Πράγματι η πρώτη εντύπωση από τις φωτογραφίες που συνόδευαν την ανάρτηση, ήταν πως μάλλον το ερώτημα ήταν ρητορικό και η εύλογη απάντηση του είναι ΟΧΙ. Αυτό εκ πρώτης όψεως βέβαια .
Το καλοκαίρι, αμέσως μετά τις φονικές πυρκαγιές της ανατολικής Αττικής, είχαμε συζητήσει το τι θα έπρεπε να γίνει σύμφωνα με την διεθνή εμπειρία και πρακτική, καθώς και σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει η επιστήμη της Δασολογίας και ειδικά του κομματιού εκείνου, που ασχολείται με την προστασία των ορεινών όγκων από τη διάβρωση μετά από πυρκαγιές και τα αντίστοιχα δασοτεχνικά έργα. Σε άλλον ενημερωτικό ιστότοπο με εδρα τη Ραφήνα, το http://www.kirkinews.grαλλά και στο προσωπικό μου ιστολόγιο Καμένη Γη, είχα δημοσιεύσει μία αδρομερή περιγραφή των όσων είθισται να ακολουθούν μετά τις δασικές πυρκαγιές, προκειμένου να προστατευτεί το έδαφος και να μην απομακρυνθεί με την επιφανειακή διάβρωση, παίρνοντας μαζί του και όλο το πολλαπλασιαστικό υλικό που περιέχει εντός του.
Πραγματικά, η εντύπωση που επικρατούσε σε όλο τον πληθυσμό, ήταν πως το θέμα είχε ληφθεί σοβαρά υπόψη. Κάτι παρατράγουδα που ακολούθησαν με την μαζική επίθεση των κατοίκων στα πεύκα, ζωντανά και νεκρά και η υλοτομία τον πάντων με ταυτόχρονη διάθεση τους ως καυσόξυλα, δεν είναι αντικείμενο της παρούσας ανάρτησης.
Παρά λοιπόν τα παρατράγουδα, δασεργάτες είχαν κληθεί και εργάζονταν. Μπορεί με καθυστέρηση, αλλά εργάζονταν. Το ερώτημα, που η απάντηση του καλείται και να προσδιορίσει τις πιθανές επιπτώσεις, είναι το εάν οι κορμοσειρές (κορμοδέματα κατά τη διαδεδομένη τηλεοπτική ορολογία) κατασκευάστηκαν και τοποθετήθηκαν κατόπιν μελέτης. Εκεί είναι που η σημερινή εικόνα δείχνει να μη συμφωνεί.
Πιο συγκεκριμένα, σε γενικές γραμμές και με την παραδοχή της συνέχειας του εδαφικού υλικού σε όλη την καμένη έκταση, για κλίσειςπερί το 15%, κορμούς διαμέτρου 15- 20 εκατοστών, η απόσταση κορμοσειράς από κορμοσειρά θα έπρεπε να είναι περί τα 4 μέτρα. Καλό θα ήταν να γίνει μία διερεύνηση, μία επμέτρηση των εργασιών, τόσο όσον αφορά την ποσότητα των κορμοσειρών, τον όγκο του ξύλου που χρησιμοποιήθηκε, τον όγκο που απομακρύνθηκε, αλλά κυρίως να διαπιστωθεί το ποιοτικό χαρακτηριστικό της επάρκειας των κατασκευών. Δεν είναι ώρες να το αφήνουμε στην τύχη και μετά οι γνωστοί ανευθυνοϋπεύθυνοι να αναζητούν εξιλαστήρια θύματα, προκειμένου να πέσουν οι ευθύνες οπουδήποτε πλην στους ώμους των ιδίων.
Ότι και να έχει γίνει, ανεξάρτητα αν κατασκευάστηκαν σωστά ή έχουν ελαττώματα (που βέβαια αν είναι έτσι πρέπει άμεσα να αποκτασταθούν, όλα τα αντιδιαβρωτικά και αντιπλημμυρικά θα είναι τελικά άχρηστα αν δεν σχεδιαστεί και υλοποιηθεί η ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΠΕΝΤΕΛΙΚΟΥ.
