Κ.Π.Α.Μ.Ρ.Ρ. εκδήλωση με θέμα «Σώζουμε το ρέμα- Σώζουμε Ζωές»

Στον απόηχο της πρόσφατης τραγωδίας στη Μάνδρα 

η Κίνηση για την προστασία και ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας σας καλεί σε Εκδήλωση/Ανοιχτή συζήτηση με θέμα 

«Σώζουμε το ρέμα- Σώζουμε Ζωές» την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου και ώρα 6μμ στο ξενοδοχείο Αύρα

Τα αίτια των πλημμυρών,  η περιβαλλοντική αξία  των ρεμάτων και το πώς οι σύγχρονες πρακτικές  διαχείρισης των ρεμάτων  μπορούν να σώζουν ανθρώπινες ζωές,  είναι κάποια από τα θέματα που θα αναδειχθούν από τους παρακάτω προσκεκλημένους ομιλητές:

1. Κώστας Κασσιός,  Ομότιμος Καθηγητής ΕΜΠ Τομέα Γεωγραφίας και Περιφερειακού Σχεδιασμού
2. Αντώνης Λαζαρής,  Βιολόγος
3. Δημήτρης Θεοδοσόπουλος,  Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ, Μελετητής Ιστορικού Δικτύου Ρεμάτων Αττικής, Εκπρόσωπος Συλλόγου «ΡΟΗ-Πολίτες Υπέρ των Ρεμάτων»
4. Ροδούλα Κωνσταντινίδου,  Περιβαλλοντολόγος, Εκπρόσωπος «Κίνησης για τη Διάσωση του ρέματος Πικροδάφνης»
5. Εμμανουέλα Τερζοπούλου, Εκπρόσωπος της «Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μ.Ρέματος Ραφήνας», Χημικός

Η Αφίσα της εκδήλωσης

______________________

Ξενοδοχείο ΑΥΡΑ - Αραφινιδών Αλών 3, Ραφήνα, Παραλία Ραφήνας, Λιμάνι Ραφήνας , 19009 Αττική, Ελλάδα,

Τηλ.: +30 22940 22780, Fax.: +30 22940 23320, Email: hotelavra@gmail.com

Πλημμύρες. Αμιγώς πολιτικό φαινόμενο

Το επαναλαμβανόμενο σχεδόν κάθε χρόνο σκηνικό της καταστροφής καταδεικνύει ότι οι θάνατοι και οι καταστροφές δεν είναι μοιραίο αποτέλεσμα μιας μεγάλης βροχής, αλλά το φυσικό επακόλουθο μιας πολιτικής που δεν έχει στο επίκεντρό της τις πραγματικές ανάγκες του λαού και που δεν δίνει διάρα για την πραγματική αντιπλημμυρική θωράκιση, ούτε της πρωτεύουσας, ούτε πολλών άλλων περιοχών της χώρας, που μετατρέπονται σε λιμνοθάλασσες κάθε φορά που βρέχει. Είναι η πολιτική των δήθεν αντιπλημμυρικών έργων που φέρνουν οικονομικά οφέλη μόνο σε μελετητές και εργολάβους για τη μελέτη και την εφαρμογή μελετών απηρχαιωμένων και ξεπερασμένων που με κατάλληλα αυξημένους προϋπολογισμούς. Και η πολιτική αυτή έχει ονοματεπώνυμο.

Η πολιτική της πλημμύρας

Βασικά συστατικά της πολιτικής της πλημμύρας είναι τα παρακάτω, συνοψίζοντας τα επιγραμματικά σε ενέργειες της παρεούλας που αποτελείται από υπουργούς, περιφερειακούς, δημάρχους και αντιδημάρχους, μελετητές και εργολάβους σχετικών έργων.

Οι προαναφερθέντες  λοιπόν:

Προωθούν όπως κάνουν χρόνια τώρα, την αλόγιστη επέκταση των πόλεων προς όφελος κάποιων κερδοσκόπων, χωρίς την εξασφάλιση των αναγκαίων έργων υποδομής.

Επιτρέπουν οι όποιοι, ελάχιστοι στα μεγάλα αστικά κέντρα, ελεύθεροι δημόσιοι χώροι να καταπατούνται από μεγαλοεπιχειρηματίες, ή να παραχωρούνται σ’ αυτούς για να εκτελέσουν χρυσοφόρες επενδύσεις.

