Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται

Εικόνες από το μέλλον;

UPDATE 2/6/2018 : Προκειμένου να ακριβολογούμε, ο όρος τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να αντικατασταθεί με το ορθότερο τοπική διοίκηση αφού μόνο αυτοδιοίκηση δεν είναι αυτό το κατασκεύασμα*

 Μόλις στην προηγούμενη ανάρτηση του ιστολογίου, έγραφα για τις επερχόμενες εκλογές, το 2019. Άσχετα αν θα γίνουν υπό το καθεστώς του Κλεισθένη, του Καλλικράτη ή του "Καλλισθένη", καλούμαστε οι πολίτες και με την ιδιότητα του δημότη, να επιδοκιμάσουμε ή να αποδοκιμάσουμε δημοτικές κινήσεις, παρατάξεις, με κριτήριο τα προγράμματα τους, τις επιδόσεις τους, τη στάση τους απέναντι στο σύνολο, το περιβάλλον και σε όποιο άλλο στοιχείο αποτελεί μέρος της ζωής μας, της καθημερινότητας μας ή των σχεδίων και των οραμάτων μας για τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Δεδομένης της πρόσδεσης της χώρας σε ισχυρούς, διεθνείς  οικονομικούς σχηματισμούς και τη μετατροπή της σε υποπόδιο των διοικούντων τις δομές αυτές, οι βουλευτικές εκλογές έχουν χασει κάθε νόημα. Δεν χαράσσουν καμία πολιτική, δεν εκφράζουν τίποτα (αφού οι εναλλακτικές είναι παραλλαγές σε ένα θέμα) και τελικά, όπως είναι γνωστό από χρόνια, αν άλλαζαν κάτι θα ήταν εκτός νόμου. Υπάρχουν μόνο ως επίφαση δημοκρατίας, εμπαιγμός του συνόλου που του επιτρέπετα κάθε τέσσερα χρόνια να πει τη γνώμη του -για να την τροποποιήσουν μετά οι αιρετοί ιθύνοντες. Τα αποτελέσματα των εκλογών από το 2009 μέχρι σήμερα και του ενός πικρού δημοψηφίσματος, μιλάνε από μόνα τους. Μέχρι λοιπόν να "γίνει η επανάσταση" και οι εκλογές να αποκτήσουν νόημα, δεν συνεχίζω. Αντιπαρέρχομαι την προσβλητική για τους πολίτες διαδικασία των βουλευτικών εκλογών και πάω στις πιο ουσιαστικές, αλλά και πάλι, όχι ακριβώς απεικονιστικές της λαϊκής γνώμης, αυτοδιοικητικές εκλογές.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Κατ' αρχάς, ο όρος είναι ένα οξύμωρο, αφού εκτός των άλλων, καλύπτει φιλοδοξίες υποψηφίων για μετάβαση σε άλλα μετερίζια με κάθε μέσο. Επίσης καλύπτει σχέσεις υποτέλειας και εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από τις περιφερειακές ή ακόμα χειρότερα, σχέσεις εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες. Αλλά αυτό είναι που επί χρόνια χαρακτήριζε και την κεντρική εξουσία, μέχρι που υπάχθηκε οριστικά στην εξουσιαστική υπερδομή των τραπεζών και της οικονομίας τους. Είναι δηλαδή κάτι κοινό και όποιος δεν το βλέπει ή θα πρέπει να πάει να κοιταχτεί ή να αλλάξει χώρα ή και πλανήτη.

Από το σύστημα που κατασκεύασε και ρυθμίζει τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και ο δήμος του οποίου είμαι δημότης. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου, που για την ακριβέστερη ονοματολογική απόδοση, το τμήμα μετά την παύλα θα μπορούσε να λείπει χωρίς να αλλοιωθεί τίποτα στην δομή και τη λειτουργία της αυτοδιοικητικής δομής. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου λοιπόν, είναι γεωγραφικά και λειτουργικά μη κεντροβαρής, ή όπως θα λέγαμε καταχρηστικά πλην όμως τονίζοντας την έννοια, είναι ένας εκκεντροβαρής δήμος. Το κέντρο βάρους του βρίσκεται στη μία άκρη του, με πληθυσμιακά, οικονομικά, γεωγραφικά, λειτουργικά, ακόμα και πολιτισμικά κριτήρια. Το Πικέρμι, το Ντράφι, η διευρυμένη Διώνη, ακόμα ακόμα και η Καλλιτεχνούπολη, αποτελούν ενότητες που καμία σχέση και συνάφεια έχουν με τη Ραφήνα, το αστικό κέντρο, το λιμάνι της βορειοανατολικής Αττικής. Παρά την εγνωσμένη έλλειψη σύνδεσης και συνάφειας  μεταξύ των οικισμών και της Ραφήνας, οι διοικήσεις του ανισοβαρούς δήμου προέρχονται από τη Ραφήνα και πάντα οι αποφάσεις και οι σχεδιασμοί αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τη Ραφήνα. Είναι αναμενόμενο και έχοντας αντίληψη της πραγματικότητας μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε και κατανοητό. Δίκαιο όμως και δημοκρατικό, δεν θα το χαρακτηρίζαμε ποτέ.

Το Πικέρμι και οι λοιποί οικισμοί στις υπώρειες της Πεντέλης περιστοιχοίζονται από έναν δασικό όγκο ο ποίος αποτελεί τον τελευταίο ουσιαστικό πνεύμονα και σημαντικό κλιματικό ρυθμιστή της ανατολικής Αττικής. Το δάσος του ανατολικού Πεντελικού είναι μία οργανική ενότητα που πρέπει να προστατευθεί. Μαζί του, τα ρέματα που κυριαρχούν στο τοπίο. Το Λυκόρεμα, ο Βαλανάρης, το Μέγα Ρέμα, το ρέμα της Αγίας Παρασκευής, το ρέμα Μπάκα, για να μην επεκταθούμε και εκτός των ορίων του δήμου, στα άλλα ρέματα του ανατολικού Πεντελικού.

Η διατήρηση και η προστασία της οργανικής ενότητας του δάσους, των ρεμάτων του, του τοπίου και του βουνού στο σύνολο του είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας, τουλάχιστον για το ένα άκρο του δήμου. Μείζονος σημασίας όμως είναι και για το σύνολο της Αττικής, του Αττικού τοπίου και του Αττικού περιβάλλοντος. Όλη αυτή η σημασία που έχει η προτασία του ορεινού φυσικού περιβάλλοντος τελικά υποβαθμίζεται και αντιμετωπίζεται ελαφρά αλλά κυρίως εχθρικά και από τους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης. 

Οι ευαγγελιστές της ανάπτυξης, υπηρετούν έναν -ψευδώς ονομαζόμενο-  στρατηγικό σχεδιασμό που θετει ως προτεραιότητα το λιμάνι της Ραφήνας και την (με τον γνωστό καταναλωτικό τρόπο) "ανάπτυξη" του. Δεν τους ενδιαφέρει η διαφαινόμενη μετατροπή του λιμανιού σε Γαργαντούα της ανατολικής Αττικής. Η κεντρική εξουσία αρχικά αλλά κυρίως η Περιφέρεια και ο υπάκουος ακόλουθος της, ο δήμος, προσφέρουν βορά στα σαγόνια του υπερφυσικού τέρατος που άλλοι και για δικούς ρτους λόγους, σχεδίασαν, κάθε έννοια και μέρος του φυσικού περιβάλλοντος του τόπου και του ανατολικού Πεντελικού. 

Ξεκινώντας από τη σκληρή διευθέτηση του Μεγάλου ρέματος με μελέτες και ιδέες που έχουν ηλικία 50 ετών. 

Παραβλέποντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στο θέμα του σχεδιασμού, που επικρατούν στα προηγμένα κράτη. 

Αδιαφορώντας για το μέλλον των παραλιών της Ραφήνας και το πως αυτές θα επηρεαστούν. 

Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχουν στις παραλίες ακόμα και οι παραχωρήσεις καντινών και  υποδομών λουτρού που εγκαθιστούν οι διάφοροι "οραματιστές". Τώρα που στα σαγόνια τους έριξε ο νόμος κανονικά κάποιες "κερδοφόρες" παραλίες τρίβουν τα χέρια τους.

Σχεδιάζοντας την πολεοδόμηση δασικών εκτάσεων εντός του δήμου (σε αγαστή συνεργασία με δασοφάγους υπουργούς και περιφερειακούς).

Σχεδιάζοντας και υλοποιώντας την καταστροφή των ρεμάτων, με τσιμεντοποιήσεις, εγκιβωτισμούς, επεκτάσεις τεχνικών με σκληρά υλικά, αδιαφορώντας για την εξαφάνιση ρεμάτων και δάσους, λόγω της εντεινόμενης οικοδομικής δραστηριότητας, δείχνοντας ανοχή ή και εγκληματική συνενοχή σε παρεμβάσεις της περιφερειας σε ρέματα και δάση.

