Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές που έρχονται

Εικόνες από το μέλλον;

UPDATE 2/6/2018 : Προκειμένου να ακριβολογούμε, ο όρος τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να αντικατασταθεί με το ορθότερο τοπική διοίκηση αφού μόνο αυτοδιοίκηση δεν είναι αυτό το κατασκεύασμα*

 Μόλις στην προηγούμενη ανάρτηση του ιστολογίου, έγραφα για τις επερχόμενες εκλογές, το 2019. Άσχετα αν θα γίνουν υπό το καθεστώς του Κλεισθένη, του Καλλικράτη ή του "Καλλισθένη", καλούμαστε οι πολίτες και με την ιδιότητα του δημότη, να επιδοκιμάσουμε ή να αποδοκιμάσουμε δημοτικές κινήσεις, παρατάξεις, με κριτήριο τα προγράμματα τους, τις επιδόσεις τους, τη στάση τους απέναντι στο σύνολο, το περιβάλλον και σε όποιο άλλο στοιχείο αποτελεί μέρος της ζωής μας, της καθημερινότητας μας ή των σχεδίων και των οραμάτων μας για τον τόπο και τους ανθρώπους του.

Δεδομένης της πρόσδεσης της χώρας σε ισχυρούς, διεθνείς  οικονομικούς σχηματισμούς και τη μετατροπή της σε υποπόδιο των διοικούντων τις δομές αυτές, οι βουλευτικές εκλογές έχουν χασει κάθε νόημα. Δεν χαράσσουν καμία πολιτική, δεν εκφράζουν τίποτα (αφού οι εναλλακτικές είναι παραλλαγές σε ένα θέμα) και τελικά, όπως είναι γνωστό από χρόνια, αν άλλαζαν κάτι θα ήταν εκτός νόμου. Υπάρχουν μόνο ως επίφαση δημοκρατίας, εμπαιγμός του συνόλου που του επιτρέπετα κάθε τέσσερα χρόνια να πει τη γνώμη του -για να την τροποποιήσουν μετά οι αιρετοί ιθύνοντες. Τα αποτελέσματα των εκλογών από το 2009 μέχρι σήμερα και του ενός πικρού δημοψηφίσματος, μιλάνε από μόνα τους. Μέχρι λοιπόν να "γίνει η επανάσταση" και οι εκλογές να αποκτήσουν νόημα, δεν συνεχίζω. Αντιπαρέρχομαι την προσβλητική για τους πολίτες διαδικασία των βουλευτικών εκλογών και πάω στις πιο ουσιαστικές, αλλά και πάλι, όχι ακριβώς απεικονιστικές της λαϊκής γνώμης, αυτοδιοικητικές εκλογές.

Οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Κατ' αρχάς, ο όρος είναι ένα οξύμωρο, αφού εκτός των άλλων, καλύπτει φιλοδοξίες υποψηφίων για μετάβαση σε άλλα μετερίζια με κάθε μέσο. Επίσης καλύπτει σχέσεις υποτέλειας και εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από τις περιφερειακές ή ακόμα χειρότερα, σχέσεις εξάρτησης τοπικών διοικήσεων από οικονομικούς μεγαλοπαράγοντες. Αλλά αυτό είναι που επί χρόνια χαρακτήριζε και την κεντρική εξουσία, μέχρι που υπάχθηκε οριστικά στην εξουσιαστική υπερδομή των τραπεζών και της οικονομίας τους. Είναι δηλαδή κάτι κοινό και όποιος δεν το βλέπει ή θα πρέπει να πάει να κοιταχτεί ή να αλλάξει χώρα ή και πλανήτη.