Δίχως δασωμένες πλαγιές, οι υπώρειες θα ζουν πάντα υπό τον φόβο της πλημμύρας. Οι κυβερνώντες αποφάσισαν να εγκαταστήσουν στα δάση "οικιστικές πυκνώσεις". Η Περιφέρεια τσιμεντώνει τα ρέματα, στενεύοντας τα και αυξάνοντας τον κίνδυνο πλημμύρας. Οι δήμοι τρέχουν να κάνουν χατήρια σε αυθαιρετούχους και καταπατητές δημόσιας δασικής γης. Όλα δείχνουν πως η πλημμύρα είναι θέμα χρόνου και τίποτα δεν θα τη σταματήσει, με την πορεία που έχει πάρει ο τόπος. Καμία αναδάσωση, καμία αποκατάσταση του πληγωμένου βουνού.
Δεν θα γελάμε όταν έρθει η πλημμύρα, αλλά και τότε πάλι, οι ένοχοι θα κραυγάζουν την αθωότητα τους για να πείσουν. Ποιους; Τους πρόθυμους με το αζημίωτο βεβαια και η πορεία προς τον περιβαλλοντικό όλεθρο θα συνεχίζεται..
Είναι σύνηθες στη χώρα, κάθε
καλοκαίρι με την εκδήλωση των δασικών πυρκαγιών, να ανακαλύπτουν όλοι τις «ελλείψεις»
και την ανεπάρκεια μέσων, αόριστα και γενικόλογα. Αόριστες διαπιστώσεις
τηλεοπτικών ειδικών δασοπυροσβεστών και άλλων, ιδιαίτερα χρωματισμένες έτσι
ώστε να σπέρνουν την απελπισία (που πάντα πουλάει περισσότερο) και την
καταστροφή (που πουλιέται ευκολότερα στο τηλεοπτικό κοινό).
Τώρα λοιπόν που κατακάθισε η σκόνη
των μηντιακών ειδικών, ας δούμε 2-3 πράγματα που κατέστησαν τις τελευταίες
πυρκαγιές, αποκαλυπτικές για το μέλλον του «δασικού ισοζυγίου» της χώρας,
σύμφωνα με τον υπουργό Φάμελλο που
παρότι τα νομοθετήματα του κοστίζουν σε δάσος πολλαπλάσια από τις πυρκαγιές,
βρίσκεται στη θέση αυτού που θα προστατέψει το δασικό περιβάλλον. Τι κλασικά
ελληνική αντίφαση!
Ο «αγωνιστής»
Τσίπρας
Στη βάση της Ελευσίνας, μετά από τις πυρκαγιές της Μάνης (αρχές Ιουλίου) ο
Αλέξης Τσίπρας (vid) δήλωνε:
«Δεν χρειάζεται να κρυφτούμε πίσω από
το δάχτυλο μας, η δημοσιονομική προσαρμογή, οι στερήσεις, η λιτότητα των
προηγούμενων χρόνων -να πούμε τα πράγματα καθαρά- μείωσε τις δαπάνες που η
πολιτεία προβλέπει στον προϋπολογισμό της, μείωσε παντού, μείωσε και σε ότι
αφορά τις δαπάνες για τη βελτίωση και αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής.
Θέλω να πω όμως ότι έγιναν κάποια ουσιαστικά βήματα το τελευταίο διάστημα, ώστε
με αυτές τις περιορισμένες δαπάνες να μπορέσουμε να είμαστε στο καλύτερο δυνατό
επίπεδο αποτελεσματικότητας»
«Γίνεται μια τεράστια προσπάθεια,
ώστε τα πτητικά μέσα πυρόσβεσης να είναι σε ετοιμότητα και έγιναν ουσιαστικά
βήματα το τελευταίο διάστημα, ώστε να είμαστε στο καλύτερο επίπεδο
αποτελεσματικότητας»
Α. Τσίπρας 4/7/2017
Όλα αποσπασματικά, όλα πρόχειρα. Από τα γεγονότα του Αυγούστου
φάνηκε πως η προσπάθεια δεν ήταν τελικά τόσο τεράστια, αφού πέρα από τα λίγα
μέσα που μπόρεσαν και δούλεψαν, υπήρχαν πολύ περισσότερα τα οποία βρίσκονταν σε
ακινησία λόγω έλλειψης συντήρησης (διάβαζε ανταλλακτικών, τεχνικών κλπ).