Είναι αλήθεια πως η ανατολική Αττική αλλάζει. Αλλάζει γιατί επηρεάζονται άμεσα από την ανάπτυξη δραστηριοτήτων πλησίον του μεγάλου αστικού κέντρου της Αθήνας. Η λιμενική δραστηριότητα άλλαξε στην Αττική. Το Αττικό λιμενικό σύστημα μεγαλώνει και κατατρώει τον τόπο. Ζητάει κατάργηση του φυσικού περιβάλλοντος και κατασκευή νέου, τεχνητού. Δρόμους, αυτοκινητοδρόμους, ξενοδοχεία κλπ. Ο τόπος αποτελεί "επενδυτική ευκαιρία". Οι κάτοικοι του όχι. Ο τόπος χρειάζεται εκκαθάριση από τους κατοίκους του, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Έτσι, σιγά σιγά εκκαθαρίζεται ότι έλκυσε τους κατοίκους του τόπου και μετά θα ακολουθήσουν και οι ίδιοι.

Τη βρώμικη δουλειά της εκκαθάρισης, μοιάζει να την έχουν αναλάβει οι νέες καθεστωτικές δομές που μας αυτοδαφημίζονται ως "το νέο", οι "οραματιστές της ανάπτυξης" και οι προσιδιάζοντες αυτών. Έχουν πόστα, έχουν δύναμη και με κάθε τρόπο πρέπει να την ανανεώσουν προκειμένου να έχουν τη λεγόμενη "νωπή" εντολή για να προχωρήσουν δίχως αντιδράσεις. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου ειδικά, μίκρυνε αρκετά τα τελευταία 2 χρόνια, ώστε να διεκπεραιώσει τη βρώμικη δουλειά.

Σίγουρα, οι ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Πέρα από φιλικές ή συγγενικές σχέσεις των υποσψηφίων με τους ψηφοφόρους. Πέρα από αυτό που φαίνεται. Πέρα από αυτό που ακούγεται. Έχουν τεράστια σημασία που θα καθορίσει τον τόπο και την ποιότητα ζωής σε αυτόν για πολλά χρόνια, βαθιά μέσα στο μέλλον.

Φτάνει η ώρα που θα πρέπει να δώσουμε λογαριασμό στο μέλλον και τα παιδιά, για τον τόπο που μας εμπιστεύτηκαν. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους επιστρέψουμε συντρίμμια και μπάζα.

__________________________________________________
*Ευστοχότατο Σχόλιο του φιλικού ιστολογίου Δασαμάρι S.O.S

Ανοικτή επιστολή προς τους συνδημότες Ραφήνας Πικερμίου με θέμα: ΔΟΠΑΠ και δημοτικοί αθλητικοί χώροι

Πικέρμι 8 Σεπτεμβρίου 2017

Αγαπητοί συνδημότες,

αιτία και αφορμή για την ανοιχτή αυτή επιστολή μου είναι η ανάγκη που γεννά η αίσθηση πως έφτασε η ώρα να σκεφτούμε όλοι μαζί και να συζητήσουμε τα φαινόμενα που τον τελευταίο καιρό προκαλούν αρνητικότατες σκέψεις πάνω στη λειτουργία του Δημοτικού Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού & Περιβάλλοντος, του κοινώς γνωστού ως ΔΟΠΑΠ Ραφήνας Πικερμίου. Φαινόμενα εκβιαστικού προσπορισμού χρημάτων από δημότες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τις αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου τους. Φαινόμενα πίεσης προς δημότες προκειμένου «να γραφτούν ως μέλη» του ΔΟΠΑΠ, λες και η ιδιότητα του δημότη δεν συνεπάγεται και την ιδιότητα του μέλους. Φαινόμενα κατάχρησης εξουσιών προς όφελος συγκεκριμένου σωματείου. Φαινόμενα διακρίσεων και άλλα απογοητευτικά. Αλλά ας δούμε τα ζητήματα αυτά με αναφορές σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, τη στάση του ΔΟΠΑΠ και την αδράνεια (ή μήπως την ένοχη σιωπή;) της δημοτικής αρχής.

Οι ανά τη χώρα ΔΟΠΑΠ είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου των δήμων, τα οποία είναι επιφορτισμένα με τη διαχείριση των εγκαταστάσεων που συνδέονται με τους σκοπούς τους. Στην πλειονότητα τους, οι εγκαταστάσεις αυτές είναι οι δημοτικές  αθλητικές εγκαταστάσεις. Οι ΔΟΠΑΠ  διέπονται από κανονισμό λειτουργίας ο οποίος ορίζεται από σχετική νομοθετική ρύθμιση  που θεσπίστηκε τον Οκτώβριο του 2001 και τροποποιήθηκε τελευταία το 2017 επί υπουργίας Βασιλειάδη.

Σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας  Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου Δημοτικών και Κοινοτικών Χώρων Άθλησης  , όπως δημοσιεύτηκε στο 1362Β ΦΕΚ στις 18/10/2001 όπως συμπληρώθηκε και από την «Τροποποίηση της υπ’ αριθμ. 17112/23.6.2000 (ΦΕΚ 847Β) υπουργικής απόφασης» και όπως δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 930Β της 20ης Μαρτίου 2017 «Κανονισμός λειτουργίας των Εθνικών και Δημοτικών Γυμναστηρίων της χώρας (Ν.Π.Δ.Δ.)», ο σκοπός της παραχώρησης αθλητικών εγκαταστάσεων είναι :

α. Η υποστήριξη του μαζικού αθλητισμού

β. Η υποστήριξη του σωματειακού αθλητισμού

γ. Η υποστήριξη και ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού όλων των βαθμίδων και μάλιστα το διευρύνει και στον λεγόμενο πανεπιστημιακό αθλητισμό

δ. Η υποστήριξη ψυχαγωγικών, συνεδριακών, επιστημονικών συνεδρίων όλων των επιπέδων (εδώ ο δήμος της Λάρισας έχει βάλει ένα χαμηλό μίσθωμα απ 'ότι είδα ψάχνοντας τους κανονισμούς άλλων ΔΟΠΑΠ)

ε. Η υποστήριξη ΑΜΕΑ

Όσον αφορά στο τίμημα, αυτό είναι μηδενικό αφού τη χρηματοδότηση του ΝΠΔΔ την αναλαμβάνει ο ίδιος ο Δήμος, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος  για τα Νομικά του Πρόσωπα. 

Στη γειτονιά μας λειτουργεί ένας ΔΟΠΑΠ ο οποίος μόνο με τον κανονισμό λειτουργίας που ορίζει ο νόμος, δεν λειτουργεί. Λειτουργεί ως ιδιωτική επιχείρηση και μέσο προώθησης αιρετών και μη, μελών της διοίκησης του δήμου Ραφήνας. Λειτουργεί ως μέσο  προσπορισμού οφέλους από αυτούς που θα έπρεπε κανονικά να εξυπηρετεί, δηλαδή τους δημότες.

Και να τι συμβαίνει, ανά κατηγορία μη εξυπηρετούμενου σκοπού λειτουργίας. Θα παρουσιάσω μερικά τρανταχτά παραδείγματα - αποδείξεις του τρόπου που λειτουργεί ο ΔΟΠΑΠ, ο διαχειριστής των αθλητικών εγκαταστάσεων του δήμου.

α. Για την υποστήριξη του μαζικού αθλητισμού

Διαβάζοντας το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας των ΔΟΠΑΠ (ΦΕΚ1362Β 2001) μαθαίνουμε για το ποιοι αποτελούν τους δυνητικούς  χρήστες των αθλητικών εγκαταστάσεων, ποιο είναι οι αθλούμενοι  κατά τον κανονισμό.

Το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας των ΔΟΠΑΠ

Το άρθρο 11 του κανονισμού λειτουργίας (ΦΕΚ1362Β 2001)

Στο άρθρο δεν υπάρχει καμία αναφορά σε ειδική αμοιβή του ΔΟΠΑΠ, άμεση ή έμμεση και ειδικά προσδιορισμένη με τη μέθοδο της «συνδρομής» στον οργανισμό. Άλλωστε, ο δημότης είναι αυτονόητα και λήπτης των υπηρεσιών του ΔΟΠΑΠ,  ενός  ΝΠΔΔ που χρηματοδοτείται από τον προϋπολογισμό του δήμου, δηλαδή και από τα δημοτικά τέλη που καταβάλει ο δημότης. Κάθε επιπλέον «χρέωση» είναι σοφιστεία  για τον εκ του πονηρού προσπορισμό εσόδων  εις βάρος των δημοτών. Κάπως έτσι ζήτησε ο πρόεδρος του ΔΟΠΑΠ χρήματα από χρήστες του γηπέδου της Διώνης. Του συνιστώ να διαβάσει προσεκτικότερα τον κανονισμό  λειτουργίας όπως τον ορίζει ο νόμος και όχι όπως τον ονειρεύεται ο ίδιος.