Από το σύστημα που κατασκεύασε και ρυθμίζει τις αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και ο δήμος του οποίου είμαι δημότης. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου, που για την ακριβέστερη ονοματολογική απόδοση, το τμήμα μετά την παύλα θα μπορούσε να λείπει χωρίς να αλλοιωθεί τίποτα στην δομή και τη λειτουργία της αυτοδιοικητικής δομής. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου λοιπόν, είναι γεωγραφικά και λειτουργικά μη κεντροβαρής, ή όπως θα λέγαμε καταχρηστικά πλην όμως τονίζοντας την έννοια, είναι ένας εκκεντροβαρής δήμος. Το κέντρο βάρους του βρίσκεται στη μία άκρη του, με πληθυσμιακά, οικονομικά, γεωγραφικά, λειτουργικά, ακόμα και πολιτισμικά κριτήρια. Το Πικέρμι, το Ντράφι, η διευρυμένη Διώνη, ακόμα ακόμα και η Καλλιτεχνούπολη, αποτελούν ενότητες που καμία σχέση και συνάφεια έχουν με τη Ραφήνα, το αστικό κέντρο, το λιμάνι της βορειοανατολικής Αττικής. Παρά την εγνωσμένη έλλειψη σύνδεσης και συνάφειας  μεταξύ των οικισμών και της Ραφήνας, οι διοικήσεις του ανισοβαρούς δήμου προέρχονται από τη Ραφήνα και πάντα οι αποφάσεις και οι σχεδιασμοί αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τη Ραφήνα. Είναι αναμενόμενο και έχοντας αντίληψη της πραγματικότητας μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε και κατανοητό. Δίκαιο όμως και δημοκρατικό, δεν θα το χαρακτηρίζαμε ποτέ.

Το Πικέρμι και οι λοιποί οικισμοί στις υπώρειες της Πεντέλης περιστοιχοίζονται από έναν δασικό όγκο ο ποίος αποτελεί τον τελευταίο ουσιαστικό πνεύμονα και σημαντικό κλιματικό ρυθμιστή της ανατολικής Αττικής. Το δάσος του ανατολικού Πεντελικού είναι μία οργανική ενότητα που πρέπει να προστατευθεί. Μαζί του, τα ρέματα που κυριαρχούν στο τοπίο. Το Λυκόρεμα, ο Βαλανάρης, το Μέγα Ρέμα, το ρέμα της Αγίας Παρασκευής, το ρέμα Μπάκα, για να μην επεκταθούμε και εκτός των ορίων του δήμου, στα άλλα ρέματα του ανατολικού Πεντελικού.

Η διατήρηση και η προστασία της οργανικής ενότητας του δάσους, των ρεμάτων του, του τοπίου και του βουνού στο σύνολο του είναι ένα θέμα μείζονος σημασίας, τουλάχιστον για το ένα άκρο του δήμου. Μείζονος σημασίας όμως είναι και για το σύνολο της Αττικής, του Αττικού τοπίου και του Αττικού περιβάλλοντος. Όλη αυτή η σημασία που έχει η προτασία του ορεινού φυσικού περιβάλλοντος τελικά υποβαθμίζεται και αντιμετωπίζεται ελαφρά αλλά κυρίως εχθρικά και από τους δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης. 

Οι ευαγγελιστές της ανάπτυξης, υπηρετούν έναν -ψευδώς ονομαζόμενο-  στρατηγικό σχεδιασμό που θετει ως προτεραιότητα το λιμάνι της Ραφήνας και την (με τον γνωστό καταναλωτικό τρόπο) "ανάπτυξη" του. Δεν τους ενδιαφέρει η διαφαινόμενη μετατροπή του λιμανιού σε Γαργαντούα της ανατολικής Αττικής. Η κεντρική εξουσία αρχικά αλλά κυρίως η Περιφέρεια και ο υπάκουος ακόλουθος της, ο δήμος, προσφέρουν βορά στα σαγόνια του υπερφυσικού τέρατος που άλλοι και για δικούς ρτους λόγους, σχεδίασαν, κάθε έννοια και μέρος του φυσικού περιβάλλοντος του τόπου και του ανατολικού Πεντελικού. 