Μπορεί να αποτελεί άλλοθι για μία
κυβέρνηση, ακόμα και για μία μνημονιακή κυβέρνηση (που έχει τσακίσει τον κόσμο
και παραπάνω από ότι απαιτούν τα μνημόνια) ο ασφυκτικός δημοσιονομικός έλεγχος
για το γεγονός πως δεν προνοεί ούτε για τα
βασικά; Αποτελεί άραγε πολιτική δασοπροστασίας το βιντεοσκοπημένο ευχολόγιο που
απαγγέλει στους ιθαγενείς ένας πρωθυπουργός που θέλει να θεωρείται
(καταχρηστικά και με την ανοχή των νοημόνων) επιτυχημένος; Επιπλέον, αν η έγνοια του πρωθυπουργού
«…βεβαίως, και η αγωνία είναι να
μπορέσουμε να σταματήσουμε περιπτώσεις πυρκαγιών πριν αυτές εξαπλωθούν και
απειλήσουν κατοικημένες περιοχές, ανθρώπινες ζωές και περιουσίες…» τότε
γίνεται αμέσως αντιληπτό γιατί διαφημίζει την προσπάθεια του να μη φάει η φωτιά
τα δάση που εξαφανίζουν οι υπουργοί του, Φάμελλος και Τσιρώνης.
H φωτιά τρώει και εξαφανίζει
τα δάση δραματικά, σε έντονο σκηνικό και πάντα στο προσκήνιο, καθιστώντας τη γή
άπωθητική, ενώ οι εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες, η εγκατάσταση οικιστικών
και άλλων πυκνώσεων και άλλα τόσα ευφάνταστα, τρώνε και εξαφανίζουν το δάσος
δίνοντας πρόσφορο και ελκυστικό έδαφος για «επενδύσεις», σε ένα σκοτεινό και
άθλιο παρασκήνιο που βολεύει και τους κυβερνώντες και τους ωφελούμενους σε
βάρος του δάσους, κυβερνώμενους.
Η θέση Μητσοτάκη και η «τιτανομαχία» για το θεαθήναι Το 2007 η διακομματική επιτροπή περιβάλλοντος της Βουλής εξέδωσε ένα πόρισμα που αναφέρονταν ως πρόβλημα η απουσία ενιαίου φορέα δασοπυρόσβεσης, η ελλιπής συμμετοχή των δασικών υπηρεσιών στην πρόληψη και η έλλειψη συντονισμού των εμπλεκομένων φορέων, μεταξύ άλλων. Το αστείο είναι πως ο πρόεδρος της τότε διακομματικής επιτροπής περιβάλλοντος της Βουλής ήταν ο «οικολόγος» Μητσοτάκης. Μετά από 10 χρόνια, τίποτα από όσα διαπίστωνε η επιτροπή δεν ρυθμίστηκε, τίποτα δεν άλλαξε. Το 2007 ήρθε πάλι στην επικαιρότητα λόγω της πολεμικής ρητορικής του γνωστού για το ενδιαφέρον του για το φυσικό
περιβάλλον και τότε προέδρου, Μητσοτάκη. Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε ότι στη Βορειοανατολική
Αττική το 2009 κάηκαν 150.000 στρέμματα και σήμερα 15.000 στρέμματα. Για να
διασκεδάσει τις εντυπώσεις, από την πατάτα που εξεστόμισε ο πρωθυπουργός αργότερα,
ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Δημήτρης Τζανακόπουλος σημείωσε ότι οι συγκρίσεις γίνονται μόνο ως μέτρο για
να αποδοθούν οι σωστές διαστάσεις της πραγματικότητας, καθώς «κάθε καταστροφή
έχει φυσικά τη δική της αυτόνομη πρόκληση ανθρώπινου πόνου αλλά και οικολογικής
επιβάρυνσης».
ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ δίνουν εξετάσεις επί
της ταυτότητας των αντιλήψεων τους και των μεθόδων που πολιτεύονται. Η ΝΔ το
2007 με τις πυρκαγιές στην Ηλεία και τους νεκρούς και ο ΣΥΡΙΖΑ τον εφετινό
Αύγουστο, μας ενημέρωσαν πως υπήρχε τελικά οργανωμένο σχέδιο πυρκαγιών για να πληγούν
πολιτικά.
Κανείς από τους δυνητικά ασκούντες
διοίκηση δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το δάσος, για το φυσικό περιβάλλον και
λόγω αυτού του ενδιαφέροντος, για το μέλλον της χώρας.
Κανείς δεν ομολογεί πως δεν έκανε
τίποτα για να προλάβει την καταστροφή. Η αλήθεια είναι πως η καταστροφή του
δάσους είναι ανεκτή αν δεν επιδιώκεται, από τους κυβερνώντες όπως έχουμε αποδείξει,
αλλά με άλλα μέσα, αθόρυβα και με την επίφαση της νομιμότητας.
