Τίποτα δεν άλλαξε, απλά έρχονται εκλογές

Όσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο φρόντιζαν να διατηρούν ικανοποιημένη την εκλογική τους πελατεία. Τον κόσμο που αποτελούσε την πελατεία αυτή  Αυτούς που σέρνονται από τη μία άκρη της παλέτας των κομματικών επιλογών, στην άλλη. Φυσικά δεν πρόκειται για πολιτικές επιλογές, αφού δεν έχουν ίχνος πολιτικής σκέψης κατά την συνειδητή ή όχι πρόκριση τους, από τον κάθε ένα πελάτη. Την ίδια οδό άσκησης της κατ' όνομα πολιτικής, στην ιδιότυπη ελληνική πολιτική σκηνή, επέλεξα και ο Συριζα. Μάλλον ήταν η ολοκλήρωση μίας διαδικασίας που είχε ξεκινήσει από καιρό και βρήκε το πρόσχημα για την προώθηση της διαδικασίας ολοκλήρωσης της, στην Αττική Τραγωδία της 23ης Ιουλίου 2018. Πράγματι, δεν υπάρχει χυδαιότερη στάση πολιτικού κόμματος, από τη μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα, όπως αυτή που σκαρφίστηκε η παρούσα κυβέρνηση. Με πρόσχημα την μη επανάληψη της τραγωδίας που έλαβε χώρα στις 23/7/2018, προωθεί την απόλυτη εξαφάνιση και των τελευταίων ιχνών φύσης που απέμειναν στην έρημη χώρα και πιο πολύ στο φαιό νταμάρι που λέγεται Αττική.

Περάστε κόσμε!

Επειδή η φρίκη σερβίρεται σε ανάλογα φρικτή συσκευασία και η παρανομία δεν πρέπει να εξαντλείται στο περιεχόμενο αλλά και στο πως αυτό φτάνει να ενσωματωθεί στη ζωή μας. Πως έρχεται να καταστρέψει το μέλλον μας. Έτσι και ο νόμος 4459/2018, ο οποίος αφορά το «Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ιόνιο Πανεπιστήμιο και άλλες διατάξεις», έρχεται με το άρθρο 40 να παρατείνει τις προθεσμίες για την υποβολή των ορίων οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης (3889/10) δηλαδή με την νεότερη ορολογία, των  εκτρωματικών "Οικιστικών πυκνώσεων". Tη δικαίωση δηλαδή του καταπατητή, του εκχερσωτή, του αυθαιρετούχου και όλων εκείνων που έκλεψαν με περισσό θράσος, φύση από τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές. Αυτών δηλαδή που αποτελούν την κρίσιμη μάζα της νέας εκλογικής πελατείας του κόμματος που κάποτε υπερασπιζόταν τη φύση, την οικολογία και καυτηρίαζε αυτούς που δiaτηρούσαν ομήρους τους αυθαιρετούχους, προκειμένου να τους ενσωματώνουν στη δική τους εκλογική πελατεία. Ειδικά η ανατολική Αττική βρίθει από πολιτευτές που μάζευαν ψήφους καταπατητών στους οποίους υπόσχονταν "κλείσιμο της υπόθεσης τους" με τον ευνοϊκότερο για αυτούς τρόπο, Ο Σύριζα μύρισε την πελατεία και με έναν νόμο που μοιάζει με συρραφή τυχαίων κειμένων τους χάρισε τη γη και τον ουρανό.

Με το άρθρο 52 που οι φτηνοί ψηφοθήρες, οι κοινοί  απατεώνες διαλαλούν πως αρχίζουν οι κατεδαφίσεις των παρανόμων, αποδεικνύουν το πόσο ηλίθιους μας θεωρούν. Το άρθρο 52 περιλαμβάνει τις επείγουσες ρυθμίσεις για κατεδαφίσεις αυθαίρετων κτισμάτων σε αιγιαλό, δασικές εκτάσεις, ρέματα και επικίνδυνες οικοδομές. 

Για την περίπτωση των αυθαίρετων κτισμάτων σε δασικές εκτάσεις αποσαφηνίζει πως ο νόμος αφορά μόνο τα αυθαίρετα κτίσματα και κατασκευές που βρίσκονται σε δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν από πυρκαγιά και έχουν κηρυχτεί αναδασωτέες.

Επειδή τα παραλειπόμενα δυσκόλως εννοούνται, δύσκολα καταλάβατε πως οι οικοδομές σε δάση δεν θεωρούνται πια αυθαίρετες. Εμπρός λοιπόν, μην αφήσετε τίποτα. 

Οι υγρότοποι της Αττικής

Στο άρθρο 54 υποτίθεται πως αποτυπώνεται το καθεστώς προστασίας υγροτόπων

Λέει το άρθρο 54

Στις περιοχές των υγροτόπων Α΄ προτεραιότητας της υποπερίπτωσης αα΄ της περίπτωσης γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 20 του ν. 4277/2014 (Α’ 156), όπως αυτές φαίνονται εντός των περιγραμμάτων τους με διακεκομμένη γραμμή στα σχετικά πρωτότυπα διαγράμματα, που θεωρήθηκαν από τον Προϊστάμενο της Διεύθυνσης Τοπογραφικών Εφαρμογών και που αντίτυπό τους σε φωτοσμίκρυνση προσαρτάται ως Παράρτημα Α’ στον παρόντα νόμο, και μέχρι την οριοθέτησή τους σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 3937/2011 (Α’ 60), απαγορεύεται η δόμηση, η επιχωμάτωση, η άσκηση οχλουσών δραστηριοτήτων και κάθε δραστηριότητα που υποβαθμίζει την οικολογική κατάστασή τους, καθώς και η έκδοση αδειών δόμησης.

Δηλαδή όλες οι μελέτες για τσιμεντώματα ρεμάτων αναστέλλονται. Ή μήπως όχι;

Η διάταξη αφορά τους υγροτόπους της Αττικής με έκταση έως 80 στρέμματα. Όμως πως καθορίζεται η έκταση; Μόνο από το περίγραμμα (την διακεκομμένη)

Τα ρέματα που έχουν χαρακτηρισθεί με προεδρικό διάταγμα ως ιδιατέρου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος περιλαμβάνονται; ή δεν ισχύει το ΠΔ;

Επίσης, ο νόμος αυτός ενσωματώνει τη νομολογία του ΣτΕ που ορίζει πως η έκταση, την οποία καταλαμβάνει ένα ρέμα δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται ως χώρος οικοδομήσιμος ή προοριζόμενος για την ανέγερση κοινωφελών κτιρίων, αλλά αποκλειστικά ως κοινόχρηστος χώρος (Σ.τ.Ε. 2656/1999, 4654/1996); Άρα αν η έκταση που μπαίνει στο στόχαστρο είναι μεγαλύτερη από 80 στρέμματα δεν προστατεύεται;

Αφού απαγορεύονται οι οχλούσες δραστηριότητες στους υγροτόπους της Αττικής, θα εξαιρέσουν το Μέγα Ρέμα για να φτιάξουν το ΚΕΛ τους και για να τσιμεντώσουν κοίτη και εκβολή;

Τα κενά που έχουν αφήσει μυρίζουν να είναι επίτηδες αφημένα προκειμένου και να ικανοποιήσουν τους καταπατητές αλλά από την άλλη να μην το παρακάνουν με τον κόσμο που βλέπει και επισημαίνει τις παρανομίες τους.

Το φθινόπωρο δεν φάνηκε ακόμα (παρά τις βροχές) αλλά με τέτοιους νόμους -σκούπες που ρυθμίζουν από πανεπιστήμια μέχρι τακτοποιήσεις καταπατητών αλλά και την επέκταση του ...κοιμητηρίου της Νέας Μάκρης (άρθρο 55) δείχνουν όχι μόνο αθλιότητα, διατήρηση του πελατειακού κράτους, αισχρή συνδιαλλαγή αλλά και ότι τελικά τίποτα δεν άλλαξε. Ότι υπήρχε πριν, εξακολουθεί να υπάρχει και να κυβερνά και το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή πια. Είμστε βαθιά μέσα στη βρωμιά. Πολύ βαθιά.

__________________________________

ΥΓ Δεν ξέρω ανα θα μπορέσω να εξηγήσω στα παιδιά γιατί τους επιστρέφουμε έναν τέτοιο κόσμο για να ζήσουν

ΥΓ2 Θυμήθηκα την Ζωή Κωνσταντοπούλου που επέστρεφε τροπολογίες που τις έδιναν, όταν ήταν άσχετες με το θέμα του κάθε φορά συζητούμενου σχεδίου νόμου. Γι' αυτό είναι εκτός Βουλής. Λογικό.

Ο οικολόγος οικοπεδοφάγος - Μία καλοκαιρινή ιστορία

Σήμερα λέγονται οικιστικές πυκνώσεις

Και ποιος δεν ξέρει ή δεν έχει ακούσει ιστορίες για απατεώνες που έφραζαν ένα κομμάτι γης, για να το πουλήσουν στους φρεσκοαφιχθέντες,  τότε που η Αθήνα ξεχείλιζε από το μεγάλο κύμα αστυφιλίας, στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και όλη την επόμενη δεκαετία. Λέξεις του τότε συρμού ήταν τα περιφραστικά επίθετα «εκτός σχεδίου», «εντός σχεδίου», τα μονολεκτικά «άρτιο», «οικοδομήσιμο», τεχνικοί όροι όπως «ρίξιμο βάσης», «ρίξιμο θεμελίων», «λυόμενο», αλλά και ιδιότητες όπως «μεσίτης» και «οικοπεδοφάγος».