Τους προηγούμενους μήνες επίσης, είχε κυκλοφορήσει προς συζήτηση και η απαίτηση για καταβολή χρημάτων από τα σωματεία που χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις , με  αιτιολογικό την κάλυψη του κόστους  καθαριότητας και συντήρησης. Ακόμα και σαν σκέψη υπερβαίνει κάθε λογική αφού ο προϋπολογισμός του δήμου  πρέπει να περιλαμβάνει τα κόστη αυτά, τα οποία είναι κόστη λειτουργίας του Νομικού Προσώπου του δήμου. Αν δεν  περιλαμβάνει τέτοια κόστη ο δημοτικός προϋπολογισμός τότε φταίει ο δήμος και όχι οι δημότες.

Επειδή υπάρχει πιθανότητα να ακουστεί κανένα παράξενο όπως «Κάποιοι δήμοι χρεώνουν τη χρήση των κλειστών γυμναστηρίων» (η Λάρισα είναι ένα παράδειγμα) θα πρέπει να τους απαντήσουμε (σαν να πρόκειται για αφελείς ή για νήπια) πως οι δήμοι που χρεώνουν τη χρήση, τη χρεώνουν για τις περιπτώσεις  της κατηγορίας Δ του κανονισμού και σε καμία περίπτωση για στόχους που εξυπηρετούν και αναπτύσσουν τον μαζικό ή και τον σωματειακό αθλητισμό. Μάλλον ο πρόεδρος δεν κάνει για πρόεδρος ή απλά προεδρεύει! όπως λέγαμε και παλιότερα.

β. Για την υποστήριξη του σωματειακού αθλητισμού

Πέρα από τα όσα αναφέρθηκαν στο προηγούμενο περιστατικό (την κάλυψη από τα σωματεία με κόστος μεταβιβαζόμενο στους αθλητές και τις οικογένειες τους), κάποιων αορίστων «τελών συντήρησης και καθαριότητας», αξίζει να αναφερθούμε στον παραγκωνισμό του παλιότερου αθλητικού σωματείου του Πικερμίου και πρώην αποκλειστικό χρήστη του γηπέδου (ως ανοιχτού ή και κλειστού) αφού ήταν ο μοναδικός αθλητικός όμιλος καλαθόσφαιρας (μπάσκετ) της περιοχής. Άλλωστε, το Πικέρμι μαζί με τους πλησιέστερους οικισμούς, πόσα σωματεία μπορεί να στηρίξει;

Από το 1990 ο ΑΟΠ έχει αναπτύξει τα τμήματα μπάσκετ στην περιοχή. Διαθέτει ανδρική ομάδα, γυναικεία, εφηβική και παιδικά τμήματα. Πριν από 3 χρόνια ήρθε από το Μενίδι ένας μουσαφίρης καλεσμένος από τον ιδιοκτήτη του, τον τότε αντιδήμαρχο και σημερινό  δήμαρχο Β. Μπουρνούς.  Ο «μουσαφίρης» ήρθε με προφανή σκοπό την προβολή του αιρετού και παράπλευρο (ή ίσως και πρωτεύοντα)  τη  συμμετοχή στη διαχείριση του χρηματοδοτικού πακέτου που αντιστοιχούσε στο Πικέρμι από τον σχετικό προϋπολογισμό της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού.

Η προβολή του αιρετού ως «υποστηρικτή» του τοπικού αθλητισμού, χωλαίνει στον προσδιορισμό του τόπου που υποστηρίζει, του Μενιδίου ή του Πικερμίου;. Αξίζει να αναφέρουμε πως το σωματείο του «αιρετού» δεν είχε μπασκετικό τμήμα αλλά μόνο ποδοσφαιρικό όσο ήταν στο Μενίδι. Στο Πικέρμι όπου και δραστηριοποιείται σήμερα ο αιρετός, έφτιαξε στην ομάδα του και μπασκετικό τμήμα, αποσπώντας από τον ΑΟΠ το πιο ευκολόπιστο και πιο άνετα χειραγωγούμενο τμήμα του, τα μικρά παιδιά. Υπάρχει και πλήθος δημοσιευμάτων στον τοπικό τύπο της εποχής. Ο ΑΕΤΟΣ Μενιδίου Πικερμίου, διεκδικεί και παίρνει χρηματοδοτήσεις ξεπερνώντας και παραδοσιακά σωματεία, όπως ο Ναυταθλητικός όμιλος  Ραφήνας πχ. Η ίδια ομάδα, διεκδικεί και παίρνει τις καλύτερες και βολικότερες ώρες χρήσης του δημοτικού γηπέδου, εκτοπίζοντας τον ΑΟΠ. Εξασφάλισε έτσι την προτίμηση νέων αθλητών,  λόγω και των βολικότερων ωρών χρήσης του γηπέδου και συνεπώς, προπόνησης.

Όλος αυτή η κατάσταση, όλος αυτός ο χώρος μοιάζει με χώρο διαπλοκής που ανακατεύονται εξουσία και χρήμα σε μία κλίμακα σεβαστή. Μάλιστα, προκειμένου να γίνουν "όλες οι αλεπούδες κολοβές", σχεδιάζεται και συγχώνευση των δύο σωματείων. Με το ενδεχόμενο αυτό ο μέχρι χθες ανύπαρκτος  ΑΕΤΟΣ Μενιδίου ξεπλένει τα όσα καταμαρτυρούνται και επιπλέον εξασφαλίζει  ικανότατη χρηματοδοτική ικανότητα. Με την κατάχρηση από την ΔΟΠΑΠ των μέσων για την επίτευξη του σκοπού του, που τον θέλει αρωγό και υποστηρικτή του σωματειακού αθλητισμού. 

Ο ΔΟΠΑΠ της Ραφήνας πάντως και εδώ φαίνεται ανίκανος να επιτελέσει τίμια και άρτια, τον 2ο σκοπό του κανονισμού λειτουργίας του.

γ. Για την υποστήριξη και ανάπτυξη του σχολικού αθλητισμού όλων των  βαθμίδων.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά στην  ανυπαρξία του ΔΟΠΑΠ στην επίτευξη του 3ου στόχου του κανονισμού λειτουργίας του.  Ο σχολικός αθλητισμός στην περιοχή προάγεται από την πρωτοβουλία γονέων και των συλλόγων των σχολείων.  Εκτός αν ως «προώθηση του σχολικού αθλητισμού» εννοούν το καρτέρι έξω από τα σχολεία (και συχνά μέσα σε αυτά) ανθρώπων του ΑΕΤΟΥ για την προσέλκυση και προσηλυτισμό μικρών παιδιών στην ομάδα, με δέλεαρ τις καλύτερες και βολικότερες ώρες προπόνησης, τις οποίες εξασφάλισε ο ΑΕΤΟΣ ελέω δημάρχου και λοιπού δικτύου. Αυτό όμως δεν είναι σχολικός αθλητισμός αλλά προσέλκυση μελών που θα αποδώσουν οικονομικά οφέλη μέσω χρηματοδοτήσεων, όπως είδαμε και πιο πριν.

δ. Για την υποστήριξη ψυχαγωγικών, συνεδριακών, επιστημονικών συνεδρίων όλων των επιπέδων 

Εδώ ο ΔΟΠΑΠ έχει την άνεση να βάζει και μίσθωμα αφού αυτή η χρήση δεν αφορά μαζικό ή σωματειακό αθλητισμό και φυσικά εκμεταλλεύεται τις περιοδικές γιορτές συλλόγων.  Αν δεν το κάνει σε κάποιες περιπτώσεις, έχουμε περίπτωση διακριτικής μεταχείρισης συλλόγων αυτή τη φορά.

Με τη φόρα  που έχει πάρει βέβαια, ενδέχεται του χρόνου να ζητάει και μίσθωμα για τα πανηγύρια των συλλόγων που μπορεί να οργανωθούν σε χώρους όπως πλατείες και δρόμους.

ε. Για την υποστήριξη ΑΜΕΑ

Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ ο δήμος και μάλλον δεν πρόκειται να κάνει αφού η υποστήριξη ΑΜΕΑ δεν είναι λειτουργία που αποφέρει κέρδη και επιπλέον θα ήταν το άκρον άωτον της χυδαιότητας να ζητάει από τους δημότες χρήματα για να κάνει κάτι που ούτως ή άλλως είναι μέσα στις υποχρεώσεις του και στον προϋπολογισμό του.

Ο ΔΟΠΑΠ της Ραφήνας φέρεται σαν ιδιωτική επιχείρηση που δεν νέμεται απλά, αλλά κατέχει και νοικιάζει τις αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου. 

