Ο οικολόγος οικοπεδοφάγος - Μία καλοκαιρινή ιστορία

Σήμερα λέγονται οικιστικές πυκνώσεις

Και ποιος δεν ξέρει ή δεν έχει ακούσει ιστορίες για απατεώνες που έφραζαν ένα κομμάτι γης, για να το πουλήσουν στους φρεσκοαφιχθέντες,  τότε που η Αθήνα ξεχείλιζε από το μεγάλο κύμα αστυφιλίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και όλη την επόμενη δεκαετία. Λέξεις του τότε συρμού ήταν τα περιφραστικά επίθετα «εκτός σχεδίου», «εντός σχεδίου», τα μονολεκτικά «άρτιο», «οικοδομήσιμο», τεχνικοί όροι όπως «ρίξιμο βάσης», «ρίξιμο θεμελίων», «λυόμενο», αλλά και ιδιότητες όπως «μεσίτης» και «οικοπεδοφάγος».

Όλα τα παραπάνω ήταν συνιστώσες μίας ευρύτερης έννοιας, μίας τάσης στην οποία επιδόθηκαν όσοι Έλληνες δεν έφυγαν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μπορεί όχι όλοι όσοι δεν έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που έμειναν, μπήκαν στο τρενάκι της ανάπτυξης της χώρας το οποίο είχε το όνομα «Ανοικοδόμηση». Ήταν ένας κύκλος που ξεκινούσε από την δυστυχία της υπαίθρου, η οποία ωθούσε τους κατοίκους της να την εγκαταλείψουν. Όσοι μετοικούσαν στα αστικά κέντρα, έβρισκαν δουλειά στην οικοδομή, χτίζοντας τα σπίτια που θα αγόραζαν ή θα ενοικίαζαν αλλά όπως και να ήταν, θα κατοικούσαν κάποιοι άλλοι μέτοικοι. Ένας ανατροφοδοτούμενος οικονομικός κύκλος δηλαδή. Επειδή όμως πουθενά δεν υπάρχουν κλειστά συστήματα, τα οποία δηλαδή παράγουν την ενέργεια την οποία καταναλώνουν (υπάρχουν και οι τριβές μας λέει η θερμοδυναμική), η τροφοδοσία με συνάλλαγμα γινόταν από τις λίγες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, τους μετανάστες εξωτερικού και βέβαια τους ναυτικούς. Ήταν τότε που η ελληνική ναυτιλία πρώτευε στον κόσμο αλλά όπως και τώρα, ο Έλληνας ναυτικός δεν συμμετέχει στα επινίκια. Ίσως γιατί την γιορτή την οργανώνουν σε κλειστό κύκλο οι εφοπλιστές.

Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στον κύκλο της οικοδομής, που είναι και το θέμα μας (αν δεν το αντιληφθήκατε ακόμα). Το να χτίζεις δεν είναι δουλειά εύκολη. Ούτε και απλή. Η οικοδομή, σαν γνήσιο προϊόν του σύγχρονου καπιταλισμού, ενσωματώνει πολλές αξίες πριν προστεθεί και το εργολαβικό όφελος, το οποίο δεν είναι αξία αλλά ποσοστό επί των αξιών, εισπραττόμενο και συνήθως συσσωρευόμενο από τον εργολάβο. Τον στρατηγικό «επενδυτή» θα λέγαμε σήμερα. Η οικοδομή ενσωματώνει λοιπόν την αξία της γης, την αξία των υλικών, την αξία της εργασίας, την φορολογία και τις ασφαλιστικές δαπάνες πάσης φύσεως, τα κόστη της ενέργειας (καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια), τα κόστη των αστοχιών και της ανακατασκευής ή επιδιόρθωσης μερών, την αμοιβή μελέτης, την αξία της άδειας, ακόμα και το φακελάκι που ενδεχομένως θα χρειαστεί προκειμένου να λιπανθεί η οδός και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, μέχρι την παραλαβή του προϊόντος από τους αγοραστές. Δεν περιλαμβάνω συμβολαιογράφους, δικηγόρους, επιτόκια και κόστος δανεισμού, όπως και το ψυχολογικό κόστος που πληρώνει όποιος ζήσει την περιπέτεια αυτή από κοντά.

Η αρχή πάντα γίνεται από τη γη και το κόστος απόκτησης της, προκειμένου να ξεκινήσουν όλα. Εκεί λοιπόν είναι που αρχίζει – επιτέλους- η ιστορία μας, μετά από μία σχοινοτενή εισαγωγή, που όμως πιστεύω πως δεν πήγε τελείως χαμένη.

Η γη

Οι πιο πονηροί από τους μέτοικους, που όπως είπαμε στην εισαγωγή, ασχολήθηκαν με την ευγενή δραστηριότητα της οικοδομής, διέγνωσαν από νωρίς πως το πιο ξεκούραστο κέρδος προκύπτει από το εμπόριο της γης, αφού δίχως γη δεν υπάρχει και οικοδομή. Το πρόβλημα που πρόκυπτε ήταν το που θα έβρισκαν το εμπόρευμα με το οποίο σκόπευαν να πλουτίσουν. Επειδή οι τσιφλικάδες ανά την επικράτεια ήταν λίγοι αλλά η γη που κατείχαν ήταν πολλή, υπήρχε πρόβλημα με τις αξίες οι οποίες ρυθμίζονταν από τους τσιφλικάδες που με μία τούρκικη σφραγίδα ή μία πράξη από μοναστήρι ή την Εκκλησία, εμφανίζονταν ως κύριοι γης και αξιών. Όσο ήθελαν και αν ήθελαν, πουλούσαν. Το πράγμα έδειχνε αδιέξοδο για όποιον νόμιζε πως μπορεί να ασκήσει με επιτυχία δραστηριότητα με εμπόρευμα τα δικαιώματα κτήσης ή χρήσης  της γης. Ενώπιον του αδιεξόδου, γεννήθηκε η μεγαλοπρεπής ιδέα. Σε μία δασοσκεπή Αττική, τι νόημα έχει να μένει τόση γη αναξιοποίητη και καλυμμένη με δέντρα και θάμνους που στην τελική ούτε απέφεραν έσοδα. Τι αξία είχαν τα βελανίδια ή τα κουκουνάριια; Το ρετσίνι είχε αξία και πολλές χρήσεις αλλά πόσο ρετσίνι να μαζέψει κανείς και πόσο να διαθέσει; Ενώ η γη….)

Προϊόν της μεγαλοπρεπούς ιδέας της αξιοποίησης της γης, ήταν οι μαζικές εκχερσώσεις αρχικά και το κύριο ποσοστό των συστηματικών, ετησίων δασικών πυρκαγιών, από το 1975 και μετά. Οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο ήταν το moto της εποχής. Και εντός σχεδίου (ή υπό ένταξη). Ενός σχεδίου που υπήρχε μόνο στα λόγια που ξεστόμιζε για να διαφημίσει την πραμάτια του ο μεσίτης. Ενός σχεδίου που είχε φτιάξει ο καταπατητής, με τη βοήθεια ενός μηχανικού που από τη σφραγίδα του οποίου υπήρχε μόνο μία αχνή μπλε γραμμή πάνω στα σχέδια ή και ένα όνομα που θα μπορούσε να είναι το όνομα του οποιουδήποτε.

Αυτοί οι τύποι ήταν πρωταγωνιστές μίας εποχής. Όλοι ξέραμε πως υπάρχουν αλλά στο όνομα του νομότυπου και του καθώς πρέπει, δεν ομολογούσαν πως ήταν οι ίδιοι που έκαιγαν δάση και μετά με τη συνεργασία των υπολοίπων μελών της συμμορίας άτυπης εταιρίας, δηλαδή συμβολαιογράφων, δικηγόρων κλπ ανακάλυπταν ή εκμαίευαν  διαθήκες και δικαιώματα χρήσης, οπότε κατέληγαν στην κατάρτιση τίτλων στο όνομα του «επιχειρηματία γης». Η υπόλοιπη πορεία είναι γνωστή και ως θεωρία και ως βίωμα. Τις πόλεις που παρήχθησαν με αυτό τον τρόπο ζούμε όλοι. 

Ένας τέτοιος οικοπεδοφάγος τον οποίο γνώρισα σε πόλη της βόρειας Ελλάδας είναι η αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Στην κουβέντα που είχαμε με αφορμή τα τραγικά περιστατικά των πυρκαγιών σε ανατολική και δυτική Αττική την περασμένη εβδομάδα. Σε ηλικία μεγάλη πια, ο δραστηριοποιούμενος στο πεδίο του real estate (πολιτικά ορθή απόδοση της λέξης οικοπεδοποίηση) κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 επιχειρηματίας, με αφοπλιστική ειλικρίνεια μέχρι του βαθμού της βλακείας, ισχυριζόταν πως στα οικόπεδα που πουλούσε ο ίδιος δεν υπήρχαν πυρκαγιές γιατί είχε φροντίσει να κόψει τα δέντρα από πριν. Κατόπιν με ζώα ή με τρακτέρ, όργωνε την περιοχή. Έτσι μείωνε την πιθανότητα πυρκαγιάς!!! 

Άκουγα άφωνος τις περιγραφές της «σκληρής δουλειάς» που έριξε τότε , όπως και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την ικανοποίηση του, που η ζωή τον αντάμειψε για την σκληρή δουλειά του και την «εργατικότητα» του. Όσο μου μιλούσε, αντί να θυμώνω περίμενα να ακούσω την συνέχεια των ιστοριών του, εστιάζοντας στο πόσο οργανωμένα ήταν όλα. Πόσο καθετοποιημένα. Από τον μεσίτη και τον εργολάβο (συχνά υπήρχε ταυτοπροσωπία), τον συμβολαιογράφο, τους απαραίτητους δικηγόρους, ακόμα και τους επαγγελματίες μάρτυρες, στα δικαστήρια που δικαίωναν τους διακατόχους που έριζαν επί της ιδιοκτησίας του «ξένου αχυρώνα», δηλαδή επί της ιδιοκτησίας της δημόσιας γης.

Μαγεύτηκα, όπως μαγεύομαι με όλες τις αφηγήσεις που με ταξιδεύουν στα ήθη μίας εποχής που ενώ την έζησα δεν είχα τα μέσα να καταλάβω την κοσμογονία που λάβαινε χώρα τότε. Την γέννηση ενός κόσμου απαίσιου, που στόχο είχε το κέρδος για όλο και λιγότερους εις βάρος όλο και περισσοτέρων, εις βάρος του συνόλου. Αυτοί οι τύποι* είναι που έκαψαν και έχτισαν την Πεντέλη, έκαψαν και έχτισαν τον Υμηττό, έκαψαν και έχτισαν την Πάρνηθα. Αυτοί είναι που έφτιαξαν τα Περιβολάκια Ραφήνας και όλες τις οικιστικές πυκνώσεις που έρχονται τώρα οι Τσιρωνοφάμελοι να τους χαρίσουν (λες και είναι δικά τους χωράφια). Και σκέφτομαι. Τελικά ποιος κέρδισε; Ποιος είναι αυτός που εξασφάλισε μια καλή ζωή ευχαριστώντας τον θεό του δικαίου,  που του φέρθηκε τόσο καλά γιατί εκτίμησε την εργατικότητα του;

Ζούμε σε μία νεκρή χώρα. Ζούμε σε μία χώρα που ότι ζήσαμε, ότι μας σκοτώνει δεν κάναμε τίποτα για να το αποφύγουμε. Γιατί δεν αντιδράσαμε ποτέ στην αδικία. Μάλιστα πολλοί επωφεληθήκαμε και από αυτή την αδικία, αυτή την ανηθικότητα. Σήμερα η ανηθικότητα αυτή γίνεται κυνικά αποδεκτή από το επίσημο κράτος, με την ονομασία «οικιστικές πυκνώσεις» και εντείνεται περισσότερο με την πολεοδόμηση των τερατουργημάτων αυτών. Η κοροϊδία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και η ντροπή βαθύτερη, όταν μας περιγελούν με τον ίδιο κυνισμό και με αυστηρό δήθεν ύφος διαλαλούν πως θα γκρεμίσουν αυθαίρετα σε δάση και παραλίες (εκτός οικιστικών πυκνώσεων και κάποιων ακόμα περιπτώσεων).

Ο οικοπεδοφάγος της ιστορίας μας έκοβε τα δέντρα για να μην ανάβουν πυρκαγιές. Σε τι διαφέρει από τον οικολόγο υπουργό που νομιμοποιεί αυθαίρετα σε δάση (οικιστικές πυκνωσεις) για να δώσει τέλος στις στρεβλώσεις του παρελθόντος;

__________________________

*Οι τύποι αυτοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά με τους λεγόμενους «οικοδομικούς συνεταιρισμούς». Απλά οι συνεταιρισμοί είχαν καλύτερα «μέσα»

Νομιμοποίηση (υπό όρους) αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλό Το σενάρια για κτίσματα πριν και μετά το 1975

Το δάσος που περπάταγες, τώρα να το ξεχάσεις

ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3/6/2018 της Μάχης Τράτσα

Δύο νομικά «τείχη» υπήρχαν ως σήμερα για την υπεράσπιση δασών και αιγιαλού έναντι της αυθαίρετης δόμησης. Και τα είχε... θεμελιώσει με σαφήνεια σε αποφάσεις του το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), ερμηνεύοντας το Σύνταγμα. Κανένα αυθαίρετο δεν μπορεί να τακτοποιηθεί αν έχει χτιστεί μέσα σε δασικές εκτάσεις ή στον αιγιαλό. Και τα δύο όμως τείνουν πλέον να καταρρεύσουν.

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή που έχει συστήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) για να εξετάσει τον τρόπο νομιμοποίησης των οικισμών αυθαιρέτων που έχουν «φυτρώσει» στα δάση (των λεγόμενων «οικιστικών πυκνώσεων») προσπαθεί να ισορροπήσει σε... τεντωμένο σκοινί. Ακόμη δεν έχει καταφέρει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» ώστε να προχωρήσει, χωρίς μπουλντόζα, η τακτοποίηση των δασικών αυθαιρέτων (άλλωστε έρχονται και εκλογές), ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον «σκόπελο» του ΣτΕ, καθώς με το Σύνταγμα καθίσταται σαφές ότι τα δάση που καταστρέφονται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρακτήρα.

Και δεν είναι λίγες οι δασικές εκτάσεις που τσιμεντώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Σύμφωνα με τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία (Μάιος 2018) της εταιρείας Ελληνικό Κτηματολόγιο, 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν τα αυθαίρετα χωριά στα ελληνικά δάση. Αυτό καταγράφεται στους δασικούς χάρτες που έχουν μέχρι στιγμής κυρωθεί ή αναρτηθεί και αφορούν το 50% της έκτασης της χώρας. Τα νέα δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση του τέως αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος κ. Γιάννη Τσιρώνη (είχε θεσπίσει τη ρύθμιση για τις πυκνώσεις) για περίπου 700.000 στρέμματα αυθαίρετων δασικών οικισμών ανά την Ελλάδα.

Ακόμη και στη Γαύδο

Στην Αττική, σύμφωνα με το Κτηματολόγιο και με βάση τα στοιχεία που έχουν δώσει 55 δήμοι (από τους 66 συνολικά), οι πυκνώσεις καταλαμβάνουν 105.125 στρέμματα, με τις περισσότερες να βρίσκονται σε Μέγαρα, Μαραθώνα, Κρωπία και Ωρωπό, Μαρκόπουλο, Σαλαμίνα, Ραφήνα - Πικέρμι, Σπάτα - Αρτέμιδα, Φυλή, Ασπρόπυργο, Μάνδρα - Ειδυλλία.

Στη Θεσσαλονίκη τα αυθαίρετα δασικά χωριά απλώνονται σε 19.050 στρέμματα (σε πέντε από τους 13 δήμους όπου έχουν αναρτηθεί χάρτες) και στη Χαλκιδική σε 19.465 στρέμματα (κυρίως στους δήμους Σιθωνίας και Προποντίδας). Πλούσιοι σε πυκνώσεις είναι και άλλοι δήμοι, όπως Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων (35.600 στρέμματα), Λιβαδειάς (8.023 στρέμματα), Πύλης Τρικάλων (4.232 στρέμματα) κ.λπ.

Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζουν και ορισμένες άλλες περιοχές, όπως τα Κεντρικά Τζουμέρκα, όπου εμφανίζονται οικιστικές πυκνώσεις σε έκταση 41.095 στρεμμάτων. Ή η Γαύδος, στην οποία δεν καταγράφονται περιοχές εντός εγκεκριμένων ορίων πόλεων ή οικισμών, παρά μόνο 64 στρέμματα οικισμών με σχέδια που στερούνται νόμιμης ισχύος, αλλά και 934 στρέμματα οικιστικών πυκνώσεων. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στην Κίμωλο οι εκτάσεις εντός σχεδίου και οι πυκνώσεις έχουν παρόμοια έκταση, 1.023 και 1.045 στρέμματα αντίστοιχα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, συνολικά σε σύνολο 250 δήμων, περί τα 4 εκατ. στρέμματα βρίσκονται εντός ορίων πόλεων ή οικισμών, 2,1 εκατ. στρέμματα σε περιοχές με μη εγκεκριμένα σχέδια και 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν οι αυθαίρετοι οικισμοί σε δάση.

Με «άξονα» το 1975

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή έχει καταλήξει σε κάποιες βασικές κατευθύνσεις που πρέπει να έχει η ρύθμιση για τις πυκνώσεις. Οπως αναφέρουν στο «Βήμα» στελέχη του ΥΠΕΝ, η σκέψη είναι να υπάρξει ένας... χρονικός διαχωρισμός των παράνομων δασικών κτισμάτων.

Οσα ολοκληρώθηκαν πριν από τις 9.6.1975 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του Συντάγματος) θα εξαιρούνται, υπό προϋποθέσεις, οριστικά από την κατεδάφιση έναντι ενός τιμήματος το οποίο θα μπορεί να καταβάλλεται σε δόσεις. Για όσα ανεγέρθηκαν αργότερα, η πρόταση που έχει τεθεί από τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι να δοθεί παράταση της διατήρησής τους για κάποια χρόνια, με την καταβολή ενός υψηλότερου τιμήματος. Με άλλα λόγια, για αυτά τα δασικά αυθαίρετα η σκέψη είναι να «μετατεθεί» στο απώτερο μέλλον η επίλυση του ζητήματος.

Προκειμένου η ρύθμιση να μην αντιμετωπίσει συνταγματικά εμπόδια, θα αναζητηθεί ένα είδος «δασικού ισοζυγίου». Δηλαδή, τα ποσά των προστίμων θα διατίθενται για την αποκατάσταση δασικών εκτάσεων, για δασικά έργα, αναδασώσεις κ.λπ. Το αν η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων στις πυκνώσεις θα γίνει με μεταφορά συντελεστή δόμησης, μέσω της Τράπεζας Γης, όπως ισχύει σήμερα για τα αυθαίρετα με μεγάλες παραβάσεις, ακόμη δεν έχει αποφασιστεί. Αλλωστε, η Τράπεζα ακόμη δεν λειτουργεί, αν και θεσμοθετήθηκε το 2013.

Ως το φθινόπωρο

Το υπουργείο έχει πλέον μικρό χρονικό διάστημα για να καταλήξει στο τελικό κείμενο της ρύθμισης, καθώς το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο του έδωσε παράταση ως το φθινόπωρο για να ετοιμάσει το σχετικό σχέδιο νόμου. Το περασμένο καλοκαίρι το Ε' Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματική τη ρύθμιση για την οριοθέτηση των οικιστικών πυκνώσεων και την εξαίρεσή τους από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών, αλλά λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης είχε παραπέμψει την υπόθεση στην Ολομέλεια. Η εκδίκαση, η οποία είχε οριστεί για τις 5 Μαΐου, τελικά αναβλήθηκε για τις 10 Οκτωβρίου.

Ο όρος των «οικιστικών πυκνώσεων» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον Ν. 4389/16, ο οποίος τροποποιούσε τη διαδικασία κατάρτισης των δασικών χαρτών. Σύμφωνα με αυτόν, οι δασικοί οικισμοί αυθαιρέτων πρέπει να οριστούν από τους δήμους, προκειμένου να εξαιρεθούν από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και να εξεταστούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο διαχωρισμός των πυκνώσεων έχει ως στόχο τον περιορισμό του αριθμού των αντιρρήσεων που υποβάλλουν οι πολίτες και την επιτάχυνση της τελικής κύρωσης των δασικών χαρτών που αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση.

Ως σήμερα το Ελληνικό Κτηματολόγιο έχει καταρτίσει δασικούς χάρτες για το 55% της έκτασης της χώρας. Από αυτούς έχουν κυρωθεί οι χάρτες για το 33% της επικράτειας (με «τρύπες», καθώς οι πυκνώσεις εξαιρούνται), έχει ξεκινήσει η διαδικασία ανάρτησης για το 17% και απομένουν να αναρτηθούν εκείνοι που αντιστοιχούν στο 5%. Για το υπόλοιπο 45% δεν υπάρχουν χάρτες και έχει προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την κατάρτισή τους.

Τακτοποίηση και πάνω στο κύμα

Μετά τις προσπάθειες για την τακτοποίηση των αυθαίρετων δασικών οικισμών, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσανατολίζεται και στη νομιμοποίηση παράνομων κτισμάτων σε αιγιαλό και παραλία. Σύμφωνα με το υπό επεξεργασία σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών, η σύνταξη του οποίου βρίσκεται στην τελική ευθεία, δίνεται δυνατότητα για τακτοποίηση αυθαιρέτων ιδιωτών (έχουν προηγηθεί ρυθμίσεις για ιδιοκτησίες του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα) πάνω στο... κύμα. Ειδικότερα, για τη διατήρηση ή μη αυθαιρέτων που έχουν κατασκευαστεί από ιδιώτες, στους οποίους έχει παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού ή παραλίας, θα αποφασίζει ο υπουργός Οικονομικών. Μάλιστα, το ίδιο προβλέπεται και για παράνομα κτίσματα που έχουν κατασκευάσει ιδιώτες που εκμεταλλεύονται παραλία ή αιγιαλό χωρίς καμία άδεια, αρκεί να προηγηθεί διακανονισμός για την αποζημίωση με την κτηματική υπηρεσία και να είναι στατικά επαρκές.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη παραμένει σε εκκρεμότητα η χάραξη του αιγιαλού. Σήμερα μόνο το 20% αποσπασματικών τμημάτων του αιγιαλού είναι οριοθετημένο, αν και η «Προκαταρκτική Οριογραμμή του Αιγιαλού» είχε ολοκληρωθεί το 2008. Η αποτύπωση της ακτογραμμής και η κύρωσή της έχει πλέον μετατεθεί από το υπουργείο Οικονομικών για τα τέλη του 2018.

Ο τοίχος της ντροπής (The Wall of Shame)

Ήταν Φεβρουάριος του 2015 όταν μία ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη, επισκέφτηκε τον νέο Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη. Η ατζέντα ήταν καυτή και αφορούσε την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας. 

Την αποστολή αποτελούσαν εκτός από τον Δήμαρχο, ο πρόεδρος του συλλόγου «Θερινή Διαμονή» και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Περιβολάκια Ραφήνας, κ. Πέτρος Σαντ, οι Βουλευτές, Πάντζας και Χαϊκάλης, ο ιδιοκτήτης της προς κατεδάφιση οικίας και ο δικηγόρος του.

Έτσι αρχίζει ένα δημοσίευμα-μνημείο και ύμνος στον καταπατητή του αττικού δάσους. Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μιλάμε για τον καταπατητή εκτάσεων που υπάγονταν σε μία από τις εκτάσεις εφαρμογής των υποπαραγράφων του άρθρου 3 του Ν. 998/79 ώστε να μας χαρακτηρίσουν τρελούς (συνήθης χαρακτηρισμός όσων επιμένουν στην ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος) αλλά για τον καταπατητή του δάασους, όπως αυτό ορίζεται και από τον πιο πρόσφατο και πι αντιδασικό νομοθέτημα, της νομολογίας της "κρίσης" (της μνημονιακής δηλαδή νομοθεσίας).

Σήμερα, έχοντας διανύσει σχεδόν το μισό 2017, έχουμε υποστεί βροχή αλλεπάλληλων νόμων "της κρίσης", όπως ο αντισυνταγματικός με τη δικαστική βούλα 4014/11 και ο "συνταγματικά ανεκτός" 4178/13 (οι τακτοποιητικοί των αυθαιρέτων), ο 4067/12 (ο τακτοποιητικός του τακτοποιητικού), ο 3852/10 (το Καλλικρατικό ζημιάρικο χεράκι που έσβησε πρόστιμα), ο 4042/12 που επιτρέπει πλέον τον αποχαρακτηρισμό χορτολιβαδικών και βραχωδών εκτάσεων, ο 4067/12 με το μπόνους δόμησης μέχρι και 35%!!! ακόμα και σε πρώην δάση και δασικές εκτάσεις, ο 4092/12 με τη δυνατότητα παραχώρησης παραλιών για τη δημιουργία νέας χρήσης, ονόματι "παραθεριστικό χωριό", τον νόμο 4179/2013 που μειώνει στα 50 μέτρα (από τα 100 μέτρα που ίσχυαν έως τότε) η ελάχιστη απόσταση κτιρίων από τον αιγιαλό στα τουριστικά χωριά. Σε μία χώρα που δεν έχει καν οριοθετημένο αιγιαλό στο 90% της ακτογραμμής της.

Το 2015 ήρθε και ο νόμος για τις βοσκήσιμες γαίες, ο 4351/2015 ο οποίος ουσιαστικά θέτει τα δάση στην υπηρεσία της κτηνοτροφίας.

Ο ορισμός του δάσους είχε γίνει πια λάστιχο διαρκώς συρρικνούμενο, μέχρι εξαφανίσεως. Το προεδρικό διάταγμα 32/2016 πήγε να επαναπροσδιορίσει τους ορισμούς. Μάλιστα εισήγαγε κι άλλες έννοιες (πχ φρυγανική έκταση) αλλά στάθηκε  μάλλον εργαλείο για τους περαιτέρω άρπαγες.

Έτσι, έρχεται το επιστέγασμα της όλης επιχείρησης, ο Ν 4389/2016 με τις οικιστικές πυκνώσεις και τον θρίαμβο του αυθαιρετούχου και ακολουθεί ο 4467/17 που αποτελεί το αποκορύφωμα των δασικών μνημονίων, αφαιρώντας ακόμα και αναδασωτέες εκτάσεις από τις προστατευόμενες και επιβάλλοντας μία έννοια "φορητότητας" του δάσους σαν να αντισταθμίζεται η εκχέρσωση 4 στρεμμάτων στην Πεντέλη με την αναδάσωση 4 στρεμμάτων στον Παρνασσό. Ο στόχος τους βέβαια είναι οφθαλμοφανής.

Οικιστικές πυκνώσεις, γεωργικές πυκνώσεις αλλά κυρίως μαφιόζικες πυκνώσεις προσαρμοσμένες στο πνεύμα της εποχής που τα πάντα πρέπει να πουληθούν, που τα πάντα έχουν μόνο οικονομική αξία αφού καμία άλλη αξία τους δεν αναγνωρίζεται ως ωφέλεια.

Ενδεικτικά ο (δασολόγος) υπουργός Β. Αποστόλου, ο εμπνευστής του προαναφερθέντος Ν.4351/2015 σχολίαζε για τις πυκνώσεις του Τσιρώνη 

"Θέλω κλείνοντας να εκφράσω τη διαφωνία μου με τις απόψεις που προτείνουν λύσεις τύπου οικιστικών πυκνώσεων και ιωδών πολυγώνων, αλλά και οριζόντιων αποχαρακτηρισμών. Αν εφαρμοστούν τέτοιες λύσεις, τότε όχι μόνο κάθε χωράφι θα είναι και μια πύκνωση, οπότε θα υπάρχουν ολόκληρες περιοχές που δεν θα έχει μείνει δασικός χάρτης, αλλά και κάθε αποχαρακτηρισμός ενδέχεται να μεταβληθεί σε εργαλείο επιβράβευσης των καταπατητών γιατί δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός των εκχερσωμένων αγρών σε επιλέξιμες αγροτικές εκτάσεις και σε καταπατήσεις οικιστικού χαρακτήρα. Δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί ο αγροτικός χώρος ως πρόσχημα για να αποχαρακτηριστούν εκτάσεις που είναι πραγματικά δασικές"

Βέβαια αργότερα εμπνεύστηκε τις ...αγροτικές πυκνώσεις μιμούμενος τον ...οικολόγο υπουργό, αλλά αυτό είναι άλλο!!!

Ζούμε την ολοκληρωτική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας. Και όχι στο όνομα της ανάπτυξης που οι σύγχρονες αντιλήψεις την θέλουν αειφόρο. Ζούμε την καταστροφή με όρους ληστρικής, αμιγώς καπιταλιστικής και στο μέτρο αυτό εξοντωτικής, ανάπτυξης δραστηριοτήτων και βραχύβιων έργων, που μετά το τέλος της ζωής τους θα αφήσουν σωρούς από μπάζα και ερείπια, θλιβερά ενθυμήματα μίας "ανάπτυξης" που ποτέ δεν ήρθε, θλιβερή εικόνα του αγαθού που χάθηκε μαζί με τις βεβαρυμένες πια ζωές μας.

Και όλα αυτά με την αυτονόητη κατάργηση του δικαίου που βασίζεται σε κανόνες που υποτάσσουν το δημόσιο συμφέρον στις ανάγκες του ιδιωτικού κέρδους. Πάντα κάτω από τις επευφημίες αυθαιρετούχων και αυθαιρετούντων, πολιτών και αξιωματούχων. Οι ένοχοι έχουν ονόματα. Ελπίζω να μη ξεχαστούν αλλά να μείνουν εσαεί χαραγμένα στη μνήμη και σε ένα ξεχωριστό, άυλο μνημείο. 

Σε έναν άυλο τοίχο της ντροπής

________________________

Διαβάστε και εδώ (1), (2), (3), (4), (5) και χιλιάδες δημοσιεύματα σε διαδίκτυο και άλλα μέσα.

Αξίζει να επισημάνουμε πως στο κείμενο που πανηγυρίζει την δικαίωση των καταπατητών, η Δασική Υπηρεσία και γενικά οι διώκτες των καταπατητών έχουν θέση δίπλα σε απατεώνες δασολόγους και πολιτικούς που εκπροσωπούν σκοτεινά συμφέροντα ενώ η "ομοσπονδία" των καταπατητών και των συμπαραστατών τους εμφανίζονται ως άγγελοι της κάθαρσης και αγωνιστές του λαού.

Φωνάζει ο κλέφτης δηλαδή! 

Κρατήστε τα ονόματα των ενόχων στη μνήμη σας. Η λήθη και η αδιαφορία μας έφτασαν εδώ. Δεν πρέπει να τις αφήσουμε να μας πάνε ακόμα πιο κάτω.

«Εκεί γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων»

Υπότιτλος: Δεν υπάρχει σωτηρία

Αναδημοσίευση από το dasarxeio.com

Ο ευγενέστατος υπουργός που επικοινωνεί για να αναβάλει την κατεδάφιση αυθαίρετης οικίας, οι βουλευτές που πιέζουν για την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου και το γνωστό δίδυμο δασολόγου – πολιτικού που συγκέντρωσε 750.000,00€ στον Δήμο Ραφήνας – Πικερμίου για άσκοπες φωτοερμηνείες.

Στο άρθρο με τίτλο «Η δράση της Ομοσπονδίας Συλλόγων «Περιβολάκια» και η επιτυχία των οικιστικών πυκνώσεων» που υπογράφει ο Πέτρος Σαντ και δημοσιεύτηκε στο www.irafina.gr περιγράφεται, σύμφωνα με το συντάκτη του, πως και κάτω από ποιες συνθήκες «γεννήθηκε η ιδέα των οικιστικών πυκνοτήτων».

Κατά τον κ. Σαντ, τον Φεβρουάριο του 2015, ομάδα πολιτών της Ραφήνας με επικεφαλής τον Δήμαρχο Βασίλη Πιστικίδη επισκέφθηκε τον αρμόδιο αν. Υπουργό Περιβάλλοντος, κ. Τσιρώνη, με σκοπό να τον ενημερώσει για την κατεδάφιση οικίας εντός του οικισμού Περιβολάκια Ραφήνας.

Ο κ. Τσιρώνης, αφού άκουσε την εισήγησή τους επικοινώνησε με τον αρμόδιο Υπουργό Εσωτερικών για να αναβάλει την κατεδάφιση έως ότου διερευνηθεί η υπόθεση σε βάθος.  «Το ιδιαίτερο γεγονός όμως της συγκεκριμένης συνάντησης ήταν το εξής: Κάποια στιγμή, ο Υπουργός ζήτησε να δει φωτογραφίες και αμέσως σε ένα tablet εντοπίστηκε η περιοχή στην χαρτογραφική πλατφόρμα Google Earth όπου με έκπληξη ο κ. Τσιρώνης αναφώνησε:

– Μα αυτό είναι οικισμός!!!», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Σαντ, στο συγκεκριμένο δημοσίευμα, αναφέρεται στη δασική υπηρεσία και στους δασικούς υπαλλήλους. Αποφεύγει, βέβαια, την οποιαδήποτε αναφορά στην απόρριψη, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, της αίτησης ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια που ζητούσαν να ακυρωθεί το από 6.3.2003 Προεδρικό Διάταγμα για τον καθορισμό χρήσεων γης και όρων δόμησης στη εκτός σχεδίου και εκτός ορίων οικισμών προς του 1923 ευρύτερη περιοχή των Μεσογείων Αττικής, ως προς το σκέλος εκείνο που αφορά την περιοχή Περιβολάκια. 

Οι δικαστές απέρριψαν τον ισχυρισμό ότι η περιοχή Περιβολάκια έχει αναπτυχθεί οικιστικά (κατοικίες), υπάρχει οδικό δίκτυο, φως, νερό, τηλέφωνο, κ.λπ., υπογραμμίζοντας ότι το γεγονός ότι η εν λόγω περιοχή πράγματι, έχει αναπτυχθεί οικιστικά και εξυπηρετείται από οδικό δίκτυο, καθώς και δίκτυα φωτισμού, ύδρευσης, κ.λπ., δεν αναιρεί ούτε το χαρακτήρα της ως έκτος σχεδίου, ούτε την ύπαρξη δασικών εκτάσεων, γιατί «η ύπαρξη κτισμάτων, τα οποία μάλιστα δεν προκύπτει αν έχουν ανεγερθεί βάσει οικοδομικών αδειών, σε έκτος σχεδίου περιοχή, καθώς και η σύνδεση των κτισμάτων αυτών με δίκτυα οργανισμών κοινής ωφέλειας, δεν μεταβάλλει κατ΄ αρχήν το δασικό χαρακτήρα της περιοχής».  

Το γεγονός ότι δεν υπάρχει δασολόγιο δεν σημαίνει ότι μια δασική περιοχή χάνει το δασικό της χαρακτήρα και παύει η προστασία της, αποφάνθηκε το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας απορρίπτοντας την αίτηση ιδιοκτητών οικοπεδούχων της περιοχής Περιβολάκια. 

Νόμος είναι το δίκιο του αυθαιρετούχου και του καταπατητή, σε μία χώρα που ζει με την εξαίρεση και ως εξαίρεση, πάντα

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΤΗΡΙΑ

Ι. Τσιρώνης (Φεβρουάριος 2015) Αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον ως παραγωγική ανάπτυξη κι όχι ως τροχοπέδη. Να τι εννοούσε λοιπόν ο "οικολόγος"

Η ανάπτυξη που δεν θέλαμε να ζήσουμε, είναι εδώ. Η ανάπτυξη της πλήρους, εξαντλητικής εκμετάλλευσης, φυσικών και ανθρωπίνων αποθεμάτων. Της κατάχρησης πόρων και αποθεμάτων.

Το ακόλουθο άρθρο, δημοσιεύτηκε στο Capital.gr στις 24/12/2015. Αυτή είναι η ελληνική άποψη για το τι σημαίνει αειφόρος ανάπτυξη. Πόσο ακόμα θα κατρακυλήσουμε;

Στην σημερινή ΑΥΓΗ, δημοσιεύεται το άρθρο - ερώτημα του Π. Κατσάκου "Ζητούνται εξηγήσεις…για τις σκανδαλώδεις μεθοδεύσεις που φυτεύουν τουριστικές κατοικίες" Ευτυχώς, υπάρχουν και εκείνοι που αναρωτιούνται για τη στάση των Γ. Τσιρώνη, Θ. Δρίτσα και Τρ. Αλεξιάδη. Αρκε'ι όμως αυτό;

Οι τρεις καμπαλέρος της επιθετικής ανάπτυξης, δίνουν ζωή σε ένα εγκληματικό εγχείρημα, που είχε ξεκινήσει πριν 37 χρόνια. Μανιάτης και Κεφαλογιάννη, δεν κατάφεραν να τοξεβρυκολακιάσουν και να πουλήσουν τη δική τους εκδούλευση. Ο άξιος Τσιρώνης με τους άλλους δύο σωματοφύλακες, φαίνεται να το καταφέρνει. Και σίγουρα δεν θα σταματήσουν, ούτε εδώ ούτε σε ότι έχουν βάλει στο μάτι σαν επόμενους "αναπτυξιακούς" στόχους.

Τώρα αποκαλύπτεται το τι εννοούσε ο Τσιρώνης, πέρσι τον Φεβρουάριο, όταν δήλωνε, μόλις ανέλαβε το υπουργείο του και μάλιστα σε κακά ελληνικά:

"Αντιμετωπίζουμε το περιβάλλον ως παραγωγική ανάπτυξη κι όχι ως τροχοπέδη" 

Επιτέλους κατάλαβα τι εννοούσε όταν έλεγε πως δεν αντιμετωπίζει το περιβάλλον ως φρένο (τροχοπέδη). Απλά πως δεν έχει ο ίδιος κανένα φρένο και κανένα ενδοιασμό.

Ακολουθεί το άρθρο του Δ. Δελεβέγκου στο Capital.gr από τις 24/12/2015

Ξεμπλοκάρει η επένδυση του Έλληνα που έχει την μισή Ίο

Μένει κενό το γράμμα όσων υπερασπιζόταν κάποτε, ένα άλλο κόμμα που υπήρχε τότε και το έλεγαν ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό είναι πια Ιστορία. Το σήμερα είναι αμείλικτο και οι διαχειριστές του, αποφασισμένοι. Τόσο αποφασισμένοι όσο είναι όλοι όσοι είναι ικανοί να ξεπουλάνε τις ιδέες τους και τα σώματα τους. 

Στο προσκήνιο επανέρχεται το σύνθετο τουριστικό κατάλυμα που σχεδιάζει ο ελληνοαμερικανός εκατομμυριούχος και πρώην trader της Wall Street Άγγελος Μιχαλόπουλος στο αιγαιοπελαγίτικο νησί της Ίου, μετά την κοινή υπουργική απόφαση για την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης χώρου αιγιαλού, παραλίας και θαλασσίου χώρου στην εταιρεία συμφερόντων του ιδίου 105 Α.Ε. Πρόκειται για μία από τις μεγάλες τουριστικές επενδύσεις που προχώρησαν, έως ένα σημείο, μέχρι τα τέλη του 2014 οπότε η χώρα μπήκε σε τροχιά αποσταθεροποίησης και έκτοτε παραμένουν παγωμένες.

Πλέον, η κυβέρνηση πιάνει, έστω με χελωνοειδή ρυθμό, το νήμα από εκεί που είχε μείνει: τον Αύγουστο του 2014 το Υπ.Περιβάλλοντος ενέκρινε τη δημιουργία του εν λόγω σύνθετου τουριστικού καταλύματος (θέση Κουμπάρα-Διακοφτό της Ίου). Και στην εκπνοή του 2015, ο Αν.Υπ. Περιβάλλοντος Γ.Τσιρώνης και οι συναρμόδιοι ομόλογοί του στα Υπ.Οικονομικών και Ναυτιλίας Τρ. Αλεξιάδης και Θ. Δρίτσας ενέκριναν την παραχώρηση του αιγιαλού με αντάλλαγμα 154,4 χιλιάδες ευρώ για την πρώτη χρονιά της πρώτης πενταετίας.

Η παραχώρηση του αιγιαλού σηματοδοτεί την ουσιαστική έναρξη της κατασκευής του ξενοδοχείου, καθώς η 105 Α.Ε. υποχρεούται να καταβάλει το παραπάνω τίμημα - που αντιστοιχεί στο πρώτο έτος παραχώρησης - σε λιγότερο από έναν μήνα από την υπογραφή της παραπάνω ΚΥΑ.

Ο επενδυτής θα υλοποιήσει στον αιγιαλό σειρά απαραίτητων για το θέρετρο έργων που περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την κατασκευή λειτουργικής σύνδεσης (του ακρωτηρίου Διακοφτό με την ενδοχώρα), κυματοθραυστών, τεχνητών παραλιών στους όρμους Μανιάτα και Κουμπάρα, παραλιών, παραλιακού κρηπιδώματος και έργου αφαλάτωσης.

Αγόραζε εκτάσεις 

Ο Μιχαλόπουλος αγόραζε μαζικά, τουλάχιστον, από το 2010 εκτάσεις στην Ίο · οι δικηγόροι του και οι σύμβουλοί του όργωναν, υπό συνθήκες μυστικότητας, το νησί και αγόραζαν από ντόπιους εκτάσεις, με το στόρι να παραπέμπει σε ελληνικές ταινίες του '60 όπου "ξένος” μεγαλοεπενδυτής αγοράζει χωράφια για να κατασκευάσει ξενοδοχείο.

Έτσι, ο γεννηθείς στην Ελλάδα το 1962 επιχειρηματίας διαθέτει σήμερα περίπου το 30% του νησιού (μέγεθος που ενδέχεται, για ευνόητους λόγους, να είναι κατά τι μεγαλύτερο ή μικρότερο), όντας σήμερα σε θέση να αναπτύξει σε επιφάνεια 181 στρεμμάτων το τουριστικό συγκρότημα. Ανεπίσημες εκτιμήσεις τοποθετούν την αξία των αγορών γης σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ, κατά τα τελευταία χρόνια, ο Αγγελόπουλος, μέσω της εταιρείας του, έχει προχωρήσει σε δενδροφυτεύσεις περίπου 60.000 δέντρων, τμήμα των οποίων είναι ελιές και φοίνικες. Σύμφωνα με τις τελευταίες διαθέσιμες οικονομικές καταστάσεις του 2013, η αξία του συνόλου του ενεργητικού της 105 Α.Ε. (περιλαμβάνει κτήρια και εκτάσεις) ανέρχεται σε περίπου 7 εκατ. ευρώ.

Συνολικά, η ανάπτυξη δεν θα ξεπεράσει τα 18.100 τ.μ. (με σ.δ. 0,1) και θα περιλαμβάνει σύνθετο τουριστικό κατάλυμα 249 κλινών που θα αποτελείται από πεντάστερο ξενοδοχείο, τουριστικές κατοικίες και κέντρο αναζωογόνησης. Ο προϋπολογισμός κατασκευής του συγκροτήματος τοποθετείται περίπου στα 50 εκατ. ευρώ, ενώ εκτιμάται ότι το μεγαλύτερο τμήμα του project θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2017.

Οι ανάγκες για την υδροδότηση της μονάδας θα καλυφθούν μέσω ειδικής μονάδας αφαλάτωσης.

Όσον αφορά τον Αγ.Μιχαλόπουλο αποτελεί, στους κύκλους των διεθνών χρηματαγορών, έναν από τους πιο επιτυχημένους traders της Wall Street σε προθεσμιακά συμβόλαια (futures) και παράγωγα. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Κορνέλ και από μικρή ηλικία ξεκίνησε να επενδύει στο χρηματιστήριο με επιτυχία, μιας και η δραστηριότητα αυτή εκτιμάται ότι του απέφερε ετήσια έσοδα της τάξης των 10 εκατ. δολαρίων.

Η Ίος τείνει να αποτελέσει μόνιμο προορισμό για τον Αγ.Μιχαλόπουλο και τα πέντε παιδιά του, έχοντας ιδρύσει την 105 Α.Ε. τον Ιούλιο του 2009, με πρόεδρο τον ίδιο και μελος του δ.σ. τη σύζυγό του Βασιλική.

Σημειώνεται ότι η ΚΥΑ προκάλεσε αντιδράσεις από τους Οικολόγους Πράσινους, οι οποίοι χαρακτηρίζουν ως σοβαρό πλήγμα για τη συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ την παραχώρηση του αιγιαλού, κίνηση που βρίσκεται σε αντίθεση με τις προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος. Τέτοιου είδους σφοδρές αντιδράσεις δεν είχε προκαλέσει ούτε η νομοθετική πρωτοβουλία του Γ.Τσιρώνη και του Υπ.Εσωτερικών Π.Κουρουμπλή -αποσύρθηκε εν τέλει με την υπόσχεση ότι θα επανέλθει- για αναστολή των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων μέχρι την κύρωση των δασικών χαρτών.

Πηγή: dimitris.delevegos@capital.gr

Ένα γράμμα από το WWF- Για τα δάση: τα καλά και τα άσχημα νέα

Μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, παρέλαβα την ακόλουθη επιστολή

Αγαπητοί φίλοι,

Σας μεταφέρω τις έντονες συγκινήσεις στο μέτωπο των δασών τις τελευταίες μέρες.  

Πράξη πρώτη του έργου:

Πριν 10 μέρες, κατατέθηκε πολυ-νομοσχέδιο στη Βουλή. Ανάμεσα σε διατάξεις για τις συντάξεις, την ενεργειακή αποδοτικότητα και... τις μπίρες, ξεχώρισε μια διάταξη που μας χτύπησε στο μάτι (και στην καρδιά!) 

- Στο εξής, αναδασωτέες θα χαρακτηρίζονται μόνο όσες δασικές εκτάσεις κάηκαν και όχι όσες καταστράφηκαν από καταπατήσεις και άλλες παράνομες χρήσεις. Με άλλα λόγια: πράσινο φως για νομιμοποίηση καταπατήσεων και σινιάλο για ακόμα περισσότερες παρανομίες στη δασική γη μας…

(Γιατί μελετήσαμε το πολυ-νομοσχέδιο; Από καιρό «ξεσκονίζουμε» σχεδόν κάθε νομοσχέδιο που κατεβαίνει στη Βουλή για τα «ψιλά γράμματα» που μπορεί να αφορούν το περιβάλλον, μια και τα τελευταία χρόνια πολλά περνούν στα κρυφά και χωρίς αντιδράσεις.)

Ετοιμαστήκαμε για μάχη, παράλληλα όμως ήρθαμε σε επαφή με το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας: «Μήπως πρόκειται για λάθος»;

Το Υπουργείο αναδιπλώθηκε άμεσα, δηλώνοντας ότι πρόθεσή του ήταν η καλύτερη θωράκιση των δασών, ενώ αμέσως μετά κατέθεσε τροποποίηση της διάταξης. Λίγες μέρες μετά βρεθήκαμε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, για να εξηγήσουμε γιατί μια τέτοια κίνηση θα ήταν καταστροφική.

Ήταν απλά ένα λάθος; Ακόμα κι αν οι αρμόδιοι Υπουργοί δεν είχαν... καταλάβει τι σήμαινε η διάταξη που έφεραν για ψήφιση, παραμένει η ανησυχία ότι κάποιοι βρήκαν ευκαιρία να αλλάξουν «στα μουλωχτά» τα δεδομένα για την προστασία των δασών, υπέρ των αυθαίρετων καταπατήσεων. Οι εξελίξεις των επόμενων ημερών δυστυχώς ενίσχυσαν τις υποψίες μας.

Πράξη δεύτερη του έργου: «Ζήτω τα αυθαίρετα!»

Δεν προλάβαμε να χαρούμε, αφού λίγες μέρες μετά ο Αναπληρωτής Υπουργός Γιάννης Τσιρώνης και ο Υπουργός Εσωτερικών Παναγιώτης Κουρουμπλής κατέθεσαν ένα μεσημέρι τροπολογία σε νομοσχέδιο που θα ψηφιζόταν το ίδιο βράδυ. Η τροπολογία αφορούσε την αναστολή της κατεδάφισης αυθαιρέτων και παρεμπόδιζε τις (αυτοδιοίκητες κατά τα’ άλλα) περιφέρειες, οι οποίες είχαν ξεκινήσει να γκρεμίζουν κτίρια και μάντρες. Εδώ τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα και κανείς δεν μπορεί να πει «δεν γνώριζα»: στόχος ήταν η παράκαμψη τελεσίδικων αποφάσεων για κατεδάφιση αυθαιρέτων (παρόλο που ορισμένες έχουν κριθεί ακόμα κι από Συμβούλιο της Επικρατείας) με πρόφαση ότι δεν έχουν ακόμα κυρωθεί οι δασικοί χάρτες. Στην ουσία, θα ήταν η χαριστική βολή για τους δασικούς χάρτες, που ήδη δεν χαίρουν άκρας υγείας: ενδεικτικά, στην Αττική έχουν κυρωθεί μόλις 6 από τους 154, ενώ πολλοί χάρτες στην Ελλάδα δεν έχουν καν ακόμα ξεκινήσει. Μια τέτοια τροπολογία θα ήταν το τέλειο κίνητρο για να μην ολοκληρωθούν ποτέ!

Και πάλι όμως, είχαμε αίσιο τέλος: μετά από αντιδράσεις και μόλις μία ώρα μετά την κατάθεση της τροπολογίας, ο Αναπληρωτής Υπουργός την απέσυρε (!) λέγοντας όμως ότι θα την ξαναδούμε σύντομα... (εμείς είμαστε έτοιμοι και περιμένουμε)

Παραμένουμε σε συνεχή επιφυλακή λοιπόν, παίρνοντας κουράγιο από το αποτέλεσμα που βλέπουμε έστω και στο ‘παρά πέντε’, όταν φέρνουμε τις εξελίξεις στο φως. Δεν παύει να με εκπλήσσει θετικά το πώς το ενδιαφέρον του κόσμου μπορεί και αλλάζει τα δεδομένα.

Θα χαρώ πολύ να ακούσω τις σκέψεις σας για το θέμα στο theo.nantsou@wwf.gr!

Με εκτίμηση,

Θεοδότα Νάντσου, επικεφαλής περιβαλλοντικής πολιτικής, WWF Ελλάς

Σχόλιο: 850.000 τουλάχιστον είναι οι πελάτες που ανταλλάσσονται μεταξύ των καταστημάτων. Δεν το λες αμελητέο γι΄αυτό, όταν θέλει κάποιος να αντιδράσει στις επιλογές του μεγάλου αυτού πελατειακού σώματος, καλό είναι να έχει να αντιπροτείνει και το ισοδύναμης αξίας, εμπόρευμα