Μία απόφαση εξαίρεσης. Η πραγματική απειλή που ακολουθεί κάθε φωτιά
Για λόγους προβολής της κυβερνητικής
έγνοιας δίνεται έμφαση μόνο στην καταστολή. Είναι εντυπωσιακές οι εικόνες των
ελικοπτέρων και των πυροσβεστικών αεροπλάνων. Είναι καλό το να κινείται η συζήτηση
γύρω από τα μέσα πυρόσβεσης και να μην επικεντρώνεται στον στόχο, που είναι η
σωτηρία και η ανάπτυξη του δάσους που μας έχει απομείνει, η καλλιέργεια του και
η αύξηση του.
Δεν γίνεται καμία αναφορά στην έλλειψη
κοινής εθνικής στρατηγικής με βάση τη γνώση και όχι τις πολιτικές
προτεραιότητες. Δεν νοιάζεται κανείς για εθνική δασική πολιτική. Τι μπορεί να περιμένει
κανείς, πιά;
Σημίτης πανταχού
παρών. Το έγκλημα του 1998.
Αρκεί η αποκατάσταση του δικαίου;
Το 1998, η δασοπυρόσβεση
αφαιρέθηκε από τα χέρια της διαρκώς απαξιούμενης Δασικής Υπηρεσίας και πέρασε στην ευθύνη της Πυροσβεστικής.
Ήταν άλλο ένα καρφί στο φέρετρο που θα έβαζαν μέσα δάση και δασική υπηρεσία
μαζί. Είναι πολύ βολικό το να διαχειρίζεται τόσο μεγάλη επιφάνεια της χώρας ένας
φορέας, ένας οργανισμός που δεν έχει προτεραιότητα του την προστασία του
δάσους, την καλλιέργεια του και την ανάπτυξη του. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που η Δασική Υπηρεσία
αφέθηκε στη μοίρα της, πάντα σε δεύτερη (ίσως και σε τελευταία) μοίρα, δίχως
μέσα, δίχως προσωπικό. Ένα κενό γράμμα, μία τρύπα στη δομή του ελληνικού
συστήματος.
Μετρώντας τις πυρκαγιές των ετών
πριν την συγκεκριμένη περίοδο, δηλαδή από το 1987 ως το 1997, κάθε χρόνο καίγονταν
485.000 στρέμματα. Η αλλαγή χεριών του 1998 οδήγησε σε 583.000 καμένα στρέμματα
κάθε χρόνο κατά μέσο όρο, μέχρι το 2008.
Οι καταστροφές, παρ' όλο που το συγκεκριμένο διάστημα υπερτριπλασιάστηκαν οι
δαπάνες για πυροσβεστικά μέσα, ήταν τεράστιες. Σαν να αγοράζουμε ένα πολυτελές
αυτοκίνητο ενώ δεν ξέρουμε να οδηγούμε….
Αν υποθέσουμε πως αποκαθίσταται η
ζημιά και αναλαμβάνει εκ νέου η δασική υπηρεσία τη δασοπυρόσβεση, τι
πιθανότητες υπάρχουν να είναι επιτυχής η νέα δομή;
Νομίζω πως καμία πιθανότητα επιτυχίας
δεν θα έχει η αποκαταστημένη δομή, εφόσον
μαζί με την αποκατάσταση δεν υπάρξει σύνταξη εθνικου σχεδίου δασοπροστασίας.
Προσοχή: όχι πυροπροστασίας απλά, αλλά δασοπροστασίας γενικά. Αυτό σημαίνει
νέα επικαιροποιημένη δομή της δασικής υπηρεσίας, μετεκπαίδευση και
επανακατάταξη – επανιεράρχηση, των στελεχών της με βάση την εμπειρία τους και τις
επιδόσεις τους κατά τη μετεκπαίδευση. Ειδικά το κομμάτι του προσωπικού που θα
ασχολείται με την δασοπυρόσβεση αλλά και την αντιπυρική προστασία και την
πρόληψη, θα πρέπει να μετεκπαιδευθεί και να επικαιροποιήσει τις γνώσεις του,
ακόμα και με πρόσκληση ειδικών από το εξωτερικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους κύπριους
δασοπυροσβέστες που έδρασαν στην Εύβοια το 2009,
σβήνοντας με αντίπυρες τις ομολογουμένως σοβαρότατες πυρκαγιές που είχαν
εκδηλωθεί. Την ίδια ώρα κανείς από τους επιφορτισμένους με το έργο της δασοπυρόσβεσης
δεν γνώριζε τι θα πει αντίπυρα και πως εφαρμόζεται. Για να μην αναφερθούμε στο κωμικοτραγικό
περιστατικό της αντίπυρας στο Πόρτο Γερμενό το 2009, που είχε σαν
αποτέλεσμα την εξάπλωση της αρχικής πυρκαγιάς.