Ζητάει, σε αντίθεση με τον κανονισμό λειτουργίας του, όπως θα έπρεπε να είχε διαμορφωθεί,  αντίτιμο από τους δημότες για κάτι το οποίο έχει ήδη πληρωθεί στον κύριο διαχειριστή του (τον δήμο) μέσω δημοτικών τελών και εθνικού προϋπολογισμού. 

Μοιράζει τη χρήση των γηπέδων ανάλογα με τις δικές του προτιμήσει ή τις προτιμήσεις όσω διαπλέκονται στη διοίκηση του.

Τα ΝΠΔΔ χρηματοδοτούνται από τον προϋπολογισμό του Δήμου και οι σκοποί τους είναι οι αναφερόμενοι στον κανονισμό λειτουργίας τους όπως ορίζεται από τα αναφερθέντα στην αρχική παράγραφο του παρόντος.

Σε καμία περίπτωση και κανένας ΔΟΠΑΠ δεν νομιμοποιείται να ζητάει χρήματα από τους δημότες του για τη χρήση των δημοτικών χώρων άθλησης, ούτε και να ρυθμίζει τη χρήση τους από σωματεία με κριτήριο προτίμηση σε κάποιο συγκεκριμένο, όποιος και αν είναι ο ιδιοκτήτης του.

Αγαπητοί συνδημότες, είναι η ώρα να συζητηθούν όλα τα παραπάνω θέματα και να γίνει αντιληπτό από τον δήμο και τον ΔΟΠΑΠ πως όσο ισχύει η συγκεκριμένη νομοθεσία που ορίζει τον κανονισμό λειτουργίας των ΝΠΔΔ των δήμων, κάθε ιδέα για προσπορισμό επιπλέον οφέλους από τους δημότες, δηλαδή εμάς, θα είναι παράνομη και καταχρηστική.

Σε μία εποχή που ο μαζικός αθλητισμός είναι ανάγκη για όλους, σε μία εποχή που η Πολιτεία πρέπει να στέκεται αρωγός και συμπαραστάτης των πολιτών, η αξίωση του ΔΟΠΑΠ για οικονομικά ανταλλάγματα εις βάρος των αθλούμενων δημοτών και η συνεχής διακριτική μεταχείριση τους ανάλογα με το με ποιο σωματείο αθλούνται,  είναι όχι μόνο απαράδεκτη και παράνομη αλλά και εντελώς απάνθρωπη και αντίθετη σε κάθε έννοια δικαίου και ηθικής.

Ακολουθεί η επιστολή όπως στάλθηκε στα μέσα

"Αυτό το κτήνος, ο Καλλικράτης"[1]

[1] Το κλείσιμο του παλιού ανεκδότου με τον μαθητή που δεν άκουσε καλά τα ονόματα των αρχιτεκτόνων του Παρθενώνα

Καλώς ορίσατε στον Νέο Καλλικράτη

Σε τούτο εδώ το ιστολόγιο συνήθως δεν ασχολούμαστε με την εξουσία και τη δομή της παρά μόνο στα σημεία εκείνα που εμπλέκεται σε θέματα περιβάλλοντος. Ειδικά σε θέματα του δασικού περιβάλλοντος, εκεί δηλαδή που λειτουργεί τελείως 

Ο νόμος του Καλλικράτη (Ν.3852/2010) πραγματικά επέφερε ένα δημοκρατικό κύμα μεταρρυθμίσεων που η ελληνική κοινωνία δεν μπόρεσε και δεν μπορεί ακόμα να το συνηθίσει. Ακόμα και αν περιλαμβάνει μία σειρά από εξαιρετικά δημοκρατικούς θεσμούς, είτε η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά των ψηφοφόρων είτε οι διάφορες επιδιώξεις των αυτοδιοικητικών, τους κρατούν ακόμα σε αδράνεια, σε μεγάλο μάλιστα ποσοστό.

Με έναν πρόχειρο απολογισμό των τελευταίων χρόνων της εφαρμογής των διατάξεων του Καλλικράτη, μπορούμε να πούμε με άνεση  πως με το καλημέρα άρχισε το σαμποτάρισμα του Νόμου. Το σαμποτάρισμα φαίνεται πως εντείνεται, ειδικά στα σημεία που διαπιστώνονται εκ των υστέρων, ως δύσκολα για τις δημοτικές και περιφερειακές εξουσίες και που προωθούνται "σύννομοι" τρόποι παράκαμψης της βούλησης των δημοτών. Σύννομοι αλλά καθόλου νόμιμοι, κατά την έννοια που το επίθετο νόμιμος τεκμαίρεται και από την ηθική του διάσταση.

Ας φτιάξουμε έναν μικρό κατάλογο των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων του Καλλικράτη που αποτέλεσαν πάσσαλο στον οφθαλμό των δημοτικών αρχών τα τελευταία χρόνια. Συντάσσοντας τον, δεν χρειάζεται να αναφέρω πως ο δικός μας δήμος (Ραφήνας - Πικερμίου) δεν εξαιρείται αλλά μάλλον βρίσκεται στην μαύρη πρωτοπορία των διοικήσεων που ενοχλούνται από τους Καλλικρατικούς θεσμούς.

Τα "προβλήματα" και οι "λύσεις"

Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 1: Ο θεσμός της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης. Το στοίχημα για τις δημοτικές αρχές που ενοχλούνται από την πολλή δημοκρατία ήταν το πως θα κατάφερναν να υποβαθμίσουν την Επιτροπή. 

Τη λύση τη βρήκανε εύκολα, δεδομένου πως και οι δημότες, στην πλειονότητα τους αδιαφορούν για τη συμμετοχή τους στα κοινά. Έτσι, ο δήμος έβγαζε μια προκήρυξη και ζητούσε  αιτήσεις πολιτών για την συμμετοχή τους στην Επιτροπή. Κατά κακή τύχη εμφανίστηκαν οι μη αρεστοί να διεκδικούν την συμμετοχή τους. Τώρα προέκυπτε το ζήτημα της εύρεσης τρόπου αποκλεισμού τους που θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον "σύννομος". Να μπορεί ο δήμαρχος να πει πως "δεν έκανε κάτι παράνομο" 

Λύσεις: Οι αιτήσεις συμμετοχής ξεχνιούνται. Σε μία πανηγυρική συνεδρίαση διορίζονται οι ημέτεροι (ή απλά μία πλειοψηφία ημετέρων που  προετοίμασε προσεκτικά η αρχή προκειμένου να αποφευχθούν τυχόν αστοχίες) και κάμποσα αναπληρωματικά μέλη και η Επιτροπή είναι έτοιμη.  Κυρίως, η Επιτροπή είναι ημέτερη. Δεν μιλάει, δεν διαμαρτύρεται, Μια φορά τον χρόνο την φωνάζουμε να παίξει θέατρο και το παίζει. Δήθεν συζητά για τον προϋπολογισμό της επόμενης χρονιάς. Το κάθε τρίμηνο που ορίζει ο Νόμος να συνεδριάζει η Επιτροπή, να συζητά πάνω σε εισηγήσεις που έχουμε υποβάλει και να γνωμοδοτεί, ξεχνιέται. Γίνονται 2-3-5 συνεδριάσεις στα 3 χρόνια και κλείνουν τα θέματα της νομιμότητας.

Και ποιος διαμαρτύρεται; Αν βρεθεί κάποιος που θέλει να ρίξει μπουνιά στο μαχαίρι (να καταφύγει σε ανώτερα όργανα) υπάρχουν έτεροι ημέτεροι στις κατάλληλες θέσεις της κρατικής μηχανής, για να εξουδετερώσουν κάθε αντίδραση. 

Έχουνε και άλλους "δικούς" με τους οποίους υπάρχει "αλληλοκατανόηση", σε Περιφέρεια, σε Αποκεντρωμένη.

Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 2: Ο θεσμός του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης. Αντί των άξιων και καταξιωμένων στην κοινωνία υποψηφίων που ήθελε ο νομοθέτης, στους περισσότερους δήμους εμφανίστηκαν κάτι ανεκδιήγητοι τύποι, οι οποίοι ήθελαν να αρπάξουν τον μισθό του συμπαραστάτη, χωρίς να έχουν τις γνώσεις και την πείρα να λύσουν τα όποια προβλήματα των πολιτών που θα είχαν να αντιμετωπίσουν. Απλώς πολλοί από αυτούς ήταν «ημέτεροι» ή «τα δικά μας παιδιά». 

Τελικά οι περισσότεροι Δήμοι έμειναν χωρίς Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης. Στον δικό μας δήμο αυτό είναι γνωστό και μάλιστα αποτελεί και ανεκδοτολογικού τύπου αφορισμό. Όταν διαπιστώνεται παραβίαση ορίων από τη μεριά των διοικούντων, το συζητάμε καταλήγοντας στο ότι θα προσφύγουμε στον Συμπαραστάτη. Έτσι γελάμε, με το ωραίο ανέκδοτο και κλείνει η περαιτέρω συζήτηση, αφού όλα κινούνται σε νομιμοφανή οδό.