Επέτρεψαν και στη συνέχεια νομιμοποίησαν την κάλυψη των ρεμάτων και το κτίσιμο σε αυτά.

Νομιμοποιούν συνεχώς την αυθαίρετη δόμηση.

Νομοθετούν επιπλέον μια δασοκτόνα νομοθεσία, που οπλίζει τα χέρια των εμπρηστών, καταστρέφοντας τα δάση, γεγονός που εντείνει τα πλημμυρικά φαινόμενα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, ενώ παλιότερα το 80% του νερού της βροχής πήγαινε στο έδαφος και το 20% στη θάλασσα, τώρα τα ποσοστά αυτά να έχουν αντιστραφεί. Και συνεχίζουν με τις βάρβαρες διευθετήσεις τους που τις θέλουν γιατί τους φέρνουν χρήμα και οφέλη ενώ αποδεικνύονται άχρηστες για την προστασία του τόπου κι του πληθυσμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της Αττικής, όπου 70 από τα 700 ρέματα που προϋπήρχαν δεν μπορούν πια ούτε να …εντοπιστούν! Σύμφωνα επίσης με τους επιστήμονες, τα ανοιχτά ρέματα στην Αττική έχουν σήμερα μειωθεί από το 1945 κατά 66%, και συγκεκριμένα από 1.280 χιλιόμετρα που ήταν έχουν φτάσει στα 434 χιλιόμετρα. Έχουν, δηλαδή «εξαφανιστεί» κοντά στα 850 χιλιόμετρα ρεμάτων! Αλλά και από τα ρέματα που παραμένουν ανοιχτά, τα περισσότερα έχουν υποστεί τόσες παρεμβάσεις, που δύσκολα πια μπορούν να επιτελέσουν το έργο τους, δηλαδή να κατευθύνουν τα νερά προς τη θάλασσα ή σε άλλους μεγαλύτερους αποδέκτες.

Χαρακτηριστικές είναι και οι περιπτώσεις της Ανατολικής Αττικής, που διαθέτει το 70% των ρεμάτων της Αττικής: Η πίεση για τσιμεντοποίηση που ασκείται, με τις ευλογίες των κυβερνήσεων, στις παραρεμάτιες περιοχές είναι τέτοια, που στις δύο από τις μεγαλύτερες σε έκταση λεκάνες απορροής της Ανατολικής Αττικής, αυτές του ρέματος της Ραφήνας και της Ραπεντώσας, η δασική βλάστηση μειώθηκε από το 40% και 60% το 1995, στο 4% και 10% αντίστοιχα σήμερα…

Έργα με παρωχημένες μελέτες

Πολλά από τα έργα αυτά εκτελούνται με μελέτες παρωχημένες, με αποτέλεσμα ακόμη κι όταν ολοκληρωθούν να μην μπορούν να παίξουν το ρόλο τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Κηφισού. Πρόκειται για έργο που διευθετήθηκε και μετατράπηκε σε δρόμο (το γνωστό σε όλους τμήμα της Εθνικής οδού).

Το έργο ολοκληρώθηκε το 2004, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά με μελέτες του 1972, όταν η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική και οι ανάγκες πολύ μικρότερες, με αποτέλεσμα να μην είναι λίγοι αυτοί που φοβούνται ότι τα πλημμυρικά φαινόμενα που ζήσαμε στο παρελθόν θα τα ζήσουμε και στο μέλλον. Ήδη και χτες πολλοί οδηγοί στην Εθνική Οδό ταλαιπωρήθηκαν…

Στο εξωτερικό η νομοθεσία επιβάλλει την επικαιροποίηση των μελετών στον χρόνο έναρξης του έργου και μάλιστα, ειδικά για τις παρεμβάσεις σε υδάτινα συστήματα η νομοθεσία έχει εκσυγχρονιστεί και δεν συναντάμε μελέτες τύπου "Ραφήνας" ή "Πικροδάφνης" και άλλες τραγικές περιπτώσεις

Αποσπασματικά έργα

Αρκετά μεγάλα έργα που κατασκευάστηκαν στην Αττική τώρα συντελούν στην αύξηση της εμφάνισης πλημμυρών επειδή τα αντιπλημμυρικά έργα που τα συνόδευσαν όταν κατασκευάστηκαν, είναι είτε αποσπασμαικά και συχνά τυφλά (δίχως ικανό αποδέκτη) και για να προστατεύσουν μόνο αυτό καθ’ εαυτό το μεγάλο έργο. Δεν αναπτύχθηκε δηλαδή ένας σύγχρονος ολοκληρωμένος σχεδιασμός. Κλασικό παράδειγμα; Η εκτροπή του Ποδονίφτη στο ρέμα Ραφήνας και η λαβ΄ξη που έδωσε στους αγρίους για να θέλουν να καταργήσουν το ρέμα.