Για τα μέσα δασοπυρόσβεσης, αφού ο
πρωθυπουργός ισχυρίζεται πως διαθέτουμε περισσότερα από άλλες χώρες,
τουλάχιστον ας δαπανηθεί ένα σοβαρό ποσό για τη συντήρηση τους. Για τα λοιπά
βοηθητικά μέσα (οχήματα μεταφοράς προσωπικού, φορτηγά κλπ) ας γίνει μία δαπάνη επίσης
από το αείμνηστο πια «Πράσινο Ταμείο» που έχει καταληστευθεί για το χρέος και
δεν έχει αποδώσει κανένα σοβαρό ποσό στους αρχικούς του στόχους.
Τέλος πάντων, προτάσεις πάντα
υπάρχουν. Δασική πολιτική, σχεδιασμός, βούληση και οργάνωση δεν υπάρχουν γιατί –και
το επαναλαμβάνω- κανείς δεν θέλει μία σοβαρή και οργανωμένη Δασική Υπηρεσία.
Δεν τη θέλει γιατί πολύ απλά δεν θέλει ούτε προστασία ούτε καλλιέργεια και
ανάπτυξη των ελληνικών δασών.
Για να αποτραπεί η -καλά προετοιμασμένη από την αμέλεια και την αδιαφορία- καταστροφή, δεν αρκεί η τήρηση της γραφειοκρατικής τάξης και διαδικασίας.
Σε μία πράξη, στη σωστή κατεύθυνση, η απαράδεκτη ολιγωρία και κατάπτυστη αδιαφορία του δήμου Ραφήνας Πικερμίου, του δημάρχου και ενδεχομένως, των "αρμοδίων" υπηρεσιών του, καταγγέλθηκε από τους ενεργούς δημότες. Οι ενεργοί δημότες άλλωστε, πρωτίστως είναι ενεργοί πολίτες αφού, η ιδιότητα του πολίτη είναι θέμα συνειδησιακής συγκρότησης και αυτό είναι που ωθεί κάποιον, στο να είναι ενεργός, παρά η εγγραφή του σε κάποιο δημοτολόγιο.
Έτσι λοιπόν, οι ενεργοί πολίτες του δήμου, κατήγγειλαν τον δήμαρχο της πυρκαγιάς. Όχι μόνο για την ανάπτυξη συνθηκών ανάφλεξης του τόπου αλλά και για το χείριστο παράδειγμα που δίνει ο δήμος προς τους δημότες του (αυτούς που αρκούνται στη δημοτολογική εγγραφή και αρνούνται τη συνειδησιακή εμπειρία). Αυτούς που ρίχνουν τα μπάζα τους δίπλα σε εκείνα στου δημάρχου, που είναι οι ίδιοι που ρίχνουν τα σκουπίδια τους στον δρόμο, οι ίδιοι που συνδέουν υπογείως τις αποχετεύσεις τους με ρέματα. Οι ίδιοι που αρκούνται σε μία "προφορική άδεια" τοπικού παραγοντίσκου, για να μπαζώσουν ρέματα (λες και το έγκλημα με προφορική άδεια έχει ηθική νομιμοποίηση), οι ίδιοι που ζητάνε "ανάπτυξη με κάθε τίμημα", οι ίδιοι που επιδιώκουν "αποχετευτικές λύσεις" αδιαφορώντας για την βέβαιη ζημιά, σε αρχαιολογικούς τόπους, σε βιότοπους και σε ευαίσθητα οικοσυστήματα. Οι ίδιοι που ιεραρχούν πρώτα τα "αυτοδιοικητικά κριτήρια" -ακόμα και αν αυτά είναι ο βαθμός συγγένειας και το ρουσφετάκι- όταν πάνε να ψηφίσουν, γιατί δεν έχουν συνείδηση της πολιτικής τους ασυνειδησίας. Οι ίδιοι που γεννούν την αποπνικτική ατμόσφαιρα των περί τα δημοτικά.