Εδώ, σε σχέση με ον Συμπαραστάτη, τίθεται και ένα ζήτημα εμπιστοσύνης στη δημοτική αρχή. Από τα πεπραγμένα της επί του θέματος, ο ορισμός ενός Συμπαραστάτη από τη δημοτική αρχή, μάλλον θα ήταν διαβλητός στη συνείδηση των δημοτών. Αλλά το θέμα της εμπιστοσύνης είναι μεγάλο και φυσικά περιλαμβάνει πολλές πολλές προεκτάσεις.

Πρόβλημα (Δημοκρατική μεταρρύθμιση) 3: Τα συμβούλια της γειτονίας, τα συμβούλια ένταξης μεταναστών. Το ζήτημα; Πρέπει να αποφευχθούν αφού δυσχεραίνουν την άσκηση της διοίκησης από τη μεριά της δημοτικής αρχής. Αποτελούν τροχοπέδη στο "αναπτυξιακό όραμα" του μεγάλου κυβερνήτη.

Οι λύσεις: Απλά, ξεχνιούνται. Δεν λειτουργούν. Ετσιθελικά και χωρίς αντίδραση. 

Οι αρχές δεν φοβούνται τίποτα αφού η παράβαση καθήκοντος είναι έννοια που δεν εξετάζεται, δεν εφαρμόζεται, δεν επιβάλλεται στον τόπο μας. Ακούγεται μόνο στις βαρύγδουπες δηλώσεις των πολιτικών, για να τα ακούν και να τα πιστεύουν οι αφελείς. Αν και εδώ βρεθεί κάποιος να ζητήσει την εφαρμογή του νομικά κατοχυρωμένου, η λύση είναι απλή. Με την βοήθεια των ατερμόνων καθυστερήσεων και της γραφειοκρατίας, η υπόθεση οδηγείται στην παραγραφή. Φυσικά πάντα σύμφωνα με τον Νόμο. 

Ένα δύσκολο πρόβλημα, τόσο για τους δημάρχους όσο και για τους περιφερειάρχες, χρειάζεται πιο δραστικές λύσεις που να έχουν μακροχρόνια και (πάντα) νομιμοφανή αποτελέσματα. Πρέπει με κάθε τρόπο να αλλάξουν λοιπόν, ότι δεν τους συμφέρει στον Καλλικράτη.

Ενδεικτικά τα θέματα που πολεμούσαν οι αυτοδιοικητικοί (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι το ασυμβίβαστο μεταξύ Δημάρχου και του επαγγέλματός του. Το θέμα λύθηκε φτιάχνοντας μια επιτροπή με πέντε – έξι Δημάρχους για να κυνηγούν το θέμα. Από γραφείο σε γραφείο, από Υπουργό σε Υπουργό. Τελικά με μία μικρή τροποποίηση στον νόμο, τέρμα το ασυμβίβαστο. 

Η όρεξη μεγαλώνει και προβάλλει η επόμενη πρόκληση. Η κατάργηση του ενοχλητικού θεσμού του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης, που ήδη έχει υποβαθμιστεί (βλ. παραπάνω). Μπορεί να είναι πιο δύσκολη η πρόκληση αλλά και το όπλο των δημάρχων είναι ανάλογης ισχύος. 

Η ΚΕΔΕ αναλαμβάνει την προσπάθεια. 

Το μεγάλο επιχείρημα η οικονομία. Θα κερδίσουν οι Δήμου τα 700 ή 900 ευρώ των μήνα που είναι η αμοιβή του συμπαραστάτη. Βέβαια με την λειτουργία του θεσμού λύνονται προβλήματα που θα είχαν πολλαπλάσιο κόστος στα Δικαστήρια, δεν το αναφέρουν καθόλου. Ο σκοπός είναι να φύγει και το τελευταίο ενοχλητικό αγκάθι στην απόλυτη εξουσία του αιρετού Άρχοντα. Με τη βοήθεια των κομμάτων και των ημετέρων  σιγά – σιγά θα γίνει. 

Οι  επόμενοι στόχοι θα αφορούν στη διάρκεια της θητείας και άλλα "επωφελή". Και απ' ότι γνωρίζουμε από τα ΜΜΕ και τις συζητήσεις που έχουν οργανωθεί για το θέμα τα τελευταία 3 χρόνια, οι ποθητές για τους δημάρχους αλλαγές έρχονται μέσα από τον νέο Καλλικράτη. Ίδωμεν αλλά ακόμα μία φορά διαπιστώνεται πως η Ελλάδα πάσχει από την έλλειψη ενός και μοναδικού Νόμου. του Νόμου που θα επιβάλλει την τήρηση των υπολοίπων.[2] Και όσο δεν υπάρχει αυτός ο Νόμος, θα αποδεικνύεται στην πράξη πως δεν αξίζουμε τη Δημοκρατία γιατί την αγνοούμε. Δεν αξίζουμε τη Δημοκρατία γιατί δεν είμαστε σε θέση να τη διεκδικήσουμε, να την αξιώσουμε.

Μέχρι να γίνουμε ικανοί και άξιοι της Δημοκρατίας ας διευκολύνουμε δια της ψήφου μας την τόσο βολική για τους κρατούντες οπισθοδρόμηση που μας ετοιμάζουν. Ας καθίσουμε δίπλα τους και κάτι θα μας πετάξουν και εμάς για να τσιμπήσουμε από τα ωφελήματα τους.

__________________

[2]Είς νόμος απαιτείται εις αυτήν τη χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων νόμων. (Εμμ. Ροϊδης)

______________________________

ΥΓ: Ενδεικτικά. στην πρόταση του νέου Καλλικράτη για την θέσπιση της απλής αναλογικής στην αυτοδιοίκηση (τι πιο δημοκρατικό αλλά επιφυλάσσομαι για το πόσο ανόθευτη θα είναι η απλή αναλογική), η ΚΕΔΕ, το βαρύ πυροβολικό εναντίον της όποια δημοκρατικής μεταρρύθμισης, αλλά και ο "Δημαρχος" (ένας είναι ο "Δήμαρχος") αντιδρούν λέγοντας πως 

"Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι το πρόβλημα της δεν είναι ο εκλογικός νόμος αλλά:

H μείωση της χρηματοδότησης των δήμων

Η επικάλυψη αρμοδιοτήτων και ο σφικτός εναγκαλισμός μας από την Κεντρική Εξουσία

Η μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς πόρους και προσωπικό

Ο αποκλεισμός από τη διαχείριση των ευρωπαϊκών προγραμμάτων

Ο αποκλεισμός της Αυτοδιοίκησης Α’ βαθμού από την επιτροπή που δημιουργήθηκε για τη συνταγματική αναθεώρηση

Η λήψη αποφάσεων ερήμην της Αυτοδιοίκησης Πρώτου βαθμού για σοβαρά ζητήματα, όπως το προσφυγικό.

Η συνειδητή υποβάθμιση του πολιτικού προσωπικού της Αυτοδιοίκησης"

και άλλα περίεργα που φυσικά και λογικά, δεν αποτελούν αντικείμενο του νόμου που προσδιορίζει τη δομή της αυτοδιοίκησης.

Δασαμάρι SOS: Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Μέσα σε καιρούς δίσεκτους και χρόνους δύσβατους, για όσους επιμένουν να ζητούν δικαιοσύνη και ανθρώπινο μέτρο στην αλόγιστη σπατάλη πόρων και περιβάλλοντος. 

Σε καιρούς που η (με καπιταλιστικούς όρους) κινεζοποίηση, πριν επέλθει ολοκληρωτικά στην τσέπη μας, φώλιασε στη συνείδηση μας, κάποιοι δουλεύουν συστηματικά στην υγιή κατεύθυνση που ιεραρχεί τη ζωή πάνω από το κέρδος. Δουλεύουν αναζητώντας τα ξεχασμένα τεκμήρια του ότι κάποτε υπήρχε ζωή στη χώρα. Ζωή και προοπτική συνέχισης της. Και πράγματι, όσο καλά και αν θάβουν, οι οραματιστές της κινεζικού τύπου ανάπτυξης, την αλήθεια κάτω από τόνους ιστορικής και γραφειοκρατικής  σκόνης και κάτω από κυβικά μέτρα ανθρώπινης αδιαφορίας, η αλήθεια σηκώνεται για να λάμψει με βοήθεια την επίμονη δουλειά αυτών των ανθρώπων.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η επιχείριση μετατόπισης του καθεστώτος προστασίας των ρεμάτων του ανατολικού Πεντελικού από οραματιστές "κίτρινης ανάπτυξης" με επιχείρημα το αλάνθαστο των χαρτών της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού - ΓΥΣ (που ούτε η ίδια η ΓΥΣ το έχει επικαλεστεί ποτέ). Πάνω σε πειραγμένους χάρτες που ενσωματώνονταν σε ελλιπείς και πρόχειρες, μελέτες επιπτώσεων, επιχειρήθηκε να αλλάξει η ονομαστική φυσιογραφία ενός τόπου.