Όλα τα παραπάνω ήταν συνιστώσες μίας ευρύτερης έννοιας, μίας τάσης στην οποία επιδόθηκαν όσοι Έλληνες δεν έφυγαν να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Μπορεί όχι όλοι όσοι δεν έφυγαν, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς που έμειναν, μπήκαν στο τρενάκι της ανάπτυξης της χώρας το οποίο είχε το όνομα «Ανοικοδόμηση». Ήταν ένας κύκλος που ξεκινούσε από την δυστυχία της υπαίθρου, η οποία ωθούσε τους κατοίκους της να την εγκαταλείψουν. Όσοι μετοικούσαν στα αστικά κέντρα, έβρισκαν δουλειά στην οικοδομή, χτίζοντας τα σπίτια που θα αγόραζαν ή θα ενοικίαζαν αλλά όπως και να ήταν, θα κατοικούσαν κάποιοι άλλοι μέτοικοι. Ένας ανατροφοδοτούμενος οικονομικός κύκλος δηλαδή. Επειδή όμως πουθενά δεν υπάρχουν κλειστά συστήματα, τα οποία δηλαδή παράγουν την ενέργεια την οποία καταναλώνουν (υπάρχουν και οι τριβές μας λέει η θερμοδυναμική), η τροφοδοσία με συνάλλαγμα γινόταν από τις λίγες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, τους μετανάστες εξωτερικού και βέβαια τους ναυτικούς. Ήταν τότε που η ελληνική ναυτιλία πρώτευε στον κόσμο αλλά όπως και τώρα, ο Έλληνας ναυτικός δεν συμμετέχει στα επινίκια. Ίσως γιατί την γιορτή την οργανώνουν σε κλειστό κύκλο οι εφοπλιστές.

Τέλος πάντων, ας επιστρέψουμε στον κύκλο της οικοδομής, που είναι και το θέμα μας (αν δεν το αντιληφθήκατε ακόμα). Το να χτίζεις δεν είναι δουλειά εύκολη. Ούτε και απλή. Η οικοδομή, σαν γνήσιο προϊόν του σύγχρονου καπιταλισμού, ενσωματώνει πολλές αξίες πριν προστεθεί και το εργολαβικό όφελος, το οποίο δεν είναι αξία αλλά ποσοστό επί των αξιών, εισπραττόμενο και συνήθως συσσωρευόμενο από τον εργολάβο. Τον στρατηγικό «επενδυτή» θα λέγαμε σήμερα. Η οικοδομή ενσωματώνει λοιπόν την αξία της γης, την αξία των υλικών, την αξία της εργασίας, την φορολογία και τις ασφαλιστικές δαπάνες πάσης φύσεως, τα κόστη της ενέργειας (καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια), τα κόστη των αστοχιών και της ανακατασκευής ή επιδιόρθωσης μερών, την αμοιβή μελέτης, την αξία της άδειας, ακόμα και το φακελάκι που ενδεχομένως θα χρειαστεί προκειμένου να λιπανθεί η οδός και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, μέχρι την παραλαβή του προϊόντος από τους αγοραστές. Δεν περιλαμβάνω συμβολαιογράφους, δικηγόρους, επιτόκια και κόστος δανεισμού, όπως και το ψυχολογικό κόστος που πληρώνει όποιος ζήσει την περιπέτεια αυτή από κοντά.

Η αρχή πάντα γίνεται από τη γη και το κόστος απόκτησης της, προκειμένου να ξεκινήσουν όλα. Εκεί λοιπόν είναι που αρχίζει – επιτέλους- η ιστορία μας, μετά από μία σχοινοτενή εισαγωγή, που όμως πιστεύω πως δεν πήγε τελείως χαμένη.

Η γη

Οι πιο πονηροί από τους μέτοικους, που όπως είπαμε στην εισαγωγή, ασχολήθηκαν με την ευγενή δραστηριότητα της οικοδομής, διέγνωσαν από νωρίς πως το πιο ξεκούραστο κέρδος προκύπτει από το εμπόριο της γης, αφού δίχως γη δεν υπάρχει και οικοδομή. Το πρόβλημα που πρόκυπτε ήταν το που θα έβρισκαν το εμπόρευμα με το οποίο σκόπευαν να πλουτίσουν. Επειδή οι τσιφλικάδες ανά την επικράτεια ήταν λίγοι αλλά η γη που κατείχαν ήταν πολλή, υπήρχε πρόβλημα με τις αξίες οι οποίες ρυθμίζονταν από τους τσιφλικάδες που με μία τούρκικη σφραγίδα ή μία πράξη από μοναστήρι ή την Εκκλησία, εμφανίζονταν ως κύριοι γης και αξιών. Όσο ήθελαν και αν ήθελαν, πουλούσαν. Το πράγμα έδειχνε αδιέξοδο για όποιον νόμιζε πως μπορεί να ασκήσει με επιτυχία δραστηριότητα με εμπόρευμα τα δικαιώματα κτήσης ή χρήσης  της γης. Ενώπιον του αδιεξόδου, γεννήθηκε η μεγαλοπρεπής ιδέα. Σε μία δασοσκεπή Αττική, τι νόημα έχει να μένει τόση γη αναξιοποίητη και καλυμμένη με δέντρα και θάμνους που στην τελική ούτε απέφεραν έσοδα. Τι αξία είχαν τα βελανίδια ή τα κουκουνάριια; Το ρετσίνι είχε αξία και πολλές χρήσεις αλλά πόσο ρετσίνι να μαζέψει κανείς και πόσο να διαθέσει; Ενώ η γη….)

Προϊόν της μεγαλοπρεπούς ιδέας της αξιοποίησης της γης, ήταν οι μαζικές εκχερσώσεις αρχικά και το κύριο ποσοστό των συστηματικών, ετησίων δασικών πυρκαγιών, από το 1975 και μετά. Οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο ήταν το moto της εποχής. Και εντός σχεδίου (ή υπό ένταξη). Ενός σχεδίου που υπήρχε μόνο στα λόγια που ξεστόμιζε για να διαφημίσει την πραμάτια του ο μεσίτης. Ενός σχεδίου που είχε φτιάξει ο καταπατητής, με τη βοήθεια ενός μηχανικού που από τη σφραγίδα του οποίου υπήρχε μόνο μία αχνή μπλε γραμμή πάνω στα σχέδια ή και ένα όνομα που θα μπορούσε να είναι το όνομα του οποιουδήποτε.

Αυτοί οι τύποι ήταν πρωταγωνιστές μίας εποχής. Όλοι ξέραμε πως υπάρχουν αλλά στο όνομα του νομότυπου και του καθώς πρέπει, δεν ομολογούσαν πως ήταν οι ίδιοι που έκαιγαν δάση και μετά με τη συνεργασία των υπολοίπων μελών της συμμορίας άτυπης εταιρίας, δηλαδή συμβολαιογράφων, δικηγόρων κλπ ανακάλυπταν ή εκμαίευαν  διαθήκες και δικαιώματα χρήσης, οπότε κατέληγαν στην κατάρτιση τίτλων στο όνομα του «επιχειρηματία γης». Η υπόλοιπη πορεία είναι γνωστή και ως θεωρία και ως βίωμα. Τις πόλεις που παρήχθησαν με αυτό τον τρόπο ζούμε όλοι. 

Ένας τέτοιος οικοπεδοφάγος τον οποίο γνώρισα σε πόλη της βόρειας Ελλάδας είναι η αφορμή για το σημερινό σημείωμα. Στην κουβέντα που είχαμε με αφορμή τα τραγικά περιστατικά των πυρκαγιών σε ανατολική και δυτική Αττική την περασμένη εβδομάδα. Σε ηλικία μεγάλη πια, ο δραστηριοποιούμενος στο πεδίο του real estate (πολιτικά ορθή απόδοση της λέξης οικοπεδοποίηση) κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980 επιχειρηματίας, με αφοπλιστική ειλικρίνεια μέχρι του βαθμού της βλακείας, ισχυριζόταν πως στα οικόπεδα που πουλούσε ο ίδιος δεν υπήρχαν πυρκαγιές γιατί είχε φροντίσει να κόψει τα δέντρα από πριν. Κατόπιν με ζώα ή με τρακτέρ, όργωνε την περιοχή. Έτσι μείωνε την πιθανότητα πυρκαγιάς!!! 

Άκουγα άφωνος τις περιγραφές της «σκληρής δουλειάς» που έριξε τότε , όπως και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την ικανοποίηση του, που η ζωή τον αντάμειψε για την σκληρή δουλειά του και την «εργατικότητα» του. Όσο μου μιλούσε, αντί να θυμώνω περίμενα να ακούσω την συνέχεια των ιστοριών του, εστιάζοντας στο πόσο οργανωμένα ήταν όλα. Πόσο καθετοποιημένα. Από τον μεσίτη και τον εργολάβο (συχνά υπήρχε ταυτοπροσωπία), τον συμβολαιογράφο, τους απαραίτητους δικηγόρους, ακόμα και τους επαγγελματίες μάρτυρες, στα δικαστήρια που δικαίωναν τους διακατόχους που έριζαν επί της ιδιοκτησίας του «ξένου αχυρώνα», δηλαδή επί της ιδιοκτησίας της δημόσιας γης.

Μαγεύτηκα, όπως μαγεύομαι με όλες τις αφηγήσεις που με ταξιδεύουν στα ήθη μίας εποχής που ενώ την έζησα δεν είχα τα μέσα να καταλάβω την κοσμογονία που λάβαινε χώρα τότε. Την γέννηση ενός κόσμου απαίσιου, που στόχο είχε το κέρδος για όλο και λιγότερους εις βάρος όλο και περισσοτέρων, εις βάρος του συνόλου. Αυτοί οι τύποι* είναι που έκαψαν και έχτισαν την Πεντέλη, έκαψαν και έχτισαν τον Υμηττό, έκαψαν και έχτισαν την Πάρνηθα. Αυτοί είναι που έφτιαξαν τα Περιβολάκια Ραφήνας και όλες τις οικιστικές πυκνώσεις που έρχονται τώρα οι Τσιρωνοφάμελοι να τους χαρίσουν (λες και είναι δικά τους χωράφια). Και σκέφτομαι. Τελικά ποιος κέρδισε; Ποιος είναι αυτός που εξασφάλισε μια καλή ζωή ευχαριστώντας τον θεό του δικαίου,  που του φέρθηκε τόσο καλά γιατί εκτίμησε την εργατικότητα του;

Ζούμε σε μία νεκρή χώρα. Ζούμε σε μία χώρα που ότι ζήσαμε, ότι μας σκοτώνει δεν κάναμε τίποτα για να το αποφύγουμε. Γιατί δεν αντιδράσαμε ποτέ στην αδικία. Μάλιστα πολλοί επωφεληθήκαμε και από αυτή την αδικία, αυτή την ανηθικότητα. Σήμερα η ανηθικότητα αυτή γίνεται κυνικά αποδεκτή από το επίσημο κράτος, με την ονομασία «οικιστικές πυκνώσεις» και εντείνεται περισσότερο με την πολεοδόμηση των τερατουργημάτων αυτών. Η κοροϊδία γίνεται ακόμα μεγαλύτερη και η ντροπή βαθύτερη, όταν μας περιγελούν με τον ίδιο κυνισμό και με αυστηρό δήθεν ύφος διαλαλούν πως θα γκρεμίσουν αυθαίρετα σε δάση και παραλίες (εκτός οικιστικών πυκνώσεων και κάποιων ακόμα περιπτώσεων).