Η καταγγελία εις βάρος του δημάρχου της πυρκαγιάς, είναι μια αρχή. Πρέπει όμως να γίνει ευκαιρία για περαιτέρω εξελίξεις. Εξελίξεις που αφορούν τόσο τα διαδικαστικά και τα τεχνικά θέματα (το να μαζευτούν επιτέλους τα προσανάμματα από το δάσος) αλλά -και αυτό είναι ευχή- και τα πολιτικά.
Την εμπέδωση επιτέλους της συνείδησης, πως, αν στο σπίτι μας ζούμε το παρόν μας, στο περιβάλλον μας ετοιμάζουμε το μέλλον μας. Και αν τα σκουπίδια τα βγάζουμε από το σπίτι και τα απορρίπτουμε στο περιβάλλον, απλά τα κληροδοτούμε στις επόμενες γενιές.
Η καταγγελία εις βάρος του δημάρχου της πυρκαγιάς, ας γίνει ευκαιρία για την αφύπνιση της πολιτικής συνείδησης. Δύσκολο; Μπορεί, αλλά τουλάχιστον έγινε μια αρχή που δεν πρέπει να να πάει χαμένη.
Όντως, η αποκατάσταση του τόπου, θα αργήσει και θα αργήσει πολύ. Οι εργασίες που εκτελέσθηκαν μόλις φέτος με υδροσπορές (με χρήση γιούτα ή και απλές) εγκαθιστούν "πρόδρομα" είδη τα οποία θα δομήσουν φυτοκοινωνίες που θεωρητικά θα εξελιχθούν. Μέχρι εδώ, η λογική του ΕΘΙΑΓΕ είναι επιστημονικά σωστή και αποδεκτή. Το ίδιο και με τη διάσπαρτη φύτευση, προκειμένου να εξασφαλιστεί μία "οπτική" πρόχειρη όμως, αποκατάσταση.
Τι θα γίνει όμως παρακάτω;
Οι παράγοντες που συμμετέχουν στο αποτέλεσμα των ενεργειών αποκατάστασης είναι πολλοί.
α. Η ανθρώπινη πίεση (Οι επισκέπτες και βέβαια οι κακόβουλα ενεργούντες επί της νεοφυτείας) β. Τα διαβρωτικά φαινόμενα (είτε λόγω κατακρημνισμάτων είτε λόγω του διερχομένου Αλφειού) γ. Ο χρόνος που απαιτείται για την αποκατάσταση του τοπίου στα πλαίσια της ισορροπούσας σιγά σιγά, οικολογικής φωλεάς. δ. Ο χρόνος που απαιτείται για τη "χρήση" του τόπου. ε. Η ένταση και η έκταση των ενεργειών αποκατάστασης. στ. Η ένταση και η έκταση των δασοπονικών μέτρων προστασίας
Σίγουρα διαφωνώ με τον γιατρό που παρατηρεί πως «Η Ολυμπία δεν θα ξαναγίνει ποτέ όπως την ξέραμε. Ως γιατρός που είμαι, θα σας πω ότι ο εγκαυματίας δεν γίνεται ποτέ καλά. Ο καμένος θα είναι πάντα καμένος είτε γιατί θα έχει σημάδια είτε γιατί θα το θυμάται επώδυνα. Ακόμα και αν ένας πολύ καλός αισθητικός χειρουργός κάνει μια παρέμβαση, ο χρόνος θα τον κάνει να ξεχάσει, αλλά ο καμένος θα παραμένει πάντα καμένος», υποστηρίζει ο δήμαρχος της Αρχαίας Ολυμπίας, Γιώργος Αηδόνης, που σήμερα θα υποδεχτεί την κινεζική αντιπροσωπεία για να παραλάβει την ολυμπιακή φλόγα.
Η ιατρική αυτή θέση, δε βρίσκει σύμφωνους όσους ασχολούνται επιστημονικά και επαγγελματικά με τη φύση, το δάσος και όσα δεν έχουν μόνιμο σχήμα και μορφή. Το δάσος μπορεί να αποκατασταθεί. Σε μία άλλη μορφή, μπορεί αλλά σίγουρα όχι στην αρχική.