Η Πρωτοβουλία Ανεξαρτήτων πολιτών Δασαμάρι SOS, αντέδρασε μαζί με άλλους ενεργούς πολίτες και φορείς. Ακόμα και όταν το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, κατάπιε αμάσητο την πρόχειρη και ¨πειραγμένη" μελέτη, δεν το έβαλε κάτω. Δούλεψε πάνω σε ιστορικά αρχεία και επιτόπου συστηματική μελέτη και με την ανάρτηση που αναδημοσιεύω εδώ, απέδειξε την παραποίηση των δεδομένων (συνήθως η παραποίηση τέτοιου τύπου αποκαλείται μπαλαμούτιασμα)

Ας δούμε την τρομερή αυτή ανάρτηση, προϊόν συστηματικής δουλειά που κυρίως, ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ.

Καιρός να πούμε τα ρέματα με τ' όνομά τους (2ο μέρος)

Επανερχόμαστε στο ζήτημα της ονοματοθεσίας των ρεμάτων του Πικερμίου, προσκομίζοντας ένα σημαντικό ντοκουμέντο που επιβεβαιώνει τις θέσεις μας όσον αφορά το μπάχαλο που επικρατεί με τις πρόσφατες μελέτες για τις οριοθετήσεις των ρεμάτων Βαλανάρη-Δασαμάρι. Υπενθυμίζουμε ότι για τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου οριοθέτησης του Βαλανάρη εισηγήθηκαν/γνωμοδότησαν θετικά τα ακόλουθα όργανα της τοπικής διοίκησης: Τεχνική Υπηρεσία Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, Τοπικό Συμβούλιο Πικερμίου, Δημοτικό Συμβούλιο Ραφήνας-Πικερμίου, Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής. Αντίθετα, μόνον η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου γνωμοδότησε αρνητικά, συμμεριζόμενη τις τεκμηριωμένες θέσεις και προβληματισμούς των φορέων και συλλογικοτήτων της περιοχής.

Προκειμένου να καταδείξουμε την προχειρότητα με την οποία δόθηκαν οι θετικές γνωμοδοτήσεις θα χρησιμοποιήσουμε την περίπτωση του ρέματος Δασαμάρι. Οπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενη δημοσίευση, στη ΜΠΕ Βαλανάρη το δεύτερο τμήμα ρέματος που μελετάται (από ΧΘ 3+960 έως 6+436) ονομάζεται εσφαλμένα "Ανω Βαλανάρης" ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για το ρέμα Δασαμάρι.

Απόσπασμα του χάρτη 5 υης ΜΠΕ Βαλανάρη όπου καταγράφονται οι λανθασμένες ονομασίες "Άνω Βαλανάρης" (δεξιός κλάδος) και "Λυκόρεμα" (αριστερός κλάδος)

Στα πλαίσια της συνεχιζόμενης έρευνάς μας προκειμένου να αποκαταστήσουμε την πραγματικότητα που πλήττεται από την ασχετοσύνη κάποιων γραφειοκρατών μηχανικών της τοπικής διοίκησης, ανατρέξαμε στους «Χάρτες της Αττικής» (Karten von Attica) του τοπογράφου-χαρτογράφου Johann August Kaupert (1822-1899) και του αρχαιολόγου-ιστορικού Ernst Curtius (1814-1896). Πρόκειται για ένα μνημειώδες έργο που εκτελέστηκε από το 1875 έως το 1894 από άριστους επιστήμονες της Τοπογραφικής Υπηρεσίας του πρωσικού στρατού. Για την πολλαπλή αξία τους αρκεί να παραθέσουμε τον καθηγητή Αρχιτεκτονικής Μανόλη Κορρέ: "Από όλες τις εργασίες του 18ου και 19ου αιώνα μία είναι κατά την έκταση, τη λεπτομέρεια και τη μετρική ακρίβεια ασυγκρίτως ανώτερη και αποδεικνύεται σχεδόν εφάμιλλη με τα καλύτερα προϊόντα της σύγχρονης χαρτογραφίας, ενώ κατά τον πλούτο των ιστορικών πληροφοριών δεν έχει ως σήμερα όμοιό της."

Οι «Χάρτες της Αττικής» έχουν ψηφιοποιηθεί και είναι αναρτημένοι με ελεύθερη πρόσβαση στην ψηφιακή Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ανατρέχοντας στον χάρτη του Πεντελικού βουνού και εστιάζοντας στην περιοχή μας, βλέπουμε το ρέμα Δασαμάρι (στον χάρτη επιγράφεται Dasomari) στην πραγματική του θέση και όχι εκεί που το μετακόμισαν οι ΜΠΕ Βαλανάρη και Δασαμάρι (δηλ. στο ρέμα Μπάκα). Σημειωτέον ότι το ρέμα Δασαμάρι είναι χαραγμένο στον χάρτη εμφανώς ως συμβάλλων κλάδος στο κύριο ρέμα Βαλανάρη που την εποχή εκείνη ονομαζόταν Μεγάλο Ρέμα (Megálo Rhévma) από τις πηγές του στην Πεντέλη ως την εκβολή του στη Ραφήνα.

Το ρέμα Δασαμάρι στον χάρτη του Πεντελικού [Karten von Attika, Pentelikon]

Ομοίως και στον συνολικό χάρτη της Αττικής, το ρέμα Δασαμάρι (επιγράφεται Dasomari Rhevma) απεικονίζεται ως συμβάλλων κλάδος του Μεγάλου Ρέματος. Επιπλέον ο κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος στα ανάντη, ονομάζεται Καλισιόρεμα (επιγράφεται Bach v. Kalisia), που ήταν η παλαιότερη ονομασία του ανάντη τμήματος του Βαλανάρη.

Το Καλισιόρεμα - Βαλανάρης (κύριος κλάδος του Μεγάλου Ρέματος αριστερά και το ρέμα Δασαμάρι, συμβάλλων κλάδος δεξιά)  [Karten von Attika, Übersichtskarte von Attika]

Συμπέρασμα: Θέλει κόπο να αποδεικνύεις το αυτονόητο σε μια τοπική διοίκηση που ανθίσταται σθεναρά στην αλήθεια. Όμως η προχειρότητά της, μαζί με ό,τι η μέθοδος αυτή καλύπτει και με ό,τι εξοικειώνει, δεν είναι ανεκτή. Πάντα θα υπάρχουν ανιδιοτελείς άνθρωποι που θα δουλεύουν ενάντια στην παραποίηση της πραγματικότητας.

Καιρός, λοιπόν, να αποκατασταθούν οι πραγματικές ονομασίες των ρεμάτων σε όλα τα δημόσια έγγραφα/αποφάσεις υπό το φως και των νέων στοιχείων.

________________________________________

Από κάτω υπάρχει και ένα σχόλιο από τους διαχειριστές του Δασaμάρι SOS, που αναφέρει: 

Και για να μην ξεχνιόμαστε, αυτά τα "Ο.Σ. Ντράφι" και "Ο.Σ. Ν. Κωνσταντινούπολη" που φαίνονται στον χάρτη της ΜΠΕ Βαλανάρη εντός δασικής έκτασης ...ΒΓΑΖΟΥΝ ΜΑΤΙ.

Το σχόλιο αναφέρεται συνοπτικά στην ιστορία των διακατόχων της γης του Πεντελικού, του τμήματος αυτού που η χυδαία νοοτροπία τους (που την έχουν επιβάλει πια σε όλους) ορίζει ως "Φιλέτο"

Το άχρονο μίας αναμενόμενης απάντησης και μίας πιο αναμενόμενης έκκλησης

Είναι κοινότοπο το να λέμε πως το περιμέναμε.

Μετά τη σχετική καταγγελία, προς τον 12ο πυροσβεστικό σταθμό, για την αδράνεια του Δήμου Ραφήνας Πικερμίου, απέναντι στα συσσωρευμένα προσανάμματα, μέσα στο πευκοδάσος της Διώνης αλλά και παντού, όπου υπάρχουν δασικές εκτάσεις στα όρια του Δήμου Ραφήνας - Πικερμίου, στο έκτακτο δημοτικό συμβούλιο που έγινε στις 2/7/2014, ανακοινώθηκε πως "από Δευτέρα -το πολύ Τρίτη" θα έπαιρναν τις πινακίδες κυκλοφορίες του φορτωτή (παντοφορτωτή τον ονομάζουν με αδόκιμο τρόπο) και θα φόρτωναν τα εύφλεκτα απορρίμματα.

