Πόσο ακόμα;

Γράφω από τον Μάιο. Γράφω σκέψεις για το "φαινόμενο" των πυρκαγιών. Σκέψεις για τη νομοθεσία, για την εφαρμογή της, για τους παράγοντες εκείνους που συνιστούν άλλοτε αιτία και άλλοτε αφορμή για την εκδήλωση πυρκαγιών.

Στατιστικές για τη συχνότητα εκδήλωσης πυρκαγιών για τους τρόπους κατάσβεσης. Τρόποι υπολογισμού της κάθε καλοκαίρι, επαναλαμβανόμενης και κλιμακούμενης δυστυχίας.

Ακολούθησε η Πάρνηθα, στο τέλος Ιουνίου. Την πυρκαγιά την παρακολούθησα από πολύ κοντά. Είχα κάνει και μέρος της πρακτικής μου εκεί και εκτός του ότι είναι ένα όμορφο βουνό που αγκαλιάζει μία άσχημη πόλη, έχω και ένα δέσιμο μαζί της.

Τι ακολούθησε.

Κινητοποίηση πολιτών στην Αθήνα (οι ιδιώτες έμειναν σπίτια τους), δελτία ειδήσεων, ίδρυση παρατηρητηρίου από τον ΣΚΑΙ (άλλωστε ο ιδιοκτήτης του ξέρει καλά την Πάρνηθα) και πολλά άλλα.

Στην Ελλάδα των νεοελλήνων, κάτι κινήθηκε για ένα θέμα που ποτέ πριν δεν αποτελούσε θέμα κοινωνικού προβληματισμού, πέρα από μεμονωμένες (και συχνά χαρακτηριζόμενες ως γραφικές) περιπτώσεις.

Στην Ελλάδα των νεοελλήνων, τα γεγονότα αποτελούν αναλώσιμα προϊόντα συνήθως, με ημερομηνία λήξης, η οποία συμπίπτει με την ημερομηνία "παραγωγής" του επόμενου γεγονότος (ή ψευδογεγονότος ενίοτε).

Στην Ελλάδα των νεοελλήνων, τα γεγονότα αποτελούν συνήθως προϊόντα παραγωγής ραδιοτηλεοπτικών εργαστηρίων.

Στην Ελλάδα των νεοελλήνων, οι ευαισθησίες σε σχέση με τα γεγονότα που αφορούν στην κοινωνία μας, εξαντλούνται σύντομα (μέχρι σήμερα τουλάχιστον)

Τώρα κάτι φαίνεται να άλλαξε. Είναι πολύ νωρίς για να το πει κάποιος αυτό με σιγουριά, αλλά κάτι φαίνεται να άλλαξε όντως. Η διάρκεια του μόνο μπορεί να πείσει για την αλήθεια.

Μία μέρα μετά....

Νέα της μεγάλης καταστροφής έχει συντελεστεί μέχρι στιγμής στην Πάρνηθα όπου η πυρκαγιά μέχρι χθες (29/6) βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη.

Τρία μεγάλα μέτωπα στο Φλαμπούρι, τη Ντάρτιζα και στα Ραντάρ στο Κεραμίδι. Η επιφυλακή για αναζωπύρωση, πρέπει να είναι εντατική, λόγω της έντονης οσμής που προέρχεται μάλλον από πυρκαγιά εδάφους, υποβόσκουσα και όχι από τα αποκαϊδια.

Η πυρόσβεση πήραν μέρος έξι πυροσβεστικά αεροπλάνα, δύο ελικόπτερα, 130 πυροσβέστες με 51 οχήματα, 70 πεζοπόρα τμήματα και 300 στρατιώτες. Φυσικά τα αεροπλένα, μάλλον διακοσμητικό ρόλο παίξανε (άντε και υποστηρικτικό). Τα πεζοπόρα τμήματα (ομάδες εδάφους) καταφέρανε να σβήσουν την εναέρια πυρκαγιά. Βοήθησε βέβαια και η καλοκαιρινή μπόρα, ειδικά στην αναζωπύρωση της φωτιάς που είχε ξεκινήσει προχθες από το Σχηματάρι και έφτασε μέχρι την παραλία της Αυλώνας και τη Ριτσώνα.

Σε πλήρη εξέλιξη ήταν μέχρι χθες και η πυρκαγιά στην Αγιά της Λάρισας και στην Μελιβοία, όπου δραστριοποιόντουσαν 5 πυροσβεστικά αεροπλάνα, 116 πυροσβέστες με 36 οχήματα, 30 άτομα (πεζοπόρο τμήμα )και 100 στρατιώτες.

Ανεξέλεγκτη ήταν για πάρα πολύ ώρα επίσης και η φωτιά στο Καραούλι Ελευσίνας που έκαψε πευκοδάσος για 4η μέρα σε δύσβατη περιοχή και αντιμετωπίστηκε από 42 πυροσβέστες με 14 οχήματα , άτομα πεζοπόρο τμήμα και τους κατοίκους.