Το ζητούμενο δεν είναι η ανασύνθεση μίας φωτογραφίας, αλλά η επίτευξη της οικολογικής ισορροπίας του τόπου. Ο γιατρός θέλει να ανασυνθέσει μία φωτογραφία, στην προκειμένη περίπτωση, το να επιτύχουμε την οικολογική αποκατάσταση όμως είναι εξίσου (για να μην πω και περισσότερο) δύσκολο.
Θα σταθώ στον υπολογισμό των παραπάνω παραγόντων, κατά το σχεδιασμό και εκτέλεση έργων για την αποκατάσταση και θα ζητήσω δράση προς τις κατευθύνσεις αυτές. Όχι μόνο φύτευση, όχι μόνο σπορά (ή υδροσπορά) και κατόπιν εγκατάλειψη.
Δεν ξέρω, μπορεί να υπάρχουν φύλακες, φυλάκια, κρουνοί, αλλά ανησυχώ για τα δασοπονικά μέτρα προστασίας που λαμβάνονται στον χώρο.
Αναδημοσιεύω από την χθεσινή Ελευθεροτυπία, άκρως πετυχημένο σχόλιο του "Καιρού" Γ. Παπαδόπουλου -Τετράδη. Το παραθέτει σαν υστερόγραφο στη μόνιμη στήλη του "ΚΑΙΡΟΣ". Ότι περιμέναμε και ότι γνωρίζαμε πως θα συμβεί, απλά επιβεβαιώνεται ως γεγονός.
Στην Πάρνηθα, που την κλαίγανε 5.000.000 Αττικαίοι και τη μιξοκλαίγανε 310 πολιτικοί «η αναδάσωση που έγινε είναι πειραματική, κάτω από πολιτική και κοινωνική πίεση», σύμφωνα με τον νέο δασάρχη Γιάννη Ζιάζιαρη. Δηλαδή αρπακόλλα.
Τέτοια αρπακόλλα, που το δάσος φυλάγεται από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2.30 το μεσημέρι, επειδή δε φτάνουν οι εφτά (7) μόνιμοι δασοφύλακες.
Εφτά, για 300.000 στρέμματα, τα οποία, εκτός των άλλων, έχουν μετατραπεί και σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο, που δεν καθαρίζουν οι μετά το καλοκαίρι ολοφυρόμενοι υπεύθυνοι δήμοι της περιοχής, που κλαίγανε με μαύρο δάκρυ το δάσος και καταγγέλλουν κάθε άλλον εκτός από τον εαυτό τους.
Επίσης, οι πολυπληθείς ενθουσιώδεις εθελοντικές ομάδες, που επανδρώσαν τις σκοπιές στο βουνό μετά τις πυρκαγιές, φαίνεται ότι εναρμονίστηκαν με τους στίχους του μουσουργού και «κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι».
Είπαμε. Το ελληνικό δημόσιο είναι κωλοχανείο, για να μην προσβάλουμε τα μπορντέλα. Και είδαμε, ότι μόνο οι πολίτες μπορούν, αυτενεργώντας να σώσουν τον τόπο τους. Τη χώρα.
Φαίνεται, ότι καμιά συμφορά δεν μπορεί να μετατρέψει τον Ελληνα από απλώς ενθουσιώδη σε σοβαρό. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις δεν σώζουν το σύνολο. Που και στο μέλλον θα βρίζει τους πάντες εκτός από τον εαυτό του.
Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης
Απλήρωτοι δασεργάτες, απεργοί δασοπυροσβέστες διεκδικώντας τα αυτονόητα, μηδενική πρόληψη ακόμα και σε μία ξηρότατη περίοδο. Αυτή είναι η δασοπροστατευτική πολιτική. Γιατί ας μη μιλήσουμε για Δασική Πολιτική σε μία χώρα που τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τα κέρδη που παράγουν τα δημόσια έργα και οι πάσης φύσεως "παραχωρήσεις".
Τα μηνύματα δυσοίωνα. Η Σκόπελος απώλεσε 2000 στρέματα πευκοδάσους πριν καλά καλά μπει η άνοιξη. Στα Μέθανα καίγονται με την είσοδο της.
Τα "αποτελεσματικότατα" σχέδια δασοπροστασίας ακόμα καταρτίζονται. Οι δασοπυροσβέστες στους δρόμους. Τα νέα περνάνε μπροστά από τα μάτια του αδρανούς πλήθους τηλεθεατών, παραγκωνισμένα σε τρίτη, τέταρτη ή και νιοστή θέση από πλευράς ενδιαφέροντος.