Ξεκινώντας από τη σκληρή διευθέτηση του Μεγάλου ρέματος με μελέτες και ιδέες που έχουν ηλικία 50 ετών. 

Παραβλέποντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στο θέμα του σχεδιασμού, που επικρατούν στα προηγμένα κράτη. 

Αδιαφορώντας για το μέλλον των παραλιών της Ραφήνας και το πως αυτές θα επηρεαστούν. 

Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που έχουν στις παραλίες ακόμα και οι παραχωρήσεις καντινών και  υποδομών λουτρού που εγκαθιστούν οι διάφοροι "οραματιστές". Τώρα που στα σαγόνια τους έριξε ο νόμος κανονικά κάποιες "κερδοφόρες" παραλίες τρίβουν τα χέρια τους.

Σχεδιάζοντας την πολεοδόμηση δασικών εκτάσεων εντός του δήμου (σε αγαστή συνεργασία με δασοφάγους υπουργούς και περιφερειακούς).

Σχεδιάζοντας και υλοποιώντας την καταστροφή των ρεμάτων, με τσιμεντοποιήσεις, εγκιβωτισμούς, επεκτάσεις τεχνικών με σκληρά υλικά, αδιαφορώντας για την εξαφάνιση ρεμάτων και δάσους, λόγω της εντεινόμενης οικοδομικής δραστηριότητας, δείχνοντας ανοχή ή και εγκληματική συνενοχή σε παρεμβάσεις της περιφερειας σε ρέματα και δάση.

Είναι αλήθεια πως η ανατολική Αττική αλλάζει. Αλλάζει γιατί επηρεάζονται άμεσα από την ανάπτυξη δραστηριοτήτων πλησίον του μεγάλου αστικού κέντρου της Αθήνας. Η λιμενική δραστηριότητα άλλαξε στην Αττική. Το Αττικό λιμενικό σύστημα μεγαλώνει και κατατρώει τον τόπο. Ζητάει κατάργηση του φυσικού περιβάλλοντος και κατασκευή νέου, τεχνητού. Δρόμους, αυτοκινητοδρόμους, ξενοδοχεία κλπ. Ο τόπος αποτελεί "επενδυτική ευκαιρία". Οι κάτοικοι του όχι. Ο τόπος χρειάζεται εκκαθάριση από τους κατοίκους του, προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία. Έτσι, σιγά σιγά εκκαθαρίζεται ότι έλκυσε τους κατοίκους του τόπου και μετά θα ακολουθήσουν και οι ίδιοι.

Τη βρώμικη δουλειά της εκκαθάρισης, μοιάζει να την έχουν αναλάβει οι νέες καθεστωτικές δομές που μας αυτοδαφημίζονται ως "το νέο", οι "οραματιστές της ανάπτυξης" και οι προσιδιάζοντες αυτών. Έχουν πόστα, έχουν δύναμη και με κάθε τρόπο πρέπει να την ανανεώσουν προκειμένου να έχουν τη λεγόμενη "νωπή" εντολή για να προχωρήσουν δίχως αντιδράσεις. Ο δήμος Ραφήνας - Πικερμίου ειδικά, μίκρυνε αρκετά τα τελευταία 2 χρόνια, ώστε να διεκπεραιώσει τη βρώμικη δουλειά.

Σίγουρα, οι ερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Πέρα από φιλικές ή συγγενικές σχέσεις των υποσψηφίων με τους ψηφοφόρους. Πέρα από αυτό που φαίνεται. Πέρα από αυτό που ακούγεται. Έχουν τεράστια σημασία που θα καθορίσει τον τόπο και την ποιότητα ζωής σε αυτόν για πολλά χρόνια, βαθιά μέσα στο μέλλον.

Φτάνει η ώρα που θα πρέπει να δώσουμε λογαριασμό στο μέλλον και τα παιδιά, για τον τόπο που μας εμπιστεύτηκαν. Δεν έχουμε δικαίωμα να τους επιστρέψουμε συντρίμμια και μπάζα.