Στο πλαίσιο κατασκευής της Αττικής Οδού να διατέθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό ποσά για αντιπλημμυρικά έργα εκατέρωθεν της διέλευσής της και συγκεκριμένα για την τοπική διευθέτηση των ρεμάτων που συναντά, όπως Σούρες, Μικρό Κατερίνη (στη Μάνδρα), Φυλής, Αχαρνών, Κηφισό, Βύρωνα, Αμαρουσίου, Χαλανδρίου, Παναγίτσας, Γέρακα, Λεονταρίου, Αγίου Ιωάννη, ωστόσο τα έργα αυτά δε συνοδεύτηκαν από τις αναγκαίες συνοδές σιαμορφώσεις, υδρονομικά στα ανάντη, κατεδαφίσεις και απαλλοτριώσεις κ.α., με αποτέλεσμα να προκαλούν αυτά και νέες πλημμύρες! Άσχετα αν έγιναν και αντιπλημμυρικά!

Τα αυθαίρετα

Σοβαρά πλημμυρικά φαινόμενα έχουμε όπου υπάρχει αυξημένος αριθμός αυθαιρέτων.  Το πρόβλημα επιτείνεται από το γεγονός ότι σε αρκετές από τις περιοχές αυτές δεν υπάρχει κατασκευασμένο δίκτυο ομβρίων.

Η αυτοδιοίκηση αντί να διώκει τους αυθαιρετούχους, τους στηρίζει σε κάθε επιπλέον αυθαιρεσία στην οποία προβαίνουν και έτσι όταν έρθει η πλημμύρα αναζητούν τους ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τον καθρέφτη τους και φυσικά τους φίλους τους, τους αυθαιρετούχους,

Δυστυχώς, κυβερνητικοί και άλλοι τοπικοί φορείς θεωρούν ή χαρακτηρίζουν εδώ και χρόνια δαπανηρά τα πραγματικά αντιπλημμυρικά έργα. Αυτά δεν είναι οι σκληρές και βάρβαρες ιευθετήσεις και τα τσιμεντώματα των ρεμάτων αλλά οι αποκαταστάσεις των κοιτών με απαλλοτριώσεις και κατεδαφίσεις δομών που εντείνουν αν δεν προκαλούν πλημμυρικά φαινόμενα. Στην πραγματικότητα όμως δε θεωρούν ακριβές τις εξυγιαντικές αυτές παρεμβάσεις, αλλά θεωρούν φτηνή τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και κατ’ αυτούς η προστασία της δεν αξίζει το κόστος των έργων. 

Να, λοιπόν, γιατί όταν αφήνουμε την πολιτική στους "επαγγελματίες"  της, τα σπίτια μας πλημμυρίζουν…

Η μόδα των συρματοκιβωτίων - Μάταιες, αλλά κερδοφόρες παρεμβάσεις

Gabions

Διαβάζουμε στη σελίδα του Αθηναϊκού - Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ) πως:

Τα αντιπλημμυρικά και αντιδιαβρωτικά έργα που εγκρίθηκαν για την περιοχή Καλάμου, Βαρνάβα, Καπανδριτίου και Πολυδενδρίου Αττικής και θα υλοποιηθούν από την Περιφέρεια Αττικής, αφορούν σε έργα για την αντιδιαβρωτική προστασία του εδάφους σε έκταση 8.500 στρεμμάτων (κορμοδέματα, κορμοπλέγματα και κλαδοδέματα), καθώς και κατασκευή 340 περίπου μικρών ξυλοφραγμάτων στις λεκάνες απορροής. Τα έργα άμεσης προστασίας που ξεκινούν, έχουν προϋπολογισμό 3 εκατομμυρίων ευρώ.