Προσωπικά -και μη με πείτε προκατειλημμένο- αμφέβαλλα για την αποτελεσματικότητα των σχετικών προθέσεων του δήμου αφού, ακόμα και να κυκλοφορούσε ο φορτωτής, δεν θα είχε που να τα φορτώσει αφού δεν υπήρχε ούτε φορτηγό (που θα μπορούσε εδώ και καιρό να είχε μεταφέρει τον άνευ πινακίδων φορτωτή) ή ακόμα, μπορεί και να μην είχε ...πετρέλαιο για να κινηθεί.

Παρατηρούσαμε την αναποτελεσματικότητα που ως συνήθως οφείλεται στην πληθώρα "αγαθών προθέσεων" αλλά σε συνδυασμό με το μεγάλο έλλειμμα, ενεργειών προς την πραγματοποίηση τους.

Τελικά, η μόνη ενέργεια στην κατεύθυνση της λήψης μέτρων για την αντιπυρική προστασία, την πρόληψη του ορατού πλέον, κινδύνου ανάφλεξης, ήταν η [ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ] επιστολή του δήμου, προς την αποκεντρωμένη διοίκηση Αττικής και την περιφέρεια, με την οποία ζητάει τη συνδρομή τους για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η αίσθηση που αφήνει η αποστολή της επιστολής, μεσούντος Ιουλίου (και πια είμαστε στο τέρμα του) είναι η γνωστή παλιά, αίσθηση της απόπειρας κάλυψης των νώτων (για να μην το πούμε επί το λαϊκότερον) της απερχόμενης δημοτικής αρχής, σε περίπτωση (εξαιρετικά πιθανή) ανάφλεξης των απορριμμάτων και ανάπτυξης μεγάλης πυρκαγιάς στην περιοχή. Με την επιστολή αυτή, την εξαιρετικά επείγουσα, μπορεί ο κάθε αμελής, δημοτικός ιθύνων, να ισχυριστεί πως "ζήτησε συνδρομή που δεν έλαβε και φτάσαμε στην καταστροφή από την ολιγωρία του κρατικού μηχανισμού κλπ" και μετά να πάει να κοιμηθεί ήσυχος. Σαν να απευθύνεται σε άτομα μειωμένης αντίληψης. Όπως πιάνει κάθε χρόνο, γιατί να μην πιάσει και φέτος, το ίδιο παραμυθάκι;

Ένα κονδύλι που εγκρίθηκε από την περιφέρεια προς την εξυπηρέτηση της αντιπυρικής οργάνωσης των δήμων, κατά την παρουσίαση στο δημοτικό συμβούλιο της 2ας Ιουλίου, θα προοριζόταν για την πρόσληψη εποχικών (λέγε με διμηνίτη) που θα στελέχωναν την πυροφύλαξη του δήμου, όπως αυτή ορίζεται και περιορίζεται στην ...παρατήρηση εκ του μακρόθεν. Ουδείς λόγος για πρόληψη και προστασία. Ουδείς λόγος για αγορά ενός και μόνο, μεταχειρισμένου φορτηγού και ενός οδηγού, που θα μετέφερε τον ...παντοφορτωτή (!!!) για να μαζέψει τα προσανάμματα αλλά και θα μετέφερε και τα ίδια τα προσανάμματα. Φτηνή, αποτελεσματική  και άμεση λύση. Αλλά δεν είναι το μόνο που θα μπορούσε να γίνει, σε μία κατεύθυνση αποτελεσματικότερης προστασίας. Αποτελεσματικότερης από την παρατήρηση του κακού. Ούτε μία σκέψη για αγορά ενός τρακτέρ με καταστροφέα για να καθαρίσει (και να θρυμματίσει τα προϊόντα καθαρισμού) τα κράσπεδα των δασικών και χορτολίβαδικών εκτάσεων, γύρω από την Ραφήνα, την Αιολίδα, το Ντράφι, τον Βουτζά, το Πικέρμι.

Κάθε προσπάθεια προστασίας είναι καλοδεχούμενη. Και οι καλές προθέσεις είναι απαραίτητες. Η έκκληση στην περιφέρεια και στην αποκεντρωμένη διοίκηση είναι και αυτή καλοδεχούμενη. Αλλά όταν δεν γίνεται έγκαιρα, τότε είναι εύλογη η αμφισβήτηση των αστόχων της.

Σίγουρα, η κατεπείγουσα επιστολή του δήμου, στην οποία αναφερόμαστε, δεν αποτελεί έκκληση για συνδρομή (ή αποτελεί έκκληση προς συνδρομή μόνο τύποις). Η καθυστερημένη και γι' αυτό "εξαιρετικά επείγουσα" επιστολή, αποτελεί πρόληψη έναντι του καταλογισμού ευθυνών σε -ο μη γένοιτο- περίπτωση μεγάλης πυρκαγιάς.

Με την εικόνα της εγκατάλειψης αποτυπωμένη σε φωτογραφίες και βίντεο, με μάρτυρες που έχουν αποτυπώσει την εικόνα σε συζητήσεις και δημοτικά συμβούλια, με καταγγελίες στην πυροσβεστική (της οποίας την αντίδραση δεν έχουμε πληροφορηθεί ακόμα), η απερχόμενη δημοτική αρχή -αλλά και το σύνολο του απερχόμενου δημοτικού συμβουλίου, με συγκεκριμένες και ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι ηθικά και νομικά υπόλογοι, στην περίπτωση ακόμα μίας καταστροφικής πυρκαγιάς. Ο χαρτοπόλεμος με εξαιρετικά επείγουσες επιστολές και εκκλήσεις, δεν αποτελεί νιπτήρα αμαρτιών, ούτε κολυμβήθρα εξαγνισμού.

Ευχόμαστε να μη συμβεί το χειρότερο, παρά τις πολύ καλές προϋποθέσεις που δημιούργησε η ολιγωρία του δήμου. Ευχόμαστε επίσης, ο αντιπυρικός σχεδιασμός του 2015, να αρχίσει, επιτέλους και για μία φορά, από σήμερα, από το 2014 και να μην γράφει, η νέα δημοτικη αρχή, ήδη άλλη μία εξαιρετικά επείγουσα επιστολή - έκκληση προς την περιφέρεια και την αποκεντρωμένη διοίκηση με ημερομηνία 14 Ιουλίου 2015

Χίλιοι λόγοι για δασοπροστασία λαϊκής - εθελοντικής βάσης

Έρχονται οι επενδύσεις στην έρημο που ετοιμάζουν

Ανακοινώθηκε η χρηματοδότηση για την αντιπυρική προστασία, την περίοδο του καλοκαιριού του 2014, προς τους Δήμους της χώρας. Τα ύψη των δαπανών ανά νομό είναι αστεία, πέραν αυτού όμως αξίζει να εξετάσουμε μερικά -σκληρά- δεδομένα.

Σε επίπεδο Νομών, τη μεγαλύτερη καταπόνηση από πυρκαγιές, έχουν υποστεί οι Νομοί Ηλείας, Χίου και Σάμου, οι οποίοι καθόλη την  περίοδο 1983-2008 (με την τρομερή περίοδο του θέρους του 2007) παρουσιάζουν καταστροφές οι οποίες αντιστοιχούν στο 48,6%, 36,4% και 33,8% των πραγματικών εκτάσεών τους. 

Για σκεφτείτε, ο νομός Ηλείας με καμένες εκτάσεις περίπου 2.600 τετραγωνικά χιλιόμετρα, έχει καμένες εκτάσεις 1.200 τ.χλμ. Για την προστασία των υπολοίπων άκαυτων που σημαίνει δομημένων, ασκεπών και γεωργικών εκμεταλλεύσεων αλλά και των καμένων και δασωμένων - αναδασωμένων ή χορτολιβαδικών εκτάσεων,  δικαιούται χρηματοδότηση 475.100 ευρώ. Αν κάνουμε μία πρόχειρη αναγωγή, η προστασία από τη φωτιά εκτιμάται στα 182 ευρώ ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο ή 0,000182 ευρώ στο τετραγωνικό μέτρο ή 0,18 ευρώ ανά στρέμμα.

Η Χίος, δικαιούται χρηματοδότηση 215.200 ευρώ, μαζί με τις Οινούσσες και τα Ψαρά.  Εκεί 215.200 ευρώ κατανέμονται για την προστασία 904 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Καλύτερο μοιάζει να έχεις 238 ευρώ για την προστασία ενός τετραγωνικού χιλιομέτρου ή 0,238 ευρώ για την προστασία ενός στρέμματος γης.

Η Σάμος με 226.000 ευρώ, διαθέτει το κολοσσιαίο ποσό των 475 ευρώ για κάθε τετραγωνικό χιλιόμετρο, δηλαδή λιγότερο από μισό ευρώ ανά στρέμμα. Μπορεί να είναι μικρό το ποσό αλλά είναι καλύτερο και από την Χίο και ολόκληρο τον νομό Ηλείας.