__________________________________________________
*Ευστοχότατο Σχόλιο του φιλικού ιστολογίου Δασαμάρι S.O.S

Έρχονται εκλογές. Ο αμοραλισμός ως προσόν.

"O Λούλα σπούδασε 4 χρόνια κι έγινε πρόεδρος
Εγώ είμαι ημιαναλφάβητος αλλά είμαι πιο πολύψηφισμένος.
Εσύ αρρωσταίνεις για να μελετάς. Γιατί;;; Γίνε πολιτικός!"

Tiririca - Βραζιλιάνος κλόουν και εκλεγμένος βουλευτής

Τι κοινό μπορεί να έχει μια Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ), μία συγκαλυμμένη (για τον φόβο του γιαουρτιού) τεχνική πρόταση καταστροφής διευθέτησης ρέματος και ένα μνημόνιο καταστροφής σωτηρίας μίας χώρας;

Απάντηση¨Και τα τρία, όσο καταστροφικά και αν είναι, βρίσκουν πάντα πρόθυμους που θα τα στηρίξουν και θα τα εγκρίνουν. Και οι πρόθυμοι αυτοί εντοπίζονται μέσα στο σώμα εκείνων που έχει εκλέξει ο ίδιος ο χειμαζόμενος λαός για να τον κυβερνήσουν και να του προσφέρουν μια καλύτερη ζωή. 

Η διαπίστωση είναι κτηνωδώς κυνική, αλλά έτσι είναι και η αληθινή πολιτική (Realpolitik) στην Ελλάδα. Ο λαός είναι μόνο για να εκλέγει τους υπηρέτες των άλλων και μάλιστα των ισχυρών, σε μία παραδοξότητα που όμως χρειάζεται για να αποκτήσει το "έτσι θέλω" των δημαρχάκων, των περιφερειαρχίσκων και των υποποδίων τους, δημοκρατικό άλλοθι.

Για να γίνει κάποιος ωφελημένος ως πρόθυμος υποστηρικτής ανόσιων σχεδιασμών, πρέπει να τηρεί κάποιες ιδιοσυστασιακές προδιαγραφές. Πρέπει δηλαδή να είναι:

• Αποστασιοποιημένος από κάθε έννοια ηθικής
• Αδιάφορος για το κοινό καλό αλλά να πείθει τον περίγυρο για το αντίθετο
• Ουσιαστικά αμόρφωτος. Στο τυπικό μπορεί να είναι κάτοχος πέντε πτυχίων ουσιαστικά όμως η αδιαφορία του για τα κοινά τον καθιστά ιδιώτη (με την αρχαία έννοια)
• Στερούμενος ενσυναίσθησης, δηλαδή να μην εννοεί το πως θα νιώσει και το τι θα υποστεί ο συμπολίτης του ή το σύνολο από την απόφαση που θα λάβει και χαρακτηρίζεται από άγνοια στην οποία τν οδήγησε η αδιαφορία
• Θρασύς. Γιατί το θράσος είναι το καλύτερο προπέτασμα που καλύπτει όλα τα προαναφερθέντα. Συν τοις άλλοις, το θράσος είναι τυπικό χαρακτηριστικό  του δοκησίσοφου μεν, επιτυχημένου αιρετού δε.
• Ελαφρώς ή βαρέως βλάκας. Συνώνυμο του ιδιώτη βέβαια αλλά η ιδιωτεία ως μεμονωμένη ιδιότητα μπορεί να προκρίνει πολλούς σε υψηλές θέσεις εξουσίας ή έστω κρίσιμης και αποφασιστικής δυνατότητας γνωμοδότησης, δίχως να είναι απαραίτητο να εκφράζονται, να μιλάνε ή να επικοινωνούν.

