Ανθρωπιά με αντίτιμο: 1000 αυθαίρετα για 200 ανθρώπους

Είναι τόσο ζεστές αυτές οι μέρες, είναι και ο χρόνος τόσο λίγος τελευταία, που είχα αναστείλει κάθε "συγγραφική" δραστηριότητα στο ιστολόγιο. Είναι όμως και κάτι συμβάντα, τα οποία δεν μπορώ να τα αφήνω να περνάνε ασχολίαστα. Είναι πράγματα που γίνονται και αν τα μαζέψει κανείς, φτιάχνει άνετα το πορτρέτο αυτού που γνωρίζουμε ως "μέσος Έλληνας" όρος διόλου τιμητικός και που αποδίδεται σε αυτόν που αγαπάει να βλέπει τον εαυτό του ως τον μοναδικό μέσο όρο. Να θεωρεί εαυτόν ως τον πάντα και τα πάντα, δικαιούμενο.
Πέρα από κάθε έννοια νόμου και ηθικής και πέρα από  κάθε έννοια που αναφέρεται στον κοινό βίο, την κοινωνία, αγαπά τον εαυτό του. Τον εαυτό του και και μόνο και δε σέβεται ούτε τον δημόσιο πλούτο, ούτε βέβαια τον συνάνθρωπο του.

Αυτός ο τύπος ανθρώπου δεν ξέρει τι θα πει μέλλον. Ξέρει μόνο αυτό που βλέπει. Το δικό του (κι αυτό) "τώρα".

Το δημόσιο για τον ανθρωπίσκο αυτόν, δεν έχει ούτε υπόσταση, ούτε ιδιοκτήτη. Γι' αυτό και μπορεί να το "κάνει ότι γουστάρει", αφού είναι δημόσιο, δηλαδή κανενός όπως αυτός πιστεύει.

Αρκετά με τις εισαγωγές.

Παρακολούθησα μία εσπερίδα στη Ραφήνα για την υποδοχή των προσφύγων που θα εγκατασταθούν στις κατασκηνώσεις του δήμου Ζωγράφου, στην περιοχή "Περιβολάκια". Η περιοχή αυτή, μαζί με αρκετές ακόμα στην Αττική (και ειδικά στην ανατολική Αττική) πάσχει από την ανίατη και χρόνια νόσο των καταπατήσεων και της αυθαίρετης δόμησης. Έχουμε πει πολλές φορές πως αν η Αθήνα ξεκίνησε να χτίζεται με σχέδια των Κλεάνθη και Σάουμπερτ, η Αττική ξεκίνησε (και συνεχίζει) να χτίζεται με σκαριφήματα, πάνω στο κουτί του Άσσου σκέτου, που είχε στην τσέπη ο καλουπατζής τη νύχτα που έστηνε τον "ξυλότυπο" του αυθαίρετου.

Τέλος πάντων, ας μη ξεφεύγω από το θέμα. Η εσπερίδα αποτελούταν από 2 μέρη, όπως τελικά αποδείχθηκε. Το πρώτο μέρος, ήταν εκείνο  που μίλησαν οι θεσμικοί και που πραγματικά ήταν εστιασμένοι στο θέμα της υποδοχής των προσφύγων.

Στο δεύτερο μέρος, έγιναν οι ερωτήσεις του κοινού αλλά δυστυχώς αυτές (με εξαίρεση μία ή δύο) ήταν εστιασμένες στο θέμα του αποχαρακτηρισμού μίας ολόκληρης περιοχής. Δηλαδή του χαρακτηρισμού της, ως οικοπεδική ή ότι άλλο, εκτός από αυτό που είναι, δηλαδή δασική, υπαγόμενη στην Α ζώνη.

Παράδοξο βέβαια σε μία εσπερίδα για την υποδοχή των προσφύγων να τίθεται ως θέμα και ως διακύβευμα και τελικά ως "αντάλλαγμα" η μεταβολή χρήσης (και επίσημα) μίας ολόκληρης περιοχής. Αλλά δυστυχώς ακόμα και η ανθρωπιά έχει το τίμημα της. Στη σημερινή Ελλάδα, διατυπώθηκε η διεσταλμένη Πρωταγόρειος ρήση, πως πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος*, στην πιο βάρβαρη παρερμηνεία, που θα μπορούσε να ασκηθεί πάνω της.

Αυτό που είχε ανυπολόγιστο τίμημα και υπερέβη κάθε έννοια στοιχειώδους ευγένειας, ήταν η "υποδοχή" στον δημάρχο Λαυρεωτικής, που -προφανώς μη γνωρίζοντας ο ίδιος  τις ορέξεις του ακροατηρίου- ανάφερε τα σχετικά με τη νομοθεσία που επιτρέπει (για να μη πούμε προτρέπει και επιβάλει) την αποψίλωση της εύφλεκτης μάζας των ξερόχορτων από τις ιδιοκτησίες, υπό την ευθύνη των των ιδιοκτητών τους, κατά τους θερινούς μήνες. Όπως προτρέπει και τους δήμους να αποψιλώνουν τα κράσπεδα των οδών, 5 μέτρα εκατέρωθεν του άξονα κάθε οδού που δεν έχει πεζοδρόμιο ή έρεισμα.

Οι " ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες" κάτοικοι, ανέκραξαν πως δεν τους αφήνουν να αποψιλώσουν τις ιδιοκτησίες τους. Και όταν ο κ. Λουκάς τους καθόρισε την έννοια της αποψίλωσης, έγινε φανερό το ότι μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα. Βέβαια ο κ. Λουκάς (δικαιολογημένα και με σύννομη αγανάκτηση) ανέβασε κι άλλο τους τόνους, που είχαν φροντίσει πρώτοι οι "ενδιαφερόμενοι για τους πρόσφυγες", να σηκώσουν και μάλιστα με περισσή αγένεια.**

Αυτά είναι ευτράπελα και μένουν ως τέτοια όταν διαρκούν λίγα λεπτά. Γιγαντώνονται όμως και διεκδικούν τη θέση του κυρίου θέματος της εσπερίδας, όταν γίνονται με την ένταση και το θράσος με το οποίο εκστομίζονταν διάφορα, είτε με τη μορφή "μουρμούρας" και υπόκωφου σχολίου ή με τη μορφή "ειρωνείας τύπου γαλαρίας". Δηλαδή, δεν μας ακούει ο ομιλητής που είναι στο πάνελ αλλά εμείς κάνουμε επίδειξη "γνώσης και αγωνιστικής διάθεσης" στους διπλανούς μας.

Είμαι σίγουρος πως όχι μόνο τα Περιβολάκια, αλλά και άλλες περιοχές παρόμοιου χαρακτήρα θα φύγουν από το καθεστώς Α ζώνης προστασίας (Δάση και Δασικές εκτάσεις, ασκεπείς εκτάσεις, βράχια κλπ) που αναφέρονται στον Ν.998/79). Άλλωστε η τελευταία απόφαση Κουρουμπλή, Τσιρώνη και με την υποστήριξη και πίεση των αντιπεριφερειαρχών και των παρατρεχάμενων δημάρχων, γιο αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις (που μάλιστα οι υποθέσεις τους έχουν κριθεί στο ανώτατο βαθμό), απλά προοιωνίζεται την αήθη  νομιμοποίηση τους ή την "τακτοποίηση" τους.

Εδώ που φτάσαμε, η χώρα είναι πραγματικά για πούλημα. Ας μη κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Ο μικρός ανθρωπάκος που αδιαφορεί για το κοινό καλό, που δε νοιάζεται για το μέλλον της κοινωνίας, θα είναι ο επίσημος ιδιοκτήτης των κομματιών αυτού που κάποτε αποτελούσε δημόσιο αγαθό. Αλλά αυτός θα πάρει τα "λιμά" γιατί τα προφητικώς λεγόμενα, "φιλέτα", έχουν ήδη αλλάξει και ιδιοκτήτη και χρήση. Κάτω από τη μέριμνα του επίσημου κράτους βέβαια.

Πέρασαν τα χρόνια και τίποτα δεν άλλαξε. Δυστυχώς. 

Από την κακή εμπειρία που είχα στην συγκεκριμένη εσπερίδα, κρατάω το θράσος των παρανόμων που έχει μεγαλώσει από τα "χάδια" αρχόντων  που δεν έχουν καμία αρχή. Και στηρίζουν την παρανομία γιατί τους αποφέρει ψήφους, σε ένα από τα πιο ανήθικα παζάρια των τελευταίων 50 ετών. Κρατάω και μία κουβέντα όμως, που εξεστόμισε δημοτικός σύμβουλος ο οποίος χαρακτήρισε τους καταπατητές και αυθαιρετούχους ως "αναξιοπαθούντες που υποφέρουν από τις αγκυλώσεις του νόμου που θεωρεί δασική μία περιοχή που ουδέποτε ήταν δάσος". 

Η οργή υποχώρησε και έδωσε τη θέση της στη θλίψη.
 ________________

*πάντων χρημάτων μέτρον ο αυθαιρετούχος 
**Το περιστατικό μπορείτε να το απολαύσετε στο τοπικό ενημερωτικό website iRafina

Με το colpo grosso των βοσκοτόπων επιταχύνουν τη διαδικασία αποχαρακτηρισμού και ιδιωτικοποίησης δασών και δασικών εκτάσεων

Επενδυτές γης σε πρώην δασοσκεπείς εκτάσεις

Πολύ πριν ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Β. Αποστόλου καταθέσει  στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις «βοσκήσιμες γαίες», οι σύμβουλοί του  ήδη είχαν συντάξει τις «Προδιαγραφές  Σύνταξης Οριστικών Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης». Επίσης, δόθηκε εντολή στους συμβούλους και σε μεγαλοστελέχη του υπουργείου να φροντίσουν να μη διαρρεύσει, γιατί οι διατάξεις τους ξεπερνούν κατά πολύ το νομοσχέδιο. Οταν ζητιέται αυτό το έγγραφο, απαντούν ότι δεν είναι ακόμη έτοιμο! Σ’ εμάς απάντησαν ότι αυτό το έγγραφο δεν υπάρχει.

Η προσπάθειά τους, εκτός από εξοργιστική, είναι και γελοία. Νόμισαν ότι μπορούν να μας πουλήσουν τέτοιο παραμύθι, όταν οι πηγές μας ήταν σίγουρες ότι το έγγραφο αυτό, με τις προδιαγραφές σύνταξης οριστικών διαχειριστικών σχεδίων βόσκησης, υπάρχει. Το βρήκαμε και στη συνέχεια θα καταδείξουμε εν συντομία εκείνες τις διατάξεις του που ξεπερνούν και αυτό ακόμη το δασοκτόνο νομοσχέδιο (πλέον είναι ο Νόμος 4351/2015). Με αυτό το νόμο, ο Β. Αποστόλου και η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έχουν βάλει στο στόχαστρο του αποχαρακτηρισμού και της ιδιωτικοποίησης 50 εκατ. στρέμματα δάσους και δασικών εκτάσεων.

Είναι ίσως η πρώτη ή μία από τις ελάχιστες φορές που μια κυβέρνηση εισάγει στη Βουλή νομοσχέδιο και παράλληλα έχει κρυφό έγγραφο που εισάγει άλλες διατάξεις, οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ το νομοσχέδιο. Ο Β. Αποστόλου επέλεξε σκόπιμα αυτή την τακτική, γιατί αν έβαζε στο νόμο όλες τις διατάξεις των «προδιαγραφών», θα φαινόταν καθαρά ότι στόχος είναι ο αποχαρακτηρισμός και η ιδιωτικοποίηση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων και όχι η εξασφάλιση των κοινοτικών ενισχύσεων για τους έλληνες κτηνοτρόφους.

Με το Ν. 4351 για τις βοσκήσιμες γαίες εισάγονται διατάξεις του Ν. 1734/1987, που αναγορεύουν τη βόσκηση σε τρίτη κατηγορία γης, ενώ η βόσκηση ήταν και είναι χρήση γης. Η βόσκηση αναγορεύεται σε κύρια δράση στα δάση και τις δασικές εκτάσεις, και εμμέσως πλην σαφώς απαγορεύονται όλες οι άλλες δράσεις «γιατί υπονομεύουν την βόσκηση». Αρχικά επιτρεπόταν η κατασκευή προσωρινών καταλυμάτων  για τα ζώα και τελικά  έγινε κατασκευή εγκαταστάσεων, που σημαίνει μόνιμων εγκαταστάσεων για τα ζώα (ποτίστρες ζώων μικρές ομβροδεξαμενές και επεμβάσεις για την εξυπηρέτηση των κτηνοτρόφων). Ακόμη, προβλέπεται η μεταβίβαση των «δικαιωμάτων» χρήσης της βοσκής, είτε με κληρονομιά είτε με πώληση.

Από την συνδυαστική ανάλυση και μόνο αυτών των διατάξεων αποδεικνύεται ότι κυβερνητικός στόχος από την πρώτη στιγμή ήταν ο αποχαρακτηρισμός των δασών και των δασικών εκτάσεων, ενώ βρίσκονται ένα κλικ πριν την ιδιωτικοποίησή τους. Μόνο σ’ αυτό υπολείπεται ο Ν.4351/2015 από το Ν. 1734/1987. Η τροποποίηση του νόμου που έγινε στη Βουλή, με την οποία οι εγκαταστάσεις για τα ζώα από προσωρινές έγιναν μόνιμες, σε συνδυασμό με το δικαίωμα μεταβίβασης των δικαιωμάτων βόσκησης, άνοιξε το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση.

Με τις διατάξεις που εισάγονται στις «Προδιαγραφές Σύνταξης Οριστικών Σχεδίων Βόσκησης» γίνεται μεγάλη καταστροφή στον δασικό πλούτο, στο όνομα της ανάπτυξης της βοσκοϊκανότητας και της καλής διαβίωσης των ζώων και των  κτηνοτρόφων, ενώ γίνεται και το πρώτο σημαντικό βήμα ιδιωτικοποίησης των δασών και δασικών εκτάσεων, μέσω της διάταξης που προβλέπει περιφράξεις (σελίδα 16) -υποτίθεται προσωρινές- για την «υποβοήθηση της διαχείρισης και βελτίωσης των βοσκοτόπων». Προβλέπεται ακόμη -κρατήστε την αναπνοή σας- ότι οι περιφράξεις αυτές «μπορεί να είναι ακόμη και ηλεκτροφόρες»! Οι περιφράξεις των βοσκοτόπων -και μάλιστα με ηλεκτροφόρα καλώδια- δεν σηματοδοτούν το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίηση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων;

Ενώ στο Ν. 4351/2015 οι διατάξεις που αναφέρονται στην κατασκευή έργων στις βοσκήσιμες γαίες είναι μόνο μία παράγραφος (παρ. 5 του άρθρου 3) εφτάμισι σειρών, στο έγγραφο για τις τεχνικές προδιαγραφές καλύπτουν τρεις ολόκληρες σελίδες! Και μόνο η σύγκριση του όγκου των δύο κειμένων αποκαλύπτει πολλά.

Από την ανάγνωση και μόνο των έργων που προβλέπονται στις τεχνικές προδιαγραφές γίνεται φανερό τόσο το ξεπάτωμα των δασών όσο και το άνοιγμα του δρόμου για την ιδιωτικοποίησή τους. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα που αναφέρεται στα προτεινόμενα έργα γενικά (παράγραφος 4, σελίδα 16):

«Τόσο τα υφιστάμενα, όμως όσο και τα νέα έργα που θα απαιτηθούν θα πρέπει να ενταχθούν στην προταθείσα διαίρεση των βοσκοτόπων σε λιβαδικές μονάδες, προκειμένου αυτές  να γίνουν αυτοδύναμες. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάθε μονάδα πρέπει να είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο, να έχει τουλάχιστον ένα έργο ποτισμού, ένα στάβλο, αν είναι χειμερινή/εαροφθινοπωρινή, ή ένα στέγαστρο αν είναι θερινή και ένα οίκημα για το προσωπικό».

Κάθε κτηνοτροφική μονάδα έχει δύο εγκαταστάσεις, μία χειμερινή και μία θερινή. Οι τεχνικές προδιαγραφές προβλέπουν τη διαίρεση των 50 εκατ. στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων σε 12.000 ή 13.000 λιβαδικές μονάδες ανάλογα με τα ζώα. Αν για παράδειγμα βόσκουν 550 πρόβατα ή 110 βοοειδή, χρειάζονται 3.850 στρέμματα για να συγκροτηθεί μονάδα, ενώ αν βόσκουν 600 γίδια χρειάζονται 4.200 στρέμματα για μια λιβαδική μονάδα. Κάθε λιβαδική μονάδα πρέπει να είναι προσβάσιμη με αυτοκίνητο. Αυτό σημαίνει δημιουργία οδικού δικτύου μέσα στα δάση. Στην παράγραφο 4.2 για τους «Δρόμους προσπέλασης» αναφέρονται τα εξής:

«Στόχος στην οδοποιία θα πρέπει να είναι η σύνδεση όλων των λιβαδικών μονάδων με τον οικισμό της Κοινότητας στην οποία ανήκουν… Οι δρόμοι αυτοί θα πρέπει να εξυπηρετούν την κίνηση μηχανημάτων, οχημάτων για την μεταφορά των κτηνοτρόφων, των ζώων και των προϊόντων τους καθώς και την μεταφορά ζωοτροφών και λιπασμάτων».

Γίνεται φανερό, ότι το οδικό δίκτυο δεν μπορεί να είναι απλά δασικός δρόμος, που σημαίνει χωματόδρομος. Θα προχωρήσουν στην ασφαλτόστρωση 12.000 έως  13.000 δρόμων, οπότε αντιλαμβάνεστε τι ζημιά θα προκληθεί στο δασικό πλούτο της χώρας από την κατασκευή του ασφαλτοστρωμένου οδικού δικτύου.

Στην παράγραφο 4.3 εξειδικεύονται τα έργα ποτισμού των λιβαδικών μονάδων. Αναφέρουμε ενδεικτικά ότι πέρα από τις ποτίστρες και την κατασκευή δεξαμενών και ειδικών φραγμάτων για τη συλλογή νερού, προβλέπεται και το στρώσιμο αγωγών-σωλήνων σε βάθος 50-60 εκ. του μέτρου. Θα προκληθεί, λοιπόν, πρόσθετη ζημιά στο δασικό πλούτο της χώρας από την κατασκευή των έργων ποτισμού.

Στην παράγραφο 5 (σελίδα 18) αναφέρονται τα άλλα έργα, όπως η κατασκευή στεγάστρων για τα ζώα και οικημάτων για το προσωπικό, τυχόν μονοπάτια, φράγματα, γέφυρες, συλλήπτρες ζώων, αντιπαρασιτικά λουτρά κ.ά. Ο χώρος της εφημερίδας δεν επιτρέπει να αναφερθούμε αναλυτικά σε όλα τα τερατουργήματα αυτού του εγγράφου. Ομως, στην ιστοσελίδα της «Κόντρας» (www.eksegersi.gr) θα δημοσιεύσουμε ολόκληρο το έγγραφο των «Προδιαγραφών Οριστικών Διαχειριστικών Σχεδίων Βόσκησης».

Τέλος, αξίζει μια σύντομη αναφορά στις λεγόμενες βελτιώσεις βλάστησης. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την παράγραφο 5.2 με τίτλο Αραίωση (καλλιέργεια-καθορισμός) θαμνολίβαδων:

«Για βοσκότοπους με ξυλώδη φυτά που είναι επιθυμητά, αλλά δεν μπορούν να αξιοποιηθούν από τα ζώα για-τί είναι πολύ πυκνά, όπως συμβαίνει με τα πυκνά θαμνολίβαδα, μπορούν να προταθούν αραιώσεις ή μονοβεργίσματα με χειρωνακτική εργασία ή μηχανικά μέσα, προκειμένου να ανοίξουν και να δημιουργηθεί ένας υπόροφος  με ποώδη φυτά ή χαμηλούς θάμνους που είναι ο διαθέσιμος στα ζώα».

Δεν διευκρινίζεται ποιοι θα πληρώσουν το μάρμαρο για όλα αυτά τα έργα ξεπατώματος του δασικού πλούτου της χώρας, όμως γίνεται φανερό ότι η βόσκηση όχι μόνο αναγορεύεται σε αποκλειστική δράση στα 50 εκατ. στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων, αλλά και ότι θα ξεπατωθούν δάση και δασικές εκτάσεις για την ανάπτυξη της βοσκοϊκανότητας των βοσκοτόπων, ενώ η κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων για τα ζώα και τους κτηνοτρόφους σημαίνει άνοιγμα της πόρτας για την ιδιωτικοποίησή τους.

(πηγή ΚΟΝΤΡΑ)