια πρωτοφανή επιχείρηση -που έμοιαζε βγαλμένη από κινηματογραφική ταινία και περιείχε διμοιρίες των ΜΑΤ, αστυνομικούς της ΟΠΚΕ και της Ασφάλειας, ακόμη και ελικόπτερο- η ΕΛ.ΑΣ. συνέλαβε 27 αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, με την κατηγορία ότι έριξαν κόκκινη μπογιά στο καζίνο «Μον Παρνές της Πάρνηθας», για να διαμαρτυρηθούν για το έγκλημα διαρκείας στον Εθνικό Δρυμό!"

Η δημοσίευση στις 30/7/2007 στην Ελευθεροτυπία. Αναρωτιόμουν σε παλιότερο post http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=5281416611893956285&postID=4810998679395660000
για το μον παρναί.

Τα μεγάλα εγκλήματα γίνονται πάντα με την κάλυψη του "νόμου" και στο όνομα της "ανάπτυξης". Οι εκχερσώσεις, οι καταστροφές που περνάνε πάντα σαν αναπτυξιακές ενέργειες δεν γνωρίζουν αντίπαλο. Ο μέγας καταπατητής διώχνει τα ενοχλητικά παράσιτα, όταν τολμήσουν να διεκδικήσουν το αυτονόητο. Το περιβάλλον τους.

Το μον παρναι είναι παλιό κτίσμα όπως είναι και κάθε νομιμοποιημένο αυθαίρετο στη ζώνη εξάπλωσης του ορεινού όγκου της Πάρνηθας. Σαν τέτοιο είναι τελεσίδικα δικαιωμένο. Σαν τέτοιο όμως και όχι σαν "Τουριστικό ακίνητο που συντελεί στην ανάπτυξη της χώρας". Σαν τέτοιο επιμένω να το βλέπω. Όπως μάλλον και οι διαδηλωτές που γνώρισαν από πρώτο χέρι τι θα πει "Νόμιμη καταπάτηση". Η νομιμοποίηση του πηγάζει από καταχρηστικές παραχωρήσεις γαιών εις βάρος του λαϊκού πλούτου. Σαν τέτοια υφίσταται μόνο στα χαρτιά. Τύποις νόμιμο.

Στη συνείδηση κάθε πολίτη (και όχι ιδιώτη) με την αρχαία σημασία των λέξεων, δε θα βρουν ποτέ δικαίωση, ούτε το ίδιο σαν κτίσμα, ούτε η επιχείρηση που το εκμεταλλεύεται, ούτε και όλοι αυτοί που το προστατεύουν.

Οι καταπατητές είναι ληστές, όχι του "εθνικού πλούτου" αλλά του λαϊκού αγαθού αφού τέτοιο είναι το δάσος. Όταν όμως ο αγουροξυπνημένος λαός του Γιουνανιστάν, τολμάει να διεκδικήσει το μοναδικό αγαθό που μπορεί ανέξοδα να απολαύσει, το βαρύ χέρι του καθεστώτος τον καθίζει κάτω για να καταλάβει πως δεν έχει κανένα δικαίωμα στην προστασία του δικού του αγαθού.

Δόξα λοιπόν στους καταπατητές (εμπρηστές, εκχερσωτές κλπ) και με την επίσημη σφραγίδα του αδελφού της Βίας. Του Κράτους.

Όταν μιλούν οι αριθμοί, τα σχόλια περιττεύουν

Οκτώ άνθρωποι έσβησαν στις φλόγες

Οκτώ άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους νέοι, ήταν μέχρι χθες το βράδυ τα τραγικά θύματα της πύρινης λαίλαπας που χτυπάει αλύπητα τη χώρα εδώ και περίπου έναν μήνα.

Δύο εργατοτεχνίτες, ο 37χρονος Θεοχάρης Καραζήσης και ο 42χρονος Χρήστος Κολοκοτρώνης, εγκλωβίστηκαν στις φλόγες και κάηκαν στην Αγιά της Λάρισας στις 28 Ιουνίου, σε μεγάλη φωτιά που είχε ξεσπάσει στον Κίσαβο. Τρεις εποχικοί δασοπυροσβέστες, οι Στέλιος Μαρκάκης 37 χρόνων, Ηρακλής Τζανάκης 40 και Νικήτας Κορομηλάς 34, έχασαν τη ζωή τους στις 11 Ιουλίου, όταν εγκλωβίστηκαν σε φαράγγι στο χωριό Δοξαρό του Δήμου Κουλούκωνα Ρεθύμνου. Δύο χειριστές πυροσβεστικού αεροσκάφους, ο σμηναγός Δημήτρης Στοϊλίδης 34 χρόνων και ο υποσμηναγός Γιάννης Χατζούδης 27 χρόνων, έχασαν τη ζωή τους στις 23 Ιουλίου, όταν το «Καναντέρ» που επέβαιναν κατέπεσε ενώ προσπαθούσε να σβήσει φωτιά στα Στύρα της Εύβοιας. Ενας 80χρονος αγρότης, στο χωριό Μαμούσια Αχαΐας, πέθανε χθες από ασφυξία, επειδή προφανώς δεν πρόλαβε να εγκαταλείψει το σπίτι του όταν αυτό είχε περικυκλωθεί από τις φλόγες.

(από την Ελευθεροτυπία της 26ης Ιουλίου 2007)

Ένας ακόμα απολογισμός, παράθεση αριθμών είναι και οι καμένες εκτάσεις. Ήδη μέχρι το τέλος της προηγούμενης εβδομάδας είχαν καεί 400.000 στρέμματα δάσους. Η εβδομάδα που διανύουμε ήταν πολύ πιο σκληρή όσον αφορά τις εκτάσεις. Κανείς δεν ξέρει πότε, πως και σε τι μέγεθος θα τελειώσει πια αυτή η κόλαση.