Για να μην καταντήσω αφοριστικός, ήθελα να ξεκαθαρίσω πως υπάρχουν και εκείνοι οι χαρακτήρες που δεν διαθέτουν το σύνολο των παραπάνω "εκλογικών αρετών" αλλά μέρος αυτών. Πολλές φορές δεν χρειάζεται κανείς να έχει παραπάνω από τις προαναφερθείσες αρετές, από όσες αρκούν κατά περίπτωση, για να τον αναδείξουν πρόεδρο, δήμαρχο, δημοτικό σύμβουλο, περιφερειακό σύμβουλο, περιφερειάρχη, βουλευτή κλπ. Έτσι σχηματίζεται το δίπολο της εκλογικής επιτυχίας, που συνήθως έχει στην άλλη άκρη την αντιληπτική ικανότητα του εκλογικού σώματος, η οποία συνδιαμορφώνει τη δόκιμη εικόνα του υποψηφίου μαζί με τις σχετικές αρετές του. Όσο πιο μικρή αυτή η ικανότητα, τόσο λιγότερες αρετές απαιτούνται από έναν υποψήφιο, τόσο μεγαλύτερη η ένταση της φωνής και βέβαια της παρουσίας, του ίδιου του υποψηφίου.

Τέλος πάντων. Θα μπορούσε κανείς να γράφει μέρες, μήνες, χρόνια για αυτόν τον τύπο ανθρώπου αλλά εδώ το θέμα αν και πολύ συναφές είναι λίγο διαφορετικό. Τι είναι αυτό λοιπόν που κάνει έναν σύμβουλο, έναν βουλευτή, να εγκρίνει, να γνωμοδοτήσει θετικά στα χειρότερα και τα πιο καταστροφικά για το μέλλον του τόπου και του ιδίου, ψηφίσματα; Η απάντηση θα βασανίζει για πάντα τον τόπο που κυλάει μέχρι σήμερα το Μέγα Ρέμα και τα συμβάλλοντα ρέματα του, καθώς και τον λαό που τον κατοικεί. 

Πριν μερικά χρόνια ο υπουργός Χρυσοχοϊδης δήλωνε πως δεν είχε διαβάσει το μνημόνιο αλλά με περισσό θράσος (ποιώντας την ανάγκη "φιλοτιμία") το ψήφισε. Επιβεβαίωσε έτσι το τι χρειάζεται κάποιος για να "ανέβει ψηλά" που λέει και η παροιμιώδης φράση. Μεταξύ μας, ο υπουργός Χρυσοχοϊδης δεν είπε κάτι παράξενο. Σε όλα τα μνημονιακά κοινοβούλια, πόσοι ήταν εκείνοι που διάβασαν; Ελάχιστοι. Αλλά διάβασαν ή δεν διάβασαν, εφόσον άνηκαν στην κυβερνητική πλειοψηφία, ψήφιζαν αυτό που διατείνονταν πως έφτυναν.

Το ίδιο και στο περιφερειακό συμβούλιο Αττικής όπου τα μέλη κάποιου πάλαι ποτέ πολιτικού σχηματισμού της Αριστεράς, της Οικολογίας και των Κινημάτων έφτασαν να φτύνουν όλα όσα κάποτε αποτελούσαν ιδεολογικούς πυλώνες τους και να επιλέγουν τα ακριβώς αντίθετα, όσα δηλαδή αποτελούσαν λόγο κολασμού των κάποτε ιδεολογικών τους αντιπάλων. Είναι πολλοί αυτοί που δεν επέλεξαν την έντιμη οδό της παραίτησης και γονάτισαν μπροστά στο δέλεαρ του να τους αποκαλούν αντιπεριφερειάρχες, Περιφερειακούς Συμβούλους της πλειοψηφίας, προέδρους κλπ.

Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που δεν καταλάβαιναν τα όσα συνέβαιναν γύρω τους είτε γιατί δεν τους ενδιέφερε είτε γιατί ....δεν διάβασαν.