Δεν επεκτεινόμαστε στις χρηματοδοτήσεις των άλλων "πρωταθλητών" της πυρκαγιάς όπως ο νομός Ιωαννίνων ή η Κεφαλλονιά (η οποία μετά τους σεισμούς καρτεράει και ένα καλοκαίρι που παραδοσιακά αποτελεί περίοδο έντονης δουλειάς για πυροσβέστες και δασοπυροσβέστες. Δε χρειάζεται να επεκταθούμε αφού ούτε τα λεφτά θα αυγατίσουν, ούτε θα αρχίσει να βρέχει είτε πυροσβέστες, εθελοντές  και μέσα αλλά ούτε και κανονική βροχή προκειμένου να μειωθούν ή να εκμηδενισθούν οι κίνδυνοι.

Μέσα στα ποσά αυτά, προστίθενται και μερικά άλλα όπως ποσά τα οποία διαχειρίζονται οι κατά τόπους δασικές αρχές προκειμένου να εφαρμόσουν "πρόληψη" κατά το ισχύον από το 1998 "δόγμα" πως Η Δασική Υπηρεσία προλαμβάνει και η Πυροσβεστική σβήνει τις πυρκαγιές. Καλό είναι να μην αναφερθούμε στα ποσά αυτά γιατί απλά σχολιάζουμε και δεν έχω κανένα σκοπό να σας χαλάσω τη διάθεση για το υπόλοιπο του θέρους.

Σημειώνω πως τα ποσά που  αναφέρονται στις παραπάνω χρηματοδοτήσεις, του Υπουργείου Εσωτερικών (και δημοσιεύεται στο fire.gr) περιλαμβάνουν και δαπάνες πρόληψης καθαρισμού βλάστησης, για μείωση του κινδύνου πυρκαγιάς σε αστικά και περιαστικά

άλση, έλεγχο χωματερών,ενίσχυση εθελοντικών δράσεων, προμήθεια εξοπλισμού και λειτουργικές δαπάνες. Η αντιπυρική θωράκιση της χώρας μοιάζει με καλοκαιρινό νυχτικό νύφης του προπερασμένου αιώνα.

Στην Αττική τώρα, στους Δήμους που αγκαλιάζουν το Πεντελικό, οι χρηματοσοτήσεις του Υπουργείου Εσωτερικών, μοιράζονται ως εξής

Δήμος Πεντέλης: (με 28,88 τ. χλμ) 75.000

Δήμος Χαλανδρίου 20.000

Δήμος Αμαρουσίου 18.200

Δήμος Κηφισιάς (με 34 τ. χλμ) 79.500

Δήμος Διονύσου (με έκταση 68,66 τ.χλμ)131.700

Δήμος Μαραθώνα (με 226,55 τ. χλμ) 92.800 (αλλά εκεί υπάρχει το κεφάλαιο Ψινάκης)

Δήμος Παλλήνης (με 30,72 τ. χλμ) 48.300

Δήμος Σπάτων Αρτέμιδος (με 74 τ. χλμ)31.300

και

Δήμος Ραφήνας Πικερμίου (με 42 συνολικά τ. χλμ και 37 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών και δασικών εκτάσεων) 42.400

Από τα αμείλικτα νούμερα προκύπτει πως ο δήμος Πεντέλης, για όλα τα παραπάνω παίρνει 2,60 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Κηφισιάς 2,35 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Διονύσου 1,90 ευρώ ανά στρέμμα, ο δήμος Μαραθώνα 0,40 ευρώ το στρέμμα, τα Σπάτα με την Αρτέμιδα παίρνουν 0,42 ευρώ ανά στρέμμα, η Παλλήνη 1,57 ευρώ ανά στρέμμα και η Ραφήνα με το Πικέρμι, περίπου 1 ευρώ ανά στρέμμα.

Αν τώρα υπολογίσουμε (με εκτίμηση και αναγωγή στις τρέχουσες τιμές εργασιών που απαιτούται για την σωστή πρόληψη πυρκαγιών (καθαρισμοί και απομάκρυνση προϊόντων καθαρισμών, απομάκρυνση εύφλεκτης βλάστησης, καθαρισμοί κορμών, διανοίξεις ζωνών, κόστη περιπολιών σε βάρδιες κλπ) τα παραπάνω ποσά του Υπουργείου αρκούν για να αγοραστούν τα πορτοκαλί μπλουζάκια των εθελοντών δασοπυρόσβεσης, άντε και μερικά παντελόνια. Για τα υπόλοιπα θα τελούνται απλά, λιτανείες και δεήσεις για βροχή.

Οι εθελοντές καλούνται πάλι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Με δικές τους δαπάνες, χρόνου, χρήματος (και εύχομαι τα κόστη να μείνουν εκεί και να μην επεκταθούν και σε ζωές). 

Βλέποντας τη ζοφερή ειξκόνα που σχηματίζεται από τα μνημονιακά δεδομένα που δεν βλέπουν θέση, για το φυσικό περιβάλλον σε κανένα χρηματιστήρια δικών τους -ανύπαρκτων- αξιών, κάθε ενεργός πολίτης οφείλει να ενταχθεί και σε μία εθελοντική ομάδα Δ Α Σ Ο Π Ρ Ο Σ Τ Α Σ Ι Α Σ. Κάθε συμμετοχή θα αποδειχθεί υπερπολύτιμη και καθοριστική, στις συνθήκες που ζούμε.

Οι οργανώσεις εθελοντών, θα πρέπει να υποστηριχθούν -με τα ελάχιστα διαθέσιμα μέσα- από τους Δήμους και τις Περιφέρειες προκειμένου να υπάρξει και αποτέλεσμα. Κάποιες εθελοντικές ομάδες δασοπροστασίας που λειτουργούν υγειώς, το έχουν καταφέρει όπως η Εθελοντική Δασοπροστασία Δήμου Καισαριανής που είναι στην ουσία, λαϊκή πρωτοβουλία και λειτουργεί ως τέτοια.

Οι άνθρωποι αυτοί, με κίνητρα την αγάπη τους για το δάσος, τη φύση και ως λογικό επαγόμενο την αγάπη τους για τον Άνθρωπο και την Κοινωνία έχουν αναπτύξει την εξαιρετικά πρωτοπόρο ομάδα τους ως πυρήνα ανοικτής κοινωνικής δράσης. Όπως και να το κάνουμε η μεγάλη δεξαμενή εύρεσης εθελοντών είναι η κοινωνία. Και η εθελοντική δασοπροστασία είναι πάνω απ' όλα κοινωνική δράση. 

Παρόμοιες ομάδες μπορεί να υπάρχουν παντού. Απλά, χρησιμοποιώ ως παράδειγμα την ομάδα της Καισαριανής, για την ιστορία της και τη λαϊκή της βάση. Μέσω του Δικτύου Εθελοντικών Οργανώσεων, αυτές οι ομάδες μπορούν να έρθουν σε επαφή και να οργανωθούν ενόψει της πιο σκληρής περιόδου στον τομέα της δασοπροστασίας, η οποία είναι ήδη εδώ. 

Μαζί, μπορούν να ενεργοποιηθούν και στον τομέα της πυροπροστασίας  και ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, όπως αυτή που έχω τη χαρά να γνωρίζω από τη γειτονιά μου, από την πόλη μου, το Πικέρμι, το Δασαμάρι SOS, Όλα αυτά, με την εμπειρία που συσσωρεύεται και ανταλλάσσεται, μπορούν πράγματι να θωρακίσουν τον τόπο και τη χώρα έναντι των απειλών που προέρχονται είτε από την πυρκαγιά και τους εμπρηστές είτε από τον μεγαλύτερο κίνδυνο, εκείνον της διάλυσης κάθε δασοπροστατευτικής δομής που υπήρχε, όσο και αν, υπήρχε στη χώρα.

Οι Δήμοι καλούνται να συμπαρασταθούν. Με ότι μέσο διαθέτουν. 

____________________________________
Ο Δήμος Καισαριανής που φέτος, χρηματοδοτείται, με 32.000 ευρώ, έχει την εθελοντική Δασοπροστασία του Δήμου. Πιστοποιημένη, με λειτουργικές δομές, αποτελεσματική και με διαρκή και ανοιχτή κοινωνική δράση. Αποτελεί υπόδειγμα και λόγο που κάνει αυτούς που επικαλούνται την έλλειψη χρηματοδοτήσεων για την ανάπτυξη της δασοπροστασίας, ως δημοτική δομή, να ντρέπονται (όσοι δηλαδή έχουν λίγο φιλότιμο). Δεν μπορώ να σκεφτώ τι θα κατάφερναν αν είχαν μεγαλύερη χρηματοδότηση.