Όταν τον Μάιο έγραφα για τον αυξημένο κίνδυνο αυτό το καλοκαίρι δεν μπορούσα να φανταστώ για τι μεγέθη θα κουβεντιάζαμε, ένα μήνα πριν τη λήξη της περιόδου της φωτιάς. Ο αυξημένος κίνδυνος, λόγω ξηρού και θερμού χειμώνα και της προεκλογικής περιόδου που διανύουμε, τελικά αποτιμήθηκε στο κάψιμο του 1/8 των δασών μας. Αποτιμήθηκε σε 8 νεκρούς μέχρι στιγμής (και απεύχομαι να αυξηθεί ο αριθμός τους).

Δεν ξέρω πια τι να πω. Όλα θα αναλυθούν και θα σχολιαστούν ποικιλοτρόπως μετά τη λήξη του καλοκαιριού. Ας μη πάνε όλοι ήσυχοι για ύπνο μετά και ας μείνουν σε εγρήγορση. Ότι πληρώνουμε τώρα το πληρώνουμε για την αιώνια βλακώδη νιρβάνα που μας καταλαμβάνει μόλις ο κάθε κίνδυνος περάσει. Ας είναι φέτος αλλιώς. Τα σημεία όμως άλλα δείχνουν, από τώρα κιόλας:

Την απουσία εκπροσώπων της Πολιτικής Προστασίας, του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, της Περιφέρειας Αττικής και της ΔΕΗ από τη χθεσινή συνεδρίαση του Συντονιστικού Νομαρχιακού Οργάνου Αθηνών για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, που συνήλθε με απόφαση του υπουργού Εσωτερικών, κατέκρινε ο νομάρχης Αθηνών Γιάννης Σγουρός.

Εικόνες από ένα όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. - Διακοφτό - Τσιβλός

Ξεχάστε τα. Απλά ξεχάστε τα.
Και ευτυχώς δεν έχει φτάσει η φωτιά εκεί αλλά προς τα εκεί κινείται, λένε.
Με τι καρδιά μπορεί κανείς να ξαναπάει;

Η Ελλάδα τρώει
τα παιδιά της, τα δάση της, το μέλλον της

Η Ελλάδα που δεν έχει μέλλον γιατί ούτε παρελθόν είχε

Η νοτια και νοτιοανατολική Ευρώπη καίγονται. Οι Ιταλοί διέγνωσαν πως μία κατηγορία εμπρηστων είναι πυροσβέστες που φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Προτιμούν να χάσουν το μέλλον τους.

Στην Ελλάδα διέγνωσαν πως μία κατηγορία εμπρηστών είναι οι διακάτοχοι εκτάσεων
(και ενδεχομένως αυτοί να είναι οι ίδιοι που θα φωνάζουν αύριο "καιγόμαστε" όταν όμοιοι τους θα καίνε τις επόμενες γειτονικές τους δασικές εκτάσεις)

Τον κοινό παρονομαστή δεν τον βλέπει κανείς; Το κέρδος. Το προσωρινό κέρδος. Το κέρδος εις βάρος των ίδιων των παιδιών. Των παιδιών μας, των παιδιών τους. Αυτό είναι και το τελευταίο που μας έμενε να υποθηκεύσουμε.

Το υποθηκεύσαμε λοιπόν.

Οι ζωές που χάθηκαν - και πάλι

Απόγευμα στη Θεσσαλονίκη. Ζέστη ανείπωτη. Αποφορά δυσοίωνου μέλλοντος. Σε ένα διάλειμμα από την δουλειά και θεωρώντας το χρέος βαρύ, πέρασα από τη Νεάπολη, από τη Φανερωμένη, όπου τελούνταν η κηδεία ενός ακόμα πεσόντα στο πεδίο της κατάσβεσης.

Η ζέστη πνιγηρή. Η ατμόσφαιρα άρρωστη. Στεφάνια κομμάτων, πολιτικοί εκπρόσωποι. Κόσμος πολύς. Αναρρωτιέμαι αν οι νεκροί είχαν προλάβει να χαιρετίσουν τους δικούς τους ανθρώπους, αν είχαν προλάβει να πάνε διακοπές, αν είχαν προλάβει να τακτοποιήσουν τις εκκρεμότητες τους. Μα τι σκέψεις ήταν αυτές; Αλλά είπαμε. Κάνει ζέστη ανείπωτη. Το μυαλό σταματάει. Το λογικό υποκαθίσταται από ένα άρρωστο θυμικό, μία διάθεση μακάβρια, όσο και αυτό το καλοκαίρι.

Ο θρήνος για τους ανθρώπους, ο θρήνος για το δάσος, ο θρήνος για το μέλλον ανταγωνίζονται για να ιεραρχηθούν στην ψυχή μου. Στην ψυχή όλων. Όμως δεν είναι διαφορετικά πράγματα. Είναι ο ίδιος ακριβώς θρήνος, το ίδιο πένθιμο συναίσθημα, με άλλο όνομα κάθε φορά. Είναι το συναίσθημα που πνίγεται για να μη γίνει οργή. Οργή για τους μεταπράτες της ζωής μας. Οργή για τους μεταπράτες 5 ακριβών ζωών που χάθηκαν μέχρι σήμερα, αυτό το καλοκαίρι. Οργή για τον εαυτό μου που δεν μπορεί να οργιστεί πλέον.

Είμαστε λογικά όντα. Δεν μας κυβερνάει η οργή και ο θυμός. Η λογική μου όμως είναι ανήμπορη πια να ερμηνεύσει το γιατι.....