Όπως και να το κάνουμε μία χώρα διοικείται από μία πολιτική ελίτ που στην πλειονότητα της απαρτίζεται από ανθρώπους με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Και αυτοί οι άνθρωποι διαμορφώνουν το παρόν και το μέλλον. Όπως και η περιφερειακή σύμβουλος Αττικής της πλειοψηφίας η οποία μαζί και με άλλους συναδέλφους της έκρινε την τύχη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας κατ' εντολή του αφεντικού της και δίχως να διαβάσει, να σχηματίσει άποψη και να εκφράσει κρίση, σύμφωνα με τις ικανότητες της. Τις ικανότητες της τις οποίες εκτίμησε το αφελές εκλογικό σώμα και την εξέλεξε

Σίγουρα δεν σας ξενίζει η ομολογία "Δεν Διάβασα" Την έχετε ξανακούσει. Όσο φρικαλέο και αν ακούγεται από το στόμα αιρετού, που ψηφίστηκε για να διαβάζει, να κρίνει να επιχειρηματολογεί, είναι πραγματικότητα. Τους πραγματικούς αυτούς τύπους ανθρώπου τους ξέρετε. Τους έχετε δει σε τοπικά, δημοτικά συμβούλια, σε περιφερειακά -καλή ώρα- στο κοινοβούλιο (ο υπουργός Χρυσοχοϊδης η αφελώς ομολογημένη περίπτωση). Τους ξέρετε γιατί είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας. Μίας κοινωνίας που δεν διαβάζει, δεν ασχολείται, δεν κρίνει παρά μόνο εξουσιοδοτεί. Εξουσιοδοτεί προφανώς αχρείους για να εξουσιάζουν ερήμην της κοινωνίας και εις βάρος αυτής συνήθως.

Ο Βραζιλιάνος κλόουν-βουλευτής Tiririca,
έντιμα ομολογεί πως "Χειρότερα δεν γίνεται"*

Εκλογές έρχονται. Τα ίδια σκηνικά θα παιχτούν και πάλι. Θυμηθείτε. Αν εμείς είμαστε σώφρονες την ώρα της ψήφου, ίσως όταν μία άμεση δημοκρατία εγκατασταθεί, πιθανόν αυτή η βορβορώδης κατάσταση να αλλάξει. 

_______________
*Εδώ οι κλόουν δεν ντύνονται ως κλόουν, σαν τον Tiririca και επιπλέον ισχυρίζονται πως "καλύτερα δεν γίνεται"

ΗΠοιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο ΙΙ

 
Και οι κάλπεςάνοιξαν

Το ίδιο "μπουκέτο" ξαναπρόβαλλε από το κουτί με τη σχισμή. Όσο διάφανη και αν ήταν  η κάλπη, μετά από σφυγμομετρήσεις, κουβέντες, γεγονότα, δε μπορούσε κανείς να φανταστεί σε 

τι ποσοστά θα έφτανε η αριστερά.
 
Ταυτόχρονα με την άνοδο της αριστεράς, που επιτέλους με τη δυναμική που αναπτύσσει,  μπορεί 
πια να παρεμβάλλει τον ορθό λόγο ανάμεσα στα θολά τοπία που επιμένουν να  "οραματίζονται"  
οι εκ νέου κυβερνώντες μας. Όμως ο ρόλος της αριστεράς στη νέα βουλή δε σταματά εδώ.

Η κάλπη έβαλε στο ναό του κοινοβουλευτισμού και   το σχηματισμό  (γιατί κόμμα δεν είναι αφού δεν έχει ούτε βασική ιδεολογική πλατφόρμα, 

ούτε κίνημα αφού δεν προωθεί στην κοινωνία καμία συμμετοχική οικουμενική αξία. Είναι απλά μία επιχείρηση. Μία "μπίζνα" ενός επίδοξου ηγετίσκου, που μη έχοντας πολιτικό λόγο και έκφραση, βρήκε τον τρόπο να ικανοποιήσει την μωροφιλοδοξία τουμ να τον αποκαλούν "πρόεδρο", "ηγέτη", "αρχηγό", "Εθνοσωτήρα" και άλλα χαϊδευτικά της αναξιπρεπούς φιλοδοξίας του.  Το σκαλί που πάτησε για να ανέβει ήταν ο λαϊκισμός και η χρήση της έννοιας "πατρίδα", την χρήση της έννοιας "ορθόδοξη πίστη" .