Ήδη είναι γνωστό πως η σχετική υγρασία κινείται σε μειωμένα επίπεδα (επιπέδου 2007). Οι θερμοκρασίες οσονούπω, θα αρχίσουν να σκαρφαλώνουν. Οι μ ετρητές κινδύνου πυρκαγιάς, θα βαρέσουν κόκκινα.
Σαν να το βλέπω...
Πάλι θα μιλάνε για "την κακιά την ώρα", τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τις κλιματικές αλλαγές, την τιτάνια προσπάθεια των "ηρώων" (διάβαζε κορόιδων) δασοπυροσβεστών. Τη "συμμετοχή" της αγραφυλακής (εδώ μάλλον γελάνε) και τα λοιπά φαιδρά. Και όταν ερωτηθούν (αν ερωτηθούν) "αφού τα ξέρατε, τι μέτρα πήρατε;" θα αρχίσουν να αερολογούν, περί των "ασύμμετρων απειλών".
Απίστευτος και ο κος ΜΠΟΥΡΑΣ (που προσπαθεί να απελευθερώσει τους ιδιώτες από την ΟΜΗΡΙΑ ΤΟΥΣ ) ....
Ομως υπήρχε και άλλο ανησυχητικό στοιχείο!!! ΠΟΛΙΤΕΣ που ζητούν να νομιμοποιήσουν παράνομα ΠΟΛΙΤΕΣ που λένε ¨ " εδώ υπήρχε δάσος... ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ"(ελεος!!!!!!!!!!!!!!!!) ΠΟΛΙΤΕΣ που περιμένουν να καούν όλα για να χτίσουν πισινες ΠΟΛΙΤΕΣ που χτίζουν μέσα στα ρέματα ΠΟΛΙΤΕΣ που μπαζώνουν δέντρα ΠΟΛΙΤΕΣ που λένε " αν καούν τα 2 δέντρα μπροστά στο σπίτι ΘΑ ΒΛΕΠΩ ΘΑΛΑΣΣΑ , όχι οτι το εύχομαι" ΠΟΛΙΤΕΣ που δεν αναγνωρίζουν ότι το δάσος είναι δάσος αλλά αμπελώνες ΠΟΛΙΤΕΣ που βάζουν ελιές σε περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί αναδασωτέες
ΠΟΛΙΤΕΣ ... ΔΗΛΑΔΗ ΕΣΥ , ΕΓΩ , ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ , ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΜΑΣ!!!!! ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ.... ΠΟΛΙΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ... ΠΟΛΙΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ.... ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ.....
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΟΛΟΙ ΝΑ ΣΩΠΑΣΟΥΜΕ ...... Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΑΣΗ , ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ , ΧΑΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ.... Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΖΗΤΑΜΕ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΜΗ!!!! ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!!!!
ΛΑΘΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ. ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΑΛΛΑΠΕΛΑΤΕΣ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ!!
Αρχίζει πια και γίνεται συνείδηση η κοινωνική και πολιτική μας ένδεια. *Όπου υπήρχε όνομα αποστολέα - παραλήπτη, έβαλα αστερίσκους.
Ξεχάστε τα. Απλά ξεχάστε τα. Και ευτυχώς δεν έχει φτάσει η φωτιά εκεί αλλά προς τα εκεί κινείται, λένε. Με τι καρδιά μπορεί κανείς να ξαναπάει;
Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της, τα δάση της, το μέλλον της
Η Ελλάδα που δεν έχει μέλλον γιατί ούτε παρελθόν είχε
Η νοτια και νοτιοανατολική Ευρώπη καίγονται. Οι Ιταλοί διέγνωσαν πως μία κατηγορία εμπρηστων είναι πυροσβέστες που φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Προτιμούν να χάσουν το μέλλον τους.
Στην Ελλάδα διέγνωσαν πως μία κατηγορία εμπρηστών είναι οι διακάτοχοι εκτάσεων (και ενδεχομένως αυτοί να είναι οι ίδιοι που θα φωνάζουν αύριο "καιγόμαστε" όταν όμοιοι τους θα καίνε τις επόμενες γειτονικές τους δασικές εκτάσεις)
Τον κοινό παρονομαστή δεν τον βλέπει κανείς; Το κέρδος. Το προσωρινό κέρδος. Το κέρδος εις βάρος των ίδιων των παιδιών. Των παιδιών μας, των παιδιών τους. Αυτό είναι και το τελευταίο που μας έμενε να υποθηκεύσουμε.