Τέλος, ελέγχθηκε (προσωρινά;) και η πυρκαγιά που ξέσπασε στις 12:30 τη νύχτα Πέμπτη προς Παρασκευή σε πευκοδάσος στα Χρυσοκελάρια Μεσσηνίας.

Οι δείκτες κινδύνου ήταν στο κόκκινο αλλά για μία ακόμα φορά, η πρόληψη δεν υπήρξε. Ας δρέψουμε λοιπόν τους καρπούς της αδιαφορίας μας, σαν βραβείο της αντίληψης μας για το τι αξίζουμε για το μέλλον.

Εδώ ήταν ο παράδεισος κι η κόλαση ΕΔΩ.

Δεν υπάρχουν λόγια. Πιο πνιγηρό συναίσθημα, ακόμα και από τον ίδιο τον πηχτό, μαύρο αέρα που αναπνέαμε, γεννιέται στο νου, από τις μνήμες. Τις μνήμες του "προστατευόμενου" δάσους, του δρυμού, του "πνεύμονα". Το ελπιδοφόρο χθες και το σκοτεινό σήμερα.

Οι φωτογραφίες που μάζεψα πρόχειρα, αδιάψευστοι μάρτυρες της καταστροφής. Στις θέσεις που κάποτε συναντούσαμε τη χαρά, από χθες τις έχει καταλάβει η απελπισία, όπως και τις ψυχές μας.

Η βόρεια Πάρνηθα καταστράφηκε. Καίγεται ακόμα και μαζί της καίγεται το μέλλον των 5.000.000 κατοίκων του λεκανοπεδίου. Γιατί όμως να ανησυχώ και να στεναχωριέμαι για το μέλλον των 5.000.000 κατοίκων; Εμείς δεν είμαστε που ασκήσαμε την πληθυσμιακή πίεση στο βουνό; Εμείς δεν είμαστε που αυξήσαμε τη ζήτηση για οικοπεδική γη; Ορίστε το βουνό κάηκε. Η γη είναι ελεύθερη να την κάνουμε ότι΄θέλουμε.

Μη βιαστεί κανείς να πει πως "οι καμένες εκτάσεις είναι προστατευόμενες" και πως "ο νόμος τις κηρύσσει αυτόματα αναδασωτέες" γιατί θα του θυμήσω πως τοίδιο προστατευόμενες ήταν και οι καμένες εκτάσεις της Πεντέλης (Βουτζάς, Άγιος Σπυρίδωνας (;), Διώνη, Νταού, Νέα Πεντέλη. Όποιος επιμένει στη δύναμη του νόμου, ας επισκεφθεί τις περιοχές αυτές, για να δει ιδίοις όμμασι και το μέλλον της Πάρνηθας.

Γράφω και στο νου μου γυρνάνε οι χθεσινοβραδυνές εικόνες. Οι φλόγες που έκαναν τη νύχτα μέρα ενώ παράλληλα καίγανε το δέρμα και την ψυχή κάθε εμβρόντητου μάρτυρα, που όσες φορές και αν ήταν μάρτυρας σε δασική πυρκαγιά, η χθεσινή νύχτα θα του μείνει βαθιά χαραγμένη στο μυαλό.

Οι στάχτες, στάχτες των δέντρων και του μέλλοντος μας, κάλυψαν τον ουρανό, τα κεφάλια μας, τα μάτια μας. Ανακατεύτηκαν με τα δάκρυα μας που δεν ξέραμε αν προέρχονταν από τον καπνό ή από τον πόνο μας γι'αυτό που χανότανε.

Ακόμα καίει η φωτιά. Καίει σε όλες τις μορφές της. Καίει στο έδαφος, καίει στα δέντρα καίει και στον αέρα. Απόψε το βράδυ κανείς δεν ξέρει ποιο μέρος του βουνού θα εμφανίσει εκείνη την ανατριχιαστική κόκκινη όψη, σημάδι πυρκαγιάς εδάφους, έτοιμης να ξεπηδήσει και να αναζωπυρώσει την καταστροφή.

Δεν μπορώ να συνεχίσω να γράφω. Όλα όσα έγιναν χθες το βράδυ είναι ακόμα έντονα στη μνήμη μου. Παράλληλα σκέφτομαι τα όσα διαδραματίζονται σε άλλα 12 μέτωπα ανά την Ελλάδα, τη χώρα που θεωρεί πολιτισμό, ότι πιο φθηνό και καταστρέφει (με την ανοχή ή την άμεση ενοχή της) ότι πιο πολύτιμο διαθέτει.

Κάποτε (όταν ήμουν φοιτητής) μου φαινόταν γραφικό το τετράστιχο με το οποίο ξεκινούσε ο καθηγητής Καϊλίδης το βιβλίο του, τώρα μου φαίνεται τόσο, μα τόσο πικρά επίκαιρο:

"το δάσος που λαχτάραγες, για να το περάσεις

τώρα να το ξεχάσεις, διαβάτη αποσπερνέ

γενήκαν νεκροκρέββατα, τα δέντρα του πια τώρα

και θα τα βρεις στη χώρα, διαβάτη αποσπερνέ..."