Η Αριστερά εδώ καλείται να αντικρούσει το λαϊκισμό, ο οποίος όσο ανίσχυρος είναι σε χώρες με ισχυρή πολιτική υπόσταση και συνειδητοποιημένους πολίτες, τόσο πιο ισχυρός είναι σε χώρες με προσήλωση στην αναζήτηση μεταφυσικών λύσεων και συνομωσιολογικών ερμηνειών για τα όσα καθημερινά αντιμετωπίζει.

Και δυστυχώς η χώρα μας τέτοια χώρα είναι. Απόδειξη τα τελευταία γεγονότα με τις πυρκαγιές και οι ερμηνείες που ακολούθησαν. Πολίτες που καλούνται να κρίνουν μετατρέπονται σε ιδιώτες που οικιοθελώς πιστεύουν.

Τα αποτελέσματα των εκλογών προέκυψαν, από την ανάγκη έκφρασης της διαμαρτυρίας. Και η αριστερά αλλά και η ακροδεξιά ωφελήθηκαν. Η διαφορά είναι όμως πως η Αριστερά με τοιστορικόπαρελθόν και το ιδεολογικό υπόβαθρο, έχει τη δυνατότητα να διατηρήσει και να αυξήσει τη ινοβουλευτική της δύναμη.  

Η ακροδεξιά και ειδικά η λαϊκίστικη μορφή της δεν έχει αυτά τα 
θεμέλια. Το ξεγύμνωμα της είναι βέβαιο εκτός αν δούμε να προσεταιρίζεται τη μεγάλη 
αντιδραστική δύναμη της Νέας Δημοκρατίας. 

Αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο (είναι το απευχόμενο)

Το ζητούμενο είναι η ενότητα της Αριστεράς. Τώρα που έχει και πάλι τη δυνατότητα και τα ποσοστά.

Αναφέρομαι τόσο εγκωμιαστικά στην Αριστερά, αφού η μοναδική ελπίδα για το περιβάλλον και το μέλλον μας το ίδιο, έδειξε να έρχεται από εκεί αντίθετα στις υποσχέσεις και τις μεγαλοστομίες των γαλαζοπράσινων. Τους δε ακροδεξιούς τους αφήνω απ'έξω αφού με περισσό θράσος προγραμματίζανε και τον επαναπροσδιορισμό των εθνικών δρυμών.
Το μέλλον θα τα δείξει όλα.

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Ρητορικό ερώτημα του "Εθνάρχη" περασμένων χρόνων που δημιουργούσε συνειρμούς και σκέψεις, οντολογικές μέχρι ενός σημείου για την ίδια τη χώρα.

Οι ίδιοι συνειρμοί επικαιροποιούνται σήμερα, με κέντρο την πολιτική μας συνείδηση.

ΠΡΕΠΕΙ να επιλέξουμε. Πρέπει να συμμετάσχουμε στη συμμετοχική διαδικασία των εκλογών και το αποτέλεσμα να είναι αυτό που αναδεικνύεται από τη συμμετοχή συνειδητοποιημένων ψηφοφόρων στις εκλογές. Πρέπει να ορίσουμε ποιος θα κυβερνήσει αυτόν τον τόπο. Με την έγκριση μας.

Σκεφτείτε τα όσα έχουν γίνει. Πρέπει να αποδείξουμε πως η μνήμη μας και η κρίση μας, είναι ανθρώπινες και ξεπερνούν τις αντίστοιχες του χρυσόψαρου και του βατράχου.

Να κρίνουμε με βάση τον άνθρωπο και τον ανθρωπισμό ως γνώμονα. Να δείξουμε πως έχουμε την παιδεία του πολίτη που ξέρει να κρίνει. Να μην αφήσουμε τους εαυτούς μας να παραπλανηθούν από απατεώνες λαϊκιστές και τυχάρπαστους ευκαιριοθήρες. Να ξεχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, τον λαϊκισμό από την πολιτική, την απάτη από την πραγματική ανάγκη.

Να βάλουμε το περιβάλλον που τόσο χτυπήθηκε, ως ένα από τα βασικά μας κριτήρια.

Να μη χαριστούμε σε φτηνοκολπαδόρους και αριβίστες της καθημερινότητας μας, ούτε σε τηλεοπτικούς αστέρες και καναλάρχες.

Ας προσπαθήσουμε να ενσωματωθούμε επάξια στη μεγάλη ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινωνική μερίδα που αγωνίζεται για την προστασία, του περιβάλλοντος, τα δικαιώματα του εργαζόμενου, του συνταξιούχου, του γονέα του παιδιού. Ας δούμε με ρεαλισμό τα προβλήματα που μας τίθενται και τις επιλογές μας.

Ας μη δώσουμε την ευκαιρία σε κανέναν επίδοξο καβαλλάρη της εξουσίας, να μας αλώσει κυματίζοντας τη σημαία της αυτοδυναμίας. Ας ενισχύσουμε την άποψη που θέλει τον άνθρωπο ως Άνθρωπο και όχι αυτήν που τον θέλει Έλληνα, Αλβανό, Πακιστανό, Άγγλο, Γάλλο, Πορτογάλο και ότι άλλο.

Ας δικαιώσουμε το ότι θεωρούμαστε νοήμονα όντα ικανά για λογική κρίση.

Καλή ψήφο.

U P D A T E!!! Τελευταία νέα. Ακόμα και προεκλογικά δείχνουν ποιοι είναι οι καβαλάρηδες της εξουσίας και του ίδιου του μέλλοντος μας.

U P D A T E 2: Συμφωνώ και αναμεταδίδω από http://kaltsovrako.wordpress.com Ακριβώς έτσι είναι. Η ψήφος θέλει σκέψη και όχι όνειρα για τη "θαλπωρή" που μας υπόσχονται.

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;

To ποστ της 9ης Αυγούστου τελείωνε κάπως έτσι:

Εύχομαι ο Αύγουστος να κυλήσει ήρεμα χωρίς περιστατικά που θα αναδείξουν ακόμα μία φορά το ξεβράκωμα μας, όσον αφορά στη διαφύλαξη του πολυτιμότερου αγαθού που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές. Του αγαθού που κόντρα στις αντιλήψεις των καιρών, έχει αξία γιατί πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΗΜΕΡΟ.

και ήρθε η 16η Αυγούστου να με πείσει πως ματαιοπονούσα. Όταν καίγεται 3 φορές σε ένα καλοκαίρι η πρωτεύουσα ενός θεωρητικά ευνομούμενου κράτους, τότε ή το επίθετο δεν είναι σωστό, ή το ουσιαστικό. Πιστεύω πως ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι σωστά. Δεν ζούμε σε ένα ευνομούμενο κράτος αλλά σε ένα κράτος της πλάκας, του χαβαλέ, του προσωρινού, του "έχει ο Θεός" του "δε βαριέσαι", της παραλίας, του "τρέχα να προλάβεις" του, του, του κακού μας του καιρού.

Το κερασάκι;;; Δεν μπορούσε να μην είχε κερασάκι. Έρχεται η 17η Αυγούστου και ανακοινώνεται και το πιο σύντομο ανέκδοτο της δεκαετίας: Εκλογές. Χαχαχαχα . Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;