Πολύ σωστά, η βασική αντιπλημμυρική και αντιδιαβρωτική παρέμβαση είναι η συγκράτηση των υλικών που παρασύρει η βροχή και η κάθε κίνηση νερού πάνω στην επιφάνεια της λεκάνης. Όπως πολλά χρόνια γίνεται, με τις κατασκευές κορμοδεμάτων και κλαδοπλεγμάτων σε συγκεκριμένα σημεία, διαμορφώνονται φυσικοί αναβαθμοί οι οποίοι με την επιβράδυνση της κίνησης του νερού, τον εμπλουτισμό των χαμηλότερων εδαφικών στρωμάτων με νερό, αλλά και με τη συγκράτηση του επιφανειακού εδάφους, συντελούν σημαντικά στην αποκατάσταση των πληγεισών από τη φωτιά περιοχών.  

Σημαντική και αναντικατάστατη παρέμβαση είναι η αναδάσωση της λεκάνης προκειμένου με την ανάπτυξη και του ριζικού πλέγματος των νεοφυτευθέντων να ενισχυθεί η συγκράτηση του εδάφους και η απορρόφηση του νερού. Προβλέπονται και αυτές (οι αναδασώσεις) όπως μας ενημερώνει το ΑΠΕ-ΜΠΕ στο ίδιο άρθρο:

.... αλλά (προετοιμάζονται) και οι αναδασώσεις με ενδημικά είδη περίπου 300 στρεμμάτων, στις περιοχές που δεν θα αναγεννηθούν με τη φυσική διαδικασία και η συντήρησή τους για διάστημα δύο ετών. Και για αυτό το στάδιο προβλέπεται να ολοκληρωθούν εντός του Οκτωβρίου οι μελέτες και οι διαδικασίες ανάθεσης.

Τα περίεργα (και συνήθως αναποτελεσματικά)

Τα περίεργα εμφανίζονται στο σημείο που γίνεται αναφορά για δράσεις όπως "κατασκευή συρματοκιβωτίων" τα οποία βαφτίζονται "υποδομές πρόληψης φυσικών καταστροφών"

Επίσης, στο πλαίσιο των συνολικών δράσεων για την αντιδιαβρωτική και αντιπλημμυρική προστασία της πληγείσας περιοχής, προετοιμάζεται η κατασκευή υποδομών πρόληψης φυσικών καταστροφών, όπως είναι η κατασκευή 20 μεγαλύτερων φραγμάτων από τεχνητά συρματοκιβώτια σε ρέματα της πληγείσας περιοχής, 

Είναι μόδα που κρατάει χρόνια, η μόδα των συρματοκιβωτίων (πιο γνωστά ως σαρζανέτ ή gabions). Εικαζόμενη "πανάκεια" που εφαρμόζεται σε κυματοθραύστες λιμανιών, σε προστατευτικές δομές αγωγών μέχρι σε διευθετήσεις ρεμάτων και προστασία πρανών. Πάντα όμως με μία υπερβολή που τελικά τα μετατρέπει από προστατευτικό μέσο σε απειλή.

Όλες οι κανονικές μέθοδοι που εφαρμόζονται επί χρόνια για την προστασία περιοχών που απειλούνται από διάβρωση, λόγω πυρκαγιάς ή από άλλες αιτίες, είναι σε κάποιο μέρος τους, ήπιες μέθοδοι.  Χρησιμοποιούν υλικά που ακόμα και αν δεν προέρχονται από τον ίδιο τόπο, είναι φιλικά και ως προς την επίδραση τους στο τοπίο της πληγείσας περιοχής αλλά και στο περιβάλλον το οποίο προστατεύουν.

Προστασία σε συνεννόηση και συνεργασία  με τη φύση

Τα gabions αντίθετα είναι ξένα προς το περιβάλλον στο οποίο εγκαθίστανται. Λειτουργούν ως οικολογικές ασυνέχειες τόσο λόγω του όγκου τους όσο και λόγω του ότι διαμορφώνουν νέα κατάσταση στην περιοχή που αναρρώνει από την καταστροφή. Η σταθερότητα της "νέας κατάστασης", της νέας ισορροπίας που δημιουργείται, είναι εξαιρετικά αμφισβητούμενη αφού μετά την έλευση κάποιων ετών, τα συρματοκιβώτια διαλύονται και αυτό που μένει είναι ασταθείς όγκοι από πέτρες που καταρρέουν και γεμίζουν τις άλλοτε χωμάτινες αλλά σταθερότατες επί σειρά αιώνων, κοίτες των ρεμάτων.

Κακή χρήση (και αναιτιολόγητη) συρματοκιβωτίων

Η επιπόλαια θεώρηση λέει πως αφού τα συρματοκιβώτια είναι όγκοι από φυσικά υλικά είναι και "οικολογικά" (σολοικισμός ει μη γλωσσική και επιστημονική βαρβαρότητα). Στον κοινό νου αυτό φαντάζει θεμιτό και μάλιστα προτιμητέο σε κάθε περίπτωση αντιπλημμυρικών και αντιδιαβρωτικών έργων. Ο κοινός νους, όπως και ο νους ενός μηχανικού που παρατύπως και καταχρηστικά εκτελεί υδραυλικά έργα αστικού τύπου  σε δάση, δεν μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει αποκατάσταση οικοσυστήματος, αποκατάσταση δάσους, αποκατάσταση διαταραγμένου τόπου. Η έννοια "τόπος" για τους παραπάνω είναι στατική, είναι φωτογραφία μίας στιγμής. Δεν αντιλαμβάνονται πως η διάσταση χρόνος περνάει πάνω από τον "τόπο" ο οποίος εκτός από τη μορφολογία που νομίζουν πως πάνε να αποκαταστήσουν, διαθέτει και μία "φυσιολογία" σαν ένας και αδιαίρετος  ζωντανός οργανισμός. Με την εμφύτευση του gabion, του τοίχου με τα συρματοκιβώτια, αφαιρούν τα ζωντανά όργανα ενός τόπου για να του βάλουν τεχνητά. Φτιάχνουν ένα ακόμα πιο διαταραγμένο τόπο, σαν καινούργιοι δόκτορες Φρανκεστάιν.

Που είναι απαραίτητα τα συρματοκιβώτια τελικά;

Τα συρματοκιβώτια μπορούν να είναι και απαραίτητα, σε κάποιες περιπτώσεις. Στα μεγάλα έργα υποδομής (αυτοκινητόδρομοι, μεγάλα λιμενικά, αεροδρόμια  κ.ά) όπου πρέπει άμεσα το έργο να προστατευτεί από ενδεχόμενο κίνδυνο, που μπορεί να εμφανιστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα και πιθανόν και λόγω της κατασκευής του ίδιου του έργου. Εκεί, η προϋπάρχουσα ισορροπία διαταράχθηκε από το ίδιο το έργο και οι δομές συρματοκιβωτίων αποτελούν έναν (προσωρινό) μανδύα προστασίας. Η αληθινή προστασία θα έρθει αργότερα, εφόσον το κάθε έργο ενσωματωθεί τελικά στο πολύπλοκο πλέγμα μηχανικών και οικολογικών ισορροπιών του τόπου μέσα στον οποίο εντοπίζεται. Η προσαρμογή αυτή μπορεί να προκαλέσει και φθορά σε κάποια έργα αλλά αυτό είναι θέμα του "έξυπνου σχεδιασμού" που δεν πρέπει να επαναλάβει τα ίδια λάθη αποκαθιστώντας την προηγούμενη κατάσταση, αλλά επινοώντας μία νέα, προσαρμοσμένη στις κρατούσες συνθήκες, αποκατάσταση. Η φύση άλλωστε δείχνει και τον σωστό τρόπο. Αρκεί να την ακούσει ο μελετητής και να μη φερθεί ως ηλίθιος επιμένοντας στη δική του, την αποδεδειγμένα στην πράξη  ως λάθος, άποψη.

Στα μεγάλα έργα η χρήση τους είναι σχεδόν αναπόφευκτη

Στην περίπτωση λοιπόν που δεν έχουμε να κάνουμε με κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής, η χρήση συρματοκιβωτίων (gabions) στο βαθμό που γίνεται στη χώρα μας, είναι ένα μεγάλο λάθος. Πιο πολύ λάθος είναι στην επιχείρηση αποκατάσταση πληγεισών από πυρκαγιά περιοχών. Τερατώδες λάθος είναι και στην περίπτωση που γεμίζουν τα ρέματα της χώρας θεωρώντας πως έτσι τα προστατεύουν. Μάλλον ως τελευταία λύση έπρεπε να θεωρούνται και όχι ως πρώτη και μοναδική.

Gabions για να πατήσει ο δρόμος. Παρά τα χρόνια, η βλάστηση δεν
αναπτύχθηκε ποτέ πάνω τους ενώ τα gabions γεράσανε και είναι ετοιμόρροπα
Ποταμός Βαλανάρης, Πικέρμι - Ντράφι 2015

Μία απάντηση στο ερώτημα "γιατί όπου και να κοιτάξουμε σε αντιπλημμυρικά έργα μετά από φωτιά θα δούμε συρματοκιβώτια και τσιμεντένιους αναβαθμούς;" μας δίνει -εμμέσως- το άρθρο του ΑΠΕ-ΜΠΕ. Γράφει:

"το υπουργείο επισημαίνει ότι μέσα σε 40 ημέρες εκδόθηκε η σχετική εγκύκλιος του ΥΠΕΝ, εκπονήθηκαν οι μελέτες από τα στελέχη των αρμόδιων δημόσιων υπηρεσιών, ελέγχθηκαν και εγκρίθηκαν αρμοδίως, έγιναν οι απαραίτητες αιτήσεις και τα τεχνικά δελτία της Περιφέρειας Αττικής και εγκρίθηκαν από το υπουργείο Οικονομίας, ωρίμασε η εκτέλεση των έργων και η διαδικασία συμβάσεων για τα απαραίτητα έργα."

Αυτό το "εκπονήθηκαν οι μελέτες σε σύντομο χρονικό διάστημα" μυρίζει copy paste προηγούμενης μελέτης. Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο, ειδικά στις επείγουσες μελέτες. Είναι πολύ πιθανό να είναι αυτός ο μηχανισμός (και ο λόγος συνάμα) για την αναπαραγωγή των ίδιων προτάσεων στις μελέτες. 

Η συνεχής αναπαραγωγή των ίδιων προτάσεων, δημιούργησε μία μακάβρια "μόδα" που επιβάλει ως μόνη απάντηση στα προβλήματα που δημιουργούν οι (πιθανές ή απίθανες αλλά πάντα ανθρωποκεντρικά προσδιορισμένες) πλημμύρες, μία άλλη  πλημμύρα από συρματοκιβώτια. Μία πλημμύρα  που πνίγει τελικά τα ρέματα αλλά και το φυσικό περιβάλλον της χώρας.

Αναβαθμός στο Λυκόρεμα Πεντέλης. Προφανώς υπερδιαστασιολογημένος
στέκει εγκάρσια στο ρέμα. Μόνος αυτός,, δίχως έργα προστασίας της λεκάνης

Τσιμεντένιος αναβαθμός. Καλλίσια Πεντέλης. Η εναλλακτική των
συρματοκιβωτίων σε μία θεωρία που βλέπει το ρέμα ως αγωγό νερού και μόνο

Θα ήταν καλό για αρχή στην λύση του προβλήματος να ξεκινήσουν οι μελετητές να ταυτοποιούν το κάθε ρέμα ως φυσική και ολοκληρωμένη οντότητα, που διαθέτει ιδιαίτερη μορφολογία και μοναδική οικολογία. Το ίδιο και για τις υπό αποκατάσταση επιφάνειες. Να ξεκινούν οι μελέτες από την αναγνώριση των μορφολογικών, αλλά κυρίως των λειτουργικών και οικολογικών χαρακτηριστικών τους. Τότε, η σχεδιαζόμενη αποκατάσταση θα είναι σοβαρή, αποτελεσματική και περιβαλλοντικά ισορροπημένη και επιτυχής, αφού θα ξεκινάει από μία ολοκληρωμένη μελέτη που θα εστιάζει ακριβώς πάνω στο μοναδικό αντικείμενο της.

____________________

Επιπλέον πληροφορίες και εικόνες για μία κλασική περίπτωση άμετρης παρέμβασης με (πολύ πιθανό) στόχο το οικονομικό όφελος, μπορείτε να βρείτε και στο blog της ΓΕΩΜΥΘΙΚΗΣ στην ανάρτηση "Ποταμός Βαλανάρης Πεντέλης. Η τοπογραφία, οι πηγές, η πορεία και οι καταρράκτες του ποταμού της «Ακρόπολης της Παλαιοντολογίας»". Προσοχή στην ενότητα "Στάση 7: Τα τσιμεντένια φράγματα"

Το Χρονικό μίας πραναγγελθείσας πλημμύρας

Η εικόνα οικεία -για τους πολλούς αποτελεί σύνηθες τηλεοπτικό show.

Όλο και λέγεται από τον Ιούλιο και εντεύθεν, πως μετά από τις πυρκαγιές ακολουθούν, ως είθισται πλημμύρες.


Μόνο που όταν έρθουν θα μας πιάσουν ακόμα μία φορά "απροετοίμαστους"