Λύκοι με ταυτότητα

Τα τελευταία χρόνια, από το 1999 και μετά, η εντατικοποίηση έτι περαιτέρω της  αστικοποίησης στην Αττική, έχει οδηγήσει σε καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από κάθε λογική ερμηνεία. Με τον όρο "λογική ερμηνεία" εννοώ την ενδεχόμενη ερμηνεία αποφάσεων και έργων της αυτοδιοίκησης ειδικότερα, οι οποίες να τεκμηριώνονται από την προφανή επιδίωξη του κοινού καλού, την αναβάθμιση του τόπου και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στο "φαιό Αττικό νταμάρι", κατά τον τετριμμένο αλλά αγαπημένο, λόγω του ποιητή που τον συνέθεσε, χαρακτηρισμό του τόπου.

Είναι γεγονός πως η Αττική έπασχε από υποδομές, όχι γιατί δεν υπήρχε πρόθεση να κατασκευαστούν, αλλά γιατί η ελληνική ιδιαιτερότητα του να οικοδομείται πρώτα (αυθαίρετα) μία περιοχή και μετά να ακολουθούν οι υποδομές της, δεν επέτρεπε την ορθή χωροθέτηση και ανάπτυξη υποδομών. 

Η πολιτική του "κλείνω το μάτι στον αυθαίρετο" για να "του τα πάρω" με τα πρόστιμα και στο τέλος να τον νομιμοποιήσω εις βάρος του περιβάλλοντος, αποτέλεσε τον χρυσό κανόνα της περιοχής με τον οποίο πλούτισαν εργολάβοι, μηχανικοί, υπηρεσίες, "ανεκτικοί" υπάλληλοι, δήμοι, κοινότητες, μαντράδες  και πλείστοι όσοι "ων ουκ έστιν αριθμός". Στο τέλος ερχόταν η "νομιμοποίηση" και την πλήρωνε η φύση του καημένου πια, τόπου.

Υπάρχουν περιπτώσεις παραχωρήσεων γαιών από το ελληνικό κράτος (από τις παραχωρήσεις προς τους πρόσφυγες του 1922 έως τις παραχωρήσεις προς τους παλιννοστούντες της δεκαετίας 1990-2000. Οι παραχωρήσει αυτές γρήγορα επεκτάθηκαν σε αρκετές περιπτώσεις. Οι πιο τρανές από αυτές είναι οι περιπτώσεις που τα παραχωρούμενα τμήματα επεκτάθηκαν προς τις συνταγματικά ορισμένες σήμερα, ως δημόσιες γαίες, δηλαδή τα ρέματα, τα ποτάμια, τις λίμνες, τις παραλίες κλπ. Θυμηθείτε την παράγραφο αυτή όταν ακούσετε πρώην δήμαρχο Ραφήνας στο βίντεο πιο πάνω, να μιλάει για παραχωρήσεις νόμιμες -από το 1934- δίπλα στο Μεγάλο Ρέμα, το οποίο βέβαια δεν ήταν οριοθετημένο τότε (αλλά ούτε και σήμερα). Εξακολουθούν όμως οι "επεκταθέντες και μη" παραχωρησιούχοι να κατέχουν γη που το Σύνταγμα θεωρεί δημόσια.

Επανερχόμαστε στο θέμα μας. Η έντονη λοιπόν πίεση της αστικοποίησης οδηγεί το δίχως άλλο στην αστικοποίηση του συνόλου σχεδόν του νομού Αττικής και όχι μόνο του μέχρι σήμερα υφιστάμενου πολεοδομικού συγκροτήματος πρωτευούσης 'η αλλιώς Αθήνας - Πειραιά - Προαστίων. Μεγάλωσαν τόσο πολύ οι πόλεις και οι "οικισμοί" που είναι έτοιμοι να μην αφήσουν ούτε τετραγωνικό μέτρο αδόμητο στον νομό Αττικής. Αυτή τη φορά όμως με πρότερη και υπερδιαστασιολογημένη επέκταση υποδομών. Πρόκειται για την ανάπτυξη που έχουν υποσχεθεί και που είναι η ίδια που οδηγούσε πάντα την παραγωγική μηχανή του τόπου. Αυτή ήταν και είναι (και δείχνει πως θα είναι και στο μέλλον) η οικοδομή. Τα όσα λέγονται για τον τουρισμό, είναι απλά ευφημισμοί και διαφημιστικά κολπάκια για να προβάλλουν οι υπουργοί τουρισμού το λαμπερό τους χαμόγελο..

Οικοδομικός οργασμός έρχεται εκ νέου στην τελευταία (;) αυτή φάση της Αττικής Μεταμόρφωσης. Με έργα οδοποιίας, συνοδά κατ' όνομα "αντπλημμυρικά", αλλαγές (επικαιροποιήσεις τις λένε) του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου της Αθήνας, επέκταση του νέου ΓΠΣ στα πέριξ, νέο ρυθμιστικό που να χωροθετεί τις νέες δραστηριότητες εκεί που βολεύει τους επενδυτές, παραχωρήσεις οικοδομικών συγκροτημάτων στο κέντρο και άλλα πολλά. Όλα προσανατολισμένα στον στόχο της συνολικής οικοδόμησης με την παράλληλη παροχή κάθε διευκόλυνσης προς τους "επενδυτές" και ταυτόχρονης αποστέρησης κάθε υπολείμματος φύσης, φυσικού περιβάλλοντος από τη μεγάλη μάζα που αποκαλείται κατ' ευφημισμό "λαός" εις μνήμην αυτού που θα έπρεπε να είναι, αλλά δεν είναι πια.

Μερικά τρανταχτά παραδείγματα είναι η γέννηση της "Αττικής -Αθηναϊκής- Ριβιέρας", η ανάπλαση του ιστορικού κέντρου (μήτρα προστιθέμενης αξίας), η εγκεκριμένη (σχεδιαζόμενη την αποκαλούν αλλά είναι ήδη εγκεκριμένη)  "επένδυση" του Ελληνικού, οι τεραστίου μεγέθους εγκαταστάσεις υποδομών στην ανατολική Αττική (ΧΥΤΑ Γραμματικού και ΚΕΛ Βορείων Μεσογείων μαζί με τα μικρότερα περιφερειακά), η επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού και τώρα ξεκίνησε και η διαδικασία για τη  δυτική Αττική.

Για όλα τα παραπάνω θα απαιτηθούν χωματερές, χώροι απόθεσης και διάστρωσης προϊόντων εκσκαφών, δανειοθάλαμοι, φυσικοί οχετοί ομβρίων και υγρών αποβλήτων (οι τεχνητοί κοστίζουν), όλα σε μικρή απόσταση από τις θέσεις των έργων για να εξυπηρετούν την οικονομία των έργων. Κάποια που υπήρχαν (εξοφλημένα λατομεία πχ Γλυκών Νερών, Τουρκοβούνια κ.α.) πληρώθηκαν με τα προϊόντα εκσκαφών της Αττικής Οδού τότε, αποκαθιστώντας μάλιστα και την χαμένη από καιρό φυσιογραφία των περιοχών αυτών. Τώρα όμως, που έρχονται αυτά τα έργα τι θα γίνει;

Οι προτεινόμενες και σχεδιαζόμενες λύσεις είπαμε, δεν πρέπει να αποκλίνουν από τα όσα θέτει ως προαπαιτούμενα η οικονομία των έργων. Έτσι, για το Ελληνικό και τη "Ριβιέρα" θα βρεθούν δανειοθάλαμοι (δυσκολότερα) - αποθεσιοθέλαμοι (ευκολότερα) στον πολλάκις βιασμένο Υμηττό, για την επέκταση ΜΕΤΡΟ και προαστιακού να είναι καλά η Πεντέλη και το Γραμματικό, για τη δυτική Αττική τα προϊόντα εκσκαφών δείχνουν κατάλληλα για την κάλυψη και αποκατάσταση της Φυλής. Τα υγρά απόβλητα θα καταλήξουν στα διευθετημένα και μετασχηματισμένα σε αγωγούς ομβρίων με αυξημένη φέρουσα ικανότητα, επιλογή που είναι οικονομικότατη αφού για την αποστράγγιση των άπειρων δομημένων επιφανειών που θα προκύψουν θα χρειαστούν αποδέκτες των συλλεκτήρων ομβρίων, εξαρχής σχεδιασμένοι ως "ευρύχωροι". 

Οι δρόμοι θα πρέπει να είναι ικανοί να δεχτούν την κίνηση χιλιάδων δρομολογίων φορτηγών, μπαζάδικων. Με τη σημερινή κατάσταση προβλέπεται επανάληψη αλλά σε άλλη κλίμακα του κυκλοφοριακού εφιάλτη του 2004 στην Αθήνα αλλά και στην Αττική γενικότερα.

Όλα όσα περιγράφονται εδώ είναι η πραγματικότητα. Η σκληρή πραγματικότητα του σήμερα, που θα εξαφανίσει ότι απέμεινε στην Αττική από φυσικό περιβάλλον. Η Αττική είναι πια νεκρή. Αυτό που αναμένεται είναι η έκδοση της ληξιαρχικής πράξης του θανάτου της. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ψάχνουν να βρουν πότε ξεκίνησε η καταστροφή, πότε μεγεθύνθηκε, πότε ολοκληρώθηκε. Ποιοι ήταν υπεύθυνοι. Γιατί δεν εξέτασαν άλλες λύσεις. Και άλλα πολλά, που είναι τελικά  μόνο για τους ιστορικούς αφού ποτέ δεν παραδειγματιστήκαμε από την ιστορία και την εμπειρία των παθόντων λαών και τόπων. 

Να γιατί η υπόθεση που με τόση θέρμη υποστηρίζουν τα μειράκια της κάθε αμείλικτης εξουσίας και που παραδειγματικά συμπυκνώνεται στην υπόθεση της εξαφάνισης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την αντικατάσταση του από έναν αγωγό ομβρίων τε και ακαθάρτων είναι μία τελειωμένη υπόθεση.

Να γιατί δεν μπορεί να "κάτσουν σε ένα τραπέζι και να τα βρούνε οι αντιμαχόμενες πλευρές" όπως αφελώς (ή ιδιαιτέρως πονηρά) καταλήγει ο αφηγητής του παραπάνω βίντεο. Είναι σαν να κάθεται σε ένα τραπέζι ο λύκος και το αρνί, για να διαπραγματευτούν τον τρόπο που θα φάει ο πρώτος το δεύτερο.

Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος που γνωρίζει τι σημαίνει οικοσύστημα να δεχτεί τη "μερική καταστροφή" του, όπως και κανείς δεν θα θεωρούσε λογική τη δικαιολογία της "ολίγον έγκυος" ανήλικης κόρης του.

Η ιστορία του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας γεννάει θλίψη και απογοήτευση για τους ανθρώπους εκείνους που δεν βλέπουν (ή δεν θέλουν να δουν γιατί ενδεχομένως κερδίζουν) τη ζημιά που πρόκειται να προκληθεί στον τόπο τους. Ίσως γιατί με το αποκτημένο δια της χρησικτησίας δικαίωμα τους, νιώθουν ιδιοκτήτες του τόπου τους άρα και εξουσιοδοτημένοι από τις επόμενες γενιές να αποφασίζουν την καταστροφή 'η την επιβίωση του.

Οι λύκοι τελικά δεν χορεύουν όπως θα ήθελε ο παραγωγός του παραπάνω βίντεο. Οι λύκοι πεινούν και τρώνε. Οι ανθρώπινοι λύκοι όμως πεινούν περισσότερο, αλλά δεν σταματούν όταν κορεστεί η πείνα τους. 
Οι ανθρώπινοι λύκοι είναι αδηφάγα ζώα.

_____________________
Οι λύκοι έχουν μία αξιοπρέπεια όμως. Οι ανθρωπόμορφοι λύκοι και τα ανθρωπόμορφα όρνεα αντίθετα, δεν έχουν κανένα τέτοιο ενδοιασμό. Ψευδολογούν κραυγάζοντας πως "θέλουν την οικολογική αναβάθμιση του τόπου". 
Με τσιμέντα, συρματοκιβώτια και κάθε λογής συνδιαλλαγές που εξηγούν ένα μέρος της προσκόλλησης τους στο πρόχειρο και το απαράδεκτο (εάν αυτό είναι που τους φέρνει το όφελος στο πιάτο τους).

Ιδού τα δάση στην έκταση Ελληνικού - Αγίου Κοσμά (αναδημοσίευση από την εφ. ΚΟΝΤΡΑ)

Είτε ξεφυλλίζεις μια αστική φυλλάδα είτε ακούς έναν ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό σταθμό, διαβάζεις και ακούς τα ίδια εμπαθή σχόλια για το Ελληνικό, που τάχα είναι μια έρημη έκταση, στην οποία κάποιοι «κολλημένοι» ανακαλύπτουν είτε δάση είτε αρχαιολογικούς χώρους. Με ειρωνείες του τύπου «είχαν και οι αρχαίοι αεροπλάνα;», «δάσος ο αεροδιάδρομος» κτλ.

Πρόκειται για καθαρά γκεμπελίστικη εκστρατεία, που σκοπό έχει να παραδώσει ολόκληρη την έκταση Ελληνικού - Αγίου Κοσμά στους πλιατσικολόγους καπιταλιστές του real estate και των καζίνων, χωρίς καμιά προστασία των αρχαιολογικών θησαυρών και των εκατοντάδων στρεμμάτων δασών. Γιατί η περιοχή περιλαμβάνει δάση και δασικές εκτάσεις, τις οποίες προσπάθησε να υπερασπιστεί ο Δασάρχης Πειραιά, καταφέρνοντας τελικά να εξαιρέσει από τον αποχαρακτηρισμό 37 στρέμματα (τα υπόλοιπα τον υποχρέωσαν -«με το πιστόλι στον κρόταφο», όπως έχουμε γράψει- να τα εξαιρέσει από την υπαγωγή στη δασική νομοθεσία).

Η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού μας έστειλε πρόσφατα μια συλλογή από πολλές φωτογραφίες που απαθανατίζουν τα δάση της περιοχής και τραβήχτηκαν στη διάρκεια της αυτοψίας που έκανε η Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων Πειραιά (δείτε εδώ). Αυτές οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν τα ψεύδη των γκεμπελίσκων. Αλλωστε, ο καθένας που ζει στην Αττική μπορεί να κάνει μια βόλτα στην περιοχή και να δει με τα ίδια του τα μάτια τα δάση.

Στη συνέχεια, δημοσιεύουμε το Υπόμνημα που υπέβαλαν 33 πολίτες στην Τεχνική Επιτροπή Εξέτασης Αντιρρήσεων Πειραιά, στην οποία προσέφυγε το ΤΑΙΠΕΔ, ζητώντας να αποχαρακτηριστούν και τα 37 στρέμματα που ο Δασάρχης, με την Πράξη Χαρακτηρισμού χαρακτήρισε δάσος. Οι πολίτες προσέφυγαν ζητώντας να χαρακτηριστούν δάσος όχι μόνο τα 37 στρέμματα, αλλά και οι τεχνητές δασικές φυτείες (που ο δασάρχης υποχρεώθηκε να αποχαρακτηρίσει) και άλλες εκτάσεις δάσους. Συνολικά, 424 στρέμματα με δασική βλάστηση και 140 στρέμματα ως πάρκα και άλση εντός σχεδίου πόλης.

Αυτού του τύπου οι Επιτροπές συνεχίζουν μια αντιδημοκρατική παράδοση, με κλειστές συνεδριάσεις και χωριστές ακροάσεις αυτών που προσέφυγαν, ώστε η μια πλευρά να μη γνωρίζει τι έχει υποστηρίξει η άλλη (θυμίζουμε ότι το ΣτΕ και τα διοικητικά δικαστήρια συνεδριάζουν δημόσια). Οπως γνωρίζουμε, για τον καθορισμό της σύνθεσης της συγκεκριμένης Επιτροπής «ξηλώθηκε» προϊστάμενος αρμόδιας Διεύθυνσης, που θεωρήθηκε ότι «δε βοηθάει»! Η Επιτροπή συνεδρίασε, έκανε αυτοψία στην περιοχή και αναμένεται η απόφασή της.

Το Υπόμνημα

1. Η προστασία της δασικής βλάστησης  εντός της Ζώνης Παράκτιου Πάρκου του ΕΣΟΑΠ Ελληνικού

Σύμφωνα με το Διάγραμμα Mεταολυμπιακών Xρήσεων (σελ 1182-1185) τα τμήματα 4,5,6, 7 και λοιπό Γ ανήκουν στη Ζώνη Παράκτιου πάρκου που προβλέπεται από το άρθρο 3 του ΕΣΟΑΠ του  Ιστιοπλοϊκού  του Ελληνικού (ΦΕΚ138/Δ/2002).

Επιπλέον ανήκουν στη χερσαία ζώνη του λιμένα και  ως εκ τούτου είναι κοινόχρηστα (άρθρο 967 ΑΚ, βλ Γεωργιάδη Σταθόπουλου «Αστικός Κώδιξ», σελ 147) και ανήκουν στη δημόσια και όχι στην ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και επομένως και δασική φυτεία να θεωρηθούν και πάλι προστατεύονται. 

2. Η συνταγματική προστασία των τεχνητών δασικών φυτειών - Αντισυνταγματικότητα του άρθρου 32 παρ. 6γ Ν.4280/2014,ΦΕΚ Α 159/8.8.2014.

 Με το Σύνταγμα του 1975 καθιέρωθηκε η προστασία της  δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας. Το δάσος που φυτεύθηκε προστατεύεται εξίσου με το αυτοφυές.

Είναι χαρακτηριστικό ότι  η πρώτη διατύπωση του άρθρου 3 του ν. 998/79 δηλ. του εκτελεστικού νόμου του άρθρου 24 παρ. 1, το οποίο αναφέρει τις κατηγορίες των δασών που προστατεύονται αυτό αναφέρεται ρητά:

«4. Εις τας διατάξεις του παρόντος νόμου υπάγονται και αι εντός των πόλεων και των οικιστικών περιοχών ευρισκόμεναι εκτάσεις, αι οποίαι καλύπτονται υπό δασικής βλαστήσεως φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργουμένης (πάρκα και άλση), ως και αι οπουδήποτε δημιουργούμεναι δενδροστοιχίαι ή δασικαί φυτείαι».

Μεγάλης σημασίας είναι και η απόφαση του ΣτΕ 89/81 η οποία αναφέρει:

«Κατά την έννοιαν των διατάξεων των άρθρων 24 παρ. 1 και 117 παρ. 3, 4 του ισχύοντος Συντάγματος, συναγομένην τόσον εκ της γενικής διατυπώσεως αυτών, όσον και εκ των προπαρασκευαστικών της επί ψηφίσεώς των εργασιών (βλ. Πρακτικά υποεπιτροπών της επί του Συντάγματος κοινοβουλευτικής επιτροπής της Ε` Αναθεωρητικής Βουλής, σελ. 465, Πρακτικά της Ολομελείας της Ε` Αναθεωρητικής Βουλής επί του Συντάγματος 1975, σελ. 537 επ.), τα δάση και αι δασικαί εκτάσεις της Χώρας, είτε ανήκουν εις το Δημόσιον είτε εις ιδιώτας ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, υπάγονται, ως φυσικά αγαθά και ανεξαρτήτως της ειδικώτερας     ονομασίας αυτών ή της θέσεως εις ην ευρίσκονται, και δη εν σχέσει προς τα οικιστικά κέντρα ή άλλους χώρους, υπό ίδιον προστατευτικόν καθεστώς, επί τω τέλει της διατηρήσεως της κατά προορισμόν χρήσεως αυτών και διαφυλάξεως της εκ της υπάρξεώς των προκυπτούσης φυσικής και βιολογικής ισορροπίας. Και ανέχεται μεν ο συνταγματικός νομοθέτης την κατ' εξαίρεσιν επέμβασιν εις τα δάση και τας δασικάς εκτάσεις προς εκτέλεσιν έργων ή μεταβολήν του προορισμού των προς εξυπηρέτησιν και άλλων σκοπών, υπό όρους όμως και προϋποθέσεις τιθεμένας υπό ειδικού προς τούτο νόμου καθορίζοντος και την διαδικασίαν προς πραγματοποίησιν των εν λόγω επεμβάσεων, κατά περίπτωσιν. Η υπό τους εκτεθέντας όρους θεσπιζομένη προστασία αφορά συνεπώς και εις εκτάσεις καλυπτομένας πράγματι υπό δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας εγγύς ή και εντός οικιστικών περιοχών ή σχεδίων πόλεων, τοσούτω μάλλον καθόσον ή ύπαρξις τούτων εγγύς ή εντός των ως είρηται περιοχών ενέχει μείζονα σημασία διά την κοινωνικήν διαβίωσιν και την ισορροπίαν του περιβάλλοντος τους οικισμούς κλπ. χώρους».

Δασική φυτεία είναι το Σέιχ Σου, το δάσος στα Κύθηρα, τα Αστέρια Γλυφάδας.

Το 1998 δημοσιεύθηκε δασικό νομοσχέδιο το οποίο τελικά εγκρίθηκε με το ν. 3208/2003, στο άρθρο 11 του οποίου προβλέπεται ότι: «Οι υπαγόμενες στην περίπτωση α΄της παραγράφου 6 του άρθρου 3 του Ν.998/1979 ιδιωτικές γεωργικές εκτάσεις, στις οποίες υπάρχουν ή δημιουργούνται τεχνητές δασικές φυτείες, δεν προσλαμβάνουν εκ του λόγου αυτού το δασικό χαρακτήρα. Με την επιφύλαξη των όσων ορίζονται στους σχετικούς κανονισμούς της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οι ιδιοκτήτες αυτών των εκτάσεων διαχειρίζονται τις δασικές φυτείες ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς ως προς το χρόνο και το είδος της υλοτομίας και τη μετέπειτα χρήση του αγρού».

Ενώ σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις του ν. 3208/2003, της προστασίας των διατάξεων της δασικής νομοθεσίας εξαιρούνται εκείνες μόνο οι δασικές φυτείες  που δημιουργούνται επί ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων, με σκοπό την υλοτομία, τη διακίνηση και εμπορία δασικών προϊόντων (βλ. Π.Ε. 131/2007 και Εισηγ. Εκθεση του ν. 3208/2003, σελ. 10, όπου διευκρινίζεται ότι πρόκειται για λευκώνες, χριστουγεννιάτικα δένδρα και δασικές φυτείες του Κανονισμού 1280  ΕΟΚ που δημιουργήθηκαν ή δημιουργούνται επί γεωργικών εκτάσεων από τους ιδιοκτήτες τους).

Προηγήθηκε η διάταξη του άρθρου 27 παρ. 1 του ν. 2664/1998 «Εθνικό Κτηματολόγιο και άλλες διατάξεις» (Α΄ 275), όπως αυτή είχε πριν την αντικατάστασή της με την παράγραφο 1 του  άρθρου 5 του ν.3208/2003: «1.Οι δασικοί χάρτες καταρτίζονται κατά νόμο από τις προβλεπόμενες στη διάταξη της παραγράφου 10 του άρθρου 28 του παρόντος νόμου υπηρεσίες του νομαρχιακού επιπέδου Διευθύνσεων Δασών. Τα αναγκαία στοιχεία για τον προσδιορισμό των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων, όπως αυτές προσδιορίζονται στις διατάξεις των παραγράφων 1,2,3,4 και 5 του άρθρου 3 του ν.998/1979 “περί προστασίας των δασών και των δασικών εκτάσεων της χώρας“ (ΦΕΚ 289 Α), εξαιρουμένων των τεχνητών δασικών φυτειών».

Μετά το νόμο αυτό εξεδόθη εγκύκλιος του υπουργείου Γεωργίας η οποία έλεγε ότι  δεν υπάγεται στις διατάξεις του Ν. 998/79 καμία δασική φυτεία.

Την ίδια εποχή εξεδόθη η υπ' αρ. 13/2003 απόφαση της Δευτεροβάθμιας Επιτροπής Επιλύσεως Δασικών Αμφισβητήσεων, στην οποία συμμετείχαμε τινές εξ ημών σχετικά με τα Αστέρια Γλυφάδας και η οποία χαρακτήριζε εκτάσεις  εμβαδού 116,4 στρ. με χρώμα κόκκινο και 28 στρ. με χρώμα κίτρινο και πράσινη διαγράμμιση, ως τεχνητές δασικές φυτείες της παρ. 4 άρθρου 3 του Ν. 998/1979. Επειδή η απόφαση συνοδευόταν από την εγκύκλιο του Υπουργείου που έλεγε ότι οι τεχνητές δασικές φυτείες δεν προστατεύονται, προσφύγαμε στο ΣτΕ κατά της απόφασης και εξεδόθη η υπ' αρ.   3459/2009 απόφαση η οποία αναφέρει:

«Διότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις της Χώρας, είτε ανήκουν στο Δημόσιο είτε σε ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, υπάγονται ως φυσικά αγαθά υπό ίδιον προστατευτικό καθεστώς, προς το σκοπό της διατήρησης της κατά τον προορισμό τους χρήση τους και της διαφύλαξης της φυσικής και βιολογικής ισορροπίας που προκύπτει από την ύπαρξή τους. Αυτή η προστασία αφορά τις εκτάσεις που πράγματι καλύπτονται από δασική βλάστηση είτε αυτή δημιουργήθηκε με φυσικά είτε με τεχνικά μέσα (βλ. ΣτΕ 89/1981,2568/1981, 2087/2004, 321/2005). Ποτέ δε δεν υπάγονταν στις διατάξεις της δασικής νομοθεσίας οι τεχνητές δασικές φυτείες που δημιουργούνταν επί ιδιωτικών γεωργικών εκτάσεων, με σκοπό την υλοτομία, τη διακίνηση και εμπορία δασικών προϊόντων».

Ταυτόχρονα εξεδόθηκαν οι ΣτΕ 3457, 3458/2009 οι οποίες επαναλαμβάνουν το ίδιο σκεπτικό ως προς την Συνταγματική προστασία των δασικών φυτειών.

 Ακολούθησε η ΣτΕ 5405/2012 η οποία ομοίως επιβεβαιώνει τη συνταγματική προστασία των δασικών φυτειών.

Αγνοώντας το Σύνταγμα και την πάγια νομολογία του ΣτΕ το άρθρο 32 παρ 6γ Ν.4280/2014,ΦΕΚ Α 159/8.8.2014 επιχειρεί να ανατρέψει την προστασία αυτή.

Το άρθρο αυτό προβλέπει:

«5. Στις διατάξεις του παρόντος νόμου πλην των περιπτώσεων των άρθρων 17, 22, 63, 64 και 65 του παρόντος νόμου υπάγονται και οι εκτάσεις των επόμενων περιπτώσεων α’ και β’ του παρόντος, που δεν έχουν αναγνωριστεί ως ιδιωτικές με έναν από τους τρόπους του άρθρου 10 του ν. 3208/2003:

 α) Οι χορτολιβαδικές εκτάσεις που βρίσκονται επί ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών και συγκροτούν φυσικά οικοσυστήματα αποτελούμενα από φρυγανική, ποώδη ή άλλη αυτοφυή βλάστηση ή από δασική μεν βλάστηση που δεν συνιστά δασοβιοκοινότητα.

 β) Οι βραχώδεις ή πετρώδεις εκτάσεις των ημιορεινών, ορεινών και ανώμαλων εδαφών.

6. Δεν υπάγονται οπωσδήποτε στις διατάξεις του παρόντος νόμου: 

α) Οι ανέκαθεν γεωργικώς καλλιεργούμενες εκτάσεις.

β) Οι εκτάσεις που έχουν τη μορφή της περίπτωσης α' της παραγράφου 5 του παρόντος, που στη λήψη Α/Φ έτους 1945 ή, εφόσον αυτές δεν είναι ευκρινείς, του 1960, εμφάνιζαν αγροτική μορφή.

γ) Οι τεχνητές δασικές φυτείες που δημιουργούνται από τους ιδιοκτήτες τους, ως και οι από αυτούς φυτεύσεις δένδρων, επί εκτάσεων που έχουν τη μορφή των ανωτέρω περιπτώσεων α' και β' της παραγράφου 5 ή των περιπτώσεων α' και β' της παρούσας παραγράφου 6, είτε σε εφαρμογή εθνικών ή κοινοτικών προγραμμάτων είτε όχι, με σκοπό την παραγωγή και εμπορία δασικών προϊόντων ή την αναβάθμιση της αισθητικής του τοπίου».

Η νέα διάταξη αγνοεί τη συνταγματική επιταγή για προστασία  των «εκτάσεων καλυπτομένων πράγματι υπό δασικής βλαστήσεως, φυσικώς ή τεχνικώς δημιουργηθείσας»,  αγνοεί τη μείζονα σημασία που έχει  για την κοινωνική διαβίωση καί την ισορροπία του περιβάλλοντος η ύπαρξη δασικής βλάστησης εγγύς ή και εντός οικιστικών περιοχών ή σχεδίων πόλεων (η περίπτωση του Ελληνικού, βλ ΣτΕ 89/1981).

Η Αιτιολογική ‘Εκθεση του Νόμου καθώς  και η ΝΣΚ 337/16   επικαλούνται το άρθρο 17 του Συντάγματος περί δικαιώματος στην ιδιοκτησία, το οποίο βεβαίως δεν θίγεται  από την προστασία της τεχνητής δασικής φυτείας. Οπως δεν θίγεται από την προστασία των ιδιωτικών δασών το οποίο προσέθεσε η  αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001  ενώ το Σύνταγμα του 1975/1986 προέβλεπε την προστασία μόνο των δημοσίων δασών.

Εδώ πέραν της αντισυνταγματικότητας υπάρχει και ένας λογικός παραλογισμός. Ο νόμος θεωρεί ως δασικές τις ορεινές χορτολιβαδικές και τις βραχώδεις εκτάσεις (άρθρο 32 παρ. 5 του ν. 4280/2014). Εάν όμως σε αυτές οι ιδιοκτήτες τους φυτεύσουν δασικά δέντρα τότε παύουν να θεωρούνται δασικές (άρθρο 32 παρ 6 του ν. 4280/2014)!

ΚΟΝΤΡΑ: ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Η ανάπτυξη της καταστροφής II (UPDATE)

Η δημοσίευση στον ΔΗΜΟΤΗ της Ανατολικής Αττικής

Σχετικά με τα όσα αναφέρονταν σε προηγούμενη ανάρτηση (Η ανάπτυξη της καταστροφής), προκαλεί εντύπωση η συνέχεια που υπήρξε στο γεγονός και η οποία δόθηκε από τη διευθύνουσα σύμβουλο του ΟΛΡ.

Η διευθύνουσα σύμβουλος, αφού εξασφάλισε πως η περιοχή της παραλίας Μαρίκες είχε καθαρίσει -όχι με δική της πρωτοβουλία και φροντίδα προφανώς- από τα μπάζα και τα σκουπίδια, τα τεκμήρια της "ανάπτυξης δίχως όριο και έλεγχο" της παραλίας, έστειλε στα τοπικά μέσα μία "επιστολή" με το νέο φωτογραφικό υλικό, που τιτλοφορείται "Αποκαθιστούμε την αλήθεια". Η "αποκατάσταση" όμως, αφορούσε την αήθεια και όχι την αλήθεια. Ήταν δε, στην ουσία συνέχεια άλλου δημοσιεύματος, στο ίδιο τοπικό μέσο που τιτλοφορείτο "Οι Μαρίκες σήμερα το μεσημέρι" και που περιείχε φωτογραφίες μετά την επιχείρηση καθαρισμού. Ανωνύμου αυτό. Πιθανόν και του ίδιου του μέσου, αφού δεν το είδα και αλλού. Αλλά κρατάω τις επιφυλάξεις μου.

Οι αγχωμένοι να πείσουν για την επιμέλεια τους, ξέχασαν πως τα μπάζα τους βρίσκονταν πεταμένα στην παραλία και το παραθαλάσσιο δασάκι, ήδη από τις 9/9, όπως αποδεικνύεται από τις πρωτότυπες φωτογραφίες της κατάστασης που δημιούργησαν οι "παραχωρησιούχοι" της παραλίας σε συνεργασία με τον ΟΛΡ. Έτσι, οι φωτογραφίες που δημοσίευσαν στις 11/9 και στις 12/9, μάλλον δεν αποδείκνυαν τίποτα. Αντίθετα, διατράνωναν παντού το άγχος για να καλύψουν την εγκληματική αμέλεια όλων και αποδείκνυαν πως τα μόνα επιχειρήματα που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν -δίχως ίχνος ντροπής- ήταν απλά, παχιά ψέματα.

Δημοσιεύω εδώ (εικόνα επικεφαλίδας) και την ψηφιοποιημένη σελίδα της τοπικής εφημερίδας ΔΗΜΟΤΗΣ της Ανατολικής Αττικής, όπου υπάρχει το αρχικό κείμενο καταγγελίας του βιασμού της παραλίας Μαρίκες (η οποία βρίσκεται και υπό το καθεστώς Natura 2000) μαζί με τις φωτογραφίες της ρύπανσης που προκλήθηκε από την "αναπτυξιακή δραστηριότητα"

Δεν ξέρω αν η παραλία θα είχε καλύτερη τύχη αν περνούσε στην αρμοδιότητα άλλου φορέα (του δήμου π.χ.) γιατί με τη φόρα που έχουν πάρει όλοι στη αναζήτηση του "ιερού Γκράαλ" της ανάπτυξης με κάθε μέσο, τίποτα δεν εγγυάται την προστασία της παραλίας και του χερσαίου, παράλιου ή θαλάσσιου οικοσυστήματος. Άλλωστε και ο δήμος έχει δώσει αλγεινά διαπιστευτήρια, όσον αφορά στην διαχείριση του συστήματος του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και των κλάδων του.

ΥΓ: Είναι της μόδας τελευταία η "αξιοποίηση" παραλιών δίχως μέτρο και αιδώ

ΥΓ2: Το Συμβούλιο Επικρατείας, με την  αριθμ. 3944/2015 απόφαση του Ε΄ Τμήματός του απεφάνθη – διευκρίνισε οριστικώς για τα beach bar και εν γένει για τα αναψυκτήρια στις παραλίες – αιγιαλούς, ότι αποτελούν "μη συμβατές με το χαρακτήρα και τον προορισμό του αιγιαλού, ως κοινόχρηστου φυσικού αγαθού, και ως εκ τούτου αποτελούν μη επιτρεπόμενη χρήση εκ του νόμου".

ΥΓ3: Σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες προβλέψεις του νόμου, αλλά και με την αριθμ. 3944/2015 απόφαση του ΣτΕ, παρατηρούμε, ως πολίτες, να παραβιάζεται καθημερινώς, κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ο νόμος, με την ανοχή ή και την ευθεία σύμπραξη δημοτικών αρχών ανά την Ελλάδα.

ΥΓ4: Συνηθισμένη παραβίαση της νομοθεσίας είναι η είσοδος αυτοκινήτων στην αμμουδιά, ενέργεια παράνομη, ήδη από το 1976 και τον Ν.392/1976. Το συγκεκριμένο άρθρο δεν τόλμησε κανένας να το αλλάξει σε καμμία από τις επόμενες τροποποιήσεις μέχρι και το 2017