Ο οικοπεδοφάγος της ιστορίας μας έκοβε τα δέντρα για να μην ανάβουν πυρκαγιές. Σε τι διαφέρει από τον οικολόγο υπουργό που νομιμοποιεί αυθαίρετα σε δάση (οικιστικές πυκνωσεις) για να δώσει τέλος στις στρεβλώσεις του παρελθόντος;

__________________________

*Οι τύποι αυτοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά με τους λεγόμενους «οικοδομικούς συνεταιρισμούς». Απλά οι συνεταιρισμοί είχαν καλύτερα «μέσα»

Νομιμοποίηση (υπό όρους) αυθαιρέτων σε δάση και αιγιαλό Το σενάρια για κτίσματα πριν και μετά το 1975

Το δάσος που περπάταγες, τώρα να το ξεχάσεις

ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3/6/2018 της Μάχης Τράτσα

Δύο νομικά «τείχη» υπήρχαν ως σήμερα για την υπεράσπιση δασών και αιγιαλού έναντι της αυθαίρετης δόμησης. Και τα είχε... θεμελιώσει με σαφήνεια σε αποφάσεις του το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), ερμηνεύοντας το Σύνταγμα. Κανένα αυθαίρετο δεν μπορεί να τακτοποιηθεί αν έχει χτιστεί μέσα σε δασικές εκτάσεις ή στον αιγιαλό. Και τα δύο όμως τείνουν πλέον να καταρρεύσουν.

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή που έχει συστήσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) για να εξετάσει τον τρόπο νομιμοποίησης των οικισμών αυθαιρέτων που έχουν «φυτρώσει» στα δάση (των λεγόμενων «οικιστικών πυκνώσεων») προσπαθεί να ισορροπήσει σε... τεντωμένο σκοινί. Ακόμη δεν έχει καταφέρει να λύσει τον «γόρδιο δεσμό» ώστε να προχωρήσει, χωρίς μπουλντόζα, η τακτοποίηση των δασικών αυθαιρέτων (άλλωστε έρχονται και εκλογές), ξεπερνώντας ταυτόχρονα και τον «σκόπελο» του ΣτΕ, καθώς με το Σύνταγμα καθίσταται σαφές ότι τα δάση που καταστρέφονται δεν χάνουν τον δασικό τους χαρακτήρα.

Και δεν είναι λίγες οι δασικές εκτάσεις που τσιμεντώθηκαν στο πέρασμα των χρόνων. Σύμφωνα με τα τελευταία επεξεργασμένα στοιχεία (Μάιος 2018) της εταιρείας Ελληνικό Κτηματολόγιο, 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν τα αυθαίρετα χωριά στα ελληνικά δάση. Αυτό καταγράφεται στους δασικούς χάρτες που έχουν μέχρι στιγμής κυρωθεί ή αναρτηθεί και αφορούν το 50% της έκτασης της χώρας. Τα νέα δεδομένα έρχονται να επιβεβαιώσουν την εκτίμηση του τέως αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος κ. Γιάννη Τσιρώνη (είχε θεσπίσει τη ρύθμιση για τις πυκνώσεις) για περίπου 700.000 στρέμματα αυθαίρετων δασικών οικισμών ανά την Ελλάδα.

Ακόμη και στη Γαύδο

Στην Αττική, σύμφωνα με το Κτηματολόγιο και με βάση τα στοιχεία που έχουν δώσει 55 δήμοι (από τους 66 συνολικά), οι πυκνώσεις καταλαμβάνουν 105.125 στρέμματα, με τις περισσότερες να βρίσκονται σε Μέγαρα, Μαραθώνα, Κρωπία και Ωρωπό, Μαρκόπουλο, Σαλαμίνα, Ραφήνα - Πικέρμι, Σπάτα - Αρτέμιδα, Φυλή, Ασπρόπυργο, Μάνδρα - Ειδυλλία.

Στη Θεσσαλονίκη τα αυθαίρετα δασικά χωριά απλώνονται σε 19.050 στρέμματα (σε πέντε από τους 13 δήμους όπου έχουν αναρτηθεί χάρτες) και στη Χαλκιδική σε 19.465 στρέμματα (κυρίως στους δήμους Σιθωνίας και Προποντίδας). Πλούσιοι σε πυκνώσεις είναι και άλλοι δήμοι, όπως Λουτρακίου - Περαχώρας - Αγίων Θεοδώρων (35.600 στρέμματα), Λιβαδειάς (8.023 στρέμματα), Πύλης Τρικάλων (4.232 στρέμματα) κ.λπ.

Ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζουν και ορισμένες άλλες περιοχές, όπως τα Κεντρικά Τζουμέρκα, όπου εμφανίζονται οικιστικές πυκνώσεις σε έκταση 41.095 στρεμμάτων. Ή η Γαύδος, στην οποία δεν καταγράφονται περιοχές εντός εγκεκριμένων ορίων πόλεων ή οικισμών, παρά μόνο 64 στρέμματα οικισμών με σχέδια που στερούνται νόμιμης ισχύος, αλλά και 934 στρέμματα οικιστικών πυκνώσεων. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι στην Κίμωλο οι εκτάσεις εντός σχεδίου και οι πυκνώσεις έχουν παρόμοια έκταση, 1.023 και 1.045 στρέμματα αντίστοιχα.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, συνολικά σε σύνολο 250 δήμων, περί τα 4 εκατ. στρέμματα βρίσκονται εντός ορίων πόλεων ή οικισμών, 2,1 εκατ. στρέμματα σε περιοχές με μη εγκεκριμένα σχέδια και 282.000 στρέμματα καταλαμβάνουν οι αυθαίρετοι οικισμοί σε δάση.

Με «άξονα» το 1975

Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή έχει καταλήξει σε κάποιες βασικές κατευθύνσεις που πρέπει να έχει η ρύθμιση για τις πυκνώσεις. Οπως αναφέρουν στο «Βήμα» στελέχη του ΥΠΕΝ, η σκέψη είναι να υπάρξει ένας... χρονικός διαχωρισμός των παράνομων δασικών κτισμάτων.

Οσα ολοκληρώθηκαν πριν από τις 9.6.1975 (ημερομηνία έναρξης ισχύος του Συντάγματος) θα εξαιρούνται, υπό προϋποθέσεις, οριστικά από την κατεδάφιση έναντι ενός τιμήματος το οποίο θα μπορεί να καταβάλλεται σε δόσεις. Για όσα ανεγέρθηκαν αργότερα, η πρόταση που έχει τεθεί από τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι να δοθεί παράταση της διατήρησής τους για κάποια χρόνια, με την καταβολή ενός υψηλότερου τιμήματος. Με άλλα λόγια, για αυτά τα δασικά αυθαίρετα η σκέψη είναι να «μετατεθεί» στο απώτερο μέλλον η επίλυση του ζητήματος.

Προκειμένου η ρύθμιση να μην αντιμετωπίσει συνταγματικά εμπόδια, θα αναζητηθεί ένα είδος «δασικού ισοζυγίου». Δηλαδή, τα ποσά των προστίμων θα διατίθενται για την αποκατάσταση δασικών εκτάσεων, για δασικά έργα, αναδασώσεις κ.λπ. Το αν η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων στις πυκνώσεις θα γίνει με μεταφορά συντελεστή δόμησης, μέσω της Τράπεζας Γης, όπως ισχύει σήμερα για τα αυθαίρετα με μεγάλες παραβάσεις, ακόμη δεν έχει αποφασιστεί. Αλλωστε, η Τράπεζα ακόμη δεν λειτουργεί, αν και θεσμοθετήθηκε το 2013.

Ως το φθινόπωρο

Το υπουργείο έχει πλέον μικρό χρονικό διάστημα για να καταλήξει στο τελικό κείμενο της ρύθμισης, καθώς το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο του έδωσε παράταση ως το φθινόπωρο για να ετοιμάσει το σχετικό σχέδιο νόμου. Το περασμένο καλοκαίρι το Ε' Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματική τη ρύθμιση για την οριοθέτηση των οικιστικών πυκνώσεων και την εξαίρεσή τους από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών, αλλά λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης είχε παραπέμψει την υπόθεση στην Ολομέλεια. Η εκδίκαση, η οποία είχε οριστεί για τις 5 Μαΐου, τελικά αναβλήθηκε για τις 10 Οκτωβρίου.

Ο όρος των «οικιστικών πυκνώσεων» εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον Ν. 4389/16, ο οποίος τροποποιούσε τη διαδικασία κατάρτισης των δασικών χαρτών. Σύμφωνα με αυτόν, οι δασικοί οικισμοί αυθαιρέτων πρέπει να οριστούν από τους δήμους, προκειμένου να εξαιρεθούν από τη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και να εξεταστούν σε μεταγενέστερο χρόνο. Σύμφωνα με τον νομοθέτη, ο διαχωρισμός των πυκνώσεων έχει ως στόχο τον περιορισμό του αριθμού των αντιρρήσεων που υποβάλλουν οι πολίτες και την επιτάχυνση της τελικής κύρωσης των δασικών χαρτών που αποτελεί και μνημονιακή υποχρέωση.

Ως σήμερα το Ελληνικό Κτηματολόγιο έχει καταρτίσει δασικούς χάρτες για το 55% της έκτασης της χώρας. Από αυτούς έχουν κυρωθεί οι χάρτες για το 33% της επικράτειας (με «τρύπες», καθώς οι πυκνώσεις εξαιρούνται), έχει ξεκινήσει η διαδικασία ανάρτησης για το 17% και απομένουν να αναρτηθούν εκείνοι που αντιστοιχούν στο 5%. Για το υπόλοιπο 45% δεν υπάρχουν χάρτες και έχει προκηρυχθεί ο διαγωνισμός για την κατάρτισή τους.

Τακτοποίηση και πάνω στο κύμα

Μετά τις προσπάθειες για την τακτοποίηση των αυθαίρετων δασικών οικισμών, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσανατολίζεται και στη νομιμοποίηση παράνομων κτισμάτων σε αιγιαλό και παραλία. Σύμφωνα με το υπό επεξεργασία σχέδιο νόμου του υπουργείου Οικονομικών, η σύνταξη του οποίου βρίσκεται στην τελική ευθεία, δίνεται δυνατότητα για τακτοποίηση αυθαιρέτων ιδιωτών (έχουν προηγηθεί ρυθμίσεις για ιδιοκτησίες του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα) πάνω στο... κύμα. Ειδικότερα, για τη διατήρηση ή μη αυθαιρέτων που έχουν κατασκευαστεί από ιδιώτες, στους οποίους έχει παραχωρηθεί η χρήση αιγιαλού ή παραλίας, θα αποφασίζει ο υπουργός Οικονομικών. Μάλιστα, το ίδιο προβλέπεται και για παράνομα κτίσματα που έχουν κατασκευάσει ιδιώτες που εκμεταλλεύονται παραλία ή αιγιαλό χωρίς καμία άδεια, αρκεί να προηγηθεί διακανονισμός για την αποζημίωση με την κτηματική υπηρεσία και να είναι στατικά επαρκές.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη παραμένει σε εκκρεμότητα η χάραξη του αιγιαλού. Σήμερα μόνο το 20% αποσπασματικών τμημάτων του αιγιαλού είναι οριοθετημένο, αν και η «Προκαταρκτική Οριογραμμή του Αιγιαλού» είχε ολοκληρωθεί το 2008. Η αποτύπωση της ακτογραμμής και η κύρωσή της έχει πλέον μετατεθεί από το υπουργείο Οικονομικών για τα τέλη του 2018.

Μία πρωτόγνωρη διαδικασία - Χαρίζονται οικόπεδα, Χαρίζονται χρέη*

Οι Φάμελλος και Τσιρώνης στο πλευρό του κ. Μιλτιάδη Τζαλαζίδη

Αναδημοσίευση άρθρου της Χαράς Τζαναβάρα από την ΕΦΣΥΝ

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι: "Ο ψεύτης και ο κλέφτης όλα τα χρόνια χαίρονται". Αξίζει να επισημανθεί το ότι όλη η διαδικασία, σύμφωνα με το ΣτΕ είναι αντισυνταγματική (1,2). Αλλά, ποιος νοιάζεται; Η συνταγματικότητα δεν φέρνει ούτε κέρδη ούτε ανάπτυξη ούτε ψήφους.

Ερχεται ρύθμιση για δασικά αυθαίρετα

Με χωριστό νομοσχέδιο, που θα τεθεί σε διαβούλευση ως το τέλος του χρόνου, θα αντιμετωπιστούν οι «οικιστικές πυκνώσεις», όπως ονομάστηκαν οι διαμορφωμένοι οικισμοί που βρίσκονται σε περιοχές οι οποίες είχαν δασικό χαρακτήρα με βάση τις αεροφωτογραφίες του 1945.

Πρόκειται για κτίσματα που, με βάση τους ισχύοντες νόμους αλλά και το υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα, δεν επιτρέπεται να τακτοποιηθούν. 

Οι βασικές διατάξεις του βρίσκονται υπό διαμόρφωση, ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», το υπουργείο Περιβάλλοντος προσανατολίζεται στην πλήρη καταγραφή της υπάρχουσας κατάστασης και στη δημιουργία χωριστού μητρώου «δασικών» αυθαιρέτων.

Στη συνέχεια οι ιδιοκτήτες τους θα κληθούν να υποβάλουν δηλώσεις για τα ακίνητά τους, πληρώνοντας μόνον ένα πολύ χαμηλό παράβολο.

Οι αρχικές προτάσεις προβλέπουν νομιμοποίηση μέσω των αδιάθετων τίτλων μεταφοράς συντελεστή δόμησης, του θεσμού που ενεργοποιείται με το νομοσχέδιο για τα αυθαίρετα το οποίο βρίσκεται ήδη στη Βουλή.

Η διαδικασία θα γίνει χωρίς την εμπλοκή των δύο ενδιαφερόμενων μερών, μέσω ηλεκτρονικού συστήματος που θα δημιουργηθεί στην υπό ίδρυση Τράπεζα Γης. 

Χθες, μία ημέρα μετά την καθορισμένη ημερομηνία, το σύνολο των 120 δήμων κατέθεσε χάρτες και στοιχεία για τις «οικιστικές πυκνώσεις» που βρίσκονται στα διοικητικά τους όρια.

Μικρή καθυστέρηση είχαν μόνον οι Δήμοι Κιμώλου, Ωραιοκάστρου και Νότιου Πηλίου, για τους οποίους αποφασίστηκε να γίνουν δεκτοί στο ηλεκτρονικό σύστημα, ώστε να μην ταλαιπωρηθούν οι πολίτες.

Την Τρίτη ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η πρώτη μεγάλης κλίμακας ανάρτηση δασικών χαρτών, που καλύπτει το 35% της χώρας.

Στις 12 Οκτωβρίου θα ξεκινήσει η διαδικασία για άλλο ένα 17%, ενώ αύριο ολοκληρώνεται η ανάθεση των μελετών για το υπόλοιπο 48% της χώρας. 

Για την πρώτη ομάδα των δασικών χαρτών υποβλήθηκαν 110.411 αντιρρήσεις, από τις οποίες οι 17.111 έχουν υποβληθεί ατελώς γιατί διορθώνουν πρόδηλα σφάλματα. Για 15.365 εκκρεμεί η πληρωμή.

Με βάση τη νομοθετική ρύθμιση, οι πολίτες που εντάσσονται στην τελευταία κατηγορία είχαν περιθώριο ώς χθες να πληρώσουν το παράβολο και άλλη μία εβδομάδα για να αποστείλουν το παραστατικό στην τοπική δασική υπηρεσία.

Να σημειωθεί ότι τα ποσά μειώθηκαν ώς και 80% σε σχέση με τα προβλεπόμενα με τον νόμο του 2014. Δεν υπάρχει ολοκληρωμένη εικόνα για τις ενστάσεις που έχουν κατατεθεί στις κατά τόπους υπηρεσίες. 

Από τη Δευτέρα οι δασάρχες θα προχωρήσουν σε διόρθωση των προφανών σφαλμάτων, που υπολογίζονται σε 15.387 περιπτώσεις, και στη συνέχεια στην οριστική ανάρτηση των περιοχών για τις οποίες δεν υποβλήθηκαν αντιρρήσεις.

Το σημαντικότερο βήμα είναι η συγκρότηση των επιτροπών που θα εξετάσουν τις ενστάσεις. 

Οι πρώτες αναρτήσεις ανέδειξαν σοβαρά προβλήματα που δεν είχαν αντιμετωπιστεί επί δεκαετίες: 

Εξαιρέθηκαν καμένες περιοχές που είχαν χαρακτηριστεί αναδασωτέες παρόλο που δεν είχαν δασικό χαρακτήρα. Καταγράφηκαν πρώτη φορά οι περιοχές αναδασμών. 

Οριοθετήθηκαν περιοχές που εντάσσονται στις κοινοτικές επιδοτήσεις. Δόθηκε δικαίωμα εξαγοράς ή χρήσης εκτάσεων που είχαν εκχερσωθεί ώς το 2007, εφόσον χρησιμοποιούνται ώς σήμερα για αγροτοκτηνοτροφικές χρήσεις. Τα ποσά εξαγοράς μειώθηκαν και θεσπίστηκαν πρώτη φορά οι 100 δόσεις. 

«Μια πρωτόγνωρη διαδικασία για όλους μας ολοκληρώθηκε με επιτυχία», αναφέρει σε χθεσινή δήλωσή του ο αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος. Επισημαίνει πως η κυβέρνηση πήρε την πολιτική απόφαση να επιλύσει προβλήματα χρόνων και να τα αντιμετωπίσει με τη βοήθεια των αρμόδιων υπηρεσιών και των δήμων.
_____________________________
*Το πλήρες όνομα του κινήματος Τσιρώνη - Φάμελλου ή Φαμελλου - Τσιρώνη, είναι

«Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος (ΠΑ.Ε.Κ.Ε.)

με ιδρυτή και επίτιμο αρχηγό τον Μιλτιάδη Τζαλαζίδη

Οικιστικές πυκνώσεις. Δόλωμα ή απλά ένα χάδι στα αυτιά;

Η πρόσκληση που αναδημοσιεύω αφορά την επανάληψη μίας "ενημερωτικής εσπερίδας" που οργανώνεται στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου και έχει ως αντικείμενο τις οικιστικές πυκνώσεις. Δηλαδή τους αυθαίρετους οικισμούς, που από τον Ν.3889/2010 αποκλήθηκαν ως "στερούμενοι νόμιμης έγκρισης" επί το ευγενικότερον και επί το ...δημιουργικά ασαφέστερον.

Τις εκτάσεις αυτές ήρθς να τις ξαναπεριγράψει πιο παράξενα και ο Ν. 4389/2016 με το άρθρο 153 που αναφέροντας τις δύο σαφέστατε ςκατηγορίες ως εξής:

α) Με πορτοκαλί χρώμα τα όρια των οικισμών, όπως τα όρια αυτά έχουν

εγκριθεί με πράξεις της Διοίκησης, σύμφωνα με τις διατάξεις των προεδρικών

διαταγμάτων.....

και 

β) Με κίτρινο χρώμα τα όρια των οικισμών που έχουν οριοθετηθεί με άλλες διατάξεις πέραν των αναφερομένων στην περίπτωση α΄ ..............................τα περιγράμματα των νομίμως υφιστάμενων οικισμών, προ του έτους 1923, για τους οποίους δεν έχει καθοριστεί όριο καθ’ οιονδήποτε τρόπο, πλην όμως είναι συγκροτημένοι οικισμοί

αλλά θεσπίζει και την τρίτη και ...παράξενη ως ορισμός κατηγορία, εκείνη των οικιστικών πυκνώσεων όπου 

Το περίγραμμα των οικιστικών πυκνώσεων που δεν υπάγονται στις κατηγορίες α΄ και β΄ της παραγράφου 2 αποτυπώνονται με ιώδες χρώμα. Με απόφαση του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας που θα εκδοθεί εντός μηνός θα καθοριστούν τα κριτήρια προσδιορισμού της οικιστικής πύκνωσης για τις ανάγκες εφαρμογής της παρούσας

Και με τον ορισμό αυτό καθάρισαν!

Έρχεται όμως και το ΣτΕ, το οποίο εξετάζει τον νόμο κατά τη συνταγματικότητα του και αποφαίνεται πως η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 (όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή της από το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016) κρίθηκε αντίθετη στα άρθρα 24 παρ. 1 και 43 παρ. 2 του Συντάγματος. 

Το νομοθετικό έρεισμα των οικιστικών πυκνώσεων έτσι πήγε περίπατο..... 

Η απόφαση 1942/2017 του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας, είναι σταθμός και ταυτόχρονα απόδειξη της προσήλωσης του Συνταγματικού Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και τους νόμους. Ταυτόχρονα είναι μνημείο της κακής διακυβέρνησης, της ελαφρότητας και της προχειρότητας με την οποία το κυβερνών κόμμα θέλει να αποκομίσει οφέλη, βγάζοντας στο σφυρί τον φυσικό πλούτο της χώρας.

Δεν ξέρω αν οι (αυθαίρετοι) οικιστές των περιοχών αυτών, γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να νομιμοποιηθούν δια των πυκνώσεων και πως η νομιμοποίηση έρχεται μόνο με την πολεοδόμηση και την εφαρμογή ΓΠΣ στις περιοχές τους, αλλά ξέρω πως είναι απελπισμένοι. Άρα εύκολα θύματα και προθυμότατοι και εύκολοι πελάτες των ψηφοθήρων ή και άλλων θηρευτών.

Η συνταγματική σφαλιάρα στους εμπνευστές των "πυκνώσεων"

Forest Precedes Man, Desert Follows Him

(από τη δημοσίευση της Σ. Παυλάκη, δικηγόρου στο dasarxeio.com)

Αναμενόμενη η απόφαση, πάνω σε ένα ξεκάθαρα αντισυνταγματικό "colpo grosso" κάποιων ευφάνταστων. Η Σόφη Παυλάκη, δικηγόρος ανάρτησε στο dasarxeio.com ένα ενδιαφέρον κείμενο με τίτλο "Η αντισυνταγματικότητα των διατάξεων περί «οικιστικών πυκνώσεων» κατά την απόφαση ΣτΕ 1942/2017". Πέρα των όσων αναφέρει στην τελευταία παράγραφο που φέρει τον πλαγιότιτλο "Σκέψεις και Συμπεράσματα" και που αξίζει να διαβάσετε, πιστεύω πως αξίζει να θαυμάσουμε το σκεπτικό του ΣτΕ και να απολαύσουμε τη σφαλιάρα στα μούτρα των εμπνευστών της πιο απαράδεκτης ρύθμισης, που αφορά το φυσικό και ειδικότερα το δασικό περιβάλλον στη χώρα μας. 

Διατυπώνει λοιπόν το ΣτΕ τη θέση του περί της αντισυνταγματικότητας της ιδέας των οικιστικών πυκνώσεων και γράφει:

Το Δικαστήριο δέχθηκε κατά πλειοψηφία τα εξής:

Από τις διατάξεις των άρθρων 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3 του Συντάγματος συνάγεται ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, ως φυσικά αγαθά, ανεξαρτήτως της ειδικότερης ονομασίας ή της θέσεώς τους, υπάγονται σε ιδιαίτερο και αυστηρό προστατευτικό καθεστώς, με σκοπό τη διατήρηση της κατά προορισμόν χρήσεώς τους, ανατίθεται δε στον κοινό νομοθέτη η θέσπιση των επιβαλλομένων προληπτικών ή κατασταλτικών μέτρων για την επίτευξη του σκοπού αυτού.

Η συνταγματική υποχρέωση διαφυλάξεως του εν γένει δασικού πλούτου της χώρας καθιστά κατ΄ εξαίρεση μόνον επιτρεπτή τη μεταβολή της μορφής των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, τούτο δε εφ΄ όσον προέχει για την εθνική οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη χρήση επιβαλλόμενη από λόγους δημοσίου συμφέροντος. Στην περίπτωση αυτή, ο σκοπός δημοσίου συμφέροντος που επιδιώκεται να εξυπηρετηθεί με την απώλεια δασικού πλούτου οφείλει να σταθμίζεται προς τη διατήρηση άθικτου του τελευταίου, η οποία αποτελεί εξ ορισμού σκοπό δημοσίου συμφέροντος, συνταγματικής εμβέλειας.

Η στάθμιση αυτή πρέπει να δινεργείται από τα αρμόδια δημόσια όργανα -νομοθετικά και διοικητικά- δεν είναι δε ανεκτή καταστροφή της δασικής βλάστησης ορισμένης εκτάσεως δασικού χαρακτήρα από οποιονδήποτε τρίτο. Η καταστροφή αυτή, εφ΄ όσον παρά ταύτα λάβει χώρα, καθιστά υποχρεωτικώς ληπτέο το συνταγματικό μέτρο της αναδάσωσης και την υπαγωγή της δασικής εκτάσεως που καταστράφηκε σε προστατευτικό καθεστώς ακόμη αυστηρότερο από το προβλεπόμενο για τις εκτάσεις που διατηρούν τη δασική τους μορφή.

Ο συνταγματικός νομοθέτης, γνωρίζοντας ότι η προστατευτική του δασικού πλούτου νομοθεσία, οσοδήποτε ολοκληρωμένη και αυστηρή και αν είναι, δεν θα μπορούσε να εγγυηθεί την αποτελεσματική προστασία του χωρίς τον έγκυρο εντοπισμό και την καταγραφή των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα, ανήγαγε σε συνταγματική υποχρέωση την κατάρτιση Δασολογίου, προαπαιτούμενο της οποίας είναι η κατάρτιση των δασικών χαρτών. Τούτο δε προκειμένου τα δασικά όργανα να προβαίνουν έγκαιρα στις αναγκαίες ενέργειες σε περίπτωση αθέμιτων παρεμβάσεων σε δάσος ή δασική έκταση και να διευκολύνεται η άμεση αποκατάσταση του δασικού χαρακτήρα σε περιπτώσεις αλλοίωσης ή μεταβολής του από ανθρώπινες ενέργειες ή άλλα αίτια.

Η διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 προβλέπει την αποτύπωση με ιώδες χρώμα και την εξαίρεση από την ανάρτηση δασικών χαρτών των περιοχών, στις οποίες έχουν αναπτυχθεί «οικιστικές πυκνώσεις», των οποίων ωστόσο δεν περιέχει ορισμό. Οι εν λόγω συγκεντρώσεις κτηρίων δεν εμπίπτουν ούτε σε περιοχές εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων ή νομίμως υφισταμένων οικισμών, οι οποίες κατά το σύστημα του νόμου αποτυπώνονται στο υπόβαθρο του δασικού χάρτη με πορτοκαλί χρώμα, ούτε σε περιοχές οικισμών που στερούνται νόμιμης έγκρισης ή έστω υπό έγκριση σχεδίων ή υπό οριοθέτηση οικισμών, οι οποίες αποτυπώνονται με κίτρινο χρώμα.

Οι «οικιστικές πυκνώσεις» αποτελούν κατά την απόφαση συγκεντρώσεις κτηρίων κατά τεκμήριο αυθαιρέτων, η δε εξαίρεσή τους από τον αναρτώμενο δασικό χάρτη και τη διαδικασία αντιρρήσεων κατ΄ αυτού νοείται από τον νομοθέτη ως οριστική. Τούτο συνάγεται από το γεγονός ότι η διάταξη αυτή αφ΄ ενός δεν προβλέπει άλλη διαδικασία, η οποία υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς θα διασφάλιζε ότι οι εντός των «πυκνώσεων» δασικές εκτάσεις θα συμπεριληφθούν στους οριστικούς δασικούς χάρτες και εν τέλει στο Δασολόγιο, αφ΄ ετέρου δε από τον ρητώς διατυπούμενο σκοπό της, που είναι η «περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση» των οικιστικών πυκνώσεων, τμήματα των οποίων έχουν εν τούτοις εγνωσμένο δασικό χαρακτήρα.

Η εξαίρεση αυτών των περιοχών από τους δασικούς χάρτες και κατ΄ επέκταση από το Δασολόγιο δεν υπαγορεύεται από κανέναν σκοπό δημοσίου συμφέροντος, είναι δε ιδίως απρόσφορη και για την επιτάχυνση της κύρωσης των δασικών χαρτών. Και τούτο, διότι για μεν τα τμήματα των δασικών χαρτών, ως προς τα οποία δεν υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, η κύρωση των δασικών χαρτών προβλέπεται ως άμεση και χωρεί ανεξαρτήτως της εκβάσεως των αντιρρήσεων, που άλλωστε δεν αφορούν τα τμήματα αυτά, για δε τα υπόλοιπα τμήματα, ως προς τα οποία υπεβλήθησαν αντιρρήσεις, μετατίθεται μεν για τον μετά την εξέταση των αντιρρήσεων χρόνο, γεγονός που επιφέρει μοιραίως τις αναγκαίες καθυστερήσεις, πρόσφορος όμως τρόπος αντιμετώπισής τους δεν είναι προδήλως η εκ προοιμίου έκταξή τους από τους δασικούς χάρτες, η οποία αφ΄ ενός μεν στερεί χωρίς αποχρώντα λόγο τα τμήματα αυτά και από την προσωρινή αλλά άμεση ισχύ της καταγραφής τους ως δασικών στον καταρτισθέντα χάρτη και αφ΄ ετέρου όχι απλώς δεν επιταχύνει αλλά ματαιώνει, υπό το ισχύον νομοθετικό καθεστώς, τη συμπερίληψή τους στο Δασολόγιο.

Όσον αφορά το πρόβλημα της αυθαίρετης δόμησης εντός δασών και δασικών εκτάσεων, η απόφαση δέχεται ότι δεν είναι επιτρεπτό να επιβραβεύεται η αυθαίρετη δόμηση εντός δασών κατά παράβαση των άρθρων 4 του Συντάγματος περί της αρχής της ισότητας των Ελλήνων ενώπιον του νόμου και 25 του Συντάγματος περί του κράτους δικαίου και της απαγόρευσης της καταχρηστικής ασκήσεως δικαιώματος. Ομοίως είναι ανεπίτρεπτο κατά την απόφαση η μεταχείριση όσων οικοδομούν αυθαιρέτως σε δάση να καθίσταται ευνοϊκότερη ακόμη και έναντι εκείνων που δόμησαν σε εκτάσεις κίτρινου περιγράμματος, δηλαδή εντός οικισμών έστω και μη νομίμως οριοθετημένων, οποιαδήποτε δε λύση του προβλήματος αυτού όχι μόνο δεν αποκλείει, αλλ΄ αντιθέτως προϋποθέτει την έγκυρη καταγραφή των εκτάσεων ως δασικών στον αναρτώμενο δασικό χάρτη.

Η εξαίρεση των εν λόγω περιοχών από τους δασικούς χάρτες, περιστέλλοντας την πληρότητα του υπό κατάρτιση Δασολογίου, δεν συνιστά κατά την απόφαση πρόσφορο μέσο ούτε για την εξυπηρέτηση του σκοπού ενημέρωσης της Διοικήσεως ως προς τα χαρακτηριστικά των «οικιστικών πυκνώσεων», αφού αντιθέτως τον σκοπό αυτό θα εξυπηρετούσε η υπαγωγή και των εκτάσεων αυτών στη διαδικασία ανάρτησης των δασικών χαρτών και των κατ΄ αυτών αντιρρήσεων, με τις οποίες οι ενδιαφερόμενοι θα έθεταν οι ίδιοι υπ΄ όψη της Διοικήσεως οποιοδήποτε στοιχείο θα συνηγορούσε υπέρ των απόψεών τους, στην περίπτωση δε αυτή θα εξαιρούνταν από το Δασολόγιο μόνον οι εκτάσεις για τις οποίες θα συνέτρεχε νόμιμος λόγος και όχι όλες συλλήβδην οι εκτάσεις που αποτελούν την «οικιστική πύκνωση», δομημένες αυθαιρέτως ή αδόμητες.

Τέλος, η πρόβλεψη στην επίμαχη διάταξη ότι εξακολουθεί να εφαρμόζεται η δασική νομοθεσία σε όσες από τις ως άνω περιοχές έχουν δασικό χαρακτήρα, δεν θεραπεύει σύμφωνα με την απόφαση την πλημμέλεια της διατάξεως αυτής ούτε προσδίδει νομιμότητα στη ρύθμιση των «οικιστικών πυκνώσεων», δεδομένου ότι η προστασία των δασών μέσω της δασικής νομοθεσίας ολοκληρώνεται κατά το Σύνταγμα με την προσήκουσα απογραφή τους από το Δασολόγιο, την οποία όμως παρακωλύει η εν λόγω διάταξη κατά τα προαναφερόμενα.

Εν όψει τούτων σύμφωνα με την άποψη της πλειοψηφίας, η επίμαχη διάταξη η οποία εξαιρεί από τη διαδικασία δασικών χαρτών τις οικιστικές πυκνώσεις, οι οποίες εντοπίζονται και υποδεικνύονται από τους οικείους ΟΤΑ, αντίκειται στο άρθρο 24 παρ. 1 του Συντάγματος.

Το Δικαστήριο διατύπωσε περαιτέρω την άποψη ότι η εξεταζόμενη εξουσιοδοτική διάταξη, κατ΄ επίκληση της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, περιέχει τον όρο της «οικιστικής πύκνωσης», ως περιοχής υπαγομένης σε ειδικό νομικό καθεστώς (εξαίρεση από τη διαδικασία των δασικών χαρτών -μόνιμη ή πρόσκαιρη, ειδική περιβαλλοντική και πολεοδομική διαχείριση κ.λπ.), χωρίς όμως να δίνει η ίδια τον ορισμό της ή να εκθέτει τα ληπτέα υπ΄ όψη στοιχεία για την υπαγωγή ορισμένης περιοχής στην έννοια της «οικιστικής πύκνωσης» ή να προβλέπει έστω σε αδρές γραμμές τα χαρακτηριστικά της, ούτε να προβλέπει τη διαδικασία για τον χαρακτηρισμό της.

Η ρύθμιση των θεμάτων αυτών ανατίθεται εξ ολοκλήρου στη Διοίκηση, εν όψει δε τούτου μόνο όργανο, προς το οποίο θα μπορούσε να παρασχεθεί η σχετική εξουσιοδότηση είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Υπό τα δεδομένα αυτά, η εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 23 παρ. 4 του ν. 3889/2010 (όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 153 παρ. ΙΑ του ν. 4389/2016), αντίκειται και στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος,[17] διότι εξουσιοδοτεί άλλο όργανο, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη ρύθμιση θέματος το οποίο δεν είναι ειδικότερο κατά την έννοια του άρθρου 43 παρ. 2 εδάφιο β΄ του Συντάγματος, η δε προσβαλλόμενη υπουργική απόφαση, έρεισμα της οποίας αποτελεί η εν λόγω ανίσχυρη για τους λόγους που αναλύθηκαν διάταξη τυπικού νόμου, θα ήταν παράνομη και ακυρωτέα.

Εν όψει τούτων, το Δικαστήριο ετάχθη υπέρ της ακύρωσης της προσβαλλόμενης υπουργικής απόφασης, για τον λόγο ότι εκδόθηκε κατ΄ εξουσιοδότηση διάταξης τυπικού νόμου, η οποία αντιβαίνει στο Σύνταγμα. Παρέπεμψε δε την υπόθεση κατά τα μη οριστικώς επιλυθέντα ζητήματα στην Ολομέλεια.

Στιβαρή αιτιολόγηση και αδιάβλητη νομική τεκμηρίωση (οι παραπομπές στην πρωτότυπη ανάρτηση της Σ. Παυλάκη στο dasarxeio.com στον σύνδεσμο που δίνεται παραπάνω)

Η συνταγματική αναθεώρηση που ετοιμάζεται, νομίζω θα είναι ένας πραγματικός περιβαλλοντικός (μαζί και κοινωνικός, πολιτικός, επαγγελματικός και εκπαιδευτικός) Αρμαγεδδών.

Εδώ είναι Αττική. Φαιό νταμάρι με μαύρο μέλλον

Μπητσόμπαρα, ντουσιέρες, ξαπλώστρες.
[Αν δεν τα βλέπετε, δεν έχετε όραμα]

Ένα μικρό μπουκέτο από την ανθρώπινη επίδραση στο φυσικό περιβάλλον, στα ρέματα και τις παραλίες της ανατολικής Αττικής, όσο αυτά αντέχουν και υπάρχουν ακόμα. 

1. Οικολογική καταστροφή στο Ζούμπερι και η απάντηση του Δημάρχου.

2. Την κατασκευή οργανωμένης πλαζ στην παραλία "Μαρίκες" προγραμματίζει η διοίκηση του Λιμένος Ραφήνας - Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δρομολογεί ο Εξωραϊστικός Σύλλογος της Ραφήνας "Νηρέας"

3. Καταγγελία παράνομης απόρριψης αδρανών και προϊόντων εκσκαφής και κατεδαφίσεως στο Μεγάλο Ρέμα

4. Μπάζα στο Μεγάλο Ρέμα στη Ραφήνα

5. Ξανά λάσπη στην παραλία Σέσι Γραμματικού

6. Αυτό είναι το έγκλημα που απειλεί την Αττική και τις παραλίες της!

7. Εικόνες από το βυθό της παραλίας Σέσι Γραμματικού μετά τις βροχοπτώσεις 27.03.2014. Η λήψη του βίντεο έγινε στις 30.04.2014. ( Τα σχόλια δικά σας, αν υπάρχουν )

8. Το διαρκές σκάνδαλο της παραλίας Αρτέμιδος

9. Δεν πέφτει καρφίτσα ανάμεσα στο κύμα και την αμμουδιά

10. Οι παραλίες, τα «μπιτσόμπαρα» και η αυθαιρεσία των δήμων

Ο αναγνώστης θα πρόσεξε πως δεν υπάρχει αναφορά στα δάση της ανατολικής Αττικής. Αυτό γίνεται σκόπιμα αφού, αν στο δυσώδες "μπουκέτο" μας περιλαμβάναμε και τη γενικευμένη επίθεση των ιθυνόντων των ΟΤΑ α και β βαθμού (Δήμοι και Περιφέρεια) ή άλλων που επιβουλεύονται τα δάση και τις δασικές εκτάσεις, η ανάρτηση αυτή θα αποκτούσε ουρανομήκεις διαστάσεις.

Διαβάζουμε στην επικαιρότητα όπως καταγράφεται από τα Μέσα, τοπικής ή υπερτοπικής εμβέλειας, καταγγελίες για αντιπεριβαλλοντικές ενέργειες, οι οποίες αφορούν ως επί το πλείστον παραλίες και αιγιαλούς καθώς και τις οικοδομικές λαθροχειρίες επιτηδείων επ' αυτών. Σε μία χώρα που χειμάζεται οικονομικά και ηθικά, οι λαθροχειρίες αυτές μάλλον θα εθεωρούντο αναμενόμενες, αλλά για τον νοήμονα άνθρωπο, ποτέ δεν θα εθεωρούντο φυσιολογικές ή ακόμα περισσότερο, αιτιολογημένες. Άλλωστε όλες αυτές οι λαθροχειρίες τελικά, δεν είναι "σημεία των καιρών" αφού συνέβαιναν από αρκετά χρόνια πριν, στις περισσότερες περιοχές της Αττικής (βλέπε δυτική ακτή την επονομαζόμενη και "Αττική Ριβιέρα" ή την εξωτική Λούτσα της ανατολικής ακτης). Απλά σήμερα με το πρόσχημα της ευαγγελιζόμενης "ανάπτυξης", το πράγμα έχει ξεχειλώσει. Ο κάθε ανόητος, που μοίρα σκληρή και αδυσώπητη, τον τοποθέτησε σε θώκο εξουσίας (ιιξουσίας κατά το ορθόν), νομίζει πως διαθέτει την "αναπτυξιακή δύναμη" επειδή στον ύπνο του -και στον ξύπνιο του- βλέπει σε οράματα τον εαυτό του σαν κάτι μεταξύ Bill Gates και Λουδοβίκου XIV.

Οι Μαρίκες (φωτ. Αντ. Λαζαρής)

Πέρα από τους "οραματιστές" δίχως όραμα, των ΟΤΑ (δήμων και περιφερειών), στον μακάβριο χορό της καταστροφής της φύσης, παίρνουν μέρος και άλλοι οργανισμοί, με πιο συνηθισμένους τους οργανισμούς λιμένων. Στο μπουκετάκι πιο πάνω, αναφέρεται η αντίδραση που ξεσήκωσε η ενέργεια του Οργανισμού Λιμένα Ραφήνας και της διευθύνουσας συμβούλου του, να διενεργήσει διαγωνισμό (2) για την "παραχώρηση έκτασης 240 τ.μ. της παραλίας "Μαρίκες", προκειμένου να κατασκευαστεί αναψυκτήριο 10 τ.μ. με 30 τ.μ. εξέδρες, τουαλέτες και ανάπτυξη ομπρελών/τραπεζοκαθισμάτων σε έκταση 200 τ.μ. χωρίς περιορισμούς* στη χρήση μουσικής και στο ωράριο λειτουργίας."  

Οι ερωτευμένοι αναπτυξιολάγνοι θα απορήσουν. Μα να αντιδρούν στην απόκτηση μίας επιτέλους "οργανωμένης και φιλόξενης" παραλίας που θα φέρει και κόσμο στην περιοχή αλλά και ανάπτυξη στα μαγαζιά και την τοπική κοινωνία;

Μα μικρά μου αναπτυξιακοχτυπημένα, δεν νοείται ανάπτυξη αν αυτή δεν είναι αειφόρος και αν δεν εξασφαλίζει τη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος δίχως φορτίσεις, οι οποίες μπορούν να το πλήξουν ανεπανόρθωτα. Με λίγα λόγια, οι Μαρίκες δεν μπορούν να δεχτούν την "ανάπτυξη" της οραματίστριας του οργανισμού λιμένα, αφού αποτελούν κλειστό σύστημα, με ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα παραθαλάσσια δάση ή έστω ομάδα συστάδων, διαθέτει λιβάδια Ποσειδωνίας και τέλος γειτνιάζει με σχηματισμούς αμμοθινών. Άρα η ανάπτυξη που οραματίζεται ο εμπνευστής του διαγωνισμού αντιβαίνει στον πρώτο στοιχείο από εκείνα που μπορούν να χαρακτηρίσουν ως βιώσιμη μία "αναπτυξιακή" απόπειρα αυτού του τύπου.

Μεταναστευτικές οδοί

Δίπλα στις Μαρίκες εντοπίζεται η εκβολή του Μεγάλου Ρέματος. Το Μέγα Ρέμα είναι το τελευταίο ρέμα της Αττικής, από τα 55 εναπομείναντα, το οποίο έχει σημαντική και σταθερή ροή υδάτων. Αυτό συμβαίνει και λόγω του ότι εκτός από την τροφοδοσία του με νερά από τον Βαλανάρη (ποτάμι της Πεντέλης που διασχίζει το Πικέρμι) και το ρέμα Παλλήνης, τροφοδοτείται και με τα νερά του Ποδονίφτη που εξετράπη προς το ρέμα Παλλήνης με τα έργα της Αττικής οδού. 

Στάθμευση μηχανημάτων στη ζώνη του ρέματος

Το Μέγα Ρέμα αποτελεί και προσωρινό ενδιαίτημα της μεταναστευτικής ορνιθοπανίδας που διέρχεται από την βορειοανατολική  Αττική (βλ. χάρτη) στον δρόμο προς  τις νότιες χώρες. Αυτό λοιπόν το ρέμα, με τη μεγάλη σημασία για την ορνιθοπανίδα, τη διατήρηση του περιβάλλοντος της περιοχής (τα ρέματα εκτός από νερό μεταφέρουν και αέριες μάζες οι οποίες συντελούν στην ανανέωση της ατμόσφαιρας και την εξυγίανση του ατμοσφαιρικό αέρα μίας περιοχής), η τοπική ιδιωτική πρωτοβουλία, με την απαράδεκτη ανοχή του δήμου επί χρόνια, το έχει καταντήσει χωματερή και χώρο απόρριψης πάσης φύσεως αποβλήτου. Υγρού, στερεού και αερίου. Η καταγγελία που αναφέρεται στο μπουκέτο μας (3) αλλά και το δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών (4), αφορούν στη δράση ενός τοπικού χωματουργού, που θεωρώντας πως βρίσκεται στο τσιφλίκι τιυ μαζεύει σωρούς από απορρίμματα, υλικά εκσκαφών και καθαιρέσεων εντός της ζώνης του ρέματος. Υπάρχουν και άλλοι που αδειάζουν τους βόθρους τους στο ρέμα αφού "καταλήγει στη θάλασσα" αλλά και άλλοι που απορρίπτουν άμεσα ή έμμεσα, αστικά απορρίμματα εντός της κοίτης. Και σε αυτόν τον ζόφο, μειώνεται η επιφάνεια της εκβολής με οικοδομικά στοιχεία (προεκτάσεις χώρων στάθμευσης ή παρακειμένου πάρκου με αναψυκτήριο) περιορίζοντας περαιτέρω τη δυνατότητα του ρέματος να συνεχίσει να υπάρχει.

Δυσοίωνος τόπος η Ραφήνα, όπως θέλουν να τον καταντήσουν. Θαυμάσαμε τη "φιλοπεριβαλλοντική" ανάπτυξη που "οραματίζονται για τη Ραφήνα, ο δήμος και ο Οργανισμός Λιμένα της. Μέσα σε αυτό το μαύρο περιβάλλον, σε μία άλλη παραλία της Ραφήνας, στο "Μελτέμι" σχεδιάζεται η εγκατάσταση του αγωγού μεταφοράς και διάχυσης του επεξεργασμένου νερού του βιολογικού καθαρισμού που πρόκειται να κατασκευαστεί για τους δήμους Ραφήνας Πικερμίου και Σπάτων Αρτέμιδας. Η εγκατάσταση, όπως πάει θα χωρέσει και όλους τους γείτονες από Κάντζα και Παλλήνη μέχρι τον Ν. Βουτζά και ίσως και Ν. Μάκρη. Μαζεύεται δηλαδή ένας σοβαρός όγκος λυμάτων προς επεξεργασία προκειμένου να συμφέρει οικονομοτεχνικά το έργο. Εκεί λοιπόν, οι εκροές του "προχωρημένου δευτεροβάθμιου" βιολογικού δεν προβλέπεται να είναι οι καλύτερες ποιοτικά που μπορεί να πετύχει, αλλά αρκετά χαμηλότερης ποιότητας, για οικονομικούς λόγους βέβαια. Και αυτές οι εκροές που βρίσκονται εκτός ορίων για τις γνωστές μετρήσεις του ΠΑΚΟΕ, θα πέσουν στον κλειστό Νότιο Ευβοϊκό, στην παραλία Μελτέμι. Δαπανήθηκαν μέρες και μήνες συζητήσεων για να πειστούν όλοι. Προτάθηκαν ψευδολύσεις εκ των προτέρων απορριφθείσες προκειμένου να πείσουν για τις προσπάθειες του δήμου. Τελικά πείστηκαν όσοι χρειάζονταν να πειστούν. Με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Οι αριθμοί και η αλήθεια τους σώπασαν και άφησαν την επερχόμενη θλιβερή πραγματικότητα να μιλήσει γι' αυτούς. Όταν πια θα είναι πολύ αργά.

Προετοιμασία για το γαρμπίλι

Ας κάνουμε και ένα βήμα βορειότερα. Ας δούμε το Ζούμπερι (1 στο μπουκέτο). Ο "επιχειρηματίας" της προς εγκατάσταση καντίνας πήρε έναν φορτωτή και έστρωσε χαλίκι μπροστά στο οικόπεδο που θα στηθεί η καντίνα. Το χαλίκι (γαρμπίλι) κάλυψε την άμμο και τα βράχια μέχρι τη θάλασσα που είναι και σοβαρό ποινικό αδίκημα. Επιπροσθέτως λίγο παραπέρα και σύμφωνα με μαρτυρίες, έχει κλειστεί με χαλίκι και ένα μικρό λιμανάκι¨.

Με λίγα λόγια η άμμος της παραλίας του Ζούμπερι εξαφανίζεται σιγά σιγά και γεμίζει με οικοδομικό χαλίκι (γαρμπίλι) που ολοένα και προχωρά με γοργούς ρυθμούς, αλλά κανείς δεν γνωρίζει και δεν έχει ευθύνη. Το γαρμπίλι σκεπάζει την άμμο, τα βράχια, το λιμανάκι και εισχωρεί και στη θάλασσα με ό,τι συνεπάγεται για το οικοσύστημα και το περιβάλλον. (πηγή: fmvoice)

Η λάσπη από τον ΧΥΤΑ μέσω του ρέματος που είχαν
εξαφανίσει από τους χάρτες

Ο βυθός στο Σέσι

 Ακόμα πιο βόρεια, στο Γραμματικό, στήθηκε η σκηνή για το ακόμα μεγαλύτερο δράμα που παίχτηκε στα πλαίσια ενός πειράματος, μίας δοκιμής πάνω στην ανοχή που δείχνει απέναντι στο ψέμα αυτός ο λαός. Το Γραμματικό δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα για τις αντιδράσεις του λαού των Ελλήνων, αλλά μπορεί να ισχυριστεί πως οι κάτοικοι του δοκίμασαν πρώτοι απ' όλους τους Έλληνες, το ψέμα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί η μέχρι το 2014 υποψήφια περιφερειάρχης Αττικής στεκόταν στο πλευρό των κατοίκων και της κίνησης κατά  του ΧΥΤΑ Γραμματικού. Αυτό βέβαια άλλαξε μετά τις εκλογές, αφήνοντας τον κόσμο της κίνησης και γενικότερα τους ψηφοφόρους της "Δύναμης Ζωής" άφωνους. Υπήρξαν αντιδράσεις, οι ομόσταυλοι με την περιφερειάρνη, αυτοδιοικητικοί συνδυασμοί διασπάστηκαν αλλά ο ΧΥΤΑ προχώρησε. Πρόχώρησε παραβλέποντας όσα αποτυπώνονταν σε κάθε βροχή, σε κάθε καιρική μεταβολή ή απλά δίχως καμία συγκεκριμένη αιτία, ως επίπτωση στο περιβάλλον από τα έργα για τον ΧΥΤΑ. Οι αναρτήσεις (5,6,7 της δυσώδους ανθοδέσμης μας) από την παραλία Σέσι, μία μέχρι πρότινος, από τις ομορφότερες παραλίες που απέμειναν στην Αττική, είναι αποκαλυπτικές.

Πιέσεις στο περιβάλλον, εκτός από τους επίσημους φορείς και το κράτος, ασκούν και οι ιδιώτες. Αυτοί χαρακτηρίζονται απλά ιδιώτες γιατί όποιος φέρει και τιμά την ιδιότητα του πολίτη (που είναι αντίθετη από εκείνη του ιδιώτη) δεν χτίζει ούτε αυθαίρετα αλλά ούτε καταπατά δάση, δασικές εκτάσεις, παραλίες και αιγιαλούς. Τέτοιες πιέσεις εκφράζονται με τα αυθαίρετα σε πολλές περιοχές της Αττικής (Μάνδρα, Μαγούλα, Νέα Ζωή, Περιβολάκια Ραφήνας, παραλία Αρτέμιδας κλπ). Εκεί, το υπουργείο ανακάλυψε το νέο προϊόν που ονομάζεται "οικιστικές πυκνώσεις" το οποίο πουλάει εισπράττοντας με το ένα χέρι χρήμα σε "τακτοποιήσεις" και με το άλλο χέρι ψηφαλάκια με τις εξαιρέσεις από τους δασικούς χάρτες. 

Μα αυτοί είναι οικισμοί!! - Γ. Τσιρώνης, υπουργός περιβάλλοντος 
(Φεβρουάριος  2015)

Στις αττικές παραλιακές καταπατήσεις. τα επίχειρα της αριστείας τα διεκδικεί η Αρτέμιδα, η γνωστή μας από παλιά, ως Λούτσα. Η Αρτέμιδα είναι η παραλία - σκάνδαλο, η παραλία - κόλαση για τους κατοίκους της Αρτέμιδος, η παραλία ενός διαρκούς περιβαλλοντικού εγκλήματος, συμφωνα με το attikanet. Μάλιστα η Λούτσα κέρδισε και διάκριση στην "Bienalle Αυθαιρέτων" και φυσικά θα είναι από τις πρώτες διακεκριμένες και πολυβραβευμένες οικιστικές πυκνώσεις πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος, πριν ακόμα γεννηθεί  ο κόσμος. Ακολουθούν μερικά δείγματα (από το attikanet).

                                        Μαγαζιά - καταπατητές         

Στην παραλία Αρτέμιδος, είναι σύνηθες  να μισθώνεται για μαγαζί ένας μικρός χώρος και μετά να καταπατάται χωρίς νόμιμη μίσθωση όση παραλία ...πιάνει το μάτι τους!  Αποτέλεσμα, εφιαλτική  ηχορύπανση με θηριώδη ηχεία σε υπαίθριο δημόσιο χώρο, ανεξέλεγκτοι οχετοί με ρύπανση της θάλασσας, κακογουστιά και πολύ θράσος.                                      

Τα ....λάβαρα της αθλιότητας        

Για κάποιο μυστήριο λόγο, οι κάθε είδους "επιχειρηματίες" της παραλίας έχουν πάθος με τις σημαίες. Έτσι, έχουν τη τιμητική τους η γαλανόλευκη, αλλά και τα αστέρια της Ε.Ε και φυσικά αυτές με το ...περήφανο σήμα του κάθε μαγαζιού. Επίσης, πανύψηλα λάβαρα, που τα περισσότερα έχουν κουρελιαστεί από τον αέρα, ανεμίζουν παντού με όλες τις μάρκες μπύρας και ποτών, μηδέ εξαιρουμένου του νεοανασκαφέντος αρχαιολογικού χώρου κοντά στο Ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, που πνίγεται κυριολεκτικά από αυτή την ασυδοσία.                                            

Γήπεδα, γήπεδα, γήπεδα...        

Με πρόσχημα την  άθληση, στην Αρτέμιδα στήνονται παράνομα γήπεδα και γηπεδάκια χωρίς προγραμματισμό και νόμιμη χωροθέτηση και πάντα στο γειτονικό χώρο ή την προέκταση των παραλιακών μαγαζιών.Κανένας δεν τηρεί το νόμο 2971/2001 άρθρα 13 και 14 για έργα στην παραλία. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία, ώστε να προφυλάσσεται το περιβάλλον και αφορά  ό λ α  τα έργα, δηλαδή και αυτά που "βαφτίζονται" προσχηματικά,  δήθεν μη μόνιμα εξαπατώντας υπηρεσίες  και πολίτες και καταπατώντας σταθερά.  

H Bienalle αυθαιρέτων (μπορείτε να θαυμάσετε και άλλα εκθέματα σε προηγούμενη ανάρτηση της Καμένης Γης που αφορούσε τα Περιβολάκια Ραφήνας)

 Παρά τη συστηματική εξέταση της φωτογραφίας αλλά και του πραγματικού αυθαιρέτου δεν εστάθη εφικτό να κατανοήσουμε για τι ακριβώς πρόκειται καθώς και τι ήθελε να αποτυπώσει ο κατασκευαστής σε κάθε επιμέρους φάση της ανέγερσης. Τόπος: Λούτσα

Περιγραφή από το lubentv

"Δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς που βρίσκεται αυτό το εμπνευσμένο οίκημα του ρεύματος μιξεντματς-πάτσγουερκ. Στην Λούτσα. Και εάν σας φαίνεται πολύ ζαλιστική η στριφογυριστή σκάλα, σας έχουμε και ασανσέρ εξωτερικού χώρου. Credits για τα λευκά κολωνάκια σήμα κατατεθέν της Λούτσας."

Ο κος Γρηγόρης αναλαμβάνει κάθε είδους αυθαίρετες εργασίες ανέγερσης
κατοικιών σε όλη την Αττική. Λογικά έχει έδρα την Λούτσα.

Ο σύνδεσμος με αριθμό 9 στο μπουκέτο μας αφορά στην  (ΚΥΑ ΔΔΠ005159/586Β/ΕΞ) που ορίζει ότι παραχωρείται απευθείας στους ΟΤΑ «το δικαίωμα της απλής χρήσης των κοινοχρήστων χώρων αιγιαλού, παραλίας, όχθης και παρόχθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύσιμων ποταμών, που βρίσκονται στα όρια της διοικητικής τους περιφέρειας».

Βέβαια δεν γίνεται λόγος ούτε για όρους και προϋποθέσεις σεβασμού στο περιβάλλον, ούτε καν για την τυχόν ευαισθησία των συστημάτων μέσα στα οποία έρχεται ο "επιχειρηματίας" να αναπτύξει την δραστηριότητα του. Ούτε φορείς ελέγχου αναφέρονται ούτε διαδικασίες. Η ΚΕΔΕ με τον ειδικών προδιαγραφών και εγνωσμένης αισθητικής πρόεδρο της, καλεί τους δημάρχους να τηρήσουν απαρέγκλιτα την ΚΥΑ. 

Με την ΚΥΑ, ειδικά για τη Ραφήνα γεννιέται άλλος ένας κίνδυνος. Τα οράματα της διευθύνουσας συμβούλου του ΟΛΡ να τα αναλάβει ο δήμος και αυτό αποτελεί πραγματική απειλή, μία οικολογική βόμβα για την πόλη και το φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει. Η Λουτσοποίηση (νεολογισμός που μοιάζει ταιριαστός για τις υπό ανάπτυξη παραλιακές πόλεις της Αττικής) μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Και αυθαίρετα έχει αλλά και παραλιακό μέτωπο. Όλα δείχνουν το δρόμο προς τα εκεί.

Λαστ μπατ νοτ λιστ (Last but not least) με τον αριθμό 10 έχουμε τη διατράνωση αυτού που διαφαίνεται ως απειλή με το προηγούμενο θέμα (το 9) δηλαδή το τι θα γίνει αν με την εφαρμογή της ΚΥΑ περάσουν οι παραλίες στην αρμοδιότητα των δήμων και πιο ειδικά στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου. Εκεί τα αναπτυξιακά οράματα είναι ισχυρότερα και δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα. Υπάρχει επίσης μία συμπαγής πειθήνια στα αναφρανίλ "ανατυξιακά" οράματα του επιτελούντος χρέη δημάρχου πλειοψηφία μέσα στο δημοτικό συμβούλιο. Επιπλέον η πλειοψηφία αυτή δεν έχει καμία ανησυχία για το περιβάλλον, τις παραλίες, τα δάση, τα ρέματα, τα νερά και τον αέρα. Είναι μία πλειοψηφία πρόθυμη να εκτελέσει και το πιο ακραίο σχέδιο του δημάρχου ή του αναπληρωτή του. 

Η μοίρα της ανατολικής Αττικής δυστυχώς είναι δεμένη με την πόλη της Αθήνας η οποία μεγαλώνει, διευρύνεται και θέλει να καταπιεί όλο και περισσότερα μέρη. Στο εξωτερικό, η έντονη αστικοποίηση των μητροπόλεων επέφερε την ανάγκη διαφύλαξης και διατήρησης του φυσικού περιβάλλοντος στις πιο απόμερες πόλεις. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα του μαθήματος που έλαβαν οι κάτοικοι των μητροπόλεων από την έντονη βιομηχανική δραστηριότητα και δεν επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη. Φοβάμαι πως εδώ πρέπει να πάθουμε πρώτα για να μάθουμε αλλά επειδή δεν έχουμε πλεονάσματα φυσικών αποθεμάτων, το μάθημα μας θα είναι οριστικό και μάλιστα, μη αναστρέψιμο....

______________________________

* Τι κι αν το νομικό πλαίσιο για την παραχώρηση χρήσης αιγιαλού απαγορεύει, για παράδειγμα, να καταλαμβάνουν τα καθίσματα πάνω από το 50% της παραλίας· η πραγματικότητα που αντικρίζει όποιος επισκέπτεται τις «οργανωμένες» πλαζ είναι διαφορετική: παραλίες σπαρμένες από άκρη σ' άκρη από τα γνωστά σετ ομπρελο-ξαπλώστρας, στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο ώστε μαζί με τα σαρδελοποιημένα κορμιά να πολλαπλασιάζονται τα περιθώρια